REMEDIA AMORIS

το προηγούμενο Σάββατο ο φίλος μου ο Γιώργος πρότεινε να πάμε μια βόλτα από την "πολιτεία" να χαζέψουμε κανένα βιβλίο

δεν ήθελα να αγοράσω κάτι συγκεκριμένα αλλά το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα ποίημα του Οβίδιου με τίτλο remedia amoris και περιλαμβάνει συμβουλές του ποιητή για την ίαση από την τρομερή ασθένεια του έρωτα

γράφει λοιπόν μεταξύ άλλων ο Oβίδιος

"άφησε πρώτα απ όλα τη ραστώνη, αυτή είναι η συμβουλή μου
αυτή είναι η αιτία του ευχάριστου κακού

τον έρωτα νικούν οι ασχολίες. σε σώζει η απασχόληση
το αγόρι τούτο ζει στην απραξία. τη δράση απεχθάνεται"

και πιο κάτω συμβουλεύει

"όσο ισχυρά κι αν είναι τα δεσμά που σε κρατούνε, φύγε μακρυά και δρόμους μακρινούς ακολούθα
όσο πιο λίγο θες να φύγεις τόσο βαθύτερα σκέψου τη φυγή

όταν θα ψήνεσαι μές την καρδιά της Αίτνας δυστυχής
να φαίνεσαι στη φίλη σου κι από τον πάγο πιο ψυχρός

ο,τι δεν είσαι υποκρίσου, κάνε πως έσβησαν οι φλόγες
αληθινό θα κάνεις, αυτό που μελετάς να γίνεις
όποιος μπορεί και φαίνεται θεραπευμένος θα θεραπευθεί

Υπάρχει κι έρωτας μακροχρόνιος, αυτός που θρέφει η υποψία :
αν θέλεις να τον αποβάλεις, απόβαλε τον φόβο

για να λησμονήσεις σκέψου τα βάσανα των άλλων

εσένα που αγαπάς η μοναξιά σε βλάπτει, λοιπόν απόφευγέ την.
που να πας; μέσα στο πλήθος θα είσαι ασφαλέστερος.

σταμάτα να παραπονιέσαι , με τη σιωπή καλύτερα εκδικείσαι

είναι έγκλημα να μισείς κορίτσι που κάποτε αγάπησες
αυτή η κατάληξη ταιριάζει στις σκληρές καρδιές

είναι αρκετό να αδιαφορείς. όποιος με μίσος τελειώνει την αγάπη
ή αγαπάει ακόμα ή δύσκολα θα πάψει να είναι δυστυχής"

δεν είναι αλήθεια περίεργο που οι χιλιετίες περνάνε αλλά μερικά πράγματα παραμένουν ίδια ;

Οι υποψηφιότητες για τα Οσκαρ

sad sad sad sad

το βρήκα στο email μου

THE MISTER 2006
Σε εβδομάδα gay εκδηλώσεων θα μετατραπεί η Αθήνα από 15 μέχρι και 20 Μαίου 2006 με εμφανίσεις των φιναλίστ του ετήσιου διαγωνισμού σε 4 gay clubs, μονοήμερες gay κρουαζιέρες, Winner's Night και τον ετήσιο διαγωνισμό.

Αν είσαι 18 - 35 ετών, εμφανίσημος gay ή bisexual άντρας και θα ήθελες να συμμετέχεις κι εσύ στο μεγάλο αυτό event, συμπλήρωσε την αίτηση ΣΗΜΕΡΑ κιόλας στο επίσημο website.

www.themister.org

πριν συμπληρώσεις την αίτηση μπορείς να κάνεις μια λοβοτομή ιδίως αν είσαι gay ή bi

(τώρα πως είναι δυνατόν να μετατραπεί μια πόλη σε εβδομάδα αυτό πια μόνο οι συντάκτες του κειμένου το γνωρίζουν)

τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να αντικρύσω το φως του ήλιου

δήλωσε η Αννα Βίσση στη σημερινή συνέντευξη τύπου για τη συμμετοχή της στην Eurovision.

τελευταία και ο Νοσφεράτου παρουσιάζει ανάλογα συμπτώματα Αννούλα

τουλάχιστον εκείνος δεν πιστεύει πως "ο Καρβέλας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς συνθέτες διεθνώς", όπως μας αποκάλυψε σήμερα το Παιδί των Μαραμένων Λουλουδιών

να μη τα πολυλογούμε Καρβέλας και σκοτάδι ... αυτά ...

α και δεν σας τάπα ... 12.000.000 ευρουδάκια θα μας κοστίσει το πανηγυράκι ...

peanuts θα μου πείτε ... for monkies θα σας πω

χαμάς πέσε δαίδαλος, αυτά

διαβάζω σε διάφορα blogs, αλλά και ειδησεογραφικά πρακτορεία για την Χαμάς

άλλοι παρουσιάζουν την νίκη της οργάνωσης στις πρόσφατες εκλογές στην παλαιστίνη σαν μεσαιωνικό πισωγύρισμα σε θεοκρατικά καθεστώτα

οι ισχυροοί του κόσμου απαιτούν από τη Χαμάς να αλλάξει πρόσωπο, αρχές, στρατηγικές κλπ κλπ γενικά να αλλάξει

ζητάνε να ασπαστούν το δόγμα τοου ειρηνικού διαλόγου με το Ισραήλ και τις άλλες δυνάμεις

απαιτούν να αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να αφοπλιστούν, αλλοιώς θα τους κόψουν την εξωτερική βοήθεια

ο bush δηλώνει απερίφραστα πως δεν πρόκειται να συνεργαστεί καθόλου με την νέα ηγεσία της παλαιστινιακής αρχής

η Χαμάς αρνείται να αποκυρήξει τη βία ή να συμφωνήσει σε έναν αφοπλισμό

δεν είμαι ειδικός σε θέματα που αφορούν την πολιτική στη Μέση Ανατολή

αλλά μένω στο γεγονός ότι η πλειοψηφία των παλαιστινίων ψήφισε την Χαμάς

γεγονός που σημαίνει πως αυτός ο λαός είχε τους λόγους του για να ψηφίσει όπως ψήφισε

και αυτοί οι λόγοι ήταν η καθημερινή, ανελέητη βία την οποία υφίσταται εδώ και χρόνια από το Ισραήλ και τους μεγάλους συμμάχους τους

έχουν χάσει μανάδες, αδέρφια, γη, σπίτια, παιδιά οι άνθρωποι αυτοί που ψήφισαν την Χαμάς

και με τον ψήφο τους εκφράζουν πως δεν είναι πια διατεθιμένοι να τους κοροιδεύουν άλλο με ειρηνικές συμφωνίες και διαλόγους

ίσως κι εγώ αν ήμουν παλαιστίνιος να ψήφιζα ανάλογα

another way of not looking

athens, 30.01.06

με έχω βαρεθεί

κι εμένα και την κακοκεφιά μου
και τις μαύρες μου
και τα down μου
και τη θρηνωδία μου
και τα αναμασήματα
και τα "γιατί;"
και τα "γιατί όχι;"

κι όμως όσο κι αν μ έχω βαρεθεί είμαι ο μόνος που έχω

προς τον φίλο blogger Mac

οι bloggers που σβήνουν την ιστορία τους
είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν

tired of the pain and the worry and the hurt ?

when you are trying to lessen the pain
what else can you do but
follow the music
recite the poetry
pray and hope that prayers are heard
then, too,
there's always the morphine and the martini

η επιθυμία θα κάνει τα πάντα

για να μην εκπληρωθεί προκειμένου να παραμείνει επιθυμία

like the leaves cling to the tree

athens, 30/01/06

clever people do it better

από τη στιγμή που γεννήθηκε ο Brendann Bremmer οι γονείς του κατάλαβαν πως ήταν ξεχωριστός
η μητέρα του ήθελε να τον θηλάσει για ένα χρόνο, αλλά εκείνος σε ηλικία 11 μηνών μπουσούλησε μέχρι την κουζίνα και της έδειξε ένα φλυτζάνι
άρχισε να μιλάει με ολοκληρωμένες προτάσεις όταν ήταν 15 μηνών
σε ηλικία 4 ετών οδηγούσε ένα ειδικά διαμορφωμένο τρακτέρ ενώ στα 8 του οδήγησε για πρώτη φορά αυτοκίνητο
στα 6 του άρχισε να πηγαίνει στο Γυμνάσιο το οποίο τέλειωσε στα 10 του το 2001.
σε εκείνη την ηλικία έμαθε να πυροβολεί με καραμπίνα για να διώχνει τις νυφίτσες που πλησίαζαν στο αγρόκτημα που έμενε
το 2004 κυκλοφόρησε έναν δίσκο με δικές του συνθέσεις με τίτλο Elements
ήθελε να σπουδάσει αναισθησιολόγος
είχε IQ 178

πέρυσι τα Χριστούγεννα έστειλε ένα email στη φίλη του Κ. όπου έγραφε :

"Δεν ξέρω γιατί νοιώθω τόσο χάλια. Παλιότερα ένοιωθα έτσι που και που, αλλά τον τελευταίο καιρό νοιώθω έτσι συνέχεια. Σκέφτομαι συνεχώς "για ποιο σκοπό να ζει κανείς". Ισως να φταίει που δεν περνάω πολλές ώρες με φίλους όπως εσύ".

τον Μάρτιο ο Brandeen ανέβηκε στο δωμάτιό του, ακούμπησε την καραμπίνα του στον κρόταφό του και πυροβόλησε

μια ιδέα για το επόμενο editorial εντύπου που πάει για κλείσιμο

καλό σαββατοκύριακο παιδιά


αιτωλικό, 12/05

να είστε καλά και θα τα πούμε από βδομάδα

η αίρεση των σχιλιαστών

μα δεν είναι κωμικό να διαβάζουν τα σχόλια και όχι το blog σου?
θα μου πείτε αντιμέτωποι με αυτή την ακίνητη άμμο της κοινοτοπίας
τι να κάνουν και αναγνώστες?

LORENZO MATOTTI


the secret

πως σας φαίνεται το νέο look ?

σιγά σιγά θα συμπληρώσω και τη λίστα με τα λινκ

a state of mind

Eastern philosophers say that the mind is a drunken monkey stung by a bee. It staggers around, wanders around uncontrollably and can cause peril to itself and others if it is not brought under control. This is the perfect time to get hold of all your thoughts, explore and discipline that helps you to focus and try not to resist discipline because it reminds you of dogma you once overthrew.

ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΠΑΘΑΝ ΚΙ ΑΛΛΟΙ

ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΟ BLOG ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΜΟΡΦΗ ΚΙ ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΛΙΝΚ ΜΟΥ

το blog μου αλλάζει μόνο του templates και μορφή

είναι φυσιολογικό????

- so whaddaya supposed to do?
- you keep going with absolutely no guarantee

seek and you shall find ...

τώρα τι θα βρεις ...

