Πέμπτη, Δεκεμβρίου 29, 2005
το 2005 δεν ήταν μια πολύ καλή χρονιά για μένα
(οκ that's an understatement)
αλλά επειδή γνωρίζω πως τα προβλήματα των άλλων είναι βαρετά (ιδίως όταν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτά) δεν θα σας κουράσω
όμως κάτι καλό συνέβη μέσα σε αυτό τον αμφιλεγόμενο χρόνο
άρχισα αυτό το blog την πρώτη ημέρα της Ανοιξης
το πρώτο blog που μου άρεσε ήταν το blog του Crazy Monkey.
στη συνέχεια, σιγά - σιγά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα και να σχηματίζω μια πρώτη ιδέα για την ελληνική μπλογκόσφαιρα
πολύ σύντομα, ως εριστικό ον που είμαι, άρχισα και τους πρώτους καυγάδες
μέσα σε αυτούς τους 10 μήνες έκανα μεγάλα λάθη, έγραψα χοντράδες και πιθανόν να πλήγωσα και κάποιους (αν και το να πληγωθώ από έναν άγνωστο μου φαίνεται λίγο αδιανόητο)
ζητώ ταπεινά συγγνώμη
όμως πίσω από όλα αυτά το blog έδινε διέξοδο στην ανάγκη μου για επικοινωνία, ανταλλαγή ιδεών και διάλογο
σύντομα άρχισα να συνειδητοποιώ πως με κάποιους bloggers μας έδενε μια πνευματική συγγένεια ... άρχισα να τους βλέπω σαν φίλους
με μεγάλη μου χαρά βλέπω πως αυτή η παρέα συνεχώς μεγαλώνει
όπως έχω ξαναγράψει μου αρέσουν όλα τα blogs ... κάποια λιγότερο, κάποια περισσότερο, αλλά γενικά μου αρέσουν ΟΛΑ ... ακόμα και αυτά με τις απόψεις των οποίων διαφωνώ ... ακόμα και αυτά που κάποιες στιγμές με εξοργίζουν ...
τους λίγους bloggers που έχω στην καρδιά μου δεν θα τους αναφέρω ... θα ήταν περιττό ... εκείνοι γνωρίζουν ποιοι είναι και οι υπόλοιποι αδιαφορούν
έτσι λοιπόν εύχομαι σε όλους μια πολύ καλή χρονιά
αλλά επειδή γνωρίζω πως τα προβλήματα των άλλων είναι βαρετά (ιδίως όταν μπορούμε να κάνουμε κάτι γι αυτά) δεν θα σας κουράσω
όμως κάτι καλό συνέβη μέσα σε αυτό τον αμφιλεγόμενο χρόνο
άρχισα αυτό το blog την πρώτη ημέρα της Ανοιξης
το πρώτο blog που μου άρεσε ήταν το blog του Crazy Monkey.
στη συνέχεια, σιγά - σιγά άρχισα να ανακαλύπτω κι άλλα και να σχηματίζω μια πρώτη ιδέα για την ελληνική μπλογκόσφαιρα
πολύ σύντομα, ως εριστικό ον που είμαι, άρχισα και τους πρώτους καυγάδες
μέσα σε αυτούς τους 10 μήνες έκανα μεγάλα λάθη, έγραψα χοντράδες και πιθανόν να πλήγωσα και κάποιους (αν και το να πληγωθώ από έναν άγνωστο μου φαίνεται λίγο αδιανόητο)
ζητώ ταπεινά συγγνώμη
όμως πίσω από όλα αυτά το blog έδινε διέξοδο στην ανάγκη μου για επικοινωνία, ανταλλαγή ιδεών και διάλογο
σύντομα άρχισα να συνειδητοποιώ πως με κάποιους bloggers μας έδενε μια πνευματική συγγένεια ... άρχισα να τους βλέπω σαν φίλους
με μεγάλη μου χαρά βλέπω πως αυτή η παρέα συνεχώς μεγαλώνει
όπως έχω ξαναγράψει μου αρέσουν όλα τα blogs ... κάποια λιγότερο, κάποια περισσότερο, αλλά γενικά μου αρέσουν ΟΛΑ ... ακόμα και αυτά με τις απόψεις των οποίων διαφωνώ ... ακόμα και αυτά που κάποιες στιγμές με εξοργίζουν ...
τους λίγους bloggers που έχω στην καρδιά μου δεν θα τους αναφέρω ... θα ήταν περιττό ... εκείνοι γνωρίζουν ποιοι είναι και οι υπόλοιποι αδιαφορούν
έτσι λοιπόν εύχομαι σε όλους μια πολύ καλή χρονιά
phrases and philosophies for the use of the young
The first duty in life is to be as artificial as possible. What the second duty is no one has as yet discovered.
Wickedness is a myth invented by good people to account for the curious attractiveness of others.
Those who see any difference between soul and body have neither.
A really well-made buttonhole is the only link between Art and Nature.
Religions die when they are proved to be true. Science is the record of dead religions.
The well-bred contradict other people. The wise contradict themselves.
Nothing that actually occurs is of the smallest importance.
Dulness is the coming of age of seriousness.
In all unimportant matters, style, not sincerity, is the essential.
In all important matters, style, not sincerity, is the essential.
If one tells the truth one is sure, sooner or later, to be found out.
Pleasure is the only thing one should live for. Nothing ages like happiness.
It is only by not paying one's bills that one can hope to live inthe memory of the commercial classes.
No crime is vulgar, but all vulgarity is crime. Vulgarity is theconduct of others.
Only the shallow know themselves.
Time is waste of money.
One should always be a little improbable.
There is a fatality about all good resolutions. They are invariably made too soon.
The only way to atone for being occasionally a little overdressed is by being always absolutely overeducated.
To be premature is to be perfect.
Any preoccupation with ideas of what is right or wrong in conductshows an arrested intellectual development.
Ambition is the last refuge of the failure.
A truth ceases to be true when more than one person believes in it.
In examinations the foolish ask questions that the wise cannot answer.
Greek dress was in its essence inartistic. Nothing should revealthe body but the body.
One should either be a work of art, or wear a work of art.
It is only the superficial qualities that last. Man's deeper nature is soon found out.
Industry is the root of all ugliness.
The ages live in history through their anachronisms.
It is only the gods who taste of death. Apollo has passed away, but Hyacinth, whom men say he slew, lives on. Nero and Narcissusare always with us.
The old believe everything: the middle-aged suspect everything;the young know everything.
The condition of perfection is idleness: the aim of perfection is youth.
Only the great masters of style ever succeeded in being obscure.
There is something tragic about the enormous number of young menthere are in England at the present moment who start life withperfect profiles, and end by adopting some useful profession.
To love oneself is the beginning of a life-long romance.
OSCAR WILDE
Wickedness is a myth invented by good people to account for the curious attractiveness of others.
Those who see any difference between soul and body have neither.
A really well-made buttonhole is the only link between Art and Nature.
Religions die when they are proved to be true. Science is the record of dead religions.
The well-bred contradict other people. The wise contradict themselves.
Nothing that actually occurs is of the smallest importance.
Dulness is the coming of age of seriousness.
In all unimportant matters, style, not sincerity, is the essential.
In all important matters, style, not sincerity, is the essential.
If one tells the truth one is sure, sooner or later, to be found out.
Pleasure is the only thing one should live for. Nothing ages like happiness.
It is only by not paying one's bills that one can hope to live inthe memory of the commercial classes.
No crime is vulgar, but all vulgarity is crime. Vulgarity is theconduct of others.
Only the shallow know themselves.
Time is waste of money.
One should always be a little improbable.
There is a fatality about all good resolutions. They are invariably made too soon.
The only way to atone for being occasionally a little overdressed is by being always absolutely overeducated.
To be premature is to be perfect.
Any preoccupation with ideas of what is right or wrong in conductshows an arrested intellectual development.
Ambition is the last refuge of the failure.
A truth ceases to be true when more than one person believes in it.
In examinations the foolish ask questions that the wise cannot answer.
Greek dress was in its essence inartistic. Nothing should revealthe body but the body.
One should either be a work of art, or wear a work of art.
It is only the superficial qualities that last. Man's deeper nature is soon found out.
Industry is the root of all ugliness.
The ages live in history through their anachronisms.
It is only the gods who taste of death. Apollo has passed away, but Hyacinth, whom men say he slew, lives on. Nero and Narcissusare always with us.
The old believe everything: the middle-aged suspect everything;the young know everything.
The condition of perfection is idleness: the aim of perfection is youth.
Only the great masters of style ever succeeded in being obscure.
There is something tragic about the enormous number of young menthere are in England at the present moment who start life withperfect profiles, and end by adopting some useful profession.
To love oneself is the beginning of a life-long romance.
OSCAR WILDE
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 28, 2005
i had a telephone from heaven and god was on the line
O αμερικανός ζωγράφος Eric Fischl ζωγραφίζει τις συνομιλίες του George Bush με τον κύριο τον δημιουργό του
εορταστική λοβοτομή
200 χιλιάδες επισκέπτες στο mall ... το δευτερόλεπτο
200.000 ζόμπι συγκεντρώθηκαν στον νέο ναό της νέας θρησκείας προκειμένου να προσκυνήσουν στον παλιό θεό του χρήματος
μαζική καταναλωτική υστερία
ο επαρχιωτισμούς της μαζικότητας σε σχεδόν νεοναζί επίπεδα
200.000 ευωχούντες σε μια αγοραστική φρενίτιδα χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα, χωρίς ουσία
200.000 δυστυχισμένοι που χαζεύουν προιόντα σε ράφια, αντικείμενα που υπόσχονται την ευτυχία, αλλά ποτέ δεν κρατάνε την υπόσχεσή τους
200.000 νεονευρωτικά ανθρωποειδή που αναζητούν την ολοκλήρωση στη χρέωση πιστωτικών καρτών για αγαθά που δεν χρειάζονται
200.000 τυφλοί που καταδικάζουν τα μικρότερα καταστήματα σε αφανισμό και τους ιδιοκτήτες τους σε απόγνωση
200.000 ζόμπι συγκεντρώθηκαν στον νέο ναό της νέας θρησκείας προκειμένου να προσκυνήσουν στον παλιό θεό του χρήματος
μαζική καταναλωτική υστερία
ο επαρχιωτισμούς της μαζικότητας σε σχεδόν νεοναζί επίπεδα
200.000 ευωχούντες σε μια αγοραστική φρενίτιδα χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα, χωρίς ουσία
200.000 δυστυχισμένοι που χαζεύουν προιόντα σε ράφια, αντικείμενα που υπόσχονται την ευτυχία, αλλά ποτέ δεν κρατάνε την υπόσχεσή τους
200.000 νεονευρωτικά ανθρωποειδή που αναζητούν την ολοκλήρωση στη χρέωση πιστωτικών καρτών για αγαθά που δεν χρειάζονται
200.000 τυφλοί που καταδικάζουν τα μικρότερα καταστήματα σε αφανισμό και τους ιδιοκτήτες τους σε απόγνωση
κατηγορηματικές δηλώσεις ενός πακιστανού
"Θέλω κατηγορηματικά, να διαψεύσω την πιθανότητα βίαιης προσαγωγής και ανάκρισης Πακιστανών υπηκόων που διαβιούν στην Ελλάδα ... Έχουμε αρνηθεί την όποια πραγματική βάση των συγκεκριμένων καταγγελιών από τον περασμένο Αύγουστο, όταν το ζήτημα αναδείχθηκε στις πρώτες σελίδες του ελληνικού τύπου, από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικού ελέγχου σε ερώτηση που απαντήθηκε στη Βουλή 27 Αυγούστου 2005".
Γ. Βουλγαράκης, υπουργός Δημόσιας Τάξης, 15/12/05
Γ. Βουλγαράκης, υπουργός Δημόσιας Τάξης, 15/12/05
Τρίτη, Δεκεμβρίου 27, 2005
xmasday
aitoliko, 25/12/05
ανήμερα τα Χριστούγεννα, ύστερα από το μεσημεριανό τραπέζι, πήρα το αυτοκίνητο και κατέβηκα μια βόλτα μέχρι την παραλία του Λούρου, στις όχθες του Αχελώου, γύρω στα 20 χιλ από το Αιτωλικό
έκανε ένα τσουχτερό, ασημόγκριζο κρύο ...
η παραλία ήταν έρημη, ήσυχη, γαλήνια
απέναντι μπορούσα να διακρίνω μέχρι την Κεφαλονιά και την Ζάκυνθο
περπάτησα για λίγο δίπλα στα κύματα κι άφησα τα πνευμόνια μου να γεμίσουν με την ζωογόνα αρμύρα της θάλασσας
όλα είχαν το φως μιας αιώνιας λιακάδας
αυτές τις ημέρες διάβαζα
το βιβλίο του Ρίσαρντ Καπισίνσκι "Ταξίδια με τον Ηρόδοτο"
γράφει λοιπόν ο πολωνός μετρ του ρεπορτάζ
"Η τεχνολογία, περιορίζοντας συχνά την επαφή μεταξύ των ανθρώπων στο ηλεκτρονικό σήμα, φτωχαίνει και καταπνίγει αυτή την πολύμορφη, πέραν του λόγου, γλώσσα, με την οποία επικοινωνούμε όταν ερχόμαστε σε προσωπική επαφή και μάλιστα χωρίς να έχουμε συνείδηση του γεγονότος αυτού.
Επιπροσθέτως αυτή γλώσσα πέραν του λόγου, αυτή η γλώσσα της έκφρασης του προσώπου και των πιο μικρών κινήσεων είναι πολύ περισσότερο ειλικρινής και αυθεντική από την ομιλούμενη και γραπτή, γιατί σ' αυτήν είναι δυσκολότερο να ψευδολογήσεις, να εξαπατήσεις και να υποκριθείς".
γράφει λοιπόν ο πολωνός μετρ του ρεπορτάζ
"Η τεχνολογία, περιορίζοντας συχνά την επαφή μεταξύ των ανθρώπων στο ηλεκτρονικό σήμα, φτωχαίνει και καταπνίγει αυτή την πολύμορφη, πέραν του λόγου, γλώσσα, με την οποία επικοινωνούμε όταν ερχόμαστε σε προσωπική επαφή και μάλιστα χωρίς να έχουμε συνείδηση του γεγονότος αυτού.
Επιπροσθέτως αυτή γλώσσα πέραν του λόγου, αυτή η γλώσσα της έκφρασης του προσώπου και των πιο μικρών κινήσεων είναι πολύ περισσότερο ειλικρινής και αυθεντική από την ομιλούμενη και γραπτή, γιατί σ' αυτήν είναι δυσκολότερο να ψευδολογήσεις, να εξαπατήσεις και να υποκριθείς".
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 22, 2005
Ι Μ S O F U C K E D U P
I M S O F U C K E D U P
ειλικρινά δεν ξέρω τι πάει στραβά με μένα ...
ή μάλλον ξέρω ...
είμαι εγωιστής, σκληρός, κλεισμένος στον εαυτό μου, αδιάφορος για τους άλλους, χλευαστικός, είρων, ανίκανος να αγαπήσω, ανίκανος να αγαπηθώ, ανώριμος, ξεροκέφαλος, μικρόψυχος, μικρόμυαλος, κουτοπόνηρος, καχύποπτος και πολλές φορές όταν ανοίγω το στόμα μου βρέχει βατράχια
ναι, αλλά πως μπορείς να μη με λατρεύεις
ειλικρινά δεν ξέρω τι πάει στραβά με μένα ...
ή μάλλον ξέρω ...
είμαι εγωιστής, σκληρός, κλεισμένος στον εαυτό μου, αδιάφορος για τους άλλους, χλευαστικός, είρων, ανίκανος να αγαπήσω, ανίκανος να αγαπηθώ, ανώριμος, ξεροκέφαλος, μικρόψυχος, μικρόμυαλος, κουτοπόνηρος, καχύποπτος και πολλές φορές όταν ανοίγω το στόμα μου βρέχει βατράχια
ναι, αλλά πως μπορείς να μη με λατρεύεις
πίσω από τον εγωισμό
πίσω από τις επιδείξεις δύναμης
πίσω από την απομάκρυνση
πίσω από τους φράχτες που σηκώσαμε
πίσω από την ομίχλη αυτών που δεν λέγονται
πίσω από τον σκοτεινό ορίζοντα
κάτω από τη στάχτη που πετάμε στα μάτια
σιγοκαίει ένα αναμμένο κάρβουνο
πίσω από την απομάκρυνση
πίσω από τους φράχτες που σηκώσαμε
πίσω από την ομίχλη αυτών που δεν λέγονται
πίσω από τον σκοτεινό ορίζοντα
κάτω από τη στάχτη που πετάμε στα μάτια
σιγοκαίει ένα αναμμένο κάρβουνο
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 21, 2005
μετά το τέλος της λογικής
η Μαργαρίτα Παπανδρέου, η μαμά του Γιωργάκη, πήγε στο Γηροκομείο Αθηνών και μοίρασε δώρα
απευθυνόμενη στα γεροντάκια τους είπε :
"Κι άν θέλετε να νοιώθετε αισίόδοξοι, κάντε αυτό που κάνω κι εγώ που πολλές φορές αντιστρέφω την ηλικία μου και το 82 γίνεται 28. Μετά τα 75 χάνεσαι από το προσκήνιο. Εγώ όμως είμαι εδώ, υπάρχω κι ας είμαι 82. Μπορώ να κάνω ότι θέλω για την ηλικία μου".
και μετά από αυτό το ταπεινό αυτολιβάνισμα κατέληξε :
"Κάντε γυμναστική, διαβάστε εφημερίδες και βιβλία, κάντε συχνά ιατρικές εξετάσεις και κυρίως σεξ σε μεγάλες δόσεις".
