απόσπασμα ...

Eίμαι ξαπλωμένος δίπλα στον Μαρκ και βλέπουμε MTV. Μετά το Pull Up To The Bumble της Grace Jones παίζουν το Road to Nowhere των Talking Heads.

“Tι έχουν πάθει;” ρωτάει ο Μαρκ.

“Εχουν πάθει κρίση νοσταλγίας” του λέω και είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα.

“Και μεις τι φταίμε;” λέει ο Μαρκ κι αλλάζει κανάλι.

Παίρνει από το κομοδίνο το κουτί με τη φούντα κι αρχίζει να στρίβει ένα τσιγάρο. Τον παρατηρώ κι ένα κύμα ακαθόριστων συναισθημάτων μου κλείνει τον λαιμό κι αυτή τη φορά τα μάτια μου βουρκώνουν. Για μια στιγμή η εικόνα της γεροδεμένης πλάτης του, χρυσαφένια από το φως της λάμπας, θολώνει. Απλώνω το χέρι, τον χαιδεύω κι αυτός γυρνάει εκνευρισμένος και μου λέει να σταματήσω.

Τα μάτια του είναι γαλάζια, σκοτεινά, με μαύρους κύκλους. Στρίβει το τσιγάρο, τ’ανάβει, τραβάει μια βαθιά ρουφηξιά και στο πρόσωπό του απλώνεται μια έκφραση απόλαυσης που έχω να δω από τις πρώτες φορές που πέσαμε μαζί στο κρεβάτι και η οποία κρατάει μόνο για μια στιγμή για να διαλυθεί αμέσως μαζί με τον καπνό που ξεφυσάει.

Στην τηλεόραση παίζει το Ψυχώ 2. Οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν μόλις τελειώσει. Το απόγευμα μίλησα με τον Νικήτα στο τηλέφωνο και μου είπε πως η Μαίρη ήταν στο rave party που έκανε μπούκα η αστυνομία και το οποίο κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία των ειδήσεων. Μου είπε να πάρω την Μαίρη να μου πει λεπτομέρειες, αλλά έκλεισα το τηλέφωνο κι ένοιωθα τόσο κουρασμένος που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Κάπνισα δυο τσιγάρα απανωτά,πήρα δυο Χanax και ξάπλωσα δίπλα στον Μαρκ που κοιμόταν.

Τώρα ο Μαρκ παρακολουθεί το Ψυχώ 2, μαστουρωμένος και μου λέει πως φοβάται. Φοβάται πως σε λίγο καιρό θα επιστρέψει στο Βερολίνο και με ρωτάει αν έχω ιδεα πόσο δύσκολο είναι να ζεις στο Βερολίνο, ιδίως τον χειμώνα. Του λέω πως όχι, δεν έχω ιδέα και θέλω να συμπληρώσω πως δεν δίνω δεκάρα, αλλά κάτι στον τρόπο που σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι με κάνει να σταματήσω.

“Εχει μείνει καθόλου κόκα;” με ρωτάει.

Θέλω να του φωνάξω πως δεν είμαι το Χημείο του Κράτους, αλλά η ματιά μου πέφτει στα φαγωμένα νύχια του κι έτσι βγάζω από την τσέπη του τζήν μου,που είναι πεταμένο στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, το τελευταίο μου γραμμάριο και του το δίνω. Εντάξει, δεν είναι το τελευταίο μου γραμμάριο, αλλά για τον Μαρκ είναι.

Ο Μαρκ απλώνει πάνω στο κομοδίνο δυο γραμμές, με μια πιστωτική κάρτα που έχει λήξει. Διπλώνει ένα χαρτονόμισμα,το κάνει καλαμάκι, ρουφάει την μια γραμμή και μου το δίνει. Καθαρίζω την μύτη μου μ ένα χαρτομάντηλο και ρουφάω κι εγώ.Η άσπρη σκόνη καίει για λίγο τα ρουθούνια μου, κάνει την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα και παίρνω μια βαθιά ανάσα και κρατάω τον αέρα στα πνευμόνια μου μέχρι που το πρόσωπό μου γίνεται κόκκινο. Ο Μαρκ με κυτάει με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό του.

“ Μοιάζεις με γουρούνι” ψιθυρίζει μέσα απ τα δόντια του.

(Μπορεί και να συνεχίζεται)

(τελικά συνεχίζεται)

“Ευχαριστώ” του λέω καθώς αφήνω σιγά-σιγά τον αέρα να βγεί. Παίζω αμήχανα με το τηλεκοντρόλ. Στην οθόνη μια γυναίκα, κάποια ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της, περπατάει αργά σ ένα ασπρόμαυρο λιμάνι. Ο Μαρκ την παρακολουθεί με γυάλινο βλέμα, ενώ με το χέρι του κρατάει τον ρυθμό σ ένα τραγούδι που παίζει στο μυαλό του.

Παρατηρώ τα όμορφα χείλη του, την λεπτή γραμμή της μύτης, τα βλέφαρά του που δεν ανοιγοκλείνουν αλλά μένουν ανοιχτά, κολημένα, άδεια.

“ Νοιώθω σαν μύγα στο μικροσκόπιο κάθε φορά που με κοιτάς έτσι” λέει ο Μάρκ χωρίς ενώ έχει αρχίσει ήδη να στρίβει άλλο ένα τσιγάρο.

“ Το αποφάσισα” συνεχίζει. “ Θα φύγω. Μάλλον τον επόμενο μήνα. Βαρέθηκα. Και την λιακάδα και την Αθήνα και σένα κι αυτό το κρεβάτι. Θα φύγω στα τέλη του Φλεβάρη. Κι ύστερα βλέπουμε.”

Γέρνει το κεφάλι και με κυτάει σαν να περιμένει να πω κάτι,όμως είμαι τόσο εξουθενωμένος που το μόνο που καταφέρνω να πω είναι:

“Εντάξει. Οπως γουστάρεις.”

Ο Μάρκ ανάβει το τζόιντ. Εξω αρχίζει να βρέχει. Χοντρές σταγόνες χτυπάνε στο τζάμι της μπαλκονόπορτας κι ύστερα λειώνουν και τρέχουν σαν μικρά ποτάμια.

Σηκώνομαι, πηγαίνω στην τουαλέτα και ρουφάω λίγο νερό από τη μύτη γιατί η σκόνη μου έχει στεγνώσει τα ρουθούνια. Μια πικρή γεύση μου γαργαλάει το λαιμό. Κοιτάζω μηχανικά το ρολόι μου. Δώδεκα και δέκα. Η βροχή όσο πάει και δυναμώνει. Κλείνω το φως,κατεβαίνω στην κουζίνα, γεμίζω ένα ποτήρι με παγάκια,ρίχνω από πάνω μπόλικη βότκα και αρχίζω να την πίνω με μικρές μεθοδικές γουλιές. Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και χαζεύω την βροχή που μαστιγώνει τα δέντρα στην πίσω αυλή.

Μοιάζει με σκηνή από βιντεοκλιπ του Μητ Λοφ.

(σίγουρα συνεχίζεται)