Last 20 Searchengine Queries

24 Jan, Tue, 14:49:40 AltaVista: ΜΟΥΝΑΚΙ
24 Jan, Tue, 15:53:13 Yahoo: φεύγω γειά σου γειά σου
24 Jan, Tue, 16:32:56 Google: Σμαράγδα Καρύδη
25 Jan, Wed, 00:39:48 Google: Πιερ Παολο Παζολινι
25 Jan, Wed, 00:53:40 Google: Κώστας Σόμμερ
25 Jan, Wed, 12:52:30 Yahoo: αφεντρα
25 Jan, Wed, 16:16:03 AltaVista: μουνακι μου
25 Jan, Wed, 16:42:47 AltaVista: μουνακι μου
25 Jan, Wed, 19:21:09 Google: lifo
25 Jan, Wed, 20:00:16 Google: Σαββόπουλος blog
25 Jan, Wed, 21:59:47 Google: γαμιεστε
26 Jan, Thu, 01:51:32 Google: lifo τσαγκαρουσιάνος
26 Jan, Thu, 09:32:36 MSN Search: προλήψεις
26 Jan, Thu, 09:42:44 Google: lifo τσαγκαρουσιάνος
26 Jan, Thu, 10:13:18 Yahoo: μουνακι
26 Jan, Thu, 11:01:46 Google: ΑΙΤΩΛΙΚΟ
26 Jan, Thu, 11:02:45 Google: παρτουζες
26 Jan, Thu, 12:31:56 Google: lifo τσαγκαρουσιάνος
26 Jan, Thu, 13:12:57 MSN Search: ΒΕΡΑ ΣΤΟ ΔΕΞΙ
26 Jan, Thu, 13:30:49 Yahoo: fuck εικόνες

fuck google

Νέα υπηρεσία για την Κίνα, πρόκειται να δημιουργήσει η Google. Ανακοινώνεται όμως ότι στην προσπάθεια της Google να αποτραπεί σύγκρουση με την κινεζική κυβέρνηση, η υπηρεσία http://www.google.cn, θα «αυτολογοκρίνεται» περιορίζοντας την πρόσβαση σε υπηρεσίες στις οποίες συνεισφέρουν οι χρήστες, όπως τα e-mail,τα chat rooms και τα blogs.

με τη σκέψη μου σε δυο εξαιρετικά παιδιά

Paula Rego, Pieta

the scarlet twins

- κάτι μου λέει πως σήμερα θα είναι μια άλλη μέρα
- καλημέρα σκάρλετ
- κόφτο ...
- οκ ...
- και τώρα τι κάνουμε ... ;
- εγώ τίποτα ... εσύ ό,τι σε σκοτίσει ο θεός
- δηλαδή εσύ βγάζεις την ουρά σου απ έξω ;
- ακριβώς ...
- ωραίος είσαι και του λόγου σου ... τώρα που σε χρειάζομαι ...
- τώρα δεν με χρειάζεσαι ... με χρειαζόσουν όταν έπαιρνες φόρα για να φας τα μούτρα σου ... και ήμουν εκεί όταν με χρειαζόσουν ... σου έλεγα πρόσεχε ... αλλά δεν μ άκουγες ... τώρα τραβήξου ...
- ναι, αλλά χρειάζομαι τη βοήθειά σου
- τη συγκατάθεσή μου χρειάζεσαι αλλά αυτή τη φορά δεν πρόκειται να την έχεις
- μια συμβουλή τουλάχιστον;
- STOP STOP STOP IT or if u cant stop it, u have to stand it
- ναι, αλλά κάποιες στιγμές δεν αντέχω άλλο
- πρόβλημά σου
- μα γιατί είσαι τόσο σκληρός μαζί μου?
- επειδή ήσουν πολύ μαλακός μαζί σου
- άνθρωπος είμαι κι εγώ ... δεν μπορώ να κάνω λάθη?
- μπορείς, αλλά όπως όλοι οι άλλοι θα πληρώσεις κι εσύ για τα λάθη σου
- κι εσύ θα μου στείλεις το λογαρισμό?
- όχι, αυτό θα το κάνει άλλος ... εγώ δυστυχώς θα πληρώσω το μέρος του χρέους που δεν μου αναλογεί
- ό,τι πεις , αλλά κάτι μου λέει πως αύριο θα είναι μια άλλη μέρα
- καληνύχτα σκάρλετ

συμφωνώ και επαυξάνω

H Σοφία σταμάτησε και μαζί της σταμάτησα κι εγώ

από ένα blog που ανακάλυψα σήμερα και μου άρεσε

What should young people do with their lives today? Many things, obviously. But the most daring thing is to create stable communities in which the terrible disease of loneliness can be cured

ξαφνικά μου ήρθε μια σκέψη

τι θα γινόταν αν δεν υπήρχες ?

the dead

"Μερικά ελαφριά χτυπήματα στο τζάμι τον έκαναν να στραφεί προς το παράθυρο. Είχε αρχίσει και πάλι να χιονίζει. Παρακολουθούσε νυσταγμένα τις νιφάδες, ασημένιες και σκοτεινές, να πέφτουν λοξά στο φως της κολώνας στον δρόμο. Είχε έρθει ο καιρός να ξεκινήσει το ταξίδι του προς τα δυτικά.

Ναι, οι εφημερίδες είχαν δίκιο : χιόνιζε σε ολόκληρη την Ιρλανδία. Το χιόνι έπεφτε στις σκοτεινές πεδιάδες στα κεντρικά της χώρας, στους άδεντρους λόφους, έπεφτε απαλά πάνω στο Αλεν, κι ακόμα πιο δυτικά, πάνω στα ανταριασμένα κύματα του Σάνον.

Σκέπαζε επίσης το μοναχικό κοιμητήριο όπου ήταν θαμένος ο Μίκαελ Φάρεϊ. Είχε κάνει ένα παχύ στρώμα πάνω στους στραβωμένους σταυρούς, τις ταφόπετρες, τα μυτερά κάγκελα της μικρής πύλης, τα γυμνά αγκάθια. Η ψυχή του βυθίστηκε σιγά σε μια ζάλη καθώς άκουγε το χιόνι να πέφτει σιγαλά πάνω στο σύμπαν σαν να 'πεφτε το τελευταίο τέλος πάνω σε ζωντανούς και πεθαμένους".

James Joyce

ο φίλος μου ο Γρηγόρης

αν ζούσε σήμερα θα ετοίμαζε γιορτή ... θα έφτιαχνε απίστευτα φαγητά και γλυκά ... θα μας περίμενε το βράδυ φορώντας ένα υπέροχο πουκάμισο commes des garcons, λουσμένος σε ένα βαρύ μεθυστικό άρωμα ... γεμάτος ανατολίτικη μεγαλοκαρδία ... σαν μια Μπαμπέτ από τη Σμύρνη ... καταγωγή Μανιάτης ... μεγάλωσε σε μια οικογένεια όπου το να είσαι ομοφυλόφιλος ήταν αιτία να σε σκοτώσουν τα ίδια σου τα αδέρφια ... τι σύμπτωση έμενε στην οδό αιτωλικού στα μανιάτικα ... μια μέρα πήγε σε ένα γάμο ντυμένος λίγο πιο φανταχτερά κι όταν γύρισε σπίτι η μάνα του έθαψε το πουκάμισο στην αυλή του σπιτιού για να μη το δουν τ αδέρφια του ... αλλά ο γρηγόρης δεν καταλάβαινε από τέτοια ... έφυγε από το σπίτι κι έπιασε δουλειά στα λογιστήρια μιας μικρής εταιρείας που έκανε επισκευές σε πλοία στο κερατσίνι ... δεν χρειάζεται να πω πως είχε πάρει το μισό από το εργατικό προσωπικό ... ήταν κοκκινομάλης και παχουλός ... του άρεσε να φοράει κοσμήματα ... όχι πολλά, ένα δαχτυλίδι ίσως ... ήταν η καλύτερη καρδιά αλλά και ικανός για μεγάλα εγκλήματα ... χιλιάδες ιστορίες ... σαν ένα ζωντανό παραμύθι ... πόσα ζήσαμε μαζί ... αν ζούσε σήμερα θα τον έπαιρνα τηλέφωνο και θα του έλεγα χρόνια πολλά ... "τι θα φορέσεις το βράδυ;' θα με ρωτούσε ... αλλά έφυγε νωρίς ...

and kostas said ...
yesterday, i was listening to an album by eleni dimou that he brought me years ago, when he came for a visit. there is a song there, called "hioni" that really made me think of him.as soon as i saw the title of your post i knew i needed a good cigarette. then i went upstairs and got the vinyl album i mentioned and a framed picture of his and put them around me on the desk from where i'm writing to you.if my memory serves me well, you took the picture and i was present. and he was not an easy model.it's taken in mykonos and he's posing on the balcony with a panoramic view behind him, dressed more or less like a hanoumaki.the last time i saw him, he was telling me about some hot boy who just came back from italy and was the talk to the (gay) town. so our friend wanted to impress him with his impeccable style. to make it all work although he wanted to borrow a yoji yamamoto shirt that david got me as a gift. when i asked him how would the hot boy know what the brand of the shirt was, he replied, " den tha horepso? den tha idroso? den tha vgalo to poukamiso kai tha to petaxo sto patoma? e, tha to dei."which, of course, horrified me. my designer shirt on the dancefloor.to this day i have the shirt. i wore it just once. i wish i had given it to him. anytime, i see it, i think of him.so many stories, memories, endless talks, nights in santa fe, danies, laika, cigarettes and a lot of bitching.i miss him.happy name day, baby.

(that boy from italy was alkis who recently went to meet him)

θυμήσου ...

... νάχεις το νού σου και το Νουνού σου

σήμερα οι νιφάδες του χιονιού είναι πιο φρούδες

η χώρα έχει παγώσει...οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι...η ηλία μπουρμπούλια κεχαγιόγλου είναι στη φυλακή...μια κλεψύδρα μετράει τον πόνο...η δίκη του Αρη Δαβαράκη αναβλήθηκε για την παρασκευή...ακούω συνέχεια κακά μαντάτα...στη ρωσσία πεθαίνουν από το κρύο... λένε πως είναι ένας γλυκός θάνατος ... η marfin εξαγοράζει το 49% του θεραπευτηρίου "Υγεία" ... ο καλτσόβρακος δεν είναι καλά τελευταία ... η κωσταντίνα επίσης ... προχθές μίλησα στο τηλέφωνο με το βατραχοκόριτσο... αναρωτιέμαι τι θέλει να πει ο mac ... στη δεύτερη σελίδα της καθημερινής κάποιος φωτογραφίζει το κεφαλάρι και βλέπει το Γκστάντ ... ένας εικοσιτριάχρονος κατέλαβε τον σκληρό δίσκο μου και τον μετέτρεψε σε ζόμπι ... απαγωγή δυο γερμανών στο ιράκ ... ο βουλγαράκης ζήτησε συγγνώμη ... το απόλυτο μηδέν είναι -473 βαθμοί κελσίου ... αποκαλύφθηκε η τρισδιάστατη δομή του ιού του aids ... ο j95 είναι απίστευτος ... αναρωτιέμαι τι κάνει η κουρούνα ... στο μπακού τι θερμοκρασία έχουν ? ... επόμενος στόχος ιράν ... τετάρτη 25 ιανουαρίου 2006 ... ο οσάμα σε διαφήμιση βιβλίου ... κάποιος το χάνει ... πήρα το μήνυμά σου ... τι ήθελες να πεις ? ...

προς τους χρήστες του Internet

την επόμενη φορά που θα ψάξετε κάτι στο Google ή σε οποιαδήποτε άλλη μηχανή αναζήτησης, σκεφτείτε το καλύτερα...

Λες και τρώμε το χειμώνα παγωτό Λες και πέφτουμε σε τοίχους μ’ εκατό

από το blog l'aventura

Σήμερα όμως είναι ευκολότερο να δει κάποιος κατάματα τα ελληνικά ΜΜΕ. Τον επαρχιωτισμό τους. Το ότι διαφέρουν ελάχιστα από μια φυλλάδα του 19ου ή των αρχών του 20ου αιώνα. Που απευθυνόταν σε κόσμο που με δυσκολία ήξερε ανάγνωση.

Με δημοσιογράφους κακοπληρωμένα όργανα των εκδοτών. Και οι εκδότες, μέσω των θνησιγενών φύλλων τους φτωχοί συγγενείς των πλούσιων μαυραγοριτών που στήριζαν τα ΜΜΕ με δάνεια ή με λεφτά κάτω απ΄το τραπέζι. Ή υπάλληλοι της εκάστοτε κυβέρνησης μέσα από δάνεια κρατικών τραπεζών ή κρατικής διαφήμισης.

