business class

από τη Μ. Ζουμπουλάκη


Πήγα στο Λονδίνο με μπίζνες γιατί δεν είχε θέση στην οικονομική και κάπου έπρεπε να με βάλουνε – με άλλα λόγια πλήρωσα οικονομική και με ταξιδέψαν με μπίζνες, μάλλον από μαλακία τους, αλλά δεν παραπονιέμαι.

Ως τώρα ταξίδευα πάντα με διάφορα σελέμπριτις που πήγαιναν μπίζνες κι εγώ στην οικονομική, εκτός από κάποια στιγμή το καλοκαίρι που πέτυχα την Νόνικα Γαληνέα στη θέση 295 ας πούμε, που δεν υπάρχει οικονομικότερη. (Oι μπίζνες είναι στις μπροστινές θέσεις κι όσο πιο πίσω, τόσο πιο πλέμπα. Εξω από τους καμπινέδες, στο τέρμα του αεροπλάνου, κάθονται οι οικονομικοί μετανάστες και πάντα περιμένεις κότες, γιαγιάδες με ταπεράκια και τα σχετικά. Αλλά δεν έχει. Μόνο Φιλιππινέζες.) Η Νόνικα ανέβηκε στην εκτίμησή μου που δεν πληρώνει τα διπλά για να ταξιδέψει «με άνεση». Αλλά δεν της το είπα γιατί ίσως να μην βρήκε θέση στις μπίζνες και να το φυσούσε και να μην κρύωνε, οπότε καλύτερα που δεν το έθιξα.

Στην μπίζνες της ΒΑ (British Airways) σου φέρνουν φαγητό με δόσεις και όχι σύσσωμο όπως συνήθως, πράγμα που αγνοούσα. Μου έφεραν λοιπόν ένα δισκάκι με ένα τόσο δα σολωμούδι πάνω σε κάτι χορτάρια συν ένα προφιτερόλ. Κόντευα να μασήσω τα καθίσματα από την πείνα, οπότε έφαγα τον σολωμό, τα χορτάρια, τα φακελάκια με το αλατοπίπερο, τις ζαχαρίνες, το πετσετάκι και το προφιτερόλ. Σε δέκα λεπτά ήρθε αεροσυνοδός και με ρώτησε αν είμαι έτοιμη για το κυρίως πιάτο – που σημαίνει ότι είχα τσακίσει πρώτο πιάτο, συνοδευτικά και γλυκό ταυτόχρονα, δεν υπήρχε χώρος για κυρίως πιάτο, και…ένοιωσα πολύ μαλάκας, ειδικά που δεν μπορούσα να κρύψω κάπου το πιατάκι του γλυκού και να προσποιηθώ ότι μου έπεσε σε ένα χαντάκι.

Αμέσως μετά σηκώθηκε ο μπροστινός μου και άρχισε να μιλάει με τον πισινό μου για (α) την Τζιά και πόσο υπέροχο μέρος είναι και (β) πως η ΝΔ δεν έκανε τελικά καμιά απόλυση και γι αυτό αποδεικνύονται καλοί άνθρωποι οι Νουδούδες. Χέστηκα και για τα δύο, αλλά το ταξίδι είναι 3μισυ ώρες, και ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΘΕΜΑ ούτε μετά την ταινία, που ήτανε πίπα και δεν βλεπότανε έτσι κι αλλοιώς.

Το (α) είναι ό,τι πιο βαρετό γιατί το συζητάει μια συγκεκριμένη κλίκα Aθηναίων (όσοι έχουνε κότερα / φίλους με κότερα) και πάντα λένε για τις παραλίες στις οποίες δεν συχνάζουν πολλά κότερα, για το φαγητό που έχουν οι ταβέρνες σ΄αυτές τις παραλίες και για το αν υπάρχουν χωριά ανέγγιχτα από το χρόνο/τον τουρισμό/το σεξ στο νησί. Το νησί είναι το χειρότερό μου, επίσης: όπου και να πάς βρίσκεις κότερα, ιστιοπλοικά, σκάφη, βάρκες, ακόμα και στα βουνά συναντάς καπετάνιους με τα χαρακτηριστικά καπελάκια με την άγκυρα και τις μαρινιέρες, και γκόμενες μαυρισμένες σαν τον Ρόμπερτ Εβανς με μεταξωτά παρεό που φαίνεται ο κώλος τους από κάτω σα το χάρτη της Αστραλίας. Είναι φρίκη, και αν το νησί ενδεχομένως βλέπεται, αυτό που εκπροσωπεί ταξικά είναι «φέρτε μου ένα κουβά ξεράσω αυτή τη στιγμή».

Επίσης στο (β), μόνο εγώ ξέρω «φαγωμένους» από την ΝΔ; Για την ακρίβεια συμπαθούσα και τον Ρουσσόπουλο, κάποτε του έκανα συνέντευξη κι έβγαλα κατά λάθος από την τσάντα μου ένα ταμπόν όταν μου ζήτησε μολύβι κι ούτε που κόλωσε. Μάλιστα μου έλεγαν διάφοροι «έχεις σαλτάρει» κι εγώ απαντούσα «μα όχι, είναι καλό παιδί». Τώρα τον έχω τοποθετήσει πλάι στη Τζιά και ίσως ακόμα παρακάτω. Δηλαδή να πούμε κάτι καλό για την ΝΔ, οκέυ, δε με χαλάει – αλλά όχι ότι δεν έχει φάει κόσμο. Δεν μιλάω καν για Πασόκους, που πάει στο διάολο, μιλάω για αριστεριστές, αναρχο-αυτόνομους, νούμερα, άτομα που έκαναν μία δουλίτσα και τώρα έχουν πάρει δρόμο, αγάλι-αγάλι βέβαια για να μη γίνει σκάνδαλο, αλλά - τον πούλο.

Εκανα ένα ταξίδι όνειρο, μιλάμε. Ηθελα να φωνάξω στον τύπο που δεν έκλεισε μισό λεφτό τον τσενέ του ότι είναι αλλού ξημερωμένος, ότι ο Ρουσσόπουλος μπορεί να μην φρικάρει μ΄ένα ταμπόν στη μούρη, αλλά είναι πληρωμένο όργανο μιάς κυβέρνησης, ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι «καλή για το λαό» γιατί η κυβέρνηση είναι καλή για πάρτη της και ότι η Τζιά σαν νησί είναι απελπισία, αδερφέ μου, ψόφια, με αυτές τις σκατί γκόμενες, με τους γιαλαντζί καπετάνιους, με τους φιλιππινέζους ναύτες των κοτέρων, δηλαδή γάμισέ τα…Ο συνομιλητής του τύπου έκανε σχόλια «μμμ» και «χμ» ίσως επειδή είχε πέσει σε κώμα και ποτέ ένα ταξίδι προς Λονδίνο δεν μου φάνηκε τόσο ατέλειωτο. Περίμενα ότι επειδή ήμουν στην μπίζνες θα υπήρχε μία αποζημίωση, ένα «συγγνώμη», ένα καλό μαχαιροπήρουνο να το πάρω σπίτι, ΚΑΤΙ. Αλλά απλώς στο τέλος ήρθε η αεροσυνοδός και μου έδωσε μία μίνι Κιτ-κατ. Που την έφαγα βέβαια γιατί πόσο μπορείς να αντισταθείς στο Σύστημα τελικά; Ελάχιστα…