αυτό το τελευταίο με σκότωσε ... και μόνο η σκέψη της Μαργαρίτας σε μεγάλες δόσεις μου προκαλεί ρίγη
τελικά το διαζύγιο με την πραγματικότητα είναι για τους Παπανδρέου οικογενειακή υπόθεση
απευθυνόμενη στα γεροντάκια τους είπε :
"Κι άν θέλετε να νοιώθετε αισίόδοξοι, κάντε αυτό που κάνω κι εγώ που πολλές φορές αντιστρέφω την ηλικία μου και το 82 γίνεται 28. Μετά τα 75 χάνεσαι από το προσκήνιο. Εγώ όμως είμαι εδώ, υπάρχω κι ας είμαι 82. Μπορώ να κάνω ότι θέλω για την ηλικία μου".
και μετά από αυτό το ταπεινό αυτολιβάνισμα κατέληξε :
"Κάντε γυμναστική, διαβάστε εφημερίδες και βιβλία, κάντε συχνά ιατρικές εξετάσεις και κυρίως σεξ σε μεγάλες δόσεις".
αυτό το τελευταίο με σκότωσε ... και μόνο η σκέψη της Μαργαρίτας σε μεγάλες δόσεις μου προκαλεί ρίγη
τελικά το διαζύγιο με την πραγματικότητα είναι για τους Παπανδρέου οικογενειακή υπόθεση
γάμοι ομοφύλων
ή πως οι ομοφυλόφιλοι υποσκάπτουν οι ίδιοι την διεκδίκησή τους για ίσα δικαιώματα
τον τελευταίο καιρό γίνεται μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το θέμα του "γάμου" ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου
δυστυχώς η συζήτηση αυτή επικεντρώνεται μακρυά από την ουσία του θέματος και σ αυτό πιστεύω πως ευθύνονται οι ίδιοι που θέτουν το θέμα, δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι
οι ομοφυλόφιλοι ζητάνε να μπορούν να ρυθμίζουν θέματα που έχουν να κάνουν με φορολογία, ασφάλιση, αρρώστια, σύνταξη, κληρονομιά κλπ, όπως και οι ετεροφυλόφιλοι
και για τον λόγο αυτό ζητάνε να μπορούν να παντρεύονται
προσωπικά πιστεύω πως αν είναι τόσο ανόητοι θα έπρεπε να είχαν το δικαίωμα να το κάνουν με παπάδες, κουμπάρους , μπομπονιέρες και κοψίδια
ούτως ή άλλως δεν υπήρξα ποτέ οπαδός του θεσμού του γάμου
όμως για να διεκδικήσεις με επιτυχία τα δικαιώματά σου θα πρέπει να έχεις υπόψη από ποια κοινωνία τα ζητάς
έχω την εντύπωση πως και μόνο η λέξη "γάμος" προκαλεί την αντίδραση ακριβώς εκείνων των κύκλων που εξ ορισμού θα αντιδρούσαν όπως η εκκλησία που στο άκουσμα της λέξης αυτής παθαίνει παροξυσμούς
αυτό δίνει την ευκαιρία στη δειλή πολιτεία να κρυφτεί πίσω από τις μυξοπάρθενες αντιδράσεις της εκκλησίας και να μη χρειαστεί να πάρει αποφάσεις με το ανάλογο πολιτικό κόστος
ειλικρινά δεν καταλααβαίνω γιατί οι ομοφυλόφιλοι, που εκ φύσεως θα έπρεπε να απορρίπτουν τον θεσμό του γάμου έχουν κολήσει τόσο άσχημα με το θέμα
πόσο δελεαστικό μπορεί να είναι για κάποιον η προοπτική να ψωνίζει τηγάνια τεφάλ στο νέο Mall με τον αγαπημένο του???
οι "ληξιαρχικά αναγνωρισμένες σχέσεις" θα ικανοποιούσαν απόλυτα το αίτημα των ομοφυλόφιλων για ίσα δικαιώματα χωρίς περιττές πολώσεις
στο κάτω - κάτω δυο άντρες ή δυο γυναίκες στο γραφείο ενός συμβολαιογράφου δεν θα ξένιζαν κανέναν
επίσης απευθύνοντας το αίτημα αποκλειστικά στην πολιτεία θα παρέκαμπτε στο μέτρο του δυνατού την εκκλησία
ο σκοπός θα ήταν πιο εύκολο να επιτευχθεί γιατί ο δημόσιος διάλογος δεν θα ήταν φορτισμένος με εικόνες του Γιώργου με νυφικό
και ίσως τότε οι ομοφυλόφιλοι να μπορούσαν να ζητήσουν το μόνο σημαντικό αίτημα στην υπόθεση: το δικαίωμα να υιοθετούν και να μεγαλώνουν παιδιά
το δικαίωμα να μπορούν να γίνουν γονείς με τις χαρές και τις λύπες και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες που μπορεί να περιέχει κάτι τέτοιο
όμως όχι, οι ομοφυλόφιλοι επιμένουν στον γάμο για τον ίδιο λόγο που επιμένουν και οι ετεροφυλόφιλοι
γιατί ο γάμος και για τους δύο έχει γίνει μια καταναλωτική εμπειρία, μια ευκαιρία να ζήσουν δυο άνθρωποι για 24 ώρες σε μια εφιαλτική βερσιόν ενός κακόγουστου παραμυθιού με πρίγκιπες και νεράιδες και άμαξες και λουλούδια και άψητα κοψίδια σε μικροαστικές οικογενειακές ταβέρνες ή νεοπλουτίστικα ξενοδοχεία ...
τον τελευταίο καιρό γίνεται μια μεγάλη συζήτηση γύρω από το θέμα του "γάμου" ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου
δυστυχώς η συζήτηση αυτή επικεντρώνεται μακρυά από την ουσία του θέματος και σ αυτό πιστεύω πως ευθύνονται οι ίδιοι που θέτουν το θέμα, δηλαδή οι ομοφυλόφιλοι
οι ομοφυλόφιλοι ζητάνε να μπορούν να ρυθμίζουν θέματα που έχουν να κάνουν με φορολογία, ασφάλιση, αρρώστια, σύνταξη, κληρονομιά κλπ, όπως και οι ετεροφυλόφιλοι
και για τον λόγο αυτό ζητάνε να μπορούν να παντρεύονται
προσωπικά πιστεύω πως αν είναι τόσο ανόητοι θα έπρεπε να είχαν το δικαίωμα να το κάνουν με παπάδες, κουμπάρους , μπομπονιέρες και κοψίδια
ούτως ή άλλως δεν υπήρξα ποτέ οπαδός του θεσμού του γάμου
όμως για να διεκδικήσεις με επιτυχία τα δικαιώματά σου θα πρέπει να έχεις υπόψη από ποια κοινωνία τα ζητάς
έχω την εντύπωση πως και μόνο η λέξη "γάμος" προκαλεί την αντίδραση ακριβώς εκείνων των κύκλων που εξ ορισμού θα αντιδρούσαν όπως η εκκλησία που στο άκουσμα της λέξης αυτής παθαίνει παροξυσμούς
αυτό δίνει την ευκαιρία στη δειλή πολιτεία να κρυφτεί πίσω από τις μυξοπάρθενες αντιδράσεις της εκκλησίας και να μη χρειαστεί να πάρει αποφάσεις με το ανάλογο πολιτικό κόστος
ειλικρινά δεν καταλααβαίνω γιατί οι ομοφυλόφιλοι, που εκ φύσεως θα έπρεπε να απορρίπτουν τον θεσμό του γάμου έχουν κολήσει τόσο άσχημα με το θέμα
πόσο δελεαστικό μπορεί να είναι για κάποιον η προοπτική να ψωνίζει τηγάνια τεφάλ στο νέο Mall με τον αγαπημένο του???
οι "ληξιαρχικά αναγνωρισμένες σχέσεις" θα ικανοποιούσαν απόλυτα το αίτημα των ομοφυλόφιλων για ίσα δικαιώματα χωρίς περιττές πολώσεις
στο κάτω - κάτω δυο άντρες ή δυο γυναίκες στο γραφείο ενός συμβολαιογράφου δεν θα ξένιζαν κανέναν
επίσης απευθύνοντας το αίτημα αποκλειστικά στην πολιτεία θα παρέκαμπτε στο μέτρο του δυνατού την εκκλησία
ο σκοπός θα ήταν πιο εύκολο να επιτευχθεί γιατί ο δημόσιος διάλογος δεν θα ήταν φορτισμένος με εικόνες του Γιώργου με νυφικό
και ίσως τότε οι ομοφυλόφιλοι να μπορούσαν να ζητήσουν το μόνο σημαντικό αίτημα στην υπόθεση: το δικαίωμα να υιοθετούν και να μεγαλώνουν παιδιά
το δικαίωμα να μπορούν να γίνουν γονείς με τις χαρές και τις λύπες και τις επιτυχίες και τις αποτυχίες που μπορεί να περιέχει κάτι τέτοιο
όμως όχι, οι ομοφυλόφιλοι επιμένουν στον γάμο για τον ίδιο λόγο που επιμένουν και οι ετεροφυλόφιλοι
γιατί ο γάμος και για τους δύο έχει γίνει μια καταναλωτική εμπειρία, μια ευκαιρία να ζήσουν δυο άνθρωποι για 24 ώρες σε μια εφιαλτική βερσιόν ενός κακόγουστου παραμυθιού με πρίγκιπες και νεράιδες και άμαξες και λουλούδια και άψητα κοψίδια σε μικροαστικές οικογενειακές ταβέρνες ή νεοπλουτίστικα ξενοδοχεία ...
VIVA GORE
Ο Gore Vidal γεννήθηκε το 1925 στην Στρατιωτική Ακαδημία του West Point και μεγάλωσε στην Washington.
Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Williwaw το 1946 σε ηλικία 21 ετών.
Ομως ήταν το τρίτο του μυθιστόρημα, μια ιστορία ενός ομοφυλόφιλου, με τίτλο Τhe City and the Pillar (1948), που εξόργισε τους κριτικούς της εποχής και είχε σαν αποτέλεσμα να εξοριστεί ο συγγραφέας από τις σελίδες βιβλιοκριτικής των NY Times για πολλά χρόνια.
Την εποχή εκείνη η αμερική δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί ένα βιβλίο με τέτοιο περιεχόμενο.
Πολυγραφότατος έχει εκδώσει μια σειρά μυθιστορημάτων,ανάμεσα στα οποία "Ο Ιουλιανός", "Σε ζωντανή μετάδοση από τον Γολγοθά","Δημιουργία" κά.
Εχει επίσης εκδώσει και μια σειρά βιβλίων με δοκίμια, τα οποία για πολλούς αποτελούν και την πιο σημαντική προσφορά του Γκορ Βιντάλ.
Γιατί πολλοί μπορούν να αμφισβητούν το ταλέντο του ως μυθιστοριογράφου, αλλά όλοι αναγνωρίζουν πως στα δοκίμια είναι άφθαστος.
Ο Γκορ Βιντάλ είναι όχι μόνο ένας από τους κορυφαίους αμερικανούς διανοούμενους, αλλά και ένας από τους πιο τολμηρούς. Σε ένα πολιτικό κλίμα όπου επικρατεί το αξίωμα του προέδρου Τζορτζ Μπους "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας" ο Βιντάλ τολμάει να μην είναι μαζί τους.
Με το κοφτερό του πνεύμα ασκεί σκληρή κριτική όχι μόνο στην κυβέρνηση Μπους την οποία αποκαλεί "χούντα", αλλά και σε όλους εκείνους τους μηχανισμούς που τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να μετατρέψουν, όπως λέει, "τον Χάρτη των Πολιτικών Δικαιωμάτων σε κουρελόχαρτο".
Λίγο μετά τα 80του γεννέθλια έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό The Nation.
Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Williwaw το 1946 σε ηλικία 21 ετών.
Ομως ήταν το τρίτο του μυθιστόρημα, μια ιστορία ενός ομοφυλόφιλου, με τίτλο Τhe City and the Pillar (1948), που εξόργισε τους κριτικούς της εποχής και είχε σαν αποτέλεσμα να εξοριστεί ο συγγραφέας από τις σελίδες βιβλιοκριτικής των NY Times για πολλά χρόνια.
Την εποχή εκείνη η αμερική δεν ήταν έτοιμη να δεχτεί ένα βιβλίο με τέτοιο περιεχόμενο.
Πολυγραφότατος έχει εκδώσει μια σειρά μυθιστορημάτων,ανάμεσα στα οποία "Ο Ιουλιανός", "Σε ζωντανή μετάδοση από τον Γολγοθά","Δημιουργία" κά.
Εχει επίσης εκδώσει και μια σειρά βιβλίων με δοκίμια, τα οποία για πολλούς αποτελούν και την πιο σημαντική προσφορά του Γκορ Βιντάλ.
Γιατί πολλοί μπορούν να αμφισβητούν το ταλέντο του ως μυθιστοριογράφου, αλλά όλοι αναγνωρίζουν πως στα δοκίμια είναι άφθαστος.
Ο Γκορ Βιντάλ είναι όχι μόνο ένας από τους κορυφαίους αμερικανούς διανοούμενους, αλλά και ένας από τους πιο τολμηρούς. Σε ένα πολιτικό κλίμα όπου επικρατεί το αξίωμα του προέδρου Τζορτζ Μπους "όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας" ο Βιντάλ τολμάει να μην είναι μαζί τους.
Με το κοφτερό του πνεύμα ασκεί σκληρή κριτική όχι μόνο στην κυβέρνηση Μπους την οποία αποκαλεί "χούντα", αλλά και σε όλους εκείνους τους μηχανισμούς που τον τελευταίο καιρό προσπαθούν να μετατρέψουν, όπως λέει, "τον Χάρτη των Πολιτικών Δικαιωμάτων σε κουρελόχαρτο".
Λίγο μετά τα 80του γεννέθλια έδωσε μια συνέντευξη στο περιοδικό The Nation.
Τρίτη, Δεκεμβρίου 20, 2005
ένα μικρό δώρο στην μπλογκόσφαιρα
δεν ήξερα τι δώρο να κάνω στους φίλους bloggers για τα Χριστούγεννα και σκέφτηκα να μεταφράσω αυτο το μικρό διήγημα της Carson McCullers (πρόχειρα οπότε συγχωρείστε μου τα λάθη)
Μια βραδυά Χριστουγέννων στο νοσοκομείο
της Carson McCullers
Συνάντησα την Κάρολ λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόμασταν κι οι δυο για φυσιοθεραπεία. Η Κάρολ ήταν ένα πολυάσχολο κορίτσι. Ζωγράφιζε με ακουαρέλες, σχεδίαζε με ξυλομπογιές και κυρίως έκανε σχέδια για το μέλλον. Εκείνες τις ημέρες ετοιμαζόταν για το πάρτυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Θα ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που θα περπατούσε με τα καινούρια της πόδια για να πάει σε μια γιορτή.
Η Κάρολ ήταν ανάπηρη. Είχε γεννηθεί με τα πόδια της τόσο παραμορφωμένα που όταν έφτασε στα 19 της οι γιατροί της είπαν πως έπρεπε να τα κόψει.
Την παραμονή των Χριστουγέννων υπήρχαν πολλοί επισκέπτες στον θάλαμο όπου νοσηλευόμασταν, συγγενείς και φίλοι των ασθενών και οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου είχαν ετοιμάσει μικρές εορταστικές εκδηλώσεις. Ομως για την Κάρολ ήταν μια καταστροφή. Δεν θα μπορούσε να πάει στην γιορτή που με τόση αγωνία περίμενε γιατί το ένα από τα προσθετικά μέλη δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Το γεγονός αυτό είχε καταστρέψει τα Χριστούγεννά της και την είδα που έκλαιγε με σιωπηλούς, πικρούς λυγμούς.
Της ζήτησα να έρθει μέχρι το κρεβάτι μου. Ηταν πολύ ικανή με το αναπηρικό καροτσάκι και ήρθε συνεχίζοντας να κλαίει. "Μα σήμερα βρέθηκε να μην είναι έτοιμο; Σήμερα που ετοιμαζόμουν να πάω στη γιορτή και να δείξω στους φίλους μου τα καινούρια μου πόδια;"
Συζητήσαμε για λίγο και ύστερα της διάβασα το πιο ζωντανό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ εκτός από τη Βίβλο. Τους Νεκρούς του Τζέιμς Τζόις.
"Μερικά ελαφριά χτυπήματα στο τζάμι τον έκαναν να στραφεί προς το παράθυρο. Είχε αρχίσει και πάλι να χιονίζει. Παρακολουθούσε νυσταγμένα τις νιφάδες, ασημένιες και σκοτεινές, να πέφτουν λοξά στο φως της κολώνας στον δρόμο. Είχε έρθει ο καιρός να ξεκινήσει το ταξίδι του προς τα δυτικά. Ναι, οι εφημερίδες είχαν δίκιο : χιόνιζε σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το χιόνι έπεφτε στις σκοτεινές πεδιάδες της κεντρικής Ιρλανδίας, στους άδεντρους λόφους, έπεφτε απαλά πάνω στο Αλεν, κι ακόμα πιο δυτικά, πάνω στα ανταριασμένα κύματα του Σάνον. Σκέπαζε επίσης το μοναχικό κοιμητήριο όπου ήταν θαμένος ο Μίκαελ Φάρεϊ. Είχε κάνει ένα παχύ στρώμα πάνω στους στραβωμένους σταυρούς, τις ταφόπετρες, τα μυτερά κάγκελα της μικρής πύλης, τα γυμνά αγκάθια. Η ψυχή του βυθίστηκε σιγά σε μια ζάλη καθώς άκουγε το χιόνι να πέφτει σιγαλά πάνω στο σύμπαν σαν να πέφτει το τελευταίο τέλος πάνω στους ζωντανούς και τους πεθαμένους".
Της διάβαζα για να την παρηγορήσω και η ομορφιά του κειμένου μας γαλήνεψε και τις δυο εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων στην πτέρυγα του νοσοκομείου.