Μια μπόχα μένει μονάχα και τους τυλίγει όλους, χωρίς μια εφημερίδα, ένα δημοσιογράφο να διασώζεται.

συμφωνώ και επαυξάνω

από τον φίλο στιχουργό/ποιητή Γιώργο Παυριανό

σαν έρθει εκείνη η ώρα
η ώρα της αυγής
που πρέπει μες τη μπόρα
μονάχος σου να βγεις
το δρόμο μην αλλάξεις
και πίσω μην κοιτάξεις
αποχαιρέτα την αγάπη σου που χάνεις
χωρίς φωνές και κλάματα
θα κλείσουνε τα τραύματα
δεν θα πεθάνεις
αποχαιρέτα την αγάπη σου που χάνεις

ένα μισό για να ηρεμήσω

μερικοί άνθρωποι δεν έχουν καθόλου χαρακτήρα

αλλά φαίνεται πως κάποια ζώα έχουν!

click above

κοίτα βαθειά μέσα σου

βρες το παιδί που κρύβεται εκεί

και δώστου μια μπάτσα μπας και συνέλθει

ανταπόκριση από την εσωτερική Σιβηρία

athens 24/01/06

αγαπάω τους άστεγους, τους φτωχούς, τους πεινασμένους
αγαπάω τους αλβανούς, τις γυναίκες, τους αδικημένους
αγαπάω τα πρεζάκια, τους αποτυχημένους και τους ατυχείς
τους άσχημους
όσους σκοτώσανε από έρωτα
όσους πεθάνανε από αγάπη
τις πόρνες τους μετανάστες τους μικρούς
τους ηλικιωμένους και τα παιδιά
αυτούς που δίνουν ακόμα κι αν δεν έχουν τίποτα
αυτούς που έπαιξαν και έχασαν
όσους κέρδισαν και παρέμειναν άνθρωποι
τους φυλακισμένους τους καταδικασμένους
όσους δεν έχουν τίποτα και δεν πρόκειται να αποκτήσουν
τους μισούς, τους άρρωστους, τους ξένους
τους αναρχικούς τους επαναστάτες χωρίς αιτία τους μπερδεμένους
όσους δεν έχουν "μέσα" ούτε "άκρες"
όσους είναι μόνοι , τους πονεμένους , τους προδομένους

furchtbar

ποια είναι η Αννα Βίσση που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον προσεχή διαγωνισμό της Γιουροβίζιον?

(αυτός ο διαγωνισμός δεν έχει όρια ηλικίας?)

έκανε τσιμπούκια ο Μάρλον ?

Μια νέα βιογραφία του Μάρλον Μπράντο μιλάει για τις αμφισεξουαλικές του επιδόσεις και προμηνύεται να προκαλέσει σκάνδαλο με μια φωτογραφία που τον δείχνει να επιδίδεται σε πεολειχίες

αν δεν με απατά η μνήμη μου την επίμαχη φωτό την έχει δημοσιεύσει στην Ελλάδα παλιότερα το περιοδικό 01.

10 στιγμές που συγκλόνισαν την TV

click here

walking on thin ice

like an accident looking for a place to happen you're speeding down the road you see the tree
you don't want to hit it but the tree seems to move wherever you move you know there's jeopardy big jeopardy you could be severely wounded you could escape serious injury
but you're playing a risky game and you could lose big time or win big time

είναι γνωστό ...

... ότι σε ορισμένες παθήσεις του νευρικού συστήματος, ο ασθενής, χωρίς κανένα από τα όργανά του να έχει προσβληθεί καθεαυτό, είναι βυθισμένος σε ένα είδος αδυναμίας της βούλησης, όπως σ ένα βαθύ χαντάκι, απ όπου δεν μπορεί να ανασυρθεί. ο εγκέφαλος, τα πόδια του, οι πνεύμονές του, το στομάχι του είναι άθικτα. δεν έχει καμία πραγματική ανικανότητα να εργαστεί, να περπατήσει, να εκτεθεί στο ψύχος, να φάει. αλλά αυτές τις διάφοορες πράξεις, που θα ήταν απολύτως ικανός να εκτελέσει, είναι ανίκανος να τις θελήσει.

Μαρσέλ Προυστ - Ημέρες Ανάγνωσης

κοιμόταν έναν ανήσυχο ύπνο

άκουσε την πόρτα να χτυπάει δυνατά. άνοιξε τα μάτια πετάχτηκε από το κρεβάτι και έτρεξε ν' ανοίξει. την ώρα που έβγαινε από το δωμάτιο κοίταξε πίσω. είδε τον εαυτό του να κοιμάται έναν ανήσυχο ύπνο.

its annoying

why can't people just
do what you want them to do
and everybody will be happy
even though at this moment
you don't know
what the hell you want

Robert Polidori

shanghai6

ένας από τους αγαπημένους μου φωτογράφους.

επιχείρηση Καθαρά Πράσινα Αλογα

διαβάζω στα ΝΕΑ πως Σκηνικό για οριστικό ξεκαθάρισμα των λογαριασμών με τον χώρο των αναρχικών επιχειρεί να στήσει η ΕΛ.ΑΣ. εστιάζοντας τις έρευνές της σε μια συγκεκριμένη ομάδα προσώπων, που κινούνται στα Εξάρχεια και στον αντιεξουσιαστικό χώρο.

Χαρακτηριστικά, στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. έκαναν λόγο για «επιχείρηση Καθαρά Εξάρχεια».

Επίσης διαβάζω στο σχετικό δημοσίευμα πως "κάθε επικοινωνία μπαίνει στο μικροσκόπιο της Αστυνομίας αλλά και ενός κλιμακίου της ΕΥΠ που επικουρικά ασχολείται με την υπόθεση και εξετάζει το συγγενικό και το φιλικό περιβάλλον του τραυματία ληστή Γιάννη Δημητράκη".

Δηλαδή κάθε επικοινωνία (τηλέφωνα, σταθερά, κινητά, email κλπ) των φίλων και συγγενών του Δημητράκη "μπαίνει στο μικροσκόπιο" λέει η ΕΛ.ΑΣ.

Αλήθεια, πότε έπαψαν να ισχύουν τα ατομικά δικαιώματα στη χώρα μας ?

GIANNA BOTOX AMAT

"Ποιά Ελλάδα θέλει η Γιάννα Αγγελοπούλου?" διαβάζω δε μια χθεσινή εφημερίδα.

Το ερώτημα θα έπρεπε να είναι "Ποιά Ελλάδα θέλει την Γιάννα Αγγελοπούλου?"

just in

“Brokeback” #1 Across America...

IT WAS A FRIENDSHIP THAT BECAME A SECRET THERE ARE PLACES WE CAN'T RETURN THERE ARE LIES WE HAVE TO TELL THERE ARE TRUTHS WE CAN'T DENY

light games

athens, 20/01/06

είναι σχεδόν ανακουφιστικό

να ζεις σε μια χώρα όπου η μετριότητα γίνεται μέτρο και επιβραβεύεται
όπου ξεχωρίζουν οι σχετικά καλοί
όπου τα πάντα καταλήγουν σε μια λιμνούλα με λασπόνερα
πάνω στην οποία επιπλέουν τόσοι φελοί

είναι ανακουφιστικό για όσους βρίσκονται στον σκοτεινό βυθό της λίμνης
τους ανακουφίζει η σκέψη πως τους οδήγησε εκεί ένα ελάχιστο ειδικό βάρος

- Κάθε μεγάλος άντρας κρύβει από πίσω του έναν άλλον μεγάλο άντρα.

art will tear us apart

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΘΕΙ

THIS IS ART STUPID

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΛΙΓΟ

ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΛΒΑΝΟΙ ΝΤΥΝΟΝΤΑΙ ΠΙΑ ΩΡΑΙΑ

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΕΧΝΗΣ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ ΣΤΑ ΜΟΥΣΕΙΑ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΨΕΜΑ

ΟΙ ΠΙΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ

ΧΘΕΣ ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΚΑ ΠΩΣ ΕΚΑΝΑ ΕΡΩΤΑ

ΤΙ ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ Ο ΠΑΝΟΣ !

ΟΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΣΥΝΑΝΤΙΟΥΝΤΑΙ ΠΟΤΕ

ΤΙ ΕΙΠΕΣ?

"ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ..."

- ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΗΜΟΥΝΑ ΠΑΡΩΝ

- ΤΥΧΕΡΟΣ ΗΣΟΥΝΑ

MORE MORE

hey, what's the hurry ...

athens, 20/01/06

αφιερωμένο στο φίλο Τάσο

με αφορμή ένα ποστ του

Ξαφνικά του ήρθε στο μυαλό πως οι στιγμές της ζωής του περνούσαν κι έφευγαν πριν καταλάβει καλά - καλά πως τις έζησε. Κι απ όλη τη ζωή του ήταν σχετικά λίγες οι στιγμές που κουβαλούσε μαζί του. Αυτές οι στιγμές ηταν η ζωή του.

Η μπορεί αυτές οι στιγμές να ήταν απλές κουκίδες κι αυτό που αποκαλούσε ζωή να ήταν οι γραμμές που τραβούσε για να τις ενώσει, σχηματίζοντας φανταστικές εικόνες. Σαν τις εικόνες από γαλαξίες κι αστερισμούς που έβλεπε στα μαθητικά βιβλία.

Οταν ήταν παιδί πίστευε πως θα μπορούσε να βγει μια νύχτα έξω και να δει εκεί πάνω στον ουρανό τον Πήγασο με απλωμένα τα φτερά και τον Κένταυρο με τεντωμένο το τόξο κι όταν δεν τα κατάφερνε ένοιωθε πως τον έιχαν κοροιδέψει.

Συνειδητοποιούσε πως δεν ήταν ποτέ δυνατόν να προβλέψεις πότε θα ερχόταν αυτές οι στιγμές. Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν τη δύναμη να κάνουν αυτές τις στιγμές να συμβαίνουν.

That would be a good thing for them to cut on my tombstone: Wherever she went, including here, it was against her better judgment.

Dorothy Parker, (1893 - 1967)
'But the One on the Right,' in New Yorker, 1929

daily oscar

"The more one analyses people, the more all reasons for analysis disappear. Sooner of later one comes to that dreadful universal thing called human nature."

“The Decay of Lying”

don't go

athens, 20/01/05

είναι δύσκολο να μη σε αποδέχονται

αλλά είναι αβάσταχτο να σε ανέχονται

για να ευθυμήσουμε λίγο ...

Brokeback Goldmine.
κάντε κλικ
πολλά γέλια

οι ελευθερίες πεθαίνουν, "οι ελεύθεροι" πάνε στο mall

Eνα πολύ καλό ποστ του Rick αφιερωμένο στον Αυστραλό δημοσιογράφο Jhon Pilger.

αξίζει τον κόπο να του ρίξετε μια ματιά

strange lands, strange skies

athens, 2005

ιδεολογίες ...

με αφορμή ένα ποστ της Κωνσταντίνας

υπάρχουν σήμερα ιδεολογίες ?

ποιές είναι αυτές?

ποια από αυτές είναι η δικιά σας ?

πότε πέθαναν οι ιδεολογίες ?

πότε έσβησαν οι πυγολαμπίδες ?

επιστρέφω συχνά στα Κουρσάρικα Γραπτά

είναι μια συλλογή άρθρων που είχε γράψει ο Πιέρ Πάολο Παζολίνι σε περιοδικά και εφημερίδες της Ιταλίας, στις αρχές της δεκαετίας του '70.

πρόσφατες συζητήσεις με οδήγησαν για άλλη μια φορά σε αυτό το μικρό βιβλίο

γράφει λοιπόν ο μεγάλος αιρετικός ...

