το απόλυτο διαζύγιο των πολιτικών με την πραγματικότητα

ο αρχηγός του ΣΥΝ με ερώτησή του ζητάει, λέει, την νομική αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφυλοφίλων

άσχετα με το ποια άποψη έχει κανείς πάνω στο θέμα το τραγικό της υπόθεσης είναι το εξής : πως μπορείς να ζητάς τη νομική αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφυλοφίλων όταν δεν υπάρχει ακόμα ουδεμία νομική αναγνώριση της ελεύθερης συμβίωσης των ετεροφυλοφίλων, εκτός από το καθεστώς του πολιτικού ή του θρησκευτικού γάμου ?

Από το 1989 διάφορα ευρωπαικά κράτη καθιέρωσαν αρχικά τον θεσμό των "ληξιαρχικώς καταχωρημένων σχέσεων" μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου. Ο θεσμός αυτός παράγει έννομα αποτελέσματα όμοια με αυτά του γάμου. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο θεσμός αυτός άρχισε να επεκτείνεται και στα άτομα ίδιου φύλου.

Στην Ελλάδα μόνον ο θεσμός του γάμου προστατεύεται από τον νόμο και δεν αναγνωρίζεται η ελεύθερη συμβίωση. Οι μοναδικές διατάξεις πάνω στο θέμα είναι αυτές που αφορούν τα παιδιά που γεννιούνται από μια τέτοια συμβίωση.

Πριν λίγους μήνες ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι δικαίωμα αποζημίωσης σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος έχουν μόνο τα μέλη της οικογένειας του θύματος - με τη στενή και τυπική έννοια του όρου - όχι όμως και το πρόσωπο που συζούσε με το θύμα σε ελεύθερη συμβίωση.

άρα για να ξαναγυρίσουμε στην ερώτηση του κ Αλαβάνου

ή δεν γνωρίζεις τι γίνεται στο θέμα με το οποίο θες να ασχοληθείς ή το γνωρίζεις, αλλά προτιμάς να ασχοληθείς έτσι κι αλλοιώς για μικροπολιτικούς, οπορτουνιστικούς λόγους

ή απλά δεν ξέρεις τι σου γίνεται

έτσι κι αλλοιώς ... who knows?