Ηταν ένα κορίτσι με αξιοθαύμαστο κουράγιο και αποδεχόταν τις ατυχίες της ζωής με χάρη και ηρεμία. Παρ όλα αυτά καταλάβαινα πως ήταν ακόμα στεναχωρεμένη με το πάρτυ επειδή κάθε τόσο επεναλάμβανε : μα σήμερα βρέθηκα να μην είναι έτοιμα, πάνω που ετοιμαζόμουν να πάω στη γιορτή και να τα δείξω στους φίλους μου.
Οι γιατροί είχαν επίσης στεναχωρεθεί και ξαφνικά, σαν να σηκώθηκε ένας αέρας, ακούσαμε μια φασαρία στον διάδρομο. Μάθαμε σύντομα πως τα πρόσθετα μέλη της Κάρολ ήταν έτοιμα και θα μπορούσε τελικά να πάει στη γιορτή. Χαρήκαμε όλοι κι αυτή τη φορά η Κάρολ άρχισε να κλαίει από χαρά.
Οταν ήταν έτοιμη να φύγει για το πάρτυ η Κάρολ ήταν ντυμένη πολύ κομψά φορόντας τα καλύτερα ρούχα της. Της έφεραν τα πόδια και τα φόρεσε. Ενας γιατρός που την παρακολουθούσε άρχισε να την ενθαρύνει. "Ελα Κάρολ" της έλεγε "Σιγά - σιγά".
Εκείνη προσπάθησε να σηκωθεί όρθια. Τα κατάφερε και σιγά - σιγά με το κεφάλι υπερήφανα ψηλά άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα προς την αίθουσα όπου οι φίλοι της την περίμεναν για να αρχίσει η γιορτή.
Κατάλαβα τότε πως οι ατέλειωτοι μήνες προσπάθειας για την Κάρολ είχαν αποδώσει και πως στο μέλλον θα ήταν εντάξει.
Την τελευτααίαα φορά που άκουσα νέα της ήταν στο πανεπιστήμιο, συμμετείχε σε όλες τις δραστηριότητες και σχεδίαζε μετά την αποφοίτηση να αχοληθεί με τη φυσιοθεραπεία.
Μια βραδυά Χριστουγέννων στο νοσοκομείο
της Carson McCullers
Συνάντησα την Κάρολ λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόμασταν κι οι δυο για φυσιοθεραπεία. Η Κάρολ ήταν ένα πολυάσχολο κορίτσι. Ζωγράφιζε με ακουαρέλες, σχεδίαζε με ξυλομπογιές και κυρίως έκανε σχέδια για το μέλλον. Εκείνες τις ημέρες ετοιμαζόταν για το πάρτυ της παραμονής των Χριστουγέννων. Θα ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που θα περπατούσε με τα καινούρια της πόδια για να πάει σε μια γιορτή.
Η Κάρολ ήταν ανάπηρη. Είχε γεννηθεί με τα πόδια της τόσο παραμορφωμένα που όταν έφτασε στα 19 της οι γιατροί της είπαν πως έπρεπε να τα κόψει.
Την παραμονή των Χριστουγέννων υπήρχαν πολλοί επισκέπτες στον θάλαμο όπου νοσηλευόμασταν, συγγενείς και φίλοι των ασθενών και οι υπεύθυνοι του νοσοκομείου είχαν ετοιμάσει μικρές εορταστικές εκδηλώσεις. Ομως για την Κάρολ ήταν μια καταστροφή. Δεν θα μπορούσε να πάει στην γιορτή που με τόση αγωνία περίμενε γιατί το ένα από τα προσθετικά μέλη δεν ήταν ακόμα έτοιμο. Το γεγονός αυτό είχε καταστρέψει τα Χριστούγεννά της και την είδα που έκλαιγε με σιωπηλούς, πικρούς λυγμούς.
Της ζήτησα να έρθει μέχρι το κρεβάτι μου. Ηταν πολύ ικανή με το αναπηρικό καροτσάκι και ήρθε συνεχίζοντας να κλαίει. "Μα σήμερα βρέθηκε να μην είναι έτοιμο; Σήμερα που ετοιμαζόμουν να πάω στη γιορτή και να δείξω στους φίλους μου τα καινούρια μου πόδια;"
Συζητήσαμε για λίγο και ύστερα της διάβασα το πιο ζωντανό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ εκτός από τη Βίβλο. Τους Νεκρούς του Τζέιμς Τζόις.
"Μερικά ελαφριά χτυπήματα στο τζάμι τον έκαναν να στραφεί προς το παράθυρο. Είχε αρχίσει και πάλι να χιονίζει. Παρακολουθούσε νυσταγμένα τις νιφάδες, ασημένιες και σκοτεινές, να πέφτουν λοξά στο φως της κολώνας στον δρόμο. Είχε έρθει ο καιρός να ξεκινήσει το ταξίδι του προς τα δυτικά. Ναι, οι εφημερίδες είχαν δίκιο : χιόνιζε σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το χιόνι έπεφτε στις σκοτεινές πεδιάδες της κεντρικής Ιρλανδίας, στους άδεντρους λόφους, έπεφτε απαλά πάνω στο Αλεν, κι ακόμα πιο δυτικά, πάνω στα ανταριασμένα κύματα του Σάνον. Σκέπαζε επίσης το μοναχικό κοιμητήριο όπου ήταν θαμένος ο Μίκαελ Φάρεϊ. Είχε κάνει ένα παχύ στρώμα πάνω στους στραβωμένους σταυρούς, τις ταφόπετρες, τα μυτερά κάγκελα της μικρής πύλης, τα γυμνά αγκάθια. Η ψυχή του βυθίστηκε σιγά σε μια ζάλη καθώς άκουγε το χιόνι να πέφτει σιγαλά πάνω στο σύμπαν σαν να πέφτει το τελευταίο τέλος πάνω στους ζωντανούς και τους πεθαμένους".
Της διάβαζα για να την παρηγορήσω και η ομορφιά του κειμένου μας γαλήνεψε και τις δυο εκείνη την παραμονή Χριστουγέννων στην πτέρυγα του νοσοκομείου.
Ηταν ένα κορίτσι με αξιοθαύμαστο κουράγιο και αποδεχόταν τις ατυχίες της ζωής με χάρη και ηρεμία. Παρ όλα αυτά καταλάβαινα πως ήταν ακόμα στεναχωρεμένη με το πάρτυ επειδή κάθε τόσο επεναλάμβανε : μα σήμερα βρέθηκα να μην είναι έτοιμα, πάνω που ετοιμαζόμουν να πάω στη γιορτή και να τα δείξω στους φίλους μου.
Οι γιατροί είχαν επίσης στεναχωρεθεί και ξαφνικά, σαν να σηκώθηκε ένας αέρας, ακούσαμε μια φασαρία στον διάδρομο. Μάθαμε σύντομα πως τα πρόσθετα μέλη της Κάρολ ήταν έτοιμα και θα μπορούσε τελικά να πάει στη γιορτή. Χαρήκαμε όλοι κι αυτή τη φορά η Κάρολ άρχισε να κλαίει από χαρά.
Οταν ήταν έτοιμη να φύγει για το πάρτυ η Κάρολ ήταν ντυμένη πολύ κομψά φορόντας τα καλύτερα ρούχα της. Της έφεραν τα πόδια και τα φόρεσε. Ενας γιατρός που την παρακολουθούσε άρχισε να την ενθαρύνει. "Ελα Κάρολ" της έλεγε "Σιγά - σιγά".
Εκείνη προσπάθησε να σηκωθεί όρθια. Τα κατάφερε και σιγά - σιγά με το κεφάλι υπερήφανα ψηλά άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα προς την αίθουσα όπου οι φίλοι της την περίμεναν για να αρχίσει η γιορτή.
Κατάλαβα τότε πως οι ατέλειωτοι μήνες προσπάθειας για την Κάρολ είχαν αποδώσει και πως στο μέλλον θα ήταν εντάξει.
Την τελευτααίαα φορά που άκουσα νέα της ήταν στο πανεπιστήμιο, συμμετείχε σε όλες τις δραστηριότητες και σχεδίαζε μετά την αποφοίτηση να αχοληθεί με τη φυσιοθεραπεία.
Oscar for xmas
"Charity creates a multitude of sins.
There is also this to be said. It is immoral to use private property in order to alleviate the horrible evils that result from the institution of private property.
It is both immoral and unfair.
We are often told that the poor are grateful for charity. Some of them are, no doubt, but the best amongst the poor are never grateful. They are ungrateful, discontented, disobedient, and rebellious. They are quite right to be so. Charity they feel to be a ridiculously inadequate mode of partial restitution, or a sentimental dole, usually accompanied by some impertinent attempt on the part of the sentimentalist to tyrannise over their private lives. Why should they be grateful for the crumbs that fall from the rich man’s table?"
Oscar Wilde
There is also this to be said. It is immoral to use private property in order to alleviate the horrible evils that result from the institution of private property.
It is both immoral and unfair.
We are often told that the poor are grateful for charity. Some of them are, no doubt, but the best amongst the poor are never grateful. They are ungrateful, discontented, disobedient, and rebellious. They are quite right to be so. Charity they feel to be a ridiculously inadequate mode of partial restitution, or a sentimental dole, usually accompanied by some impertinent attempt on the part of the sentimentalist to tyrannise over their private lives. Why should they be grateful for the crumbs that fall from the rich man’s table?"
Oscar Wilde
μαθαίνω
πως διάφορες κυρίες της κουλής κοινωνίας της Αθήνας με ονόματα όπως Αγάπη, Ελενίτσα, Τζένη (τα επώνυμα μπορείτε να τα προσθέσετε εσείς) μαζεύονται σε διάφορες πολυτελείς επαύλεις της Εκάλης και του Ψυχικού και ... φιλοσοφούν
ναι, καλά ακούσατε
στο σαλονάκι της Ελενίτσας εντρυφούν στον (κρατηθείτε) ... Νίτσε ... (αχ Ελενίτσε)
στο σαλονάκι της Τζένης εντρυφούν (κρατηθείτε πιο γερά) ... στον Πλάτωνα
τελικά η ελαφρότητα του κοσμικού είναι πρέπει να είναι πραγματικά αβάσταχτη
ναι, καλά ακούσατε
στο σαλονάκι της Ελενίτσας εντρυφούν στον (κρατηθείτε) ... Νίτσε ... (αχ Ελενίτσε)
στο σαλονάκι της Τζένης εντρυφούν (κρατηθείτε πιο γερά) ... στον Πλάτωνα
τελικά η ελαφρότητα του κοσμικού είναι πρέπει να είναι πραγματικά αβάσταχτη
μα τι απέγιναν οι Ελληνες διανοούμενοι ???
σε ποιές παρυφές του δημόσιου διαλόγου έχουν λουφάξει;
πίσω από ποιο σιδηρούν παραπέτασμα σιωπής έχουν κρυφτεί;
ποιος γλωσσοδέτης τους έχει δέσει τη γλώσσα;
που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου;
υπάρχουν; ζουν; ανασαίνουν; μπορούν να μιλήσουν;
γιατί δεν τους ακούμε;
τι λένε για όλα αυτά τα τραγικά και σοβαρά που συμβαίνουν γύρω μας ;
ποτέ στο παρελθόν οι φωνές του πνεύματος δεν ήταν τόσο ανύπαρκτες
ακόμα και σε σκληρές και δύσκολες εποχές υπήρχαν κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι που μίλαγαν, σχολίαζαν, έδιναν κατευθύνσεις και το δικό τους στίγμα στην εποχή και στα δρώμενα
σήμερα τίποτα ... έρημος χώρα ...
είναι πραγματικά θλιβερό όλη η διανόηση της χώρας να έχει αφεθεί στους κλονιζόμενους από την ημιπαραφροσύνη ώμους του Κ. Ζουράρη
είναι τραγικό
πίσω από ποιο σιδηρούν παραπέτασμα σιωπής έχουν κρυφτεί;
ποιος γλωσσοδέτης τους έχει δέσει τη γλώσσα;
που είναι οι πνευματικοί άνθρωποι αυτού του τόπου;
υπάρχουν; ζουν; ανασαίνουν; μπορούν να μιλήσουν;
γιατί δεν τους ακούμε;
τι λένε για όλα αυτά τα τραγικά και σοβαρά που συμβαίνουν γύρω μας ;
ποτέ στο παρελθόν οι φωνές του πνεύματος δεν ήταν τόσο ανύπαρκτες
ακόμα και σε σκληρές και δύσκολες εποχές υπήρχαν κάποιοι φωτισμένοι άνθρωποι που μίλαγαν, σχολίαζαν, έδιναν κατευθύνσεις και το δικό τους στίγμα στην εποχή και στα δρώμενα
σήμερα τίποτα ... έρημος χώρα ...
είναι πραγματικά θλιβερό όλη η διανόηση της χώρας να έχει αφεθεί στους κλονιζόμενους από την ημιπαραφροσύνη ώμους του Κ. Ζουράρη
είναι τραγικό
προχθές το Σάββατο γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο
τον Τάσο που γράφει το blog Social Issues.
Το blog του μ' αρέσει γιατί είναι ένα blog που δεν προσπαθεί να αρέσει. Η έλλειψη ματαιοδοξίας που διακρίνει το blog του είναι μια ανάσα φρεσκάδας μέσα στην καταναγκαστική προσπάθεια πολλών blog να γίνουν αρεστά και δημοφιλή.
O Tάσος μένει σε μια επαρχιακή πόλη και στο βλέμμα του είχε την καθαρότητα που δεν έχουν όσοι ζουν στην Αθήνα. Καθίσαμε για έναν καφέ στην οδό Αδριανού δίπλα στον ναό του Θησείου. "Να μπορείς να πίνεις τον καφέ σου και να βλέπεις όλα αυτά, τι άλλο θές;" είπε κάποια στιγμή ο Τάσος και με συγκίνησε.
Τάσο να είσαι καλά ...
Το blog του μ' αρέσει γιατί είναι ένα blog που δεν προσπαθεί να αρέσει. Η έλλειψη ματαιοδοξίας που διακρίνει το blog του είναι μια ανάσα φρεσκάδας μέσα στην καταναγκαστική προσπάθεια πολλών blog να γίνουν αρεστά και δημοφιλή.
O Tάσος μένει σε μια επαρχιακή πόλη και στο βλέμμα του είχε την καθαρότητα που δεν έχουν όσοι ζουν στην Αθήνα. Καθίσαμε για έναν καφέ στην οδό Αδριανού δίπλα στον ναό του Θησείου. "Να μπορείς να πίνεις τον καφέ σου και να βλέπεις όλα αυτά, τι άλλο θές;" είπε κάποια στιγμή ο Τάσος και με συγκίνησε.
Τάσο να είσαι καλά ...
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 19, 2005
πάρτυ γεννεθλίων or how siamese celebrate birthdays
- Χρόνια μας πολλά
- Χρόνια μας καλά
- Τα πόσα κλε....
- Κόφτο
- Τι θες να κάνουμε απόψε;
- Θα ήθελα να φάω κάτι νόστιμο.
- Μμμμ, θα σου μαγειρέψω κοκκινιστό με μακαρόνια που σου αρέσει.
- Τέλεια. Κι ύστερα;
- Υστερα θα πάρουμε μια πάστα, θα βάλουμε ένα κερί, θα το σβήσουμε για το καλό και θα πάμε για ύπνο ...
- Θέλω και παραμύθι απόψε ...
- Είμαστε μεγάλοι πια ...
- Τα πόσα κλείνουμε?
- Κόφτο ...
- Θα μου διαβάσεις τουλάχιστον κάτι;
- Θα σου διαβάσω ...
- Χρόνια μας καλά
- Τα πόσα κλε....
- Κόφτο
- Τι θες να κάνουμε απόψε;
- Θα ήθελα να φάω κάτι νόστιμο.
- Μμμμ, θα σου μαγειρέψω κοκκινιστό με μακαρόνια που σου αρέσει.
- Τέλεια. Κι ύστερα;
- Υστερα θα πάρουμε μια πάστα, θα βάλουμε ένα κερί, θα το σβήσουμε για το καλό και θα πάμε για ύπνο ...
- Θέλω και παραμύθι απόψε ...
- Είμαστε μεγάλοι πια ...
- Τα πόσα κλείνουμε?
- Κόφτο ...
- Θα μου διαβάσεις τουλάχιστον κάτι;
- Θα σου διαβάσω ...
τελικά είμαι πολιτικά καθιστός
"Τι συμβαινει τελος παντων με τους bloggers και τα ροζουλε εντυπα, τι γκει ξεκατινιασματα, τι διαμαχες, εισβολη στο internet με τον κωλο; Πλεον θα πληκτρολογω τα URLs με καποτες στα δακτυλα να μην κολλησω και τιποτις AIDS... "
γράφει κάποιος blogger εκτοξεύοντας (?) τον αυτοσαρκασμό (?) και την ελεύθερη γραφή (?)στην στρατόσφαιρα του ανατρεπτικού χιούμορ (?)
καλά μη βαράτε δεν είπα και τίποτα
γράφει κάποιος blogger εκτοξεύοντας (?) τον αυτοσαρκασμό (?) και την ελεύθερη γραφή (?)στην στρατόσφαιρα του ανατρεπτικού χιούμορ (?)
καλά μη βαράτε δεν είπα και τίποτα
τίνος εντύπου η σύμβουλος έκδοσης έλεγε πρόσφατα
παιδιά ο άνθρωπος είναι τρελός.
τι τόθελα και έμπλεξα μαζί του.
από τη στιγμή που δημοσιεύσαμε ένα κείμενό του στην εφημερίδα άρχισε να με παίρνει 10 φορές την ημέρα τηλέφωνο και να μου στέλνει 15 κείμενα, τα οποία έμοιαζαν και πάρα πολύ με κείμενα ανθρώπων που ήδη συνεργάζονται με την εφημερίδα.