"Σήμερα περπατώντας στις δυτικές πόλεις παραξενεύεται κανείς με την ομοιομορφία του πλήθους : δεν παρατηρείται καμιά ουσιαστική διαφορά (ιδίως μεταξύ των νέων) στον τρόπο ντυσίματος, βαδίσματος, στον τρόπο να είναι κανείς σοβαρός και να χαμογελάει, να χειρονομεί και γενικά στην όλη συμπεριφορά των περαστικών.

Είναι ένα φαινόμενο τόσο αρνητικό που σε ρίχνει σε απελπισία.

Το μήνυμα αυτής της ομοιομορφίας είναι : "Η εξουσία αποφάσισε πως είμαστε όλοι ίδιοι".

Το άγχος της κατανάλωσης είναι το άγχος για υπακοή σε μια κρυφή εξοουσία. Ο καθένας ααισθάνεται αυτή την υποβαθμιστική αγωνία να είναι ίδιος με τους άλλους με το να καταναλώνει, να είναι ελεύθερος, να είναι ευτυχισμένος.

Αυτή είναι η διαταγή που έλαβε ασυνείδητα και στην οποία πρέπει να υπακούσει, γιατί αλλοιώς θα νιώθει διαφορετικός.

Ποτέ ως τώρα η διαφοροποίηση δεν υπήρξε τόσο φοβερό έγκλημα όσο στην εποχή της ανοχής, που είναι ψεύτικη επειδή δεν κατακτήθηκε, αλλά χαρίστηκε από πάνω".

11/08/1974

ούτε ένα δευτερόλεπτο ...

Internet users can give Web sites a thumbs up or thumbs down in less than the blink of an eye, according to a study by Canadian researchers.

In just a brief one-twentieth of a second -- less than half the time it takes to blink -- people make aesthetic judgments that influence the rest of their experience with an Internet site.

είχατε ποτέ την αίσθηση ...

...πως ο εφιάλτης αρχίζει με το που ανοίγετε τα μάτια; με το που ανοίγετε το μυαλό στη συνείδηση μετά το βύθισμα στον ύπνο; όταν από τα βάθη του ασυνείδητου επιστρέφετε στην πραγματικότητα; όταν μετά τα ονειρικά σκοτάδια βρίσκεστε στο φως της αληθινής ζωής; όπου ο τρόμος είναι και πάλι βασικός πρωταγωνιστής;

χωρίς σωσίβιο, χωρίς να έχεις από κάπου να πιαστείς, μικρός κι αβέβαιος αρχίζεις να περπατάς σε ένα τοπίο ξένο κι εχθρικό, χωρίς μια χαραμάδα να κρυφτείς, χωρίς μια σκιά να ξαποστάσεις, χωρίς ένα χέρι να σφίξεις

ένας κόσμος αδιάφορος και ανελέητος που δεν έχει καμία θέση για σένα

μοιάζει με μαύρη τρύπα που σ έχει βγάλει ξαφνικά σε ένα άλλο σύμπαν όπου όλοι οι νόμοι καταρρέουν

όπου εσύ κι εγώ δεν είμαστε μαζί

ή ακόμα χειρότερα

δεν υπήρξαμε ποτέ

stop, just stop

August, 2005

δεν φταις εσύ, η φαντασίωση τα φταίει

κι έρχεται μια στιγμή που δεν έχεις να πεις τίποτα

δεν έχεις τίποτα να γράψεις . τίποτα να μοιραστείς. τίποτα να αποκαλύψεις . νοιώθεις άδειος και στεγνός. καμιά σπίθα για κουβέντα. καμιά ιδέα να προτείνεις. οι λέξεις σε προδίδουν συνεχώς. κάνεις μια βόλτα από αγαπημένα σου μπλογκ. αφήνεις μερικά σχόλια. ξαναγυρνάς στη δουλειά. κι ύστερα πάλι εδώ. να μην έχεις τίποτα να πεις.

τι ζητάς ευθανασία στο μπαλκόνι μου μπροστά ...

το σύνολο (σχεδόν) της ελληνικής μπλογκόσφαιρας σε ένα ποστ του frog στο ΚΟΙΝΟΒΙΟ

χρυσές σφαίρες και καυτές σέλλες

κατηγορώ τους ομοφυλόφιλους

... επειδή αντί να θέλουν να διαφέρουν θέλουν να μοιάζουν με τους άλλους
... επειδή αντί να είναι στην πρωτοπορία θέλουν να γίνουν mainstream
... επειδή, ενώ δεν θα έπρεπε να δίνουν δεκάρα για το τι σκέφτονται οι άλλοι, αυτοί ζητιανεύουν την αποδοχή
... επειδή αυτοθυματοποιούνται και αυτογκετοποιούνται
... επειδή "πέφτουν από τα σύννεφα" όταν ο κυρ Κώστας ο μανάβης δεν είναι συνειδητοποιημένα gay friendly
... επειδή αφήνουν τη σεξουαλικότητά τους να γίνεται η ταυτότητά τους
... επειδή τα θέλουν όλα χωρίς να κάνουν τίποτα γι αυτά
... επειδή συνεχίζουν να συντηρούν το κλίμα της αντιπαράθεσης με τον κόσμο των "κανονικών" ενώ οι ιδέες τους δεν απέχουν και πολύ από τις ιδέες των "κανονικών"
... επειδή ανταλλάσοντας τη διαφορετικότητα με την ομογενοποίηση έχουν χάσει κάθε ενδιαφέρον
... επειδή είναι στην ουσία πολύ πιο συντηρητικοί, μικρόμυαλοι και κατίνες από τις πραγματικές κατίνες
... επειδή μιλάνε συνέχεια για δικαιώματα και σχεδόν καθόλου για υποχρεώσεις
... επειδή είναι κομφορμιστές μέχρι το D&G σωβρακάκι που αφήνουν να φαίνεται μέσα από το σκισμένο τζην τους

κάποιος να με σταματήσει

χειμωνιάτικη λιακάδα

θησείο, Ιανουάριος 2006

ας ανοίξουμε το μυαλό μας

και ας αφήσουμε το αδύνατο να συμβεί
ας δώσουμε τη δυνατότητα στο απίθανο να γίνει πραγματικότητα

θαύματα γίνονται ... κάθε μέρα ... που ξέρεις

μπορεί ένα μικρό θαύμα να μας περιμένει στην επόμενη γωνία

άς το να αφήσουμε να συμβεί

(όχι δεν έχω πάρει xanax)

πόσο γλυκά κελαϊδούν τα παπαγαλάκια

της αντιτρομοκρατικής , της τρομοκρατικής, της αστυνομίας, της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας

με πόση βιασύνη καταδικάζουν κιόλας

με τι γλυκά κρωξίματα φτάνουν σε συμπεράσματα, αποκαλύπτουν τα κρυμένα κίνητρα και διατυπώνουν κρίσεις

"γόνοι εύπορων οικογενειών" , "παραστρατημένοι", "γιαλατζί επαναστάτες"
οι χαρακτηρισμοί αυτοί αποδίδονται αβίαστα, χωρίς σκέψη, χωρίς έστω έναν μικρό δισταγμό πιθανού λάθους

"ληστές τραπεζών που το παίζουν αντιεξουσιαστές" "αναρχικοί χωρίς αντίκρυσμα" "επαναστάτες χωρίς αιτίες" ...

πόσο ανάγκη έχουμε να βάλουμε μια ταμπέλα στα πράγματα για να μη μπούμε στον κόπο να τα κατανοήσουμε

"οι αστυνομικοί υποψιάζονται ότι πίσω από τη χθεσινή ληστεία βρίσκεται μια νέα γενιά τρομοκρατών" διαβάζω στις σημερινές εφημερίδες

αυτό που οι αστυνομικοί "υποψιάζονται" ( και μόνο αυτή η λέξη με βάζει σε υποψίες)
τα παπαγαλάκια της εξουσίας το έχουν κιόλας καταδικάσει με βαρύγδουπες αναλύσεις

με λένε Δημήτρη ...

έχω πάρει ένα Χanax
και είμαι καλά

στην Ιαπωνία χιλιάδες αγόρια και νεαροί άντρες κλείνονται στα δωμάτιά τους και αρνούνται να βγουν απο εκεί. Γιατί;

μη γίνεσαι παράξενος, είσαι ήδη ξένος

athens, monastiraki metro station, 16.01.06

DISCARD THOSE WHO RESIST ACCEPT THE DEVOTED

H Renata Adler

στο τεύχος της 10/04/1965 του περιοδικού The New Yorker γράφει για την ιστορική πορεία από τη Σέλμα στο Μοντγκόμερι με επικεφαλής τον Martin Luther King

daily fix

you've got a lot on your plate now
but then
whose eyes were bigger than their tummies
and went and filled up their plate so high, huh?

Ο Αlbert Hoffmann

o Eλβετός επιστήμονας που ανακάλυψε το LSD γιόρτασε την προηγούμενη εβδομάδα τα 100 του γεννέθλια

λέτε? σας βρίσκεται τίποτα?

Trauma Pill

ένα χαπάκι κι οι αναμνήσεις δεν σε πονάνε πια

πουλερικό, πουλερικό, λένε τ αγόρι που αγαπώ

Μου φαίνεται πως αυτή την εβδομάδα θα δούμε τις ταινίες :

- Σκοτώνουν τα κοτόπουλα όταν αρρωστήσουν
- Το ημερολόγιο μιας Κότας.
- Brokeback Chicken
- Το Κοτόπουλο Ασθενής


και θα διαβάσουμε τα βιβλία

- Κοτόπουλο και Τιμωρία
- Ανθρωποι και Κοτόπουλα
- Ενα κοτόπουλο χωρίς ιδιότητες
- Τα κοτόπουλα στα χρόνια της γρίππης

ο Θεός (που δεν έχει κανένα λόγο) να μας λυπηθεί ...

where is everybody going?

athens, monastiraki metro station, 16.01.06

παιδιά λίγο κουράγιο ακόμα

η μάχη δίνεται μέσα μας κι εκεί θα τη χάσουμε ή θα την κερδίσουμε

καλό σαββατοκύριακο

αν δεν θέλει ο βλάχος

Στη γειτονιά που μένω υπήρχε ένας μπαρμπέρης ο κυρ Ανέστης. Μια μέρα του ζήτησα να μου ξυρίσει το κεφάλι με την ψιλή. Παλιών αρχών ο κυρ Ανέστης προσπάθησε να με πείσει για το αντίθετο με μια παραβολή.

«Κάποτε κυρ Δημητράκη» μου είπε «ένας βλάχος πήγε σ' έναν ζωγράφο και του ζήτησε να του ζωγραφίσει έναν Χριστό με τσαρούχια».

- Με τσαρούχια? απόρησε ο ζωγράφος, αλλά ο βλάχος επέμενε.

Τότε ο ζωγράφος του είπε «Αμα θέλει ο βλάχος τι να πει ο ζωγράφος;»

Η ιστορία αυτή μου ήρθε στο μυαλό όταν έμαθα πως η γραμματεύς του εκδότη, διευθυντή, γενικού δερβέναγα του νέου δεν-το-βλέπω-για-πολύ free εντύπου της πόλης τηλεφώνησε στον Π. Χατζηστεφάνου και του είπε πως σταματάνε τη στήλη του Athenian Gothic γιατί το περιοδικό αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα και θέλει να πάρει μια νέα μορφή, να αλλάξει …

Τα καταπληκτικά, ανατρεπτικά, decadent, witty, υπέροχα σκίτσα του Παναγιώτη ήταν ένας από τους ελάχιστους λόγους που ξεφύλλιζα το έντυπο αυτό.

- Τι να σου πω Παναγιώτη μου, του είπα. Αν δεν θέλει ο βλάχος τι να πει ο ζωγράφος;

To μυαλό μου κύκλους κάνει

Το ΕΓΩ μας παίζει περίεργα παιχνίδια.

