ο Θέμος Αναστασιάδης δεν ξεκίνησε ουσιαστικά την καριέρα του από την τελευταία σελίδα της Ελευθεροτυπίας?
τελικά μερικές στιγμές υπάρχει Θεός ....
Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005
τώρα και ο δεινόσαυρος Bob Woodward ...
εμπλέκεται στο σκάνδαλο της αποκάλυψης του ονόματος της υπαλλήλου της CIA
μάλιστα πρόσφατα κάποιοι τον άκουσαν να φωνάζει : περίμενέ με Τζούντυ, έρχομαι ....
μάλιστα πρόσφατα κάποιοι τον άκουσαν να φωνάζει : περίμενέ με Τζούντυ, έρχομαι ....
Το Πολυτεχνείο πιθανόν και να ζει. Εμείς ;
εμείς, πρέπει να το παραδεχθούμε, δεν ζούμε
εκτός κι αν αυτό το κακό όνειρο που αρχίζει με το που ανοίγουμε τα μάτια είναι ζωή, οπότε σ αυτή την περίπτωση εγώ είμαι η Ρένα Παγκράτη ...
εκτός κι αν αυτό το κακό όνειρο που αρχίζει με το που ανοίγουμε τα μάτια είναι ζωή, οπότε σ αυτή την περίπτωση εγώ είμαι η Ρένα Παγκράτη ...
ένα μύθο θα σας πωωωωωω ....
η εξωφρενική αύξηση των τιμολογίων του ΟΤΕ εκτινάσει στα ύψη το κόστος πρόσβασης στο Ιντερνετ και βαθαίνει απύθμενα το ψηφιακό χάσμα όχι μόνο ανάμεσα στους έχοντες και τους μη μέσα στην Ελλάδα, αλλά και ανάμεσα στη χώρα μας και την υπόλοιπη Ευρώπη
όμως αυτά τα λέει πολύ καλύτερα ο Oneiros και αρκετοί άλλοι.
το ζήτημα αυτό είναι ακόμα ένα παράδειγμα του αχαλίνωτου, νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σκοπός του οποίου είναι να κάνει το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς να μοιάζει με το χάσμα της Μαριάνας
εδώ και δεκαετίες τα παπαγαλάκια της ελεύθερης αγοράς μας πιπιλάνε τα μυαλά με την καραμέλα του ανταγωνισμού που θα ρίξει τις τιμές
όμως όσο πιο ελεύθερη γίνεται η αγορά τόσο πιο πολύ ανεβαίνουν οι τιμές
κι αυτό ισχύει όχι μόνο στον ΟΤΕ (πρόσφατα ιδιωτικοποιημένη αλλά με ιδιότυπο ακόμα καθεστώς εταιρεία), αλλά σε όλο το φάσμα της αγοράς
στα σουπερ μάαρκετ, στις λαικές, στα βενζινάδικα, στα εμπορικά, στις υπηρεσίες
με λίγα λόγια ο ανταγωνισμός πλουτίζει τον Μαρινόπουλο και πνίγει τον πελάτη του
είναι ένας κααπιταλισμός που αυτοκτονεί οδηγόντας τους καταναλωτές σε λιμοκτονία
αφού έχουμε ελεύθερη αγορά ο ΟΤΕ μπορεί να ζητάει τα σώβρακά μας για μισή ώρα στο Ιντερνετ
ποιος θα τον εμποδίσει?
οι ανεξάρτητες αρχές ? (άλλο ψέμα αυτές)
ποιές? αυτές που κλείνουν ραδιοφωνικούς στααθμούς και εγκρίνουν τις αυξήσεις?
παραμυθάκι
μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κρατική αεροπορική εταιρεία, η Ολυμπιακή, και μια ιδιωτική η Aegean που είχανε ακριβώς τις ίδιες τιμές ... όλοι στο βασίλειο έτρεμαν στη σκέψη πως αυτές οι δύο θα άρχισαν να ανταγωνίζονται γιατί αυτό θα σήμαινε πως οι τιμές θα πήγαιναν στα ύψη ... ύστερα έζησαν αυτοί κακά κι εμείς χεειρότερα και τρισχειρότερα
όμως αυτά τα λέει πολύ καλύτερα ο Oneiros και αρκετοί άλλοι.