όταν σταμάτησα να δημοσιεύω κείμενά του άρχισε να με απειλεί με 200 email την ημέρα. αλλά καλά να πάθω.
δεν ήξερα, δεν ρώταγα?
τι τόθελα και έμπλεξα μαζί του.
από τη στιγμή που δημοσιεύσαμε ένα κείμενό του στην εφημερίδα άρχισε να με παίρνει 10 φορές την ημέρα τηλέφωνο και να μου στέλνει 15 κείμενα, τα οποία έμοιαζαν και πάρα πολύ με κείμενα ανθρώπων που ήδη συνεργάζονται με την εφημερίδα.
όταν σταμάτησα να δημοσιεύω κείμενά του άρχισε να με απειλεί με 200 email την ημέρα. αλλά καλά να πάθω.
δεν ήξερα, δεν ρώταγα?
ΙΝΑ ΤΙ, ΤΙΝΑ?
Κάποια πράγματα μου καίνε το μυαλό.
Πάρτε για παράδειγμα την Τίνα Δασκαλαντωνάκη.
Η Τίνα είναι μια γυναίκα που φαινομενικά τα έχει όλα : λεφτά, λεφτά και λεφτά.
(Τι άλλο χρειάζεται κανείς;)
Κανονικά θα έπρεπε να είναι με τους φίλους της κάπου κοσμικά και να διασκεδάζει το γεγονός πως τα έχει όλα.
Ομως η Τίνα δεν είναι ευχαριστημένη.
Η Τίνα θέλει κάτι παραπάνω.
Η Τίνα θέλει να είναι δημοσιογράφος.
(Τώρα γιατί μια γυναίκα με τα λεφτά της Τίνας θα ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο είναι ένα από τα μυστήρια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας).
Βασικά δημοσιογραφία για την Τίνα είναι να σπαταλάει μισή σελίδα ενός εντύπου για να γράφει μεγάλα κοάν του τύπου : "μόλις έμπαινα στο σπίτι αναζητούσα κάτι μαύρες μεταξωτές παντόφλες ... (που) με ανακουφίζουν στο μυαλό πατώντας πάνω τους".
Το μυαλό της Τίνας ανακουφίζεται, το δικό μας καίγεται.
Αποφασισμένη να υποσκάψει τας δικάς μας φρένας και υποσκαπτόμενη η ίδια από τον εκδότη - μηδενιστή του lifestyle, η Τίνα μας επιτίθεται και πάλι μέσα από τις σελίδες free εντύπου της πόλης με ανταποκρίσεις από τον κόσμο των πλουσίων, των διασήμων και των κενών.
Ετσι μαθαίνουμε πως η Τίνα αγαπά Λάκη (Γαβαλά) και δεν ξέρει σε ποια μπουζουκοντίβα να πάει πρώτα : στη Βανδή ή στη Βίσση? Επίσης με τρόμο ανακαλύπτουμε πως η Τίνα βλέπει οράματα και έχει παραισθήσεις. Δεν δικαιολογείται αλλοιώς ότι γράφει πως είδε τη Δήμαρχο Αθηναίων "αγέρωχη κούκλα μέσα στα χρώματα του μπεζ".
(Πόσα χρώματα έχει το μπεζ?).
Τουλάχιστον δεν φωτογραφίζει πια τα 666 ζευγάρια παπούτσια της, ως άλλη Ιμέλντα Μάρκος.
Κάτι συμβαίνει πάντως : ή το μυαλό της Τίνας θέλει άλλες παντόφλες ή η Τίνα θέλει μερικές παντοφλιές.
PS
Αγαπητή Τίνα
Πήγαινε σπίτι σου.
Βάλε τις παντόφλες σου.
Ξεκούρασε το μυαλό σου ή ο,τιδήποτε τέλος πάντων έχει μείνει από αυτό.
Πάρε τηλέφωνο τον Λάκη.
Πές του να σου φέρει ένα Xanax.
Πάρτο.
Πέσε στο κρεβάτι.
Κοιμήσου.
Καληνύχτα ...
Πάρτε για παράδειγμα την Τίνα Δασκαλαντωνάκη.
Η Τίνα είναι μια γυναίκα που φαινομενικά τα έχει όλα : λεφτά, λεφτά και λεφτά.
(Τι άλλο χρειάζεται κανείς;)
Κανονικά θα έπρεπε να είναι με τους φίλους της κάπου κοσμικά και να διασκεδάζει το γεγονός πως τα έχει όλα.
Ομως η Τίνα δεν είναι ευχαριστημένη.
Η Τίνα θέλει κάτι παραπάνω.
Η Τίνα θέλει να είναι δημοσιογράφος.
(Τώρα γιατί μια γυναίκα με τα λεφτά της Τίνας θα ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο είναι ένα από τα μυστήρια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας).
Βασικά δημοσιογραφία για την Τίνα είναι να σπαταλάει μισή σελίδα ενός εντύπου για να γράφει μεγάλα κοάν του τύπου : "μόλις έμπαινα στο σπίτι αναζητούσα κάτι μαύρες μεταξωτές παντόφλες ... (που) με ανακουφίζουν στο μυαλό πατώντας πάνω τους".
Το μυαλό της Τίνας ανακουφίζεται, το δικό μας καίγεται.
Αποφασισμένη να υποσκάψει τας δικάς μας φρένας και υποσκαπτόμενη η ίδια από τον εκδότη - μηδενιστή του lifestyle, η Τίνα μας επιτίθεται και πάλι μέσα από τις σελίδες free εντύπου της πόλης με ανταποκρίσεις από τον κόσμο των πλουσίων, των διασήμων και των κενών.
Ετσι μαθαίνουμε πως η Τίνα αγαπά Λάκη (Γαβαλά) και δεν ξέρει σε ποια μπουζουκοντίβα να πάει πρώτα : στη Βανδή ή στη Βίσση? Επίσης με τρόμο ανακαλύπτουμε πως η Τίνα βλέπει οράματα και έχει παραισθήσεις. Δεν δικαιολογείται αλλοιώς ότι γράφει πως είδε τη Δήμαρχο Αθηναίων "αγέρωχη κούκλα μέσα στα χρώματα του μπεζ".
(Πόσα χρώματα έχει το μπεζ?).
Τουλάχιστον δεν φωτογραφίζει πια τα 666 ζευγάρια παπούτσια της, ως άλλη Ιμέλντα Μάρκος.
Κάτι συμβαίνει πάντως : ή το μυαλό της Τίνας θέλει άλλες παντόφλες ή η Τίνα θέλει μερικές παντοφλιές.
PS
Αγαπητή Τίνα
Πήγαινε σπίτι σου.
Βάλε τις παντόφλες σου.
Ξεκούρασε το μυαλό σου ή ο,τιδήποτε τέλος πάντων έχει μείνει από αυτό.
Πάρε τηλέφωνο τον Λάκη.
Πές του να σου φέρει ένα Xanax.
Πάρτο.
Πέσε στο κρεβάτι.
Κοιμήσου.
Καληνύχτα ...
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 16, 2005
προσπαθώ να κάνω μια εικονική γκαλερί
με ελληνικά blogs τέχνης
όποιος έχει υπόψη ο,τιδήποτε θα το εκτιμούσα αν μου έδινε ένα link
όποιος έχει υπόψη ο,τιδήποτε θα το εκτιμούσα αν μου έδινε ένα link
Gerhard Richter
Gerhard Richter, Townscape Madrid, 1968
"What I'm attempting in each picture is nothing other than this.. to bring together in a living and viable way, the most different and the most contradictory elements in the greatest possible freedom" λέει ο Ρίχτερ, που για πολλούς θεωρείται ο μεγαλύτερος εν ζωή ζωγράφος.
ο φίλος μου ο Κώστας
οι πιο πολλοί απ όσους επισκέπτονται αυτό το blog τον γνωρίζουν
είναι ο φίλος μου στην Washington DC. με τον Κώστα είμαστε φίλοι πολλά χρόνια. δεν πρόκειται να σας πω ακριβώς πόσα για να μη μπορέσετε να μαντέψετε αν προερχόμαστε από την πλειστόκαινο η την καινοζωική περίοδο.
anyway we go a long way back.
γνωριστήκαμε όταν είμασταν νέοι και καθόλου αθώοι
περάσαμε πολύ ωραίες στιγμές μαζί, στιγμές μεθυσμένες από νιότη κι αμυαλιά και ξεγνοισιά
ήταν η εποχή που νομίζαμε πως θα κατακτούσαμε τον κόσμο
ριχτήκαμε στα μονοπάτια που ανοίγονταν μπροστά μας με μια τόλμη που μόνο στα 20 διαθέτεις
τίποτα δεν μας φόβιζε, τίποτα δεν μας τρόμαζε, τίποτα δεν ήταν ικανό να μας σταματήσει
πριν από 23 χρόνια ο Κώστας έφυγε για την Αμερική αποφασισμένος να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο
έκτοτε ζει εκεί. όλα αυτά τα χρόνια τον έχω δει μόνο μια φορά, όταν τον επισκέφθηκα στην Washington το 1993. με φιλοξένησε για μια εβδομάδα και εύχομαι να είχα τη δυνατότητα να μείνω περισότερες μέρες.
ο Κώστας είναι φοβερός dj και η μουσική που μου στέλνει είναι η μοναδική μουσική που ακούω όταν είμαι σπίτι
τον τελευταίο καιρό η μπλογκόσφαιρα έχει καταργήσει την απόσταση ανάμεσά μας
έχω την εντύπωση πως βρίσκεται στο διπλανό γραφείο
η αλήθεια είναι πως μου τηλεφωνεί επίσης ... σχεδόν πιο συχνά από τους φίλους στην Αθήνα
(μάλλον αυτό σημαίνει πως για να συνεχίσει κάποιος να είναι φίλος μου πρέπει να βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ... i know, i m impossible enough)
στο τηλέφωνο με κάνει και γελάω θυμίζοντάς μου συνεχώς αποτρόπαιες πράξεις του παρελθόντος ... όπως τότε που ένας κοινός φίλος μας έπιασε να διαβάζουμε το ημερολόγιό του ξεκαρδισμένοι στα γέλια ... από τότε είμασταν τέρατα ...
νομίζω πως εδώ θα έπρεπε να σταματήσω
anyway Κωστή με όλη μου την αγάπη κλπ κλπ
είναι ο φίλος μου στην Washington DC. με τον Κώστα είμαστε φίλοι πολλά χρόνια. δεν πρόκειται να σας πω ακριβώς πόσα για να μη μπορέσετε να μαντέψετε αν προερχόμαστε από την πλειστόκαινο η την καινοζωική περίοδο.
anyway we go a long way back.
γνωριστήκαμε όταν είμασταν νέοι και καθόλου αθώοι
περάσαμε πολύ ωραίες στιγμές μαζί, στιγμές μεθυσμένες από νιότη κι αμυαλιά και ξεγνοισιά
ήταν η εποχή που νομίζαμε πως θα κατακτούσαμε τον κόσμο
ριχτήκαμε στα μονοπάτια που ανοίγονταν μπροστά μας με μια τόλμη που μόνο στα 20 διαθέτεις
τίποτα δεν μας φόβιζε, τίποτα δεν μας τρόμαζε, τίποτα δεν ήταν ικανό να μας σταματήσει
πριν από 23 χρόνια ο Κώστας έφυγε για την Αμερική αποφασισμένος να ζήσει το αμερικάνικο όνειρο
έκτοτε ζει εκεί. όλα αυτά τα χρόνια τον έχω δει μόνο μια φορά, όταν τον επισκέφθηκα στην Washington το 1993. με φιλοξένησε για μια εβδομάδα και εύχομαι να είχα τη δυνατότητα να μείνω περισότερες μέρες.
ο Κώστας είναι φοβερός dj και η μουσική που μου στέλνει είναι η μοναδική μουσική που ακούω όταν είμαι σπίτι
τον τελευταίο καιρό η μπλογκόσφαιρα έχει καταργήσει την απόσταση ανάμεσά μας
έχω την εντύπωση πως βρίσκεται στο διπλανό γραφείο
η αλήθεια είναι πως μου τηλεφωνεί επίσης ... σχεδόν πιο συχνά από τους φίλους στην Αθήνα
(μάλλον αυτό σημαίνει πως για να συνεχίσει κάποιος να είναι φίλος μου πρέπει να βρίσκεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ... i know, i m impossible enough)
στο τηλέφωνο με κάνει και γελάω θυμίζοντάς μου συνεχώς αποτρόπαιες πράξεις του παρελθόντος ... όπως τότε που ένας κοινός φίλος μας έπιασε να διαβάζουμε το ημερολόγιό του ξεκαρδισμένοι στα γέλια ... από τότε είμασταν τέρατα ...
νομίζω πως εδώ θα έπρεπε να σταματήσω
anyway Κωστή με όλη μου την αγάπη κλπ κλπ
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 15, 2005
κάτι δεν πάει καλά ...
σχετικά με το θέμα των απαγωγών Πακιστανών από ξένα μέλη υπηρεσιών ασφαλείας ο υπουργός Δημόσιας Τάξης δήλωσε σήμερα :
"Θέλω κατηγορηματικά, να διαψεύσω την πιθανότητα βίαιης προσαγωγής και ανάκρισης Πακιστανών υπηκόων που διαβιούν στην Ελλάδα ... Έχουμε αρνηθεί την όποια πραγματική βάση των συγκεκριμένων καταγγελιών από τον περασμένο Αύγουστο, όταν το ζήτημα αναδείχθηκε στις πρώτες σελίδες του ελληνικού τύπου, από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικού ελέγχου σε ερώτηση που απαντήθηκε στη Βουλή 27 Αυγούστου 2005".
Από την άλλη πλευρά ο υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε :
"Μόλις χθες πληροφορήθηκα την ύπαρξη μήνυσης για την καταγγελλόμενη «υπόθεση των Πακιστανών». Το πληροφορήθηκα από σχετική αναφορά του δικηγόρου τους στη Βουλή".
???? καταλαβαίνει κανείς ????
"Θέλω κατηγορηματικά, να διαψεύσω την πιθανότητα βίαιης προσαγωγής και ανάκρισης Πακιστανών υπηκόων που διαβιούν στην Ελλάδα ... Έχουμε αρνηθεί την όποια πραγματική βάση των συγκεκριμένων καταγγελιών από τον περασμένο Αύγουστο, όταν το ζήτημα αναδείχθηκε στις πρώτες σελίδες του ελληνικού τύπου, από την εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ», αλλά και κατά τη διάρκεια κοινοβουλευτικού ελέγχου σε ερώτηση που απαντήθηκε στη Βουλή 27 Αυγούστου 2005".
Από την άλλη πλευρά ο υπουργός Δικαιοσύνης δήλωσε :
"Μόλις χθες πληροφορήθηκα την ύπαρξη μήνυσης για την καταγγελλόμενη «υπόθεση των Πακιστανών». Το πληροφορήθηκα από σχετική αναφορά του δικηγόρου τους στη Βουλή".
???? καταλαβαίνει κανείς ????
σήμερα δεν είμαι καλά
θα μου πείτε και πότε είμαι
θα μου πείτε τι σας νοιάζει
θα μου πείτε πως δεν είμαι ο μόνος
θα μου πείτε πως αυτά έχει η ζωή
θα μου πείτε πως υπάρχουν άλλοι που πιθανόν να είναι χειρότερα
θα μου πείτε πως αύριο είναι μια άλλη μέρα
και θα έχετε δίκιο
αλλά σήμερα δεν είμαι καλά
θα μου πείτε τι σας νοιάζει
θα μου πείτε πως δεν είμαι ο μόνος
θα μου πείτε πως αυτά έχει η ζωή
θα μου πείτε πως υπάρχουν άλλοι που πιθανόν να είναι χειρότερα
θα μου πείτε πως αύριο είναι μια άλλη μέρα
και θα έχετε δίκιο
αλλά σήμερα δεν είμαι καλά
the end of a love affair
So I walk a little too fast
and I drive a little too fast
And I’m reckless it’s true,
but what else can you do
at the end of a love affair?
So I talk a little too much,
and I laugh a little too much
And my voice is too loud,
when I’m out in a crowd
So that people are apt to stare
Do they know, do they care, that it’s only
that I’m lonely
And low as can be?
And the smile on my face isn’t really a smile at all!
So I smoke a little too much,
and I drink a little too much
And the tunes I request
are not always the best
But the ones where the trumpets blare!
So I go at a maddening pace,
and I pretend that it’s taking your place
But what else can you do,
at the end of a love affair.
από τη μοναδική Billie Holliday
and I drive a little too fast
And I’m reckless it’s true,
but what else can you do
at the end of a love affair?
So I talk a little too much,
and I laugh a little too much
And my voice is too loud,
when I’m out in a crowd
So that people are apt to stare
Do they know, do they care, that it’s only
that I’m lonely
And low as can be?
And the smile on my face isn’t really a smile at all!
So I smoke a little too much,
and I drink a little too much
And the tunes I request
are not always the best
But the ones where the trumpets blare!
So I go at a maddening pace,
and I pretend that it’s taking your place
But what else can you do,
at the end of a love affair.
από τη μοναδική Billie Holliday
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 14, 2005
απορία (γιατί θα σκάσω)
τι σημαίνει πολιτική ορθότητα?
(τα νεάτερνταλ σχόλια δεν μας πειράζουν φυσικά ή πολιτική ορθότητα μας μάρανε)
(τα νεάτερνταλ σχόλια δεν μας πειράζουν φυσικά ή πολιτική ορθότητα μας μάρανε)
Αγιος Σεβαστιανός
Tον τελευταίο καιρό ο φίλος Νικήτας Καραγιάννης ζωγραφίζει μια σειρά με θέμα διάφορους αγίους.