Πρώτα φοράει τη μάσκα της απόφασης.
«Εγώ, ποτέ ξανά», λέει και σηκώνει το πηγούνι με παρρησία.
Υστερα από λίγο βάζει τον μανδύα του Ιερού Αυτοεξεταστού.
«Ναι, αλλά έκανες κι εσύ λάθη», ψιθυρίζει.
Μετά μπαίνει στο μπακάλικο της καρδιάς κι αρχίζει και ζυγίζει.
«Όμως ο άλλος έκανε περισσότερα κι εσύ έδωσες τόσα και πήρες τόσα».
Κατόπιν ανεβαίνει στο ‘Εβερεστ και γίνεται ο γκουρού της μεγαλοψυχίας.
«Δεν πειράζει» σκέφτεται. «Οσα ήρθαν κι όσα φύγαν. Ας πάνε στο καλό».
Υστερα αλλάζει μορφή και γίνεται ένας εφιαλτικός ντέτεκτιβ.
«Θυμάσαι όμως εκείνο το βράδυ, εκείνο το μήνυμα που ήρθε κατά λάθος σε σένα?»
Μετά από λίγο δεν αντέχει και μεταμορφώνεται σε μητέρα Τερέζα.
«Ναι, αλλά είναι ακόμα ένα παιδί», φωνάζει.
Στη συνέχεια φεύγει ταξίδι για τη χώρα της ενοχής.
«Ηταν όλα ένα δικό σου λάθος. Οι ευθύνες είναι όλες δικές σου. Ετσι έστρωσες κι έτσι θα κοιμηθείς».
Και μετά ντύνεται με τα κουρέλια της αυτολύπησης.
«Αντε ρε κακομοίρη που ήθελες κι έρωτες» λέει σαρκαστικά.
Κατόπιν περνάει από το mall της αυτοβελτίωσης.
«Εντάξει, ότι και νάσαι έχεις κι εσύ δικαίωμα στην ευτυχία».
Μετά παίρνει new age μονοπάτια.
«Όλα αυτά είναι μοιραίο να συμβούν επειδή το φενγκ σούι του Σύμπαντος σας θέλει μαζί, αλλά πρέπει να ξεπεράσετε τις δυσκολίες του να είστε χώρια».
Επειτα ξυπνάει το δαιμονικό μωρό της λαγνείας.
«Αυτή τη στιγμή είναι σε μια άλλη αγκαλιά» επαναλαμβάνει μανιωδώς και σου κόβει τα γόνατα.
Μετά γίνεται άντρας και σκέφτεται : «Αφού δεν είναι στη δικιά μου ας είναι και στου Κινκ Κονγκ».
Κατόπιν γίνεται γυναίκα κι ανοίγει μια τρύπα στα σωθικά σου που δεν κλείνει με τίποτα.
Κι ύστερα παιδί. «Ελα παραδέξου το, αν ήταν εδώ θα τα συγχωρούσες όλα. Αρκεί να ήταν εδώ».
Μετά θυμάται τη λογική. «Ναι, αλλά ΗΤΑΝ εδώ και δες που κατέληξε».
Στη συνέχεια μπαίνει στον πειρασμό.
«Ελα μην είσαι μαλάκας. Πάρε ένα τηλέφωνο. Που ξέρεις …»
Και μετά ξαναφοράει τη μάσκα της απόφασης
«Εγώ ποτέ ξανά» … λέει .

Κι έπειτα γίνεται ένα μικρό θαύμα. Η Αγγελική που ζωγραφίζει απέναντί μου με ξυλομπογιές σηκώνει τα μεγάλα της μάτια και μου λέει :

- Σ’ αγαπώ πολύ

Και για ένα απειροελάχιστο, λυτρωτικό δευτερόλεπτο το ΕΓΩ βγάζει τον σκασμό.

η ζωή περνάει δίχως να κοιτάει

τη δικιά μας ιλαροτραγωδία

ένα μικρό δώρο στην φίλτατη Κουρούνα

που σήμερα εορτάζει

επιτέλους

ο Bruce κάνει κάποιες αναιμικές προσπάθειες να ξαναβρεί το στυλ του"

μας είχε λείψει

όπως καταλαβαίνετε

απευθύνομαι πλέον στην παγκόσμια μπλογκόσφαιρα έχοντας ξεφύγει από τα στενά και περιορισμένα όρια της ελληνικής

blog manisfesto

attack the big mainstream mass media
attack the holy cows
attack the idols, the gurus and the saviors
critisize and prove wrong the mass culture
make a difference
with the tenacity of a pit bull
go after the rich, the famous and the empty
after all that' s false and criminaly insensitive to the human pain next door
embrace the different
travel with the speed of compassion
and bite the hand thats feeding you all this CRAP

self portrait with a lady

athens, 02/05

γαμώ τα Jeep σας και τα Hummer σας

(με αφορμή ένα ποστ του Σπύρου του vj, ενός από τους πιο αγαπημένους μου bloggers)

Drivers of ordinary cars are subsidizing the SUV owners in several ways:

1. They exert greater wear and tear on rode surfaces by their greater weight, and taxpayers pays for the repairs.
2. Since they use more gas per mile, they exert a greater demand on the available supply of oil, thereby forcing the price up for everyone. We are paying at the pump for their indulgence.
3. SUV's proportionally cause more fatalities in collisions than ordinary sedans, so they are killing us at a faster rate.
4. They contribute more to air pollution, thus affecting everyone's health.
5. They are using up the world's resources at a greater rate: iron, rubber, copper.. you name it, thus causing rising prices of commodities.
6. Because of their larger size, they take up more space on roads and intersections, thus adding to congestion, which affects everyone.

Martha & George , sad , sad, sad ...

από το "Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ"

George : Richard Burton
Martha : Elizabeth Taylor

George : You're a monster - You are.
Martha: I'm loud and I'm vulgar, and I wear the pants in the house because somebody's got to, but I am not a monster. I'm not.
George: You're a spoiled, self-indulgent, willful, dirty-minded, liquor-ridden...
Martha: SNAP! It went SNAP! I'm not gonna try to get through to you any more. There was a second back there, yeah, there was a second, just a second when I could have gotten through to you, when maybe we could have cut through all this, this CRAP. But it's past, and I'm not gonna try.

.......

Martha: I looked at you tonight and you weren't there... And I'm gonna howl it out, and I'm not gonna give a damn what I do and I'm gonna make the biggest god-damn explosion you've ever heard.
George: Try and I'll beat you at your own game.
Martha: Is that a threat George, huh?
George: It's a threat, Martha.
Martha: You're gonna get it, baby.
George: Be careful Martha. I'll rip you to pieces.
Martha: You're not man enough. You haven't the guts.
George: Total war.
Martha: Total

a glimpse of light

aitoliko, 10/05

ένας αστρολόγος λέει ...

(ναί, έχω πέσει τόσο χαμηλά ή έχω ανέβει πολύ ψηλά ή τόχω κάψει τελείως)

λέει λοιπόν ο μελετητής της κίνησης των αστεριών πως ό,τι συμβαίνει τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι προϊόν του παρελθόντος, ένα άμεσο αποτέλεσμα όσων συνέβησαν παλιότερα, όσων κάναμε στο παρελθόν, αυτών που είπαμε, ή όσων δεν κάναμε ή δεν είπαμε ...

αυτή τη στιγμή λοιπόν οι πλανητικοί συνδυασμοί φέρνουν ξανά στην επιφάνεια αυτά που συνέβησαν στο παρελθόν, ιδιαίτερα το καλοκαίρι του 1999.

θυμάστε τι κάνατε το καλοκαίρι του 1999? τι δεν κάνατε? τι είπατε? τι δεν είπατε?

θα μου πείτε "μα είσαι σοβαρός"?

η απάντηση είναι "φυσικά όχι" ...

κι όμως δεν γνωρίζω για σας, αλλά εγώ θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια τι έγινε, τι δεν έγινε, τι έκανα, τι δεν έκανα, τι είπα, τι δεν είπα ...

και να σας πω κάτι? όσο κι αν ακούγεται παράξενο ο αστρολόγος έχει δίκιο

αυτή τη στιγμή όλα αυτά τα πράγματα, από εκείνο το μοιραίο καλοκαίρι του 1999, είναι απέναντί μου και μου ζητάνε να τα αντιμετωπίσω

απαιτούν από εμένα λύσεις, αποφάσεις, θυσίες και αλλαγές ...

κυρίως απαιτούν από εμένα να δω τα πράγματα ως έχουν, χωρίς αυταπάτες και αυτοεμπαιγμούς

να επιστρέψω στον εαυτό μου ύστερα από το μακρυνό αστρικό ταξίδι στο παράλληλο σύμπαν της αυτοεξαπάτησης

να ξεκουραστώ

να κλείσω τα μάτια και να βυθιστώ σε ένα όνειρο που θα έχει τη μορφή ενός καλύτερου αύριο

ΑΓΑΠΗΣ ΑΓΩΝΑΣ ΑΓΡΙΟΣ

ανταπόκριση από τη Νέα Υόρκη

O Αντρέας Αγγελιδάκης, ένας από τους πλέον ταλαντούχους έλληνες αρχιτέκτονες και καλλιτέχνες φωτογραφίζει το υπερ-κατάστημα παιχνιδιών Toys R Us

Και ο Αγγελος Πλέσσας, φοβερός καλλιτέχνης, επισκέπτεται την έκθεση με έργα του Odilon Redon στο ΜΟΜΑ

LA CONFUSION HUMAIN

looking back

aitoliko, 12/05

10/01/06

Can you feel it? It's in the air.
Something impending
something big is about to happen
The feeling that a confrontation is coming
a shootout at the OK corral
or
two lovers meeting after a separation
sparks
gunfire
something impending
Big political decisions are made
it's excitement and dread together
a feeling of being up and down at the same time
like when you have too much
coffee and doughnuts
and your blood sugar is going crazy
and you feel like doing something crazy
you need
SOMETHING TO HAPPEN
because you can't stand
NOTHING HAPPENING
and you welcome almost anything
because you've got this feeling
that
something's coming
something big
with a click
with a shock
phone 'll jingle
door 'll knock
open the lock................

ένα μικρό ερωτηματολόγιο μόνο για άντρες

1. Σας αρέσει η Μαντόνα?

2. Σας αρέσουν οι ταινίες με τους Ρωμαίους μονομάχους;

3. Οταν πάτε ταξίδι φτιάχνετε τις βαλίτσες μόνος σας?

4. Βρίσκετε το waterpolo ενδιαφέρον άθλημα ?

5. Το όνομα Hedi Slimane σας είναι γνωστό?

6. Γνωρίζετε πως ονομάζεται η αδελφή της Paris Hilton?

7. Θυμάστε πως λεγόταν στο Sex & the city η ηρωίδα που έπαιζε η Κιμ Κατράλ?

8. Εχετε επισκεφτεί ποτέ το πολυκατάστημα Hondos Center?

9. Bλέπατε ποτέ το Absolutely Fabulous?

10. Σας αρέσει ο Απόστολος Γκλέτσος?

πρέπει να νικήσω τις κακές μου σκέψεις

όλοι έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία
αν είσαι ευτυχισμένος εκεί που είσαι μείνε εκεί και νάσαι καλά

dazed&confused

athens, 10/01/06

παρατηρώ μια σύγχιση

ανάμεσα στις έννοιες πρόοδος και ανάπτυξη

πάρτε για παράδειγμα τον νεόκοπο blogger Νίκο Δήμου

σε χθεσινό του ποστ ο κ Δήμου αποπειράθηκε να μας πείσει πως ζούμε σε μια εποχή μεγάλης προόδου

γράφει λοιπόν πως "σε σχέση με το παρελθόν έχουμε κάνει τεράστιες προόδους, σε όλους τους τομείς. Όχι μόνο στην επιστήμη και την τεχνολογία (εκεί δεν το αρνούνται ούτε οι πιο φανατικοί αντιρρησίες – και πως θα μπορούσαν;) αλλά και στους καθαρά ανθρωπιστικούς και ανθρώπινους δείκτες".

