ένα μικρό δώρο στην μπλογκόσφαιρα

δεν ήξερα τι δώρο να κάνω στους φίλους bloggers για τα Χριστούγεννα και σκέφτηκα να μεταφράσω αυτο το μικρό διήγημα της Carson McCullers (πρόχειρα οπότε συγχωρείστε μου τα λάθη)

Μια βραδυά Χριστουγέννων στο νοσοκομείο

της Carson McCullers

Συνάντησα την Κάρολ λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόμασταν κι οι δυο για φυσιοθεραπεία. Η Κάρολ ήταν ένα πολυάσχολο κορίτσι. Ζωγράφιζε με ακουαρέλες, σχεδίαζε με ξυλομπογιές και κυρίως έκανε σχέδια για το μέλλον. Εκείνες τις ημέρες ετοιμαζόταν για το πάρτυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Θα ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που θα περπατούσε με τα καινούρια της πόδια για να πάει σε μια γιορτή.
Η Κάρολ ήταν ανάπηρη. Είχε γεννηθεί με τα πόδια της τόσο παραμορφωμένα που όταν έφτασε στα 19 της οι γιατροί της είπαν πως έπρεπε να τα κόψει.

Την παραμονή των Χριστουγέννων υπήρχαν πολλοί επισκέπτες στον θάλαμο όπου νοσηλευόμασταν, συγγενείς και φίλοι των ασθενών και οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου είχαν ετοιμάσει μικρές εορταστικές εκδηλώσεις. Ομως για την Κάρολ ήταν μια καταστροφή. Δεν θα μπορούσε να πάει στην γιορτή που με τόση αγωνία περίμενε γιατί το ένα από τα προσθετικά μέλη δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Το γεγονός αυτό είχε καταστρέψει τα Χριστούγεννά της και την είδα που έκλαιγε με σιωπηλούς, πικρούς λυγμούς.

Της ζήτησα να έρθει μέχρι το κρεβάτι μου. Ηταν πολύ ικανή με το αναπηρικό καροτσάκι και ήρθε συνεχίζοντας να κλαίει. "Μα σήμερα βρέθηκε να μην είναι έτοιμο; Σήμερα που ετοιμαζόμουν να πάω στη γιορτή και να δείξω στους φίλους μου τα καινούρια μου πόδια;"

Συζητήσαμε για λίγο και ύστερα της διάβασα το πιο ζωντανό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ εκτός από τη Βίβλο. Τους Νεκρούς του Τζέιμς Τζόις.

"Μερικά ελαφριά χτυπήματα στο τζάμι τον έκαναν να στραφεί προς το παράθυρο. Είχε αρχίσει και πάλι να χιονίζει. Παρακολουθούσε νυσταγμένα τις νιφάδες, ασημένιες και σκοτεινές, να πέφτουν λοξά στο φως της κολώνας στον δρόμο. Είχε έρθει ο καιρός να ξεκινήσει το ταξίδι του προς τα δυτικά. Ναι, οι εφημερίδες είχαν δίκιο : χιόνιζε σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το χιόνι έπεφτε στις σκοτεινές πεδιάδες της κεντρικής Ιρλανδίας, στους άδεντρους λόφους, έπεφτε απαλά πάνω στο Αλεν, κι ακόμα πιο δυτικά, πάνω στα ανταριασμένα κύματα του Σάνον. Σκέπαζε επίσης το μοναχικό κοιμητήριο όπου ήταν θαμένος ο Μίκαελ Φάρεϊ. Είχε κάνει ένα παχύ στρώμα πάνω στους στραβωμένους σταυρούς, τις ταφόπετρες, τα μυτερά κάγκελα της μικρής πύλης, τα γυμνά αγκάθια. Η ψυχή του βυθίστηκε σιγά σε μια ζάλη καθώς άκουγε το χιόνι να πέφτει σιγαλά πάνω στο σύμπαν σαν να πέφτει το τελευταίο τέλος πάνω στους ζωντανούς και τους πεθαμένους".

Της διάβαζα για να την παρηγορήσω και η ομορφιά του κειμένου μας γαλήνεψε και τις δυο εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων στην πτέρυγα του νοσοκομείου.

Ηταν ένα κορίτσι με αξιοθαύμαστο κουράγιο και αποδεχόταν τις ατυχίες της ζωής με χάρη και ηρεμία. Παρ όλα αυτά καταλάβαινα πως ήταν ακόμα στεναχωρεμένη με το πάρτυ επειδή κάθε τόσο επεναλάμβανε : μα σήμερα βρέθηκα να μην είναι έτοιμα, πάνω που ετοιμαζόμουν να πάω στη γιορτή και να τα δείξω στους φίλους μου.

Οι γιατροί είχαν επίσης στεναχωρεθεί και ξαφνικά, σαν να σηκώθηκε ένας αέρας, ακούσαμε μια φασαρία στον διάδρομο. Μάθαμε σύντομα πως τα πρόσθετα μέλη της Κάρολ ήταν έτοιμα και θα μπορούσε τελικά να πάει στη γιορτή. Χαρήκαμε όλοι κι αυτή τη φορά η Κάρολ άρχισε να κλαίει από χαρά.

Οταν ήταν έτοιμη να φύγει για το πάρτυ η Κάρολ ήταν ντυμένη πολύ κομψά φορόντας τα καλύτερα ρούχα της. Της έφεραν τα πόδια και τα φόρεσε. Ενας γιατρός που την παρακολουθούσε άρχισε να την ενθαρύνει. "Ελα Κάρολ" της έλεγε "Σιγά - σιγά".

Εκείνη προσπάθησε να σηκωθεί όρθια. Τα κατάφερε και σιγά - σιγά με το κεφάλι υπερήφανα ψηλά άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα προς την αίθουσα όπου οι φίλοι της την περίμεναν για να αρχίσει η γιορτή.

Κατάλαβα τότε πως οι ατέλειωτοι μήνες προσπάθειας για την Κάρολ είχαν αποδώσει και πως στο μέλλον θα ήταν εντάξει.

Την τελευτααίαα φορά που άκουσα νέα της ήταν στο πανεπιστήμιο, συμμετείχε σε όλες τις δραστηριότητες και σχεδίαζε μετά την αποφοίτηση να αχοληθεί με τη φυσιοθεραπεία.