Εδώ ο άγιος Σεβαστιανός
acrylic & gold leaf on canvas
ο πόλεμος για τα πετρέλαια του Ιράκ σε αριθμούς
To mark what it called the "1000 Days" of the Iraq war, the London daily The Independent offered extensive coverage today, featuring a by-the-numbers approach.Here are some of their calculations:
$204.4 billion: The cost to the U.S of the war so far.
2,339: Allied troops killed
15,955: US troops wounded in action
98: U.K troops killed
30,000 : Estimated Iraqi civilian deaths
0: Number of WMDs found
66: Journalists killed in Iraq.
63: Journalists killed during Vietnam war
8: per cent of Iraqi children suffering acute malnutrition
53,470: Iraqi insurgents killed
67: per cent Iraqis who feel less secure because of occupation
$343: Average monthly salary for an Iraqi soldier.
Average monthly salary for an American soldier in Iraq: $4,160.
755: foreign civilians kidnapped per month
47: per cent Iraqis who never have enough electricity
20: casualties per month from unexploded mines
25-40: per cent Estimated unemployment rate, Nov 2005
251: Foreigners kidnapped
70: per cent of Iraqi's whose sewage system rarely works
183,000: British and American troops are still in action in Iraq.
13,000: from other nations
90: Daily attacks by insurgents in Nov '05.
In Jun '03: 860-
80: per cent Iraqis who are "strongly opposed" to presence of coalition troops
$204.4 billion: The cost to the U.S of the war so far.
2,339: Allied troops killed
15,955: US troops wounded in action
98: U.K troops killed
30,000 : Estimated Iraqi civilian deaths
0: Number of WMDs found
66: Journalists killed in Iraq.
63: Journalists killed during Vietnam war
8: per cent of Iraqi children suffering acute malnutrition
53,470: Iraqi insurgents killed
67: per cent Iraqis who feel less secure because of occupation
$343: Average monthly salary for an Iraqi soldier.
Average monthly salary for an American soldier in Iraq: $4,160.
755: foreign civilians kidnapped per month
47: per cent Iraqis who never have enough electricity
20: casualties per month from unexploded mines
25-40: per cent Estimated unemployment rate, Nov 2005
251: Foreigners kidnapped
70: per cent of Iraqi's whose sewage system rarely works
183,000: British and American troops are still in action in Iraq.
13,000: from other nations
90: Daily attacks by insurgents in Nov '05.
In Jun '03: 860-
80: per cent Iraqis who are "strongly opposed" to presence of coalition troops
φίλοι bloggers (και γνωστοί)
με χαρά σας διαβεβαιώνω πως ο δαίμονας των spam κατά έναν περίεργο τρόπο έχει επιστρέψει στον ηλεκτρονικό καιάδα απ΄όπου εμφανίστηκε για να μας σπάσει τα νεύρα
ως εκ τούτου μπορείτε να απενεργοποιήσετε άφοβα το μαραφέτι με τα γράμματα που χορεύουν καρσιλαμά και να μας απαλλάξετε από έναν παραπάνω κόπο
ως εκ τούτου μπορείτε να απενεργοποιήσετε άφοβα το μαραφέτι με τα γράμματα που χορεύουν καρσιλαμά και να μας απαλλάξετε από έναν παραπάνω κόπο
έρχονται στιγμές στη ζωή που πρέπει να μαζέψεις τα κομμάτια σου
σαν ναυαγός που το κύμα έχει πετάξει σε μια ερημική ακτή, ξυπνάς ένα πρωί σ ένα τόπο ξένο και αφιλόξενο
κοιτάς τριγύρω σου. οι προμήθειες λιγοστές, σχεδόν ανύπαρκτες
το δάσος στην άκρη της παραλίας μοιάζει σκοτεινό, γεμάτο κινδύνους
τα κύματα που σ έφεραν εδώ γλείφουν ακόμα τα πόδια σου
ο ήλιος σε λίγο θ αρχίσει να χαμηλώνει
χρειάζεσαι ένα καταφύγιο για τη μεγάλη νύχτα, μια στέγη
είσαι εξαντλημένος και χαμένος
παίρνεις μια ανάσα
κι αρχίζεις να κάνεις τα πρώτα βήματα προς το πυκνό δάσος
κοιτάς τριγύρω σου. οι προμήθειες λιγοστές, σχεδόν ανύπαρκτες
το δάσος στην άκρη της παραλίας μοιάζει σκοτεινό, γεμάτο κινδύνους
τα κύματα που σ έφεραν εδώ γλείφουν ακόμα τα πόδια σου
ο ήλιος σε λίγο θ αρχίσει να χαμηλώνει
χρειάζεσαι ένα καταφύγιο για τη μεγάλη νύχτα, μια στέγη
είσαι εξαντλημένος και χαμένος
παίρνεις μια ανάσα
κι αρχίζεις να κάνεις τα πρώτα βήματα προς το πυκνό δάσος
εντάξει είναι μαλακία να έχεις μαλακισμένες απόψεις
αλλά δεν είναι και το τέλος του κόσμου
μαλάκας είσαι δεν μπορείς να κάνεις κι αλλοιώς
αλλά το να κρύβεις τη μαλακία σου πίσω από τις μαλακισμένες απόψεις άλλων είναι μεγάλη λεβεντιά
και λεβέντης και μαλάκας ... μπράβο φίλε
τελικά είναι αναπόφευκτο ... όσο κι αν κρυφτείς πίσω από δήθεν προοδευτικές πολιτικές απόψεις, όσο κι αν το παίζεις άνετος και κουλ, όσο κι αν προσπαθείς να θολώσεις τα νερά, φτάνει κάποια στιγμή κι όλη η μαύρη αντίδραση, όλα τα απωθημένα, οι πιο ποταπές πλευρές της ανύπαρκτης προσωπικότητάς σου βγαίνουν στη φόρα
τι κι αν δεν έχουν τη δικιά σου υπογραφή ?
κάτι τέτοιες στιγμές πραγματικά λυπάμαι τις γυναίκες που έχουν να κάνουν με τέτοιους "άντρες" ... τι θα τραβάνε κι αυτές
update : βέβαια αν οι γυναίκες αυτές είναι σαν τη μεγάλη καλλιτέχνιδα του καραόκι που έπεσε θύμα κι αυτή της βελούδινης μαφίας και δεν μπόρεσε να κάνει μεγάλη καριέρα καλά να πάθουν
μαλάκας είσαι δεν μπορείς να κάνεις κι αλλοιώς
αλλά το να κρύβεις τη μαλακία σου πίσω από τις μαλακισμένες απόψεις άλλων είναι μεγάλη λεβεντιά
και λεβέντης και μαλάκας ... μπράβο φίλε
τελικά είναι αναπόφευκτο ... όσο κι αν κρυφτείς πίσω από δήθεν προοδευτικές πολιτικές απόψεις, όσο κι αν το παίζεις άνετος και κουλ, όσο κι αν προσπαθείς να θολώσεις τα νερά, φτάνει κάποια στιγμή κι όλη η μαύρη αντίδραση, όλα τα απωθημένα, οι πιο ποταπές πλευρές της ανύπαρκτης προσωπικότητάς σου βγαίνουν στη φόρα
τι κι αν δεν έχουν τη δικιά σου υπογραφή ?
κάτι τέτοιες στιγμές πραγματικά λυπάμαι τις γυναίκες που έχουν να κάνουν με τέτοιους "άντρες" ... τι θα τραβάνε κι αυτές
update : βέβαια αν οι γυναίκες αυτές είναι σαν τη μεγάλη καλλιτέχνιδα του καραόκι που έπεσε θύμα κι αυτή της βελούδινης μαφίας και δεν μπόρεσε να κάνει μεγάλη καριέρα καλά να πάθουν
ανοησίες ... τίποτα δεν συνέβη ...
παρακολουθώ με τρόμο όλη αυτή την ιστορία με τους Πακιστανούς
στις 29 Ιουλίου, λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, 22 άτομα πακιστανικής καταγωγής καταγγέλουν πως τους απήγαγαν, τους κράτησαν, τους ανάκριναν και στη συνέχεια τους άφησαν ελεύθερους και καταθέτουν μήνυση
οι εισαγγελικές αρχές ταχυδρομούν τη μήνυση προς την ΕΛ. ΑΣ. δύο μήνες αργότερα στις 21 Σεπτεμβρίου για να φτάσει χθές 13 Δεκεμβρίου
τέσερις μήνες και μισός για να φτάσει μια μήνυση από την Ευελπίδων στην Αλεξάνδρας
εντελώς συμπτωματικά η μήνυση φτάνει στην ΕΛ.ΑΣ την ίδια ημέρα που η καταγγελία φτάνει στη Βουλή
ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνεχίζει να δηλώνει πως "δεν υπάρχει επίσημη καταγγελία"
προφανώς περιμένει να τον πάρει τηλέφωνο η Μπεναζίρ Μπούτο
το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ανακοινώνει πως "ουδεμία εμπλοκή ελληνικών υπηρεσιών Ασφαλείας υφίσταται"
τώρα ησύχασα ... ευτυχώς που στη χώρα αυτή δρουν μόνο ξένες υπηρεσίες Ασφαλείας
ο Αγγλος υπουργός εξωτερικών λέει πως όλα αυτά είναι "ανοησίες"
φυσικά , τι άλλο θα ήταν ?
στις 29 Ιουλίου, λίγο μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο, 22 άτομα πακιστανικής καταγωγής καταγγέλουν πως τους απήγαγαν, τους κράτησαν, τους ανάκριναν και στη συνέχεια τους άφησαν ελεύθερους και καταθέτουν μήνυση
οι εισαγγελικές αρχές ταχυδρομούν τη μήνυση προς την ΕΛ. ΑΣ. δύο μήνες αργότερα στις 21 Σεπτεμβρίου για να φτάσει χθές 13 Δεκεμβρίου
τέσερις μήνες και μισός για να φτάσει μια μήνυση από την Ευελπίδων στην Αλεξάνδρας
εντελώς συμπτωματικά η μήνυση φτάνει στην ΕΛ.ΑΣ την ίδια ημέρα που η καταγγελία φτάνει στη Βουλή
ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συνεχίζει να δηλώνει πως "δεν υπάρχει επίσημη καταγγελία"
προφανώς περιμένει να τον πάρει τηλέφωνο η Μπεναζίρ Μπούτο
το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ανακοινώνει πως "ουδεμία εμπλοκή ελληνικών υπηρεσιών Ασφαλείας υφίσταται"
τώρα ησύχασα ... ευτυχώς που στη χώρα αυτή δρουν μόνο ξένες υπηρεσίες Ασφαλείας
ο Αγγλος υπουργός εξωτερικών λέει πως όλα αυτά είναι "ανοησίες"
φυσικά , τι άλλο θα ήταν ?
Τρίτη, Δεκεμβρίου 13, 2005
Old relationships die, people move away, the house i live in, the people i relate to, the things i m doing for work, all the causes and beliefs i held so dearly for so long--everything goes.
It is horribly scary, I've got to admit.
It is horribly scary especially when i m clinging to that old life, holding on the way a starving street urchin would refuse to give up a crust of moldy bread.
It's no use to me any more. It doesn't work. It doesn't fit. I can't wear those old clothes I wore in my old life.
They don't work.
I can't get into them.
The fact is there's no one to please now. Nobody i have to lie to, pretend to, protect or take care of.
It is my own survival my own life i have to care for now.
Nothing can mean more to me than living.
Nothing can mean more to me than my own life my own truth.
Because i have to be real now.
No more escape. NO more hiding. NO more dulling my pain.
My hope is in being honest and truthful and letting the world know that my life is just as important to me as protecting everybody from it.
Τρίτη και 13 ...
μου φαίνεται πως αρχίζω και γράφω σαν τη Μάρα Μεϊμαρίδη
κάποιες μέρες (σαν κι αυτή για παράδειγμα) βρίσκομαι αντιμέτωπος με ένα αβάσταχτο writer's block
όλοι οι μεγάλοι bloggers φαντάζομαι αντιμετωπίζουν που και που παρόμοιες καταστάσεις
στην αρχή λόγω της ημέρας είπα να γράψω κάτι για τις προλήψεις
μετά σκέφτηκα τις προκαταλήψεις
αυτά τα ασφυκτικά συρτάρια μέσα στα οποία τα περιορισμένα μας μυαλά κοιτάνε να χωρέσουν τις έννοιες
πάρτε για παράδειγμα τους ομοφυλόφιλους
μπορεί το σύμπαν να αλλάζει, αλλά η εικόνα που έχουν οι έλληνες για τους ομοφυλόφιλους εξαντλείται ανάμεσα στη Φτερού και τους ρόλους που έπαιζε ο Τάκης Μηλιάδης σε παλιές ελληνικές ταινίες
αυτή η εικόνα δεν αλλάζει είτε βρίσκεται κανείς σε μια γειτονιά της Αθήνας, είτε σε μια επαρχιακή πόλη, είτε στη μπλογκόσφαιρα στην οποία υποτίθεται πως συμμετέχουν κυρίως μορφωμένοι, νεαροί, με πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες άντρες και γυναίκες
το "τοτέμ" παραμένει το ίδιο
ένα είδωλο με ροζ πούπουλα και πολύ πίσσα, που άλλη δουλειά δεν έχει να κάνει ολημερίς κι ολονυχτίς από το να βάζει φτερά στον κώλο του και να κάνει το παγώνι
όμως αυτά τα στη συντρηπτική πλειοψηφία φανταστικά φτερά και πούπουλα κρύβουν όλα τα υπόλοιπα : την προσωπικότητα, την ευφυία, την ψυχή, τις ιδιαίτερες ευαισθησίες, τα ταλέντα, τα τραύματα, τις μαύρες τρύπες, τις πιθανές αρετές ...
και μόνο στην "εικόνα" του ακκιζόμενου ντιγκιντάγκα όλα γίνονται fair play
τα ανέκδοτα, οι προσβολές, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, τα αστεία, οι σαρκασμοί, οι βλακώδεις παρατηρήσεις, τα ρατσιστικά σχόλια, η "ανοχή", η "αποδοχή" ... όλα
οι άνθρωποι χρειάζεται να υπεραπλουστεύσουν για να κατανοήσουν
αλλά καμιά φορά καταντάει πολύ βαρετό
κάποιες μέρες (σαν κι αυτή για παράδειγμα) βρίσκομαι αντιμέτωπος με ένα αβάσταχτο writer's block
όλοι οι μεγάλοι bloggers φαντάζομαι αντιμετωπίζουν που και που παρόμοιες καταστάσεις
στην αρχή λόγω της ημέρας είπα να γράψω κάτι για τις προλήψεις
μετά σκέφτηκα τις προκαταλήψεις
αυτά τα ασφυκτικά συρτάρια μέσα στα οποία τα περιορισμένα μας μυαλά κοιτάνε να χωρέσουν τις έννοιες
πάρτε για παράδειγμα τους ομοφυλόφιλους
μπορεί το σύμπαν να αλλάζει, αλλά η εικόνα που έχουν οι έλληνες για τους ομοφυλόφιλους εξαντλείται ανάμεσα στη Φτερού και τους ρόλους που έπαιζε ο Τάκης Μηλιάδης σε παλιές ελληνικές ταινίες
αυτή η εικόνα δεν αλλάζει είτε βρίσκεται κανείς σε μια γειτονιά της Αθήνας, είτε σε μια επαρχιακή πόλη, είτε στη μπλογκόσφαιρα στην οποία υποτίθεται πως συμμετέχουν κυρίως μορφωμένοι, νεαροί, με πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες άντρες και γυναίκες
το "τοτέμ" παραμένει το ίδιο
ένα είδωλο με ροζ πούπουλα και πολύ πίσσα, που άλλη δουλειά δεν έχει να κάνει ολημερίς κι ολονυχτίς από το να βάζει φτερά στον κώλο του και να κάνει το παγώνι
όμως αυτά τα στη συντρηπτική πλειοψηφία φανταστικά φτερά και πούπουλα κρύβουν όλα τα υπόλοιπα : την προσωπικότητα, την ευφυία, την ψυχή, τις ιδιαίτερες ευαισθησίες, τα ταλέντα, τα τραύματα, τις μαύρες τρύπες, τις πιθανές αρετές ...
και μόνο στην "εικόνα" του ακκιζόμενου ντιγκιντάγκα όλα γίνονται fair play
τα ανέκδοτα, οι προσβολές, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, τα αστεία, οι σαρκασμοί, οι βλακώδεις παρατηρήσεις, τα ρατσιστικά σχόλια, η "ανοχή", η "αποδοχή" ... όλα
οι άνθρωποι χρειάζεται να υπεραπλουστεύσουν για να κατανοήσουν
αλλά καμιά φορά καταντάει πολύ βαρετό
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 12, 2005
κάπου διάβασα πως
we are moving now into what is considered to be a
fixed grand cross
which means
nobody wants to make any concessions
nobody wants to compromise
nobody wants to meet half way
everybody wants it their way
everybody sees themesleves as right
everybody thinks the other person has hurt them
and
when fixed planets cross in the sky
that's the way it is
and there is no sense trying
to talk sense
to people who have seen
it one way
and one way only
and at the moment
it's a question of who is going to blink first
it's a game of chicken
can be fun
can be lethal
fixed grand cross
which means
nobody wants to make any concessions
nobody wants to compromise
nobody wants to meet half way
everybody wants it their way
everybody sees themesleves as right
everybody thinks the other person has hurt them
and
when fixed planets cross in the sky
that's the way it is
and there is no sense trying
to talk sense
to people who have seen
it one way
and one way only
and at the moment
it's a question of who is going to blink first
it's a game of chicken
can be fun
can be lethal
λοιπόν παιδιά αρχίζω και φοβάμαι ...