και σαν στοιχεία παραθέτει το γεγονός της κατάργησης της δουλείας, την αύξηση του μέσου όρου ζωής, την εξάπλωση των "δημοκρατικών" διαδικασιών και την εξαφάνιση των αποικιοκρατικών καθεστώτων.

Συνεχίζοντας την σύγκριση με το παρελθόν αναφέρει πως "πριν 100 χρόνια για να ακούσεις μουσική έπρεπε να πας σε συναυλία, στην Αθήνα δεν υπήρχε ούτε ένα μόνιμο θέατρο και το 80% των Ελλήνων ήταν αγράμματοι", ενώ "πριν 50 χρόνια στο Λονδίνο δεν μπορούσες να αναπνεύσεις από την πράσινη ομίχλη-μπιζελόσουπα (smog, pea-soup) και ο Τάμεσης ήταν δηλητήριο. Τώρα ο αέρας είναι καθαρός και ο Τάμεσης γεμάτος ψάρια. Πριν 35 χρόνια το 36% των ανθρώπων στις αναπτυσσόμενες χώρες λιμοκτονούσε – το 1996 το ποσοστό είχε πέσει στο 18% και σήμερα υπολογίζεται στο 12. Σύμφωνα με τις στατιστικές του ΟΗΕ, στα τελευταία πενήντα χρόνια έχουμε μειώσει την παγκόσμια φτώχεια περισσότερο από ότι στα τελευταία πεντακόσια".

"Σύμφωνοι, ο κόσμος απέχει πολύ από το να είναι τέλειος – αλλά δεν υπάρχει πρόοδος"; καταλήγει.

κύριε Δήμου έχω την εντύπωση πως συγχέετε την έννοια πρόοδος με την έννοια ανάπτυξη

είναι συνώνυμες? ή αν δεν είναι συνώνυμες προσδιορίζουν δύο διαφορετικές στιγμές του ίδιου φαινομένου? ή μήπως ορίζουν δύο τελείως διαφορετικά φαινόμενα "αντίθετα" μεταξύ τους που μόνο επιφανειακά συμπίπτουν ?

για παράδειγμα η κατάργηση της δουλείας είναι αποτέλεσμα της ανάπτυξης που έφερε η βιομηχανική επανάσταση κι όχι αποτέλεσμα ανθρωπιστικής και πνευματικής προόδου
και μη ξεχνάτε πως και σήμερα υπάρχουν σκλάβοι και το να μη το αναγνωρίζετε είναι πολύ επικίνδυνο

όσο για τον όρο ζωής και τα ποσοστά της φτώχειας είναι απλά νούμερα που μπορεί να έχουν να κάνουν με την ανάπτυξη αλλά ουδεμία σχέση έχουν με την πρόοδο

γι αυτό κατεβείτε από το άρμα της υπεραισιοδοξίας
κοιτάξτε γύρω σας
τι απ' ότι βλέπετε σας φαίνεται αποτέλεσμα προόδου?

γιατί μπορεί να αναπτυσόμεθα αλλά δυστυχώς δεν προοδεύουμε καθόλου

de profundis

"I must say to myself that I ruined myself, and that nobody great or small can be ruined except by his own hand. I am quite ready to say so. I am trying to say so, though they may not think it at the present moment. This pitiless indictment I bring without pity against myself. Terrible as was what the world did to me, what I did to myself was far more terrible still".

O. Wilde

πέστε να φύγουν οι σεισμολόγοι, είναι σοβαροί οι λόγοι

Mαζική Λοβοτομή

Η επανάλειψη ενός επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς "παραπέντε" άγγιξε το 42,5 % της τηλεθέασης.

Δεν μου κάνει καθόλου εντύπωση. Τελικά θεαματικότητα έχουν μόνο θλιβερά σενάρια με πρωταγωνίστριες "ηθοποιούς" όπως η Σμαράγδα Καρύδη, που δεν θα μπορούσαν να ουρλιάξουν πειστικά ακόμα κι αν τα μαλλιά τους είχαν αρπάξει φωτιά.

ένα πολύ ενδιαφέρον ποστ από το ΚΟΙΝΟΒΙΟ

οι ανώνυμοι σχολιαστές θα διώκονται. Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς αυτούς; Οι άνθρωποι αυτοί έλεγαν μια αλήθεια :)

για το ίδιο θέμα γράφειι και το Ιστολόγιο

athens, 06/01/06

the end of the line

This is the end of the line
I've clearly read every sign
the way you glance at me indifferently
and take your hand from mine

this is the end of the line
how can I ever be fine
how helpless I've become
i feel like some discarded valentine

remeber in the biginning
your winning ways excited me
and all the while I was certain
that we two found a love that comes just to a few

we've reached the end of the line

I hope your dreams turn out fine
I'm awfully tired
and so I guess I'll go
Although it's only nine
but this is the end of the line
the end of the line

Nina Simone

σοβαρέψου ... 2

I could put my arms around every boy I see but they would only remind me of you
I went to the doctor guess what he told me guess what he told me
He said girl U better have fun no matter what U do
but he's a fool

"i wish i knew how to quit you"

aitoliko, 12/05

someone wrote

Words are meaningless. And forgettable.
and another one wrote
Words that are remembered are never forgotten.

πόσο προσωπικό μπορεί να είναι ένα blog?

οκ έχεις ένα blog που σημαίνει πως έχεις τη δυνατότητα να γράψεις μια κουβέντα, μια μαλακία ή ο,τιδήποτε τέλος πάντων και αυτό να το διαβάσουν 2-3 άτομα

πόσο προσωπικός μπορείς να είσαι?
πόση από την αλήθεια σου, τον πόνο σου ή την χαρά σου μπορείς να δημοσιεύσεις σε κοινή θέα?

ποιο είναι το όριο που βάζουμε? ποια αυτολογοκρισία μας κρατάει από το να περιγράψουμε με λόγια τις ήττες μας, τους φόβους μας, τις αποτυχίες μας, τις πληγές μας, αυτά που μας καίνε, αυτά που μας τρελαίνουν?

ποια αίσθηση "κοσμιότητας" μας σταματάει από το να πούμε όλη την αλήθεια?

και πόσο σημαντικό είναι να την πούμε?

σοβαρέψου ...

Σεισμοί , λυγμοί και αναστεναγμοί

εδώ μέσα μια παγωνιά

κι εκεί έξω ένας κρύος κόσμος

αιτωλικό , 12/05

Πραξικόπημα Τέχνης στα Τίραννα

Πως μπορείτε να εκθέσετε το έργο σας σε μία διεθνή biennale μοντέρνας τέχνης, δίπλα στον Maurizio Cattelan, την Vanessa Beecroft, τον Gregor Schneider και 150 νέους καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο, χωρίς να έχετε ουδεμία σχέση με τον κόσμο και τα κυκλώματα της τέχνης.


Παρασκευή 14/9/2001 -

16.00 - Αεροδρόμιο Τιράνων : Το αεροδρόμιο των Τιράνων είναι μια επαρχιακή αεροπορική βάση. Στην μερικών στρεμάτων πίστα υπάρχουν μόνο το αεροπλάνο της Ολυμπιακής με το οποίο έχουμε ταξιδέψει από Αθήνα, ένα αεροπλάνο της Austrian Airlines κι άλλο ένα της Albanian Airlines. Με ένα παλιό λεωφορείο διανύουμε τα πενήντα μέτρα που μας χωρίζουν από το κτίριο του αεροδρομίου. Τα τελευταία δέκα μέτρα είναι στολισμένα με δυο σειρές από φοίνικες που δίνουν μια νότα από Κυανή Ακτή σε αυτό το ορεινό τοπίο.

Βρίσκομαι εδώ για να παρουσιάσω το έργο μου "Μανιφέστο#19" στην 1η Μπιενάλε Μοντέρνας Τέχνης που γίνεται ποτέ στην Αλβανία, και η οποία είναι μια πρωτοβουλία του Giancarlo Politi διευθυντή και εκδότη του περιοδικού Flash Art International.

Πρόκειται για ένα γεγονός στον χώρο της σύγχρονης τέχνης για άλλους σημαντικό, για άλλους ανατρεπτικό και για άλλους απλά ... ένα αστείο. Οι σνομπ φιλότεχνοι το έχουν απορρίψει. Οι πολύ σνομπ φιλότεχνοι το περιμένουν με ενθουσιασμό. Οπως και νάχει σημαντικοί επιμελητές απ όλο τον κόσμο μεταξύ των οποίων διευθυντές μουσείων σύγχρονης τέχνης όπως ο Paolo Colombo (Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Γενεύης) και ο Hans Ulrich Obrist ( Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, Παρίσι), τεχνοκριτικοί και καλλιέχνες διεθνούς φήμης όπως ο Maurizio Cattelan και η Vanessa Beecroft προτείνουν διακόσιους καταξιωμένους, αλλά και νεώτερους καλλιτέχνες. Ο θεματικός άξονας των έργων που θα εκτεθούν εδώ είναι η μετανάστευση - απόδραση.

Η Αλβανία αποτελεί το ιδανικό σκηνικό για τον άξονα αυτό. Μια πόλη στην οποία εκτυλίσονται δοαφορετικά διεθνή σενάρια, μια πρωτεύουσα απογοητευμένων μεταναστών τα Τίρανα φιλοδοξούν με τη μπιενάλε αυτή να μετατραπούν σε ένα πολιτιστικό εργαστήριο το οποίο θα αναζητήσει και θα διαμορφώσει το "καινούριο που έρχεται".

Για μένα η μπιενάλε αυτή είναι η ευκαιρία να κάνω τη βουτιά μου στα βαθιά νερά της μοντέρνας τέχνης. Το μόνο πρόβλημα είναι ότι κανείς δεν γνωρίζει ποιός είμαι και τι έρχομαι να κάνω και κανείς δεν με έχει καλέσει. Με άλλα λόγια η παρουσία μου εδώ είναι ένα μικρό πραξικόπημα.

Ταξιδεύω μαζί με τον έλληνα καλλιτέχνη Nanogod, ο οποίος έρχεται εδώ σαν μέλος της αμερικάνικης αντιπροσωπείας την οποία επιμελείται η Vanessa Beecroft, για να παρουσιάσει το έργο του AlbaniaOK.

Τρείς μόλις ημέρες μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα στη Νέα Υόρκη ταξιδεύουμε έχοντας στις τσάντες μας καρτ ποστάλ που διαφημίζουν την έκθεση και έχουν τη φωτογραφία του Οσάμα Μπιν Λάντεν με λευκό καφτάνι και αυτόματο.

Μας λένε να περιμένουμε σε ένα καφενείο απέναντι από το αεροδρόμιο μέχρι να μαζευτούμε όλοι. Οι καλλιτέχνες, οι δημοσιογράφοι και οι curators που έχουν φτάσει ήδη ξεχωρίζουν όπως η μύγα μέσα στο γάλα ανάμεσα στους θαμώνες του καφενείου. Οι ντόπιοι που βρίσκονται εδώ τους κοιτάζουν λίγο σαν κινούμενα πολιτιστικά σόκ.
Μαζευόμαστε όλοι και μπαίνουμε σε μικρά λεωφορεία.

17.00 - Κινέζικο Περίπτερο : Το Κινέζικο Περίπτερο είναι ένα τεράστιο πρώην γκαράζ λεωφορείων το οποίο είχαν χτίσει οι κινέζοι την δεκαετία του 70 και το οποίο φιλοξενεί την μπιενάλε. Δείχνουν στον Nanogod που να στήσει το έργο του. Με μένα δεν ασχολείται κανείς. Σε ένα σημείο στην αίθουσα βρίσκονται ήδη στημένα τα έργα των υπόλοιπων ελλήνων που παίρνουν μέρος στην έκθεση του Αντρέα Αγγελιδάκη, του Νίκου Χαραλαμπίδη, της Μαρίας Παπαδημητρίου, του Σωκράτη Σωκράτους

Μιας και κανένας δεν μου δίνει την παραμικρή σημασία αποφασίζω να στήσω το έργο μου σε ένα από τα πλέον κεντρικά σημεία της αίθουσας.