το ζήτημα αυτό είναι ακόμα ένα παράδειγμα του αχαλίνωτου, νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού σκοπός του οποίου είναι να κάνει το χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς να μοιάζει με το χάσμα της Μαριάνας
εδώ και δεκαετίες τα παπαγαλάκια της ελεύθερης αγοράς μας πιπιλάνε τα μυαλά με την καραμέλα του ανταγωνισμού που θα ρίξει τις τιμές
όμως όσο πιο ελεύθερη γίνεται η αγορά τόσο πιο πολύ ανεβαίνουν οι τιμές
κι αυτό ισχύει όχι μόνο στον ΟΤΕ (πρόσφατα ιδιωτικοποιημένη αλλά με ιδιότυπο ακόμα καθεστώς εταιρεία), αλλά σε όλο το φάσμα της αγοράς
στα σουπερ μάαρκετ, στις λαικές, στα βενζινάδικα, στα εμπορικά, στις υπηρεσίες
με λίγα λόγια ο ανταγωνισμός πλουτίζει τον Μαρινόπουλο και πνίγει τον πελάτη του
είναι ένας κααπιταλισμός που αυτοκτονεί οδηγόντας τους καταναλωτές σε λιμοκτονία
αφού έχουμε ελεύθερη αγορά ο ΟΤΕ μπορεί να ζητάει τα σώβρακά μας για μισή ώρα στο Ιντερνετ
ποιος θα τον εμποδίσει?
οι ανεξάρτητες αρχές ? (άλλο ψέμα αυτές)
ποιές? αυτές που κλείνουν ραδιοφωνικούς στααθμούς και εγκρίνουν τις αυξήσεις?
παραμυθάκι
μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια κρατική αεροπορική εταιρεία, η Ολυμπιακή, και μια ιδιωτική η Aegean που είχανε ακριβώς τις ίδιες τιμές ... όλοι στο βασίλειο έτρεμαν στη σκέψη πως αυτές οι δύο θα άρχισαν να ανταγωνίζονται γιατί αυτό θα σήμαινε πως οι τιμές θα πήγαιναν στα ύψη ... ύστερα έζησαν αυτοί κακά κι εμείς χεειρότερα και τρισχειρότερα
Τετάρτη, Νοεμβρίου 16, 2005
χθες βράδυ είχα ένα πολύ άσχημο μαντάτο ...
ο φίλος μου ο Αλκης πέθανε σε τροχαίο ατύχημα
όταν το άκουσα ένοιωσα τα γόνατά μου να κόβονται
κατά έναν περίεργο τρόπο είχα την αίσθηση πως ο Αλκης ήταν ανίκητος
τον Αλκη τον γνώρισα στις αρχές της δεκαετίας του 90, όταν εμφανίστηκε ξαφνικά, σαν ένας υπέροχος μετεωρίτης, στη gay σκηνή της Αθήνας
αρχίσαμε να κάνουμε παρέα και σύντομα είχαμε γίνει φίλοι
λίγο αργότερα ο Αλκης μαζί με τον Γρηγόρη Βαλιανάτο άνοιξαν το συγκλονιστικό Factory, στην Εμμανουήλ Μπενάκη, έκεί που υπήρχε παλιότερα ένα ρεστωράν
ήταν ο χειμώνας 1994 - 1995 και ήταν ο χειμώνας της αγάπης στην Αθήνα, γεγονός που σημαίνει πως ήταν η πρώτη φορά που το XTC έκανε την εμφάνισή του στη νυχτερινή ζωή της πόλης
το Factory έγινε αρκετά γρήγορα το πιο καυτό κλαμπ της Αθήνας
βέβαια το Factory ήταν πολύ περισότερα από ένα απλό κλαμπήταν μια παιδική χαρά για μεγάλα παιδιά, ένα ελεύθερο εργαστήριο καλλιτεχνικής έκφρασης, ένα πεδίο μάχης στο οποία καθημερινά σημείωναν τρομακτικές ήττες οι προκαταλήψεις, τα ταμπού και τα στερεότυπα