τα πράγματα αρχίζουν και παίρνουν μια περίεργη τροπή
σαν μπόρα που ετοιμάζεται και δεν ξεσπάει
εγώ θα σας πάω κάπου αλλού
νομίζω πως τα blogs είναι μια μορφή επικοινωνίας και σαν τέτοια θεωρώ πως έχουν πετύχει το σκοπό τους
από εκεί και ύστερα η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι στις μέρες μας πολύ δύσκολη
κρύβει πολλές παγίδες, πολλά λάθη, πολλές κουβέντες που θα ήθελες να μην έχεις γράψει ...
όπως επίσης και πολλές ωραίες στιγμές
όταν διαβάζεις κάτι και συγκινείσαι ή οργίζεσαι ή γελάς ή κλαις ή διασκεδάζεις ...
μ αρέσει επίσης αυτή η σχεδόν παιδική ατμόσφαιρα που επικρατεί ακόμα στην μπλογκόσφαιρα
μ αρέσει να ανακαλύπτω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που νοιάζονται για τους άλλους αρκετά ώστε να εμπλακούν έστω και σε μια διαμάχη μαζί τους
γενικά θεωρώ καλύτερο να γεμίζουμε το κενό ανάμεσά μας μ'αυτά που λέμε παρά μ αυτά που δεν λέμε
από την άλλη βέβαια συμφωνώ πως σε μερικές περιπτώσεις η σιωπή είναι χρυσός
σαν μπόρα που ετοιμάζεται και δεν ξεσπάει
εγώ θα σας πάω κάπου αλλού
νομίζω πως τα blogs είναι μια μορφή επικοινωνίας και σαν τέτοια θεωρώ πως έχουν πετύχει το σκοπό τους
από εκεί και ύστερα η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους είναι στις μέρες μας πολύ δύσκολη
κρύβει πολλές παγίδες, πολλά λάθη, πολλές κουβέντες που θα ήθελες να μην έχεις γράψει ...
όπως επίσης και πολλές ωραίες στιγμές
όταν διαβάζεις κάτι και συγκινείσαι ή οργίζεσαι ή γελάς ή κλαις ή διασκεδάζεις ...
μ αρέσει επίσης αυτή η σχεδόν παιδική ατμόσφαιρα που επικρατεί ακόμα στην μπλογκόσφαιρα
μ αρέσει να ανακαλύπτω πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που νοιάζονται για τους άλλους αρκετά ώστε να εμπλακούν έστω και σε μια διαμάχη μαζί τους
γενικά θεωρώ καλύτερο να γεμίζουμε το κενό ανάμεσά μας μ'αυτά που λέμε παρά μ αυτά που δεν λέμε
από την άλλη βέβαια συμφωνώ πως σε μερικές περιπτώσεις η σιωπή είναι χρυσός
λες
δεν αντέχω άλλο
τώρα γυρίζω σελίδα
κλείνω την πόρτα
αλλάζω πορεία
αντίο, νάσαι καλά
κι ύστερα βρίσκεις μια γωνιά κι αρχίζεις να γλείφεις τις πληγές
που έξυνες
τώρα γυρίζω σελίδα
κλείνω την πόρτα
αλλάζω πορεία
αντίο, νάσαι καλά
κι ύστερα βρίσκεις μια γωνιά κι αρχίζεις να γλείφεις τις πληγές
που έξυνες
το πρόσωπό σου αύριο
"Πως μπορεί κανείς να μην αντιλαμβάνεται από πριν πως αυτοί που θα μας καταστρέψουν τελικά όντως μας καταστρέφουν.
Πως μπορεί να μη μαντεύει τα σχέδιά τους, τις μηχανοραφίες τους, τον κυκλικό τους χορό, πως μπορεί να μη μυρίζεται την εχθρότητα ή την απελπισία τους, να μην αντιλαμβάνεται τις κινήσεις τους, την αναμονή τους και την ανυπομονησία που θα έπρεπε να καταπιέζουν μέσα τους, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια.
Πως μπορώ να μη βλέπω σήμερα το πρόσωπό σου αύριο, το πρόσωπο που είναι ήδη εκεί ή αργοπλάθεται κάτω από το πρόσωπο που μου δείχνεις ή τη μάσκα που φοράς."
"Your face tomorrow", Javier Marias
Πως μπορεί να μη μαντεύει τα σχέδιά τους, τις μηχανοραφίες τους, τον κυκλικό τους χορό, πως μπορεί να μη μυρίζεται την εχθρότητα ή την απελπισία τους, να μην αντιλαμβάνεται τις κινήσεις τους, την αναμονή τους και την ανυπομονησία που θα έπρεπε να καταπιέζουν μέσα τους, ποιος ξέρει για πόσα χρόνια.
Πως μπορώ να μη βλέπω σήμερα το πρόσωπό σου αύριο, το πρόσωπο που είναι ήδη εκεί ή αργοπλάθεται κάτω από το πρόσωπο που μου δείχνεις ή τη μάσκα που φοράς."
"Your face tomorrow", Javier Marias
η αγάπη είναι φυσική και ηθική υποχρέωση
έγραφε ο Richard Hooker (1554-1600)
"Εφόσον δεν μπορούμε παρά να ευχόμαστε να μας κάνουν οι άλλοι το καλό που όλοι μας ενδόμυχα επιθυμούμε για τον εαυτό μας, πως μπορούμε να ελπίζουμε να ικανοποιηθούν αυτές οι επιθυμίες μας αν δεν κάνουμε πρώτα κάτι για να ικανοποιήσουμε κι εμείς τις ανάλογες επιθυμίες των άλλων;
Αν ο,τιδήποτε τους προσφέρουμε είναι αντίθετο προς το καλό που επιθυμούν για τον εαυτό τους θα πρέπει κατ΄ανάγκη να θλίβονται, όσο θα θλιβόμασταν κι εμείς. Ετσι αν κάνουμε κάποιο κακό θα πρέπει να αναμένουμε πως θα υποστούμε τις συνέπειες, αφού δεν συντρέχει κανένας λόγος να μας αγαπάνε οι άλλοι περισότερο απ όσο τους αγαπάμε εμείς.
Συνεπώς η επιθυμία να μας αγαπούν οι άλλοι όσο το δυνατόν περισότερο μας επιβάλλει φυσική υποχρέωση να τρέφουμε γι αυτούς το ίδιο ακριβώς συναίσθημα."
"Εφόσον δεν μπορούμε παρά να ευχόμαστε να μας κάνουν οι άλλοι το καλό που όλοι μας ενδόμυχα επιθυμούμε για τον εαυτό μας, πως μπορούμε να ελπίζουμε να ικανοποιηθούν αυτές οι επιθυμίες μας αν δεν κάνουμε πρώτα κάτι για να ικανοποιήσουμε κι εμείς τις ανάλογες επιθυμίες των άλλων;
Αν ο,τιδήποτε τους προσφέρουμε είναι αντίθετο προς το καλό που επιθυμούν για τον εαυτό τους θα πρέπει κατ΄ανάγκη να θλίβονται, όσο θα θλιβόμασταν κι εμείς. Ετσι αν κάνουμε κάποιο κακό θα πρέπει να αναμένουμε πως θα υποστούμε τις συνέπειες, αφού δεν συντρέχει κανένας λόγος να μας αγαπάνε οι άλλοι περισότερο απ όσο τους αγαπάμε εμείς.
Συνεπώς η επιθυμία να μας αγαπούν οι άλλοι όσο το δυνατόν περισότερο μας επιβάλλει φυσική υποχρέωση να τρέφουμε γι αυτούς το ίδιο ακριβώς συναίσθημα."
Σάββατο, Δεκεμβρίου 10, 2005
λοιπόν παιδιά ...
καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο
όσοι βγείτε να περάσετε καλά
όσοι δεν βγείτε να περάσετε καλύτερα
ο θεός - που δεν έχει κανένα λόγο - να μας λυπηθεί
όσοι βγείτε να περάσετε καλά
όσοι δεν βγείτε να περάσετε καλύτερα
ο θεός - που δεν έχει κανένα λόγο - να μας λυπηθεί
you don't know ... who does?
You don't know what love is
Until you've learned the meaning of the blues
Until you've loved a love you've had to lose
You don't know what love is
You don't know how lips hurt
Until you've kissed and had to pay the cost
Until you've flipped your heart and you have lost
You don't know what love is
Until you've learned the meaning of the blues
Until you've loved a love you've had to lose
You don't know what love is
You don't know how lips hurt
Until you've kissed and had to pay the cost
Until you've flipped your heart and you have lost
You don't know what love is
ένα μελαγχολικό απόγευμα ...
μια περίεργη διάθεση
σαν όλα να είναι έτοιμα να σπάσουν από μοναξιά
να γίνουν ασημένια στάχτη
"θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου" είπες
μπορούμε να το αποφύγουμε;
σαν όλα να είναι έτοιμα να σπάσουν από μοναξιά
να γίνουν ασημένια στάχτη
"θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σου" είπες
μπορούμε να το αποφύγουμε;
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 09, 2005
παιδιά αυτά για σήμερα ...
...τα υπόλοιπα θα τα πούμε αύριο
PS : προς lili
την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις να είσαι δηλητηριώδης θυμήσου:
υπάρχουν δηλητήρια και δηλητήρια
πως να στο εξηγήσω?
άλλο αρσενικό, άλλο ποντικοφάρμακο
PS : προς lili
την επόμενη φορά που θα προσπαθήσεις να είσαι δηλητηριώδης θυμήσου:
υπάρχουν δηλητήρια και δηλητήρια
πως να στο εξηγήσω?
άλλο αρσενικό, άλλο ποντικοφάρμακο
μα ποιοί είναι όλοι αυτοί ...
οι απίθανοι τύποι που πιστεύουν πως όνειρο των bloggers είναι να δημοσιεύσουν κείμενό τους διάφορα free έντυπα?
πόσο προσβλητικοί μπορούν να γίνουν πίσω από τη μάσκα της κολακείας?
γιατί δεν ζητάνε με τις γλώσσες στο πάτωμα να δημοσιεύσουν τα έντυπα αυτά δικά τους κείμενα και κρύβονται πίσω από διάφορες φιλανθρωπικές υστερίες που αφορούν κείμενα άλλων?
τους ρώτησαν κατ αρχήν? είναι σίγουροι πως το δικό τους όνειρο ταυτίζεται με το όνειρο των άλλων? πως το προυποθέτουν?
γιατί δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν πως πιθανόν να υπάρχουν bloggers που ΧΕΣΤΗΚΑΝ αν θα δουν κείμενά τους σε διάφορα φυλλάδια?
το να είσαι blogger και να θες να δεις το κείμενό σου σε έντυπο είναι σαν να είσαι σε διαστημόπλοιο και να θες να πας στο φεγγάρι με τον αραμπά
Νο ?
πόσο προσβλητικοί μπορούν να γίνουν πίσω από τη μάσκα της κολακείας?
γιατί δεν ζητάνε με τις γλώσσες στο πάτωμα να δημοσιεύσουν τα έντυπα αυτά δικά τους κείμενα και κρύβονται πίσω από διάφορες φιλανθρωπικές υστερίες που αφορούν κείμενα άλλων?
τους ρώτησαν κατ αρχήν? είναι σίγουροι πως το δικό τους όνειρο ταυτίζεται με το όνειρο των άλλων? πως το προυποθέτουν?
γιατί δεν μπορούν ούτε να διανοηθούν πως πιθανόν να υπάρχουν bloggers που ΧΕΣΤΗΚΑΝ αν θα δουν κείμενά τους σε διάφορα φυλλάδια?
το να είσαι blogger και να θες να δεις το κείμενό σου σε έντυπο είναι σαν να είσαι σε διαστημόπλοιο και να θες να πας στο φεγγάρι με τον αραμπά
Νο ?
BRAVO ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΑΛΑΡΑ
O εθνικός βάρδος και μεγάλος γενετιστής Γιώργος Νταλάρας έλυσε επιτέλους το μυστήριο που βασάνιζε τους κορυφαίους επιστήμονες της λαικής γενετικής και αφορούσε στους ομοφυλόφιλους : αφού δεν γονιμοποιούν, πως πολλαπλασιάζονται?
Οπως αποκάλυψε ο κ Νταλάρας παρακολουθούν τηλεόραση και μολύνονται με τον ιό του Λάκη Λαζόπουλου !
Οπως αποκάλυψε ο κ Νταλάρας παρακολουθούν τηλεόραση και μολύνονται με τον ιό του Λάκη Λαζόπουλου !
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 08, 2005
τελικά είμαι πολύ αφελής ...
μόλις τώρα κατάλαβα γιατί κάποιοι bloggers ξανάνοιξαν τα σχόλιά τους
για να μπορούν στα ποστ που δημοσιεύουν να αυτοσαρκάζονται
και στα σχόλια να αυτοσυγχαίρονται
κι ήταν τόσο απλό
για να μπορούν στα ποστ που δημοσιεύουν να αυτοσαρκάζονται
και στα σχόλια να αυτοσυγχαίρονται
κι ήταν τόσο απλό
μα μη το βλέπεις έτσι
"είναι το πρώτο τεύχος ... είμαι σίγουρος πως πολύ σύντομα το (G)LIFO (c) θα γίνει καλύτερο από την Athens Voice"
μου έλεγε τις προάλλες συνεργάτης του νέου free εντύπου της πόλης
δηλαδή για να καταλάβω
στο πρώτο τεύχος φιλοδοξία τους ήταν να γίνουν ακριβώς σαν την AV
οφείλω να ομολογήσω πως τα κατάφεραν και ελπίζω να αισθάνονται υπερήφανοι που βγάζουν μια ξεπατικωσούρα ενός εντύπου που ήδη κυκλοφορεί
(φαντάζομαι τα πύρινα editorials σε περίπτωση που είχε γίνει το αντίστροφο)
στα επόμενα φιλοδοξούν να γίνουν καλύτεροι
κάτι μου λέει πως μπορεί και να τα καταφέρουν ... στο κάτω - κάτω το να γίνεις καλύτερος από την AV δεν είναι δα και τόσο δύσκολο
μου έλεγε τις προάλλες συνεργάτης του νέου free εντύπου της πόλης
δηλαδή για να καταλάβω
στο πρώτο τεύχος φιλοδοξία τους ήταν να γίνουν ακριβώς σαν την AV
οφείλω να ομολογήσω πως τα κατάφεραν και ελπίζω να αισθάνονται υπερήφανοι που βγάζουν μια ξεπατικωσούρα ενός εντύπου που ήδη κυκλοφορεί
(φαντάζομαι τα πύρινα editorials σε περίπτωση που είχε γίνει το αντίστροφο)
στα επόμενα φιλοδοξούν να γίνουν καλύτεροι
κάτι μου λέει πως μπορεί και να τα καταφέρουν ... στο κάτω - κάτω το να γίνεις καλύτερος από την AV δεν είναι δα και τόσο δύσκολο
ένα ποστ που μου άρεσε πολύ
κι άλλο ένα :)
και ένα ποστ που δεν μου άρεσε καθόλου
ενώ συνεχίζει να με ιντριγκάρει η συνεχιζόμενη απουσία της dis
κι άλλο ένα :)
και ένα ποστ που δεν μου άρεσε καθόλου
ενώ συνεχίζει να με ιντριγκάρει η συνεχιζόμενη απουσία της dis
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 07, 2005
παρεπιμπτόντως
τι έπαθαν διάφοροι bloggers και ανοιγοκλείνουν τα σχόλιά τους
και μάλιστα όσοι έγραφαν σεντόνια για την απόφασή τους να τα κρατήσουν κλειστά??
τι άλλαξε?
και μάλιστα όσοι έγραφαν σεντόνια για την απόφασή τους να τα κρατήσουν κλειστά??
τι άλλαξε?
τα θύματα της 17Ν
16/1/1980: Εκτελούνται στο Παγκράτι ο υποδιευθυντής των ΜΑΤ Παντελής Πέτρου και ο οδηγός του Σωτήρης Σταμούλης.
τον τελευταίο καιρό δεν βλέπω καθόλου τηλεόραση
ακόμα και τότε που χάζευα δεν έβλεπα ποτέ τις εκπομπές του Κώστα Χαρδαβέλα
είναι λιγάκι μελαγχολικό το θέαμα ενός κάποτε σοβαρού δημοσιογράφου να παρουσιάζει τώρα ιστορίες από τη ζώνη του λυκόφωτος της λογικής και το Τρίτο Μάτι
όμως χθες, πάνω που είχα βάλει ένα dvd να δω να περάσει η ώρα, έπεσα κατά λάθος πάνω στην εκπομπή του και πάγωσε το είναι μου
εργάτες, μπουλντόζες και εκσκαφείς είχαν πέσει πάνω σε μία αρχαία νεκρόπολη - περίπου 50 - 60 - τάφοι και τα είχαν κάνει ρημαδιό ... στη Χίο
αρχαίοι τάφοι μπάζα για τα μπάζα σπασμένοι σε πλάκες
τις απείρου κάλλους σκηνές τις είχε τραβήξει ένας γείτονας από ένα αντικρυνό μπαλκόνι
απ ότι άκουσα ήταν το δεύτερο μέρος της εκπομπής με το ίδιο θέμα
ακούσατε εσείς τίποτα???
από το υπουργείο Πολιτισμού? από τα ΜΜΕ ?
τίποτα τίποτα τίποτα
κι ύστερα ζητάμε να επιστρέψουν τα μάρμαρα της Ακρόπολης
και έχουμε και την απαίτηση να μας πάρουνε στα σοβαρά
τρομάρα μας ....
είναι λιγάκι μελαγχολικό το θέαμα ενός κάποτε σοβαρού δημοσιογράφου να παρουσιάζει τώρα ιστορίες από τη ζώνη του λυκόφωτος της λογικής και το Τρίτο Μάτι
όμως χθες, πάνω που είχα βάλει ένα dvd να δω να περάσει η ώρα, έπεσα κατά λάθος πάνω στην εκπομπή του και πάγωσε το είναι μου
εργάτες, μπουλντόζες και εκσκαφείς είχαν πέσει πάνω σε μία αρχαία νεκρόπολη - περίπου 50 - 60 - τάφοι και τα είχαν κάνει ρημαδιό ... στη Χίο
αρχαίοι τάφοι μπάζα για τα μπάζα σπασμένοι σε πλάκες
τις απείρου κάλλους σκηνές τις είχε τραβήξει ένας γείτονας από ένα αντικρυνό μπαλκόνι
απ ότι άκουσα ήταν το δεύτερο μέρος της εκπομπής με το ίδιο θέμα
ακούσατε εσείς τίποτα???