Αν θέλει κανείς να κάνει μια αρχή στον χώρο της τέχνης πρέπει να έχει μια ιδέα, την αποφασιστικότητα να την κάνει πραγματικότητα και να διαλέξει την κατάλληλη στιγμή. Οταν άκουσα ότι γινόταν η μπιενάλε στα Τίρανα κατάλαβα ότι είχε έρθει η στιγμή. Μόνο εκεί θα μπορούσνα να κάνω αυτό που σχεδίαζα εδώ και καιρό. Τώρα ήταν καιρός να κριθεί η ιδέα.

Το "Μανιφέστο#19" είναι ένα συνοθύλευμα προσωπικών αντικειμένων - παπούτσια, ρούχα, λερωμένα εσώρουχα, χρησιμοποιημένα προφυλακτικά, φωτογραφίες αγαπημένων ανθρώπων, ερωτικά γράμματα, ταυτότητες, χαρτονομίσματα, παιχνίδια, περιοδικά, cds, τα οποία πέταξα σ ένα σημείο στο πάτωμα της αίθουσας σχηματίζοντας. Πρόκειται για μια μίζερη συλλογή από μικρά τίποτα, λίγο αυτοβιογραφική και απίστευτα μπανάλ, ένας μικρός σωρός σκουπιδιών, που παρ όλα αυτά προσδίδουν μια άισθηση προσωπικής ταυτότητας.
Ομως δεν βρίσκομαι εδώ για να παρουσιάσω τα δικά μου προσωπικά κουρέλια. Βρίσκομαι εδώ για να κάνω μια νέα πρόταση στη θεωρία της σύγχρονης τέχνης (σ.σ. ναι τα μυαλά μου έχουν ήδη πάρει αέρα).

Η πρότασή μου είναι ότι το έργο τέχνης πρέπει να είναι περιορισμένης χρονικής διάρκειας και να μη κρατάει για πάντα και ότι δεν μπορεί να εκτίθεται σε ένα μουσείο. Οτι το έργο τέχνης είναι η απουσία του έργου τεχνης. Διανθίζω αυτό το μικρό μανιφέστο με προσωπικά αξιώματα και το μοιράζω δεξιά κι αριστερά σαν δελτίο τύπου.

O Maurizio Cattelan, ο ιταλός καλλιτέχνης που τον τελευταίο καιρό έχει γίνει ένα από τα μεγάλα ονόματα της μοντέρνας τέχνης, ντυμένος μ ένα γιάπικο κοστούμι φωτογραφίζει τα έργα των νεαρών καλλιτεχνών. Βρίσκεται εδώ σαν επιμελητής μιας ομάδας καλλιτεχνών από διάφορες χώρες. Η αντιπροσωπεία των αμερικάνων και η επιμελήτριά τους η Vanessa Beecroft δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι εδώ αφού οι πτήσεις από τις ΗΠΑ έχουν όλες σταματήσει λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων.

Φεύγουμε για το ξενοδοχείο Tirana International.

22.00 : Τα Τίρανα είναι μια κεντρική πλατεία, δύο δρόμοι και γύρω από αυτά απλώνονται μαχαλάδες με πολυκατοικίες και χαμόσπιτα. Το βράδυ δίνουν την εντύπωση έρημης πόλης. Λίγα αυτοκίνητα κυκλοφορούν στους δρόμους και ακόμα πιο λίγοι πεζοί. Η κεντρική πλατεία που την ώρα που φτάναμε στο ξενοδοχείο έσφυζε από περαστικούς τώρα είναι άδεια. Κάνουμε μια βόλτα και κουρασμένοι από το ταξείδι αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στο ξενοδοχείο. Παραδινόμαστε στο εφιαλτικό soundtrack του CNN με τα τελευταία νέα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον της Αμερικής.


Σάββατο 15/ 9 / 2001
12.00 - Κάνουμε μια βόλτα στην πόλη. Διαπιστώνουμε με χαρά το ανατρεπτικό trend που επικρατεί στα καταστήματα των Τιράνων και το οποίο είναι άλλο να γράφει η ταμπέλα του μαγαζιού και άλλα να πουλάει. Προσπερνάμε συγκλονιστική "Μπουτίκ" που πουλάει αυγά και αγαπημένο "Καφέ" που πουλάει γυναικείες ρόμπες. Κρεμάστρες με ρούχα που πουλιούνται στις αυλές των σπιτιών. Μερσεντές και τζηπ εκατομυρίων είναι τα μοναδικά αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στους χωματόδρομους. Μερικά τετράγωνα από το κέντρο το τοπίο θυμίζει βομβαρδισμένη πόλη.

16.00 - Κινέζικο Περίπτερο : Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν στις 20.00, αλλά εμείς πρέπει να είμαστε εκεί από νωρίς. Γύρω στις 18.00 αρχίζουν και έρχονται οι πρώτοι επισκέπτες. Αλλοι από αυτούς κοιτάνε το έργο μου με ενδιαφέρον, άλλοι το προσπερνάνε αδιάφορα. Ενας ηλικιωμένος κύριος μου ζητάει έναν από τους καταλόγους με τα αντικείμενα που βρίσκονται στο πάτωμα. Μου λέει πως το βρίσκει ενδιαφέρον. Τον ευχαριστώ. Λίγο αργότερα μαθαίνω από τον Nanogod ότι είναι ο επιμελητής της Μπιενάλε της Βενετίας, ο πολύς και γλυκύτατος Τζιανκάρλο Πολίτι.

20.00 - Με χαρά παρατηρώ ότι το έργο του Nanogod έχει τραβήξει τα βλέματα των περισότερων επισκεπτών. Σε κάθε επισκέπτη που του κινεί το ενδιαφέρον ο Nanogod προσφέρει και ένα από τα 154 cds που αποτελούν το έργο του. Σιγά - σιγά το έργο εξαφανίζεται και στο τέλος δεν μένει τίποτα. Είναι μια πολύ καλή ιδέα, άψογα εκτελεσμένη.

Καθώς η ώρα περνάει οι περισότεροι επισκέπτες έχουν μαζευτεί στη μέση της αίθουσας και ακούνε τον Δήμαρχο των Τιράνων να εκφωνεί ένα μικρό λόγο κυρήσοντας τα εγκαίνια της μπιενάλε. Αποφασίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να προχωρήσω στην ολοκλήρωση του έργου μου.

Βγάζω από την τσέπη μου ένα μπουκάλι με υγρό για αναπτήρες, περιχύνω τα αντικείμενα που βρίσκονται στο πάτωμα και τους βάζω φωτιά. Το manifesto#19 δεν είναι η συλλογή των αντικειμένων, αλλά η καύση τους. Το έργο διαρκεί από τη στιγμή που ανάβει η πρώτη φλόγα μέχρι τη στιγμή που σβήνει η τελευταία. Αυτό που μένει έιναι ένας σωρός αποκαίδια.

Σε ολόκληρο το ταξίδι ανησυχώ με την ιδέα ότι τη στιγμή που θα ανάψω τη φωτιά θα τρέξουν να με συλλάβουν οι σωματοφύλακες και νοιώθω το στομάχι μου να σφίγγεται στη σκέψη ότι μπορεί και να περάσω το βράδυ σε ένα αστυνομικό τμήμα στα Τίρανα. Τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει

Οι πρώτοι που τρέχουν είναι οι καμεραμέν από τα τοπικά και τα ιταλικά κανάλια που βρίσκονται εδώ. Η κάμερα λατρεύει να αποτυπώνει οτιδήποτε καίγεται. Τους ακολουθούν οι φωτογράφοι και οι υπόλοιποι επισκέπτες. Τα αντικείμενα καίγονται σιγά σιγά. Τα αθλητικά παπούτσια έχουν γεμίσει την αίθουσα με μαύρους καπνούς. Κάποιος με πλησιάζει και μου λέει στα αγγλικά " This is toxic". "Art is toxic" του απαντώ.

Η τέχνη είναι μια παιδική χαρά για μεγάλα παιδιά. Παρ όλο που στο χρηματιστήριό της παίζονται τεράστια ποσά, παρ όλο που η επιτυχία υπόσχεται πλούτη και δόξα υπάρχουν στο περιθώριο όλων αυτών άπειρες πιθανότητες για έναν νέο καλλιτέχνη να παίξει με τους κανόνες και κυρίως να τους ανατρέψει. Και η επιτυχία τις περισότερες φορές βασίζεται ακριβώς στην ανατροπή των κανόνων αυτών.

Την επόμενη μέρα φεύγουμε από τα Τίρανα. Οι υπόλοιποι έλληνες καλλιτέχνες που είναι εδώ μας αποφεύγουν. Το κατεστημένο της τέχνης στη χώρα μας, και όχι μόνο, είναι ένας χώρος ιδιαίτερα ανταγωνιστικός. Ομως είναι κι αυτό μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Τους οποίους ένας καλλιτέχνης, όπως είπαμε, ωφείλει κατ αρχήν να ανατρέψει.

P.S. 1 Προς όλους τους επίδοξους καλλιτέχνες : Just do it.

aitoliko, 12/05

ακούγοντας love will tear us apart από τους Joy Division

Τα στολίδια στις βιτρίνες των καταστημάτων ήταν ό,τι είχε απομείνει από τις γιορτές που είχαν μόλις τελειώσει. Η ώρα ήταν τρεις και η κίνηση στους δρόμους ελάχιστη. Του φαινόταν πως τα αυτοκίνητα έτρεχαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Οι λιγοστοί διαβάτες γύρω του, κυρίως μετανάστες, έμοιαζαν να παρασύρονται κι αυτοί στην παγωμένη νύχτα.

Υπήρχε μια απόφαση στον βηματισμό του. Προχωρούσε λες κι ήξερε που πήγαινε, σαν να είχε κάποιον προορισμό.

Ομως αν τον παρατηρούσε κανείς λίγο καλύτερα θα καταλάβαινε πως αυτός ο άντρας με το αποφασιστικό βήμα δεν πήγαινε προς τα κάπου, αλλά έφευγε από κάπου.

Με κάθε βήμα που έκανε ένοιωθε τον πανικό να φουντώνει μέσα του και αναγκαζόταν να κάνει τεράστια προσπάθεια για να μη το βάλει στα πόδια, να μην αρχίσει να τρέχει αφηνιασμένα μακρυά απ' όλα αυτά, αυτή την πόλη, αυτούς τους δρόμους, αυτή τη νύχτα, εκείνο το διαμέρισμα, μακρυά από εκείνα τα δύο ανοιχτά μάτια, που τον κοιτούσαν χωρίς να τον βλέπουν, αφού είχαν ήδη γεμίσει με ένα καινούριο όνειρο.

Το απότομο φρενάρισμα ακούστηκε στα αυτιά του σαν απελπιστική προειδοποίηση. Τα φώτα του αυτοκινήτου που είχε σταματήσει απότομα στη μέση του δρόμου για να μην τον παρασύρει τον τύφλωσαν σαν δάκρυα.

Συνέχισε τον δρόμο του χωρίς να δώσει σημασία στις βρισιές του οδηγού ...

(υπόδειξη προς αυτόν που έγραψε το παραπάνω κείμενο : save the drama for your mama)

H στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ προσπαθεί να κλείσει τα blogs των αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ

sceletons in the closet

η πρώτη ματιά που ανταλλάξαμε
οι καρδιές που πληγώσαμε
το σ΄ αγαπώ που δεν είπαμε
αυτά που φοβηθήκαμε και βγήκαν αληθινά
το φιλί που δεν δώσαμε
αυτά που προσδοκούσαμε και μας εκδικήθηκαν
η επιθυμία που θάφτηκε κάτω από τις λέξεις που δεν είπαμε
τα σκοτεινά μονοπάτια που ακολουθήσαμε
η εμπιστοσύνη που δεν δείξαμε
η αγάπη που δεν νοιώσαμε
η τρυφερότητα που δεν χαρίσαμε
το υστέρημα που δεν μοιραστήκαμε

30/12/05

its too late M

It's too late.