ενώ ξεκίνησε σαν gay κλαμπ, χωρίς κανένας να καταλάβει πως, έγινε το πρώτο κλαμπ στην Αθήνα που οι str8 συνάντησαν τους gay με εκρηκτικά αποτελέσματα
αγόρια, κορίτσια και αγορίτσια γίνονταν κάθε βράδυ μια τεράστια αγκαλιά, ένας πρωτοφανής ανθρώπινος πυρήνας βασικό καύσιμο του οποίου ήταν η αγάπη για τον άλλον και η λύτρωση που έφερνε μαζί της
από τα σκοτεινά δωμάτια στα υπόγεια όπου τα ανθρώπινα σώματα ικανοποιούσαν τα βασικά τους ένστικτα, μέχρι την πίστα όπου υπέροχα ιδρωμένα πλάσματα χόρευαν στους ρυθμούς της πιο συγκλονιστικής μουσικής που μπορούσες να ακούσεις εκείνη την εποχή (μεγάλοι ήρωες dj Mike & dj Spyros), τα μπαρ και το σαλονάκι στον ημιόροφο όπου γινόταν η πιο δημόσια, αχαλίνωτη κατανάλωση ουσιών που έχω δει ποτέ στη ζωή μου, το Factory ήταν λουσμένο στην λυτρωτική απουσία αποιασδήποτε ενοχής ...
ψυχή του Factory ήταν ο Αλκης
θύμιζε το παραμύθι του Αντερσεν με τον φλαουτίστα που παίρνει μαζί του τα παιδιά της πόλης με τον Αλκη στον ρόλο του φλαουτίστα και εμάς όλους στον ρόλο των παιδιών
ήταν και η τελευταία φορά που ένοιωσα παιδί στη ζωή μου και μάλιστα σε μια ηλικία καθόλου παιδική ...
αλλά αυτή ήταν η μαγεία του Αλκη
ήταν πολύ ωραίο για να κρατήσει πολύ, αλλά όσο κράτησε (σχεδόν 2 χρόνια) ήταν αξέχαστο
ο Αλκης ήταν επίσης και μια παρηγοριά όταν είχα τις μαύρες μου σκεφτόμουν πως ακόμα κι αν όλα πάνε χάλια, ακόμα κι όταν όλες οι άλλες ελπίδες θα έχουν χαθεί θα μπορούσα να πάρω ένα τηλέφωνο τον Αλκη, να ξαναρχίσω να κάνω παρέα μαζί του με τη βεβαιότητα πως πολύ σύντομα όλα θα πήγαιναν λίγο καλύτερα
χθες ένοιωσα πως έκλεισε μια ολόκληρη εποχή για τη δική μου, ασήμαντη, μικρή μυθολογία και το πολύ πεπερασμένο προσωπικό μου σύμπαν
τώρα ο Αλκης έχει μπει στο πάνθεο των ωραίων νεκρών
κι εμείς είμαστε απαρηγόρητοι
Τρίτη, Νοεμβρίου 15, 2005
η Maureen Dowd απαντάει το ερωτηματολόγιο του Προυστ
What is your greatest fear?
Jeb Bush 2008.
Which historical figure do you most identify with?
Madame X.
What is your greatest extravagance?
Bringing unnecessary presents for unnecessary men.
What is your favorite journey?
Pago Pago (if only Dan Quayle hadn't been along).
What do you consider the most overrated virtue?
Gravitas.
On what occasion do you lie?
On Proust Questionnaires.
What do you dislike most about your appearance?
The upkeep.
Which words or phrases do you most overuse?
"Chuckleheaded presidential cronies."
What is your greatest regret?
Lipstick traces.
What or who is the greatest love of your life?
You'll be the first to know.
If you could change one thing about yourself, what would it be?
My credit report.
What do