από το υπουργείο Πολιτισμού? από τα ΜΜΕ ?
τίποτα τίποτα τίποτα
κι ύστερα ζητάμε να επιστρέψουν τα μάρμαρα της Ακρόπολης
και έχουμε και την απαίτηση να μας πάρουνε στα σοβαρά
τρομάρα μας ....
το απόλυτο διαζύγιο των πολιτικών με την πραγματικότητα
ο αρχηγός του ΣΥΝ με ερώτησή του ζητάει, λέει, την νομική αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφυλοφίλων
άσχετα με το ποια άποψη έχει κανείς πάνω στο θέμα το τραγικό της υπόθεσης είναι το εξής : πως μπορείς να ζητάς τη νομική αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφυλοφίλων όταν δεν υπάρχει ακόμα ουδεμία νομική αναγνώριση της ελεύθερης συμβίωσης των ετεροφυλοφίλων, εκτός από το καθεστώς του πολιτικού ή του θρησκευτικού γάμου ?
Από το 1989 διάφορα ευρωπαικά κράτη καθιέρωσαν αρχικά τον θεσμό των "ληξιαρχικώς καταχωρημένων σχέσεων" μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου. Ο θεσμός αυτός παράγει έννομα αποτελέσματα όμοια με αυτά του γάμου. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο θεσμός αυτός άρχισε να επεκτείνεται και στα άτομα ίδιου φύλου.
Στην Ελλάδα μόνον ο θεσμός του γάμου προστατεύεται από τον νόμο και δεν αναγνωρίζεται η ελεύθερη συμβίωση. Οι μοναδικές διατάξεις πάνω στο θέμα είναι αυτές που αφορούν τα παιδιά που γεννιούνται από μια τέτοια συμβίωση.
Πριν λίγους μήνες ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι δικαίωμα αποζημίωσης σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος έχουν μόνο τα μέλη της οικογένειας του θύματος - με τη στενή και τυπική έννοια του όρου - όχι όμως και το πρόσωπο που συζούσε με το θύμα σε ελεύθερη συμβίωση.
άρα για να ξαναγυρίσουμε στην ερώτηση του κ Αλαβάνου
ή δεν γνωρίζεις τι γίνεται στο θέμα με το οποίο θες να ασχοληθείς ή το γνωρίζεις, αλλά προτιμάς να ασχοληθείς έτσι κι αλλοιώς για μικροπολιτικούς, οπορτουνιστικούς λόγους
ή απλά δεν ξέρεις τι σου γίνεται
έτσι κι αλλοιώς ... who knows?
άσχετα με το ποια άποψη έχει κανείς πάνω στο θέμα το τραγικό της υπόθεσης είναι το εξής : πως μπορείς να ζητάς τη νομική αναγνώριση της συμβίωσης των ομοφυλοφίλων όταν δεν υπάρχει ακόμα ουδεμία νομική αναγνώριση της ελεύθερης συμβίωσης των ετεροφυλοφίλων, εκτός από το καθεστώς του πολιτικού ή του θρησκευτικού γάμου ?
Από το 1989 διάφορα ευρωπαικά κράτη καθιέρωσαν αρχικά τον θεσμό των "ληξιαρχικώς καταχωρημένων σχέσεων" μεταξύ ατόμων διαφορετικού φύλου. Ο θεσμός αυτός παράγει έννομα αποτελέσματα όμοια με αυτά του γάμου. Στις αρχές της δεκαετίας του 90 ο θεσμός αυτός άρχισε να επεκτείνεται και στα άτομα ίδιου φύλου.
Στην Ελλάδα μόνον ο θεσμός του γάμου προστατεύεται από τον νόμο και δεν αναγνωρίζεται η ελεύθερη συμβίωση. Οι μοναδικές διατάξεις πάνω στο θέμα είναι αυτές που αφορούν τα παιδιά που γεννιούνται από μια τέτοια συμβίωση.
Πριν λίγους μήνες ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι δικαίωμα αποζημίωσης σε περίπτωση τροχαίου ατυχήματος έχουν μόνο τα μέλη της οικογένειας του θύματος - με τη στενή και τυπική έννοια του όρου - όχι όμως και το πρόσωπο που συζούσε με το θύμα σε ελεύθερη συμβίωση.
άρα για να ξαναγυρίσουμε στην ερώτηση του κ Αλαβάνου
ή δεν γνωρίζεις τι γίνεται στο θέμα με το οποίο θες να ασχοληθείς ή το γνωρίζεις, αλλά προτιμάς να ασχοληθείς έτσι κι αλλοιώς για μικροπολιτικούς, οπορτουνιστικούς λόγους
ή απλά δεν ξέρεις τι σου γίνεται
έτσι κι αλλοιώς ... who knows?
Τρίτη, Δεκεμβρίου 06, 2005
δηλαδή αν κατάλαβα καλά ...
όσοι αναμεταδίδουν ανέκδοτα - ρατσιστικά, σεξιστικά κλπ κλπ - είναι τρομεροί χιουμορίστες
(δηλαδή τύφλα νάχουν οι Γιαλαμάς - Πρετεντέρης)
όσοι αντίθετα βρίσκουν αυτά τα ανέκδοτα κακόγουστα το λιγότερο, ανήκουν στην "επιτροπη επιτηρησης πολιτικης ορθοτητας" και φυσικά δεν διαθέτουν ίχνος χιούμορ καθώς ως "άλλοι Νταλαρες, σέ λιγο θα αρχισουν νά ριχνουν προστιμα"
τελικά είδατε τι παθαίνει κανείς όταν δεν πάει στις παραστάσεις του Τζίμη Πανούση προκειμένου να ακονίσει το χιούμορ του?
ανέκδοτο : - Τι έχει ο Μανιφεστος που δεν τόχουν οι άλλοι bloggers?
- Καρκίνο στο συκώτι !
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
τι δεν το βρήκατε χαριτωμένο?
υποκριτές ... λές και δεν έχετε γελάσει ποτέ με ανέκδοτα με καρκινοπαθείς
κι άλλο ανέκδοτο αφιερωμένο εξαιρετικά στις γυναίκες bloggers
- Τι είναι γυναίκα?
- Το κρέας γύρω από το μ .... ί!!!
χαχαχαχχαχα
τι ούτε αυτό βρήκατε αστείο?
καιρός να την κάνω για καμιά παράσταση του Τζίμη Πανούση
(δηλαδή τύφλα νάχουν οι Γιαλαμάς - Πρετεντέρης)
όσοι αντίθετα βρίσκουν αυτά τα ανέκδοτα κακόγουστα το λιγότερο, ανήκουν στην "επιτροπη επιτηρησης πολιτικης ορθοτητας" και φυσικά δεν διαθέτουν ίχνος χιούμορ καθώς ως "άλλοι Νταλαρες, σέ λιγο θα αρχισουν νά ριχνουν προστιμα"
τελικά είδατε τι παθαίνει κανείς όταν δεν πάει στις παραστάσεις του Τζίμη Πανούση προκειμένου να ακονίσει το χιούμορ του?
ανέκδοτο : - Τι έχει ο Μανιφεστος που δεν τόχουν οι άλλοι bloggers?
- Καρκίνο στο συκώτι !
χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα
τι δεν το βρήκατε χαριτωμένο?
υποκριτές ... λές και δεν έχετε γελάσει ποτέ με ανέκδοτα με καρκινοπαθείς
κι άλλο ανέκδοτο αφιερωμένο εξαιρετικά στις γυναίκες bloggers
- Τι είναι γυναίκα?
- Το κρέας γύρω από το μ .... ί!!!
χαχαχαχχαχα
τι ούτε αυτό βρήκατε αστείο?
καιρός να την κάνω για καμιά παράσταση του Τζίμη Πανούση
σχεδόν 200 βρετανοί bloggers
δηλώνουν αποφασισμένοι να παραβούν τον νόμο περί κρατικών μυστικών (Offcial Secrets Act) και να δημοσιεύσουν το έγγραφο που αποδεικνύει πως ο Τζώρτζ Μπους ήθελε να βομβαρδίσει το αραβικό τηλεοπτικό κανάλι al-Jazeera
εδώ η λίστα των bloggers
εδώ η λίστα των bloggers
τα θύματα της 17Ν
Νοέμβρης 1976. Ευάγγελος Μάλλιος
Αξιωματικός του ΕΑΤ - ΕΣΑ
Σύμφωνα με την προκήρυξη της 17Ν o Μάλλιος "μαζί με τους ομοίους του Λάμπρου, Μπάμπαλη, Καραπαναγιώτη ήσαν τα αφεντικά στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας και της Μεσογείων. Αυτοί αποφάσιζαν για τα βασανιστήρια κι έπαιρναν μέρος σ' αυτά".
Στις 7 Αυγούστου 1976 αρχίζει στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών η δίκη 18 Αξιωματικών και 14 Οπλιτών του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους και ο Ευάγγελος Μάλλιος.
Ενα μήνα σχεδόν μετά η δίκη λήγει και 15 κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και ο Μάλλιος, κρίνονται αθώοι.
Οταν πέφτει χτυπημένος από τις σφαίρες της οργάνωσης στην άσφαλτο της οδού Άτλαντος, στο Παλιό Φάληρο, ψελλίζει στους περίοικους που έσπευσαν να τον βοηθήσουν: «Βοήθεια με φάγανε, σώστε τα παιδάκια μου, σώστε τα παιδάκια μου»!
Την Τρίτη 30 Νομεβρίου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη δίκη των βασανιστών στο Μεικτό Κακουργοδικείο Χαλκίδας.
Αντικείμενο της δίκης ήταν το τελευταίο έτος της χούντας, το 1974, περίοδος σχεδόν αποκλειστικής απασχόλησης με την ανάκριση των μελών του KKE, της KNE και της Αντι-ΕΦΕΕ, περίπου 135 άτομα, που είχαν πιαστεί τον Φλεβάρη 1974.
Ακολούθησε μια πολύμηνη και χαοτική ανάκριση υπό τη διεύθυνση του E. Μάλλιου. Τον Ιούλιο 1974, οι 35 απ' αυτούς οδηγήθηκαν στον Κορυδαλλό, αφού παραπέμφθηκαν στο Στρατοδικείο με τον A.N. 509. Τα βασανιστήρια στη Γενική Ασφάλεια από το 1967 μέχρι το 1973 κατά αγωνιστών του Ρήγα Φεραίου, του ΚΚΕεσ., της Δημοκρατικής Άμυνας κ.ά. δεν έφθασαν ποτέ στο ακροατήριο.
H εφημερίδα Τα Νέα (17.11.1975) είχαν κυκλοφορήσει με τίτλο «Προκλητικοί οι βασανιστές στη Χαλκίδα»: «Οι κατηγορούμενοι είναι προκλητικοί. Γελάνε την ώρα που τα θύματά τους καταθέτουν για τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστησαν στην Ασφάλεια. Συνεχίζουν τον πόλεμο λάσπης κατά των μαρτύρων κατηγορίας, υποστηρίζοντας για μερικούς απ' αυτούς ότι συνεργάστηκαν με την Ασφάλεια».
Οι κατηγορούμενοι συνέχιζαν να υποβάλλουν ερωτήσεις στους μάρτυρες με ύφος ανακριτή. Έγινε δε συστηματική προσπάθεια να περάσει στην κοινή γνώμη ότι οι βαρύτατοι τραυματισμοί αγωνιστών που αναγκάστηκαν να τους μεταφέρουν με ψευδώνυμα για νοσηλεία στο 401 ΓΣΝ δεν οφείλονταν στον φάλαγγα, αλλά σε... αυτοτραυματισμό τους.
Αξιωματικός του ΕΑΤ - ΕΣΑ
Σύμφωνα με την προκήρυξη της 17Ν o Μάλλιος "μαζί με τους ομοίους του Λάμπρου, Μπάμπαλη, Καραπαναγιώτη ήσαν τα αφεντικά στα μπουντρούμια της Μπουμπουλίνας και της Μεσογείων. Αυτοί αποφάσιζαν για τα βασανιστήρια κι έπαιρναν μέρος σ' αυτά".
Στις 7 Αυγούστου 1976 αρχίζει στο Έκτακτο Στρατοδικείο Αθηνών η δίκη 18 Αξιωματικών και 14 Οπλιτών του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Ανάμεσα στους κατηγορούμενους και ο Ευάγγελος Μάλλιος.
Ενα μήνα σχεδόν μετά η δίκη λήγει και 15 κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και ο Μάλλιος, κρίνονται αθώοι.
Οταν πέφτει χτυπημένος από τις σφαίρες της οργάνωσης στην άσφαλτο της οδού Άτλαντος, στο Παλιό Φάληρο, ψελλίζει στους περίοικους που έσπευσαν να τον βοηθήσουν: «Βοήθεια με φάγανε, σώστε τα παιδάκια μου, σώστε τα παιδάκια μου»!
Την Τρίτη 30 Νομεβρίου συμπληρώθηκαν 30 χρόνια από τη δίκη των βασανιστών στο Μεικτό Κακουργοδικείο Χαλκίδας.
Αντικείμενο της δίκης ήταν το τελευταίο έτος της χούντας, το 1974, περίοδος σχεδόν αποκλειστικής απασχόλησης με την ανάκριση των μελών του KKE, της KNE και της Αντι-ΕΦΕΕ, περίπου 135 άτομα, που είχαν πιαστεί τον Φλεβάρη 1974.
Ακολούθησε μια πολύμηνη και χαοτική ανάκριση υπό τη διεύθυνση του E. Μάλλιου. Τον Ιούλιο 1974, οι 35 απ' αυτούς οδηγήθηκαν στον Κορυδαλλό, αφού παραπέμφθηκαν στο Στρατοδικείο με τον A.N. 509. Τα βασανιστήρια στη Γενική Ασφάλεια από το 1967 μέχρι το 1973 κατά αγωνιστών του Ρήγα Φεραίου, του ΚΚΕεσ., της Δημοκρατικής Άμυνας κ.ά. δεν έφθασαν ποτέ στο ακροατήριο.
H εφημερίδα Τα Νέα (17.11.1975) είχαν κυκλοφορήσει με τίτλο «Προκλητικοί οι βασανιστές στη Χαλκίδα»: «Οι κατηγορούμενοι είναι προκλητικοί. Γελάνε την ώρα που τα θύματά τους καταθέτουν για τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέστησαν στην Ασφάλεια. Συνεχίζουν τον πόλεμο λάσπης κατά των μαρτύρων κατηγορίας, υποστηρίζοντας για μερικούς απ' αυτούς ότι συνεργάστηκαν με την Ασφάλεια».
Οι κατηγορούμενοι συνέχιζαν να υποβάλλουν ερωτήσεις στους μάρτυρες με ύφος ανακριτή. Έγινε δε συστηματική προσπάθεια να περάσει στην κοινή γνώμη ότι οι βαρύτατοι τραυματισμοί αγωνιστών που αναγκάστηκαν να τους μεταφέρουν με ψευδώνυμα για νοσηλεία στο 401 ΓΣΝ δεν οφείλονταν στον φάλαγγα, αλλά σε... αυτοτραυματισμό τους.
Condi's Black Humor
οι "μαύρες" φυλακές της CIA βοήθησαν στο να σώσουμε ζωές
όλα έγιναν εν γνώσει και με τη συνεργασία των κυβερνήσεεων των χωρών στα οποία πετούσαν τα αεροπλάνα της CIA
δεν γνωρίζω πως αποδίδεται στα ελληνικά η λέξη rendition που περιγράφει την πρακτική απαγωγής υπόπτων, της μεταφοράς τους σε άλλα κράτη και της παράδοσής τους σε αστυνομίες των οποίων οι μέθοδοι κρίνονται πιο αποτελεσματικοί
αλλά μην ανησυχείτε
όλα γίνονται για το καλό μας, για την ασφάλειά μας, για να μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδυα, για να μπορούμε άφοβα να πάρουμε το μετρό και να πάμε στο μόλ ...
τώρα κλείστε και μάτια και κοιμηθείτε ...
όλα έγιναν εν γνώσει και με τη συνεργασία των κυβερνήσεεων των χωρών στα οποία πετούσαν τα αεροπλάνα της CIA
δεν γνωρίζω πως αποδίδεται στα ελληνικά η λέξη rendition που περιγράφει την πρακτική απαγωγής υπόπτων, της μεταφοράς τους σε άλλα κράτη και της παράδοσής τους σε αστυνομίες των οποίων οι μέθοδοι κρίνονται πιο αποτελεσματικοί
αλλά μην ανησυχείτε
όλα γίνονται για το καλό μας, για την ασφάλειά μας, για να μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι τα βράδυα, για να μπορούμε άφοβα να πάρουμε το μετρό και να πάμε στο μόλ ...
τώρα κλείστε και μάτια και κοιμηθείτε ...
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 05, 2005
θα διαφωνήσω με την αγαπητή Κουρούνα ...
καλύτερα να κρατήσει τα σχόλια κλειστά ο μόρτης Vangelakas
έτσι δεν θα χρειαστεί να σχολιάσω το καταπληκτικό του ποστ όπου μας υπενθυμίζει πως οι αδερφές και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα έχουν ... τα μπαλάκια διακοσμητικά
αν θέλει να στολίσει δέντρο να του δανείσω και τα δικά μου εφέτος να κάνει πιο χλίδα κι όταν θα βαρεθεί να τα βλέπει να κρέμονται θα μπορεί και να τα κλάνει
συγνώμη για τη γλώσσα, αλλά όταν χάνω το χιούμορ μου παρααφέρομαι
έτσι δεν θα χρειαστεί να σχολιάσω το καταπληκτικό του ποστ όπου μας υπενθυμίζει πως οι αδερφές και τα χριστουγεννιάτικα δέντρα έχουν ... τα μπαλάκια διακοσμητικά
αν θέλει να στολίσει δέντρο να του δανείσω και τα δικά μου εφέτος να κάνει πιο χλίδα κι όταν θα βαρεθεί να τα βλέπει να κρέμονται θα μπορεί και να τα κλάνει
συγνώμη για τη γλώσσα, αλλά όταν χάνω το χιούμορ μου παρααφέρομαι
τα θύματα της 17Ν
23/12/1975 . Richard S. Welch
Σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα.
Για τον ζοφερό ρόλο της CIA στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας πριν και κατά τη διάρκεια της χούντα υπάρχει πληθώρα δημοσιευμάτων.
Την ταυτότητα του πράκτορα είχε αποκαλύψει ο πρώην πράκτορας της μυστικής υπηρεσίας Philip Agee.
Ο Welch είχε αναλάβει τον σταθμό της CIA στην Αθήνα λίγους μήνες πριν τη δολοφονία του, αλλά η 17Ν στην προκήρυξή της αναφέρει πως είχε μακρόχρονη προυπηρεσία στη χώρα μας τη δεκαετία 50 - 60 και στην Κύπρο από το 1960 - 1964.
Σταθμάρχης της CIA στην Ελλάδα.
Για τον ζοφερό ρόλο της CIA στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας πριν και κατά τη διάρκεια της χούντα υπάρχει πληθώρα δημοσιευμάτων.
Την ταυτότητα του πράκτορα είχε αποκαλύψει ο πρώην πράκτορας της μυστικής υπηρεσίας Philip Agee.
Ο Welch είχε αναλάβει τον σταθμό της CIA στην Αθήνα λίγους μήνες πριν τη δολοφονία του, αλλά η 17Ν στην προκήρυξή της αναφέρει πως είχε μακρόχρονη προυπηρεσία στη χώρα μας τη δεκαετία 50 - 60 και στην Κύπρο από το 1960 - 1964.
μια έκθεση που δεν πρέπει να χάσετε
Μπουζιάνης, Από την συλλογή του Βασίλη Ι. Βαλαμπού
Το Μουσείο Μπενάκη οργανώνει τη μεγαλύτερη από το 1977 έκθεση συγκεντρωμένου έργου του Γιώργου Μπουζιάνη. Μέσα από συνολικά 70 λάδια, υδατογραφίες και σχέδια, που παρουσιάζονται στην έκθεση, αναδεικνύεται το ιδιαίτερο ζωγραφικό ύφος του σημαντικού αυτού εκπροσώπου του εξπρεσσιονισμού. Το υλικό της έκθεσης προέρχεται από την συλλογή του Βασίλη Ι. Βαλαμπού, ο οποίος εδώ και σχεδόν 30 χρόνια προσπαθεί να εντοπίσει τις δημιουργίες του Μπουζιάνη, διασπαρμένες σε κατόχους διαφόρων εθνικοτήτων και να ανασυστήσει την ενότητα της κατακερματισμένης καλλιτεχνικής παραγωγής.
Μουσείο Μπενάκη
16/11 - 05/02 Ώρες: ΔεΤεΠαΣα: 9.00-17.00, Πε: 9.00-24.00, Κυ: 9.00-15.00
η 17 Ν επιστρέφει στις αίθουσες
των δικαστηρίων
και η Heidi Fleiss η Μαντάμ του Χόλυγουντ επιστρέφει στις επιχειρήσεις με ένα μπορντέλο για γυναίκες.
και η Heidi Fleiss η Μαντάμ του Χόλυγουντ επιστρέφει στις επιχειρήσεις με ένα μπορντέλο για γυναίκες.
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 02, 2005
3 ζευγάρια παιδικά γάντια
τρία αδέλφια 14, 8 και 7 ετών
μια γιαγιά 79 ετών
μια ανθρώπινη ζωή, 700 ευρώ
στη συνέχεια επέστρεψαν στο σπίτι πετώντας διαδοχικά το ένα μετά το άλλο τα γάντια που φορούσαν για να μην αφήσουν ίχνη ... που τελικά τα πρόδωσαν
μια γιαγιά 79 ετών
μια ανθρώπινη ζωή, 700 ευρώ
στη συνέχεια επέστρεψαν στο σπίτι πετώντας διαδοχικά το ένα μετά το άλλο τα γάντια που φορούσαν για να μην αφήσουν ίχνη ... που τελικά τα πρόδωσαν
το ΕΣΡ τι λέει ...
για την επαναγορά του Flash από τον Σ. Κόκκαλη?
ή είναι πολύ απασχολημένοι να βλέπουν παλιά επεισόδια του Παπακαλιάτη μήπως και τους ξέφυγε κανένα φιλί?
τελικά αυτή η αρχή είναι ανεξάρτητη από την πραγματικότητα
ή είναι πολύ απασχολημένοι να βλέπουν παλιά επεισόδια του Παπακαλιάτη μήπως και τους ξέφυγε κανένα φιλί?
τελικά αυτή η αρχή είναι ανεξάρτητη από την πραγματικότητα
"I'm deeply sorry that the stories were wrong."
δήλωσε η Τζούντι Μίλερ σε συνέντευξή της στο BBC.
φαντάζομαι πόσο βαθειά λυπούνται οι οικογένειες των 2.000 αμερικανών και των αμέτρητων ιρακινών που έχουν χάσει μέχρι σήμερα τη ζωή τους στον πόλεμο για τα πετρέλαια ( εεε για τα Οπλα Μαζικής Καταστροφής) του Ιράκ
φαντάζομαι πόσο βαθειά λυπούνται οι οικογένειες των 2.000 αμερικανών και των αμέτρητων ιρακινών που έχουν χάσει μέχρι σήμερα τη ζωή τους στον πόλεμο για τα πετρέλαια ( εεε για τα Οπλα Μαζικής Καταστροφής) του Ιράκ
Λίγο πεσμένη με βρίσκω
από τη Μανίνα Ζουμπουλάκη
Γιατί έχω την εντύπωση ότι όλοι βγαίνετε σαν τρελοί, μεθάτε, γαμάτε και περνάτε υπέροχα; Κανονικά χαίρομαι να γαμάνε οι άνθρωποι, δημιουργείται ατμόσφαιρα, αλλά αυτή την εποχή είμαι κάπως ντάουν. Όχι «ντάουν» όπως είναι κανείς τον Φεβρουάριο ή όταν έχει χωρίσει, αλλά στο περίπου.
Για παράδειγμα, ιδέαν δεν έχω τι έγινε με την κουλή γυναίκα του Φυντανίδη, απλώς την είδα με τη γούνα εξώφυλλο κάπου και ούτε που συγχίστηκα. Φαντάζομαι θα΄χει υπηρέτες που θα ξεχωρίζουν τις κάλτσες όταν βγαίνουν από το πλυντήριο (οι κάλτσες), άρα έχει ένα πρόβλημα λιγότερο από μένα, π.χ. Που σχεδόν έχω φτάσει να μην έχω κάλτσες, τουλάχιστον σε ζευγάρια…
Τέλοσπάντων πέρασα μία φάση με γιατρούς. Ολοι περνάμε τέτοιες φάσεις, μάλιστα πριν μερικά χρόνια είχα περάσει ανάλογη με δικό μου άνθρωπο του τύπου «τρείς-πέντε μήνες νοσοκομείο» και είναι γάμισέ τα. Εκτοτε όποτε πέφτω πάνω σε γιατρούς θυμάμαι γιατί τους σιχαίνομαι – σου μιλάνε σα να΄σαι καθυστερημένος, είναι προσβλητικοί χωρίς να το καταλάβουνε (από έλλειψη χρόνου και ευαισθησίας), ξεχνάνε ποιος ακριβώς είσαι και σε βλέπουνε σα τάλληρο. Υπάρχουν και γιατροί που είναι καλοί άνθρωποι, απλώς δεν σου τυχαίνουνε ποτέ αυτοί, αντίθετα σου κάθονται κάτι σκυλιά του πολέμου που χέστηκαν αν ζήσω ή αν πεθάνω σ΄ ένα φλαμένγκο απάνω.
Και, με έχουνε πιάσει κάτι φιλοσοφικά του τύπου «πάλι καλά που ζούμε», «ευτυχώς είμαστε καλά», «δόξα σοι ο θεός είμαστε όλοι εκτός νοσοκομείων»…τα οποία είναι ωραία, base-line philosophy κλπ., απλώς δεν σε ανεβάζουν ψυχολογικά όσες φορές κι αν τα επαναλαμβάνεις.
Σε ανεβάζει ψυχολογικά το να κάνεις κάτι δημιουργικό και ωραίο, το να επικοινωνείς με κόσμο που είναι δημιουργικός και ωραίος, ιδανικά, το να πηδάς και τέτοιο κόσμο με κέφι. Ναι, φορώντας καινούργια ρούχα που δεν έχουνε δεί ακόμα τον πάτο του συρταριού και ξοδεύοντας καινούργια λεφτά που δεν έχουνε δεί ακόμα τον πάτο της τσέπης σου (ίσως επειδή δεν υπάρχει).
Δηλαδή τι να μου πεί τώρα εμένα η γυναίκα του Φυντανίδη που έχει τις μαύρες (δούλες) να ζευγαρώνουν τις κάλτσες της; /Ασχετο, αλλά μου ήρθε τώρα που φτάσαμε στις μαύρες: ένας φίλος έκοψε την φούντα και την πίνει λέει σε αφέψημα, που είναι πολύ καλύτερο γιατί δεν σε ρίχνει καθόλου, αντίθετα σε κάνει mellow yellow. Αναρωτιέμαι αν το έχει δοκιμάσει κανείς (άλλος – ο φίλος είναι καμμένος, δε μετράει). Γιατί η ρίγανη σε αφέψημα, που σταματάει το κόψιμο, είναι αηδία και μάλλον το κόψιμο σταματάει από τη φρίκη που παθαίνεις. Η φούντα σε αφέψημα; Καλό ακούγεται ή μαλακία, να χαλάς τη σωστή φούντα για να την κάνεις χαμόμηλο τώρα;
Τελοσπάντων αυτά μόνο, και από αύριο-μεθαύριο θα υπάρχει άνοδος γενικά.
Ελπίζω.
Γιατί έχω την εντύπωση ότι όλοι βγαίνετε σαν τρελοί, μεθάτε, γαμάτε και περνάτε υπέροχα; Κανονικά χαίρομαι να γαμάνε οι άνθρωποι, δημιουργείται ατμόσφαιρα, αλλά αυτή την εποχή είμαι κάπως ντάουν. Όχι «ντάουν» όπως είναι κανείς τον Φεβρουάριο ή όταν έχει χωρίσει, αλλά στο περίπου.
Για παράδειγμα, ιδέαν δεν έχω τι έγινε με την κουλή γυναίκα του Φυντανίδη, απλώς την είδα με τη γούνα εξώφυλλο κάπου και ούτε που συγχίστηκα. Φαντάζομαι θα΄χει υπηρέτες που θα ξεχωρίζουν τις κάλτσες όταν βγαίνουν από το πλυντήριο (οι κάλτσες), άρα έχει ένα πρόβλημα λιγότερο από μένα, π.χ. Που σχεδόν έχω φτάσει να μην έχω κάλτσες, τουλάχιστον σε ζευγάρια…
Τέλοσπάντων πέρασα μία φάση με γιατρούς. Ολοι περνάμε τέτοιες φάσεις, μάλιστα πριν μερικά χρόνια είχα περάσει ανάλογη με δικό μου άνθρωπο του τύπου «τρείς-πέντε μήνες νοσοκομείο» και είναι γάμισέ τα. Εκτοτε όποτε πέφτω πάνω σε γιατρούς θυμάμαι γιατί τους σιχαίνομαι – σου μιλάνε σα να΄σαι καθυστερημένος, είναι προσβλητικοί χωρίς να το καταλάβουνε (από έλλειψη χρόνου και ευαισθησίας), ξεχνάνε ποιος ακριβώς είσαι και σε βλέπουνε σα τάλληρο. Υπάρχουν και γιατροί που είναι καλοί άνθρωποι, απλώς δεν σου τυχαίνουνε ποτέ αυτοί, αντίθετα σου κάθονται κάτι σκυλιά του πολέμου που χέστηκαν αν ζήσω ή αν πεθάνω σ΄ ένα φλαμένγκο απάνω.
Και, με έχουνε πιάσει κάτι φιλοσοφικά του τύπου «πάλι καλά που ζούμε», «ευτυχώς είμαστε καλά», «δόξα σοι ο θεός είμαστε όλοι εκτός νοσοκομείων»…τα οποία είναι ωραία, base-line philosophy κλπ., απλώς δεν σε ανεβάζουν ψυχολογικά όσες φορές κι αν τα επαναλαμβάνεις.
Σε ανεβάζει ψυχολογικά το να κάνεις κάτι δημιουργικό και ωραίο, το να επικοινωνείς με κόσμο που είναι δημιουργικός και ωραίος, ιδανικά, το να πηδάς και τέτοιο κόσμο με κέφι. Ναι, φορώντας καινούργια ρούχα που δεν έχουνε δεί ακόμα τον πάτο του συρταριού και ξοδεύοντας καινούργια λεφτά που δεν έχουνε δεί ακόμα τον πάτο της τσέπης σου (ίσως επειδή δεν υπάρχει).
Δηλαδή τι να μου πεί τώρα εμένα η γυναίκα του Φυντανίδη που έχει τις μαύρες (δούλες) να ζευγαρώνουν τις κάλτσες της; /Ασχετο, αλλά μου ήρθε τώρα που φτάσαμε στις μαύρες: ένας φίλος έκοψε την φούντα και την πίνει λέει σε αφέψημα, που είναι πολύ καλύτερο γιατί δεν σε ρίχνει καθόλου, αντίθετα σε κάνει mellow yellow. Αναρωτιέμαι αν το έχει δοκιμάσει κανείς (άλλος – ο φίλος είναι καμμένος, δε μετράει). Γιατί η ρίγανη σε αφέψημα, που σταματάει το κόψιμο, είναι αηδία και μάλλον το κόψιμο σταματάει από τη φρίκη που παθαίνεις. Η φούντα σε αφέψημα; Καλό ακούγεται ή μαλακία, να χαλάς τη σωστή φούντα για να την κάνεις χαμόμηλο τώρα;
Τελοσπάντων αυτά μόνο, και από αύριο-μεθαύριο θα υπάρχει άνοδος γενικά.
Ελπίζω.
ο spi_der μου γράφει πως κάποιος από την Ελευθεροτυπία ...
θα έπρεπε να πει σε όλους αυτούς τους ακαδημαικούς φωστήρες που τον τελευταίο καιρό έχουν ενσκύψει στις σελίδες της εφημερίδας "κάντε μας μια χάρη : ΜΗ μας υπερασπίζεστε άλλο"
δυστυχώς αυτός ο κάποιος δεν υπάρχει
στο σημερινό φύλλο τη σκυτάλη παίρνει ο Κώστας Ζώρας, κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ο οποίος κατεβάζει τον πήχυ του απροκάλυπτου γλειψίματος σε δυσθεώρητα βάθη
γράφει λοιπόν ο κ Ζώρας μεταξύ άλλων
"Το περίμενα πως και πως. Η Ελευθεροτυπία, η εφημερίδα της μεταπολίτευσης, το δημοσιογραφικό δόρυ των σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, δεν μπορεί, έλεγα, θα ηγηθεί κάποτε, αφού υπάρχει πολιτικό κενό, της κοινωνικής εκστρατείας κατά της τηλεοπτικής κυριαρχίας, η οποία υπερβαίνουσα το θεσμικό ρόλο της (τηλεδικεία κλπ) αναιρεί δημοκρατικά νομιμοποιημένες λειτουργίες του πολιτικού συστήματος και καθυποτάσσει παντοιοτρόπως την πολιτική επικοινωνία".
wow όλο αυτό σε μια πρόταση
καλά ρε παιδιά, αυτοί δεν ντρέπονται που τα γράφουν αυτά τα πράγματα
αυτοί στην Ελευθεροτυπία δεν ντρέπονται που τα δημοσιεύουν ???
δυστυχώς αυτός ο κάποιος δεν υπάρχει
στο σημερινό φύλλο τη σκυτάλη παίρνει ο Κώστας Ζώρας, κοσμήτορας της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου, ο οποίος κατεβάζει τον πήχυ του απροκάλυπτου γλειψίματος σε δυσθεώρητα βάθη
γράφει λοιπόν ο κ Ζώρας μεταξύ άλλων
"Το περίμενα πως και πως. Η Ελευθεροτυπία, η εφημερίδα της μεταπολίτευσης, το δημοσιογραφικό δόρυ των σύγχρονων πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, δεν μπορεί, έλεγα, θα ηγηθεί κάποτε, αφού υπάρχει πολιτικό κενό, της κοινωνικής εκστρατείας κατά της τηλεοπτικής κυριαρχίας, η οποία υπερβαίνουσα το θεσμικό ρόλο της (τηλεδικεία κλπ) αναιρεί δημοκρατικά νομιμοποιημένες λειτουργίες του πολιτικού συστήματος και καθυποτάσσει παντοιοτρόπως την πολιτική επικοινωνία".
wow όλο αυτό σε μια πρόταση
καλά ρε παιδιά, αυτοί δεν ντρέπονται που τα γράφουν αυτά τα πράγματα
αυτοί στην Ελευθεροτυπία δεν ντρέπονται που τα δημοσιεύουν ???
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)