There's nothing left in you that I can live with.

You're a humanoid.

If I stay with you, I'll be destroyed.

You're television incarnate : Indifferent to suffering; insensitive to joy.

All of life with you is reduced to the common rubble of banality. Love, feelings, sadness, death are all the same to you as bottles of beer. And the daily business of life is a corrupt comedy. You even shatter the sensations of time and space into split seconds and instant replays. You're madness, M.
Virulent madness. And everything you touch dies with you.

But not me. Not as long as I can feel pleasure, and pain... and love.

για τον φίλο μου Αντρέα Αγγελιδάκη

αιτωλικό, 31/12/05

αφιερωμένο σ ένα vatraxokoritso

I'm a fool to want you
I'm a fool to want you
To want a love that can't be true
A love that's there for others too

I'm a fool to hold you
Such a fool to hold you
To seek a kiss not mine alone
To share a kiss that Devil has known

Time and time again I said I'd leave you
Time and time again I went away

But then would come the time when I would need you
And once again these words I had to say

Take me back, I love you...I need you

I know it's wrong, it must be wrong
But right or wrong I can't get along
Without you

Billie Holliday

τη νύχτα ξυπνάω αλαφιασμένος

η σκέψη πως είσαι σε μια άλλη αγκαλιά μου καίει τα σωθικά

αιτωλικό, 31/12/05

ο Ρώσσος δραπέτης αυτοκτόνησε

κι εγώ είμαι η Κate Moss

μια υπέροχη ξανθιά μου γράφει

«φέτος ζήτησα από τον Άγιο να μου φέρει ένα νέο ζευγάρι υπερμεγεθών αρχιδιών!

Για να γράφω πάνω τους κάθε ανοησία ,κάθε μαλακία ,κάθε παπάρα και όχι στην ψυχή μου, δεν την έχω για πέταμα, ευτυχώς δεν έχω ανάγκη έναν άνδρα να μου δανείσει τα δικά του .

το πέρασα και αυτό και δεν με έβγαλε πουθενά.

ευχαριστώ όποιον με πλήγωσε γιατί με ατσάλωσε, με έκανε δυνατή, αλλά όχι σκληρή και άδικη, αυτό το αφήνω για τους αδυνάμους και τους χέστες.

Η φυγοπονία τους οδηγεί να φτύνουν χολή, η άμυνα τους κάνει να φέρονται σαν ακέφαλα σκατά, και η δήθεν ευθιξία στάχτη στα μάτια της ψυχής τους!»

κι όμως γι αυτό που με καίει πιο πολύ, γι αυτό που μου κόβει τα γόνατα δεν μπορώ να πω, δεν μπορώ να γράψω λέξη

ανταπόκριση από την καρδιά του κτήνους

διαβάζω κάπου τις βαθυστόχαστες παρατηρήσεις ενός μεγάλου αναλυτή της ελληνικής μπλογκόσφαιρας

γράφει λοιπόν ο διαδικτυακός Βιτγκενστάιν πως η προσπάθεια ορισμένων να φανούν και να υπάρξουν τους οδηγεί να ανοίξουν ένα blog και να παίζουν το ρολάκι τους

μετά από αυτή τη συνταραακτική αποκάλυψη μας πληροφορεί πως αυτό το κάνουν αρχικά ανώνυμα, μετά ημιεπώνυμα (οκ οκ μη βαράτε δεν θα ανοίξω πάλι αυτή τη συζήτηση την έχουμε εξαντλήσει) ισοφαρίζοντας της ζωής τους το χαράμι (από τον Ντελέζ στον Παντελή Χορν) με στομφώδεις ύβρεις ή πλάγιους αυτοεπαίνους.

ευτυχώς ο μεγάλος στοχαστής αναγνωρίζει πως οι άνθρωποι αυτοί είναι συγκινητικοί εν τη ψυχώσει τους (εδώ του βγαίνει λίγο η Χάνα Αρεντ) , αλλά τσιμπολογάνε κοινό (εδώ ακούγεται λίγο σαν xtreme tracker) , αλλά αν γίνουν υστερικοί θέλουν μπουγέλο (εδώ βγαίνει ή τραμπουκογειτόνισσα)

ευτυχώς που ο Νομπελίστας μπλογκογράφος παραδέχεται πως υπάρχουν και μερικοί bloggers
"αστέρια - και στη συμπεριφορά και στη θεματολογία και τη γλώσσα" στους οποίους θα κάνει την τιμή να τα φιλοξενήσει στις σελίδες του

είδατε πως στο μυαλό μερικών ανθρώπων η συμπεριφορά προηγείται του ταλέντου?

προσέξτε μας λέει ο ποιητής γιατί αν δεν έχετε καλή συμπεριφορά δεν θα σας αναδημοσιεύσω και δεν θα σας δώσω τη χαρά να γεμίσετε τις σελίδες μου τζάμπα

τι να πει κανείς

aitoliko 31/12/05

προς κ Στάθη Τσαγκαρουσιάνο

αγαπητέ κ Τσαγκαρουσιάνε

μετά λύπης μου πληροφορήθηκα από τον φίλο μου Παναγιώτη Χατζηστεφάνου ότι σχεδόν χάλασα το κέφι το δικό σας και μιας εκ των συντακτών του εντύπου σας (δεν θα αναφέρω το όνομά της επειδή καταλαβαίνω πως στενοχωριέται, οπότε θα της κάνω τη χάρη και δεν θα ξαναγράψω το όνομά της) τις άγιες ετούτες ημέρες εξ αιτίας κάποιων σχολίων στο ταπεινό και ασήμαντο ετούτο blog που δεν είναι άξιο να αναδημοσιεύσει ούτε μια γραμμή σε διάφορα έντυπα free ή όχι

όπως λοιπόν μου είπε ο Παναγιώτης το πρόβλημά σου είναι πως σε βρίζω ή σε αποκαλώ "ζακυνθινό -----" μέσα από αυτό το blog, πως γράφω αρνητικά σχόλια για το έντυπο που εκδίδεις και πως γενικά δεν μπορείς να καταλάβεις τι έχω μαζί σου αφού όπως λες δεν σε γνωρίζω

η αλήθεια είναι πως δεν γνωριζόμαστε ...

η μοναδική φορά που τα είπαμε από κοντά ήταν όταν είχες έρθει παρέα με τον provato στο σπίτι που μοιραζόμουν με τον Γιώργο Παυριανό

η αλήθεια επίσης είναι πως δεν σε έβρισα ποτέ

κάποιες στιγμές έγραψα κάποιες κριτικές σκέψεις για το Lifo και μάλιστα έκανα και λογοπαίγνιο με το Glifo

όσο για το ζακυνθινός ------ σου χρωστάω μια εξήγηση

βλέπεις εσύ πουθενά να αναφέρθηκα στο όνομά σου?


εκτός αυτού όλοι έχουμε έναν ------ κι όλοι οι ------- από κάπου κατάγονται

θα σε ευχαριστούσε περισότερο αν έγραφα κηφισσιώτικος ------ ?

όταν ο Παναγιώτης μου μετέφερε όλα αυτά στην αρχή μου φάνηκε αστείο
σκέφτηκα δεν είναι δυνατόν ένας κατά τα φαινόμενα έξυπνος άνθρωπος να τα εννοεί

φανταζόμουν πως τόσα χρόνια στο κουρμπέτι θα είχες μάθει ήδη πως any publicity is good publicity και ότι θα με προσκαλούσες για να με ευχαριστήσεις σε ένα από τα κοσμικά πάρτυ της πρωτοχρονιάς όπου θα πρωταγωνιστούσες εσύ και οι συντάκτες σου

όσο για την συντάκτριά σου περίμενα να μου στείλει ένα ευχαριστήριο σημείωμα και μια αγκαλιά λουλούδια πρώτον γιατί ανέφερα το όνομά της και δεύτερον γιατί το έγραψα σωστά
(αλλά οι πλούσιοι είναι πιο τσιγκούνηδες από εμάς τους πτωχούς)

αποκάλυψη : πάντως εγώ κ Τσαγκαρουσιάνε έγραψα τον ποστ ΙΝΑ ΤΙ, ΤΙΝΑ με τη σκέψη πως θα το έβαζες στη στήλη σου best of blogs

αλλά οι πλούσιοι είναι τσιγγούνηδες κι εσύ δεν έχεις στάλα χιούμορ

φιλικά

PS1 : το Lifo μπορεί να γίνει καλύτερο ... δεν είναι και τόσο δύσκολο δα ...
PS2 : μα που πήγε αλήθεια η πνευματώδης κριτική σ αυτόν τον τόπο? (πάντως όχι στα κουλά μηνύματα που ημιανώνυμα στέλνετε ως love company)

λυπάμαι

χθες ανέβασα ένα ποστ στο οποίο με όλη μου την καρδιά έδινα συγχαρητήρια σε όλους τους bloggers που δημοσίευσαν τα χθεσινά ΝΕΑ

δυστυχώς η συζήτηση που ακολούθησε στα σχόλια απέδειξε για άλλη μια φορά πως το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό πολλών ελλήνων είναι ο φθόνος για την επιτυχία του άλλου

ξαφνικά το δημοσίευμα των Νέων εξελίχθηκε σε μια προσωπική συνομωσία του ίδιου του Λαμπράκη προκειμένου να αλώσει την ελληνική μπλογκόσφαιρα

μαζί με διάφορα πικρόχολα που άφηναν να ενοηθεί ότι κάποιοι από τους bloggers που παρουσίαζε η εφημερίδα ήταν ή κάποιοι από τους συντάκτες του ρεπορτάζ ή κάποιοι άλλοι εργαζόμενοι στην εφημρίδα ή κWλητοί κάποιου μέσα στον δημοσιογραφικό κολοσσό ή μπορεί και ο ίδιος ο Λαμπράκης με ψευδώνυμο ή μπορεί και πράκτορες της CIA που είχαν προσεγγίσει τον οργανισμό προκειμένου να δημιουργήσουν ένα ομαδικό blog ...

(αποκάλυψη : πάντως εμένα που έχω μια μακρυνή σχέση με τον οργανισμό δεν με βάλανε γιατί είμαι στο στόχαστρο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών λόγω της σχέσης μου με τη Σέρι Μπλέρ)

φυσικά στο πιο σημαντικό γεγονός δεν στάθηκε κανένας : στο ότι τα mainstram media ανακαλύπτουν σιγά - σιγά την μπλογκόσφαιρα και ότι τώρα είναι η ευκαιρία για όλους εμάς τους bloggers να δώσουμε το στίγμα μας, να αποδείξουμε πως είμαστε το μέλλον και όχι το έντυπο παρελθόν που εκτός από το μυαλό, σου λερώνει και τα χέρια με φθηνό και τοξικό μελάνι

αλλά αυτά θα μου πείτε είναι ψιλά γράμματα

for your eyes only

aitoliko, 31/1/05

συγχαρηρήρια σε όλους τους bloggers που δημοσιεύουν ΤΑ ΝΕΑ

τελικά είμαι πολύ τυχερός άνθρωπος

έχω φίλους που μ αγαπάνε ... παρ όλο που δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος ...
Νικήτα, Κώστα, Γιώργο, Νίκο, Γιωργάκη, Παναγιώτη η αγάπη σας είναι το πιο πολύτιμο δώρο
και παρ' όλο πολλές φορές δεν το αξίζω σας ευχααριστώ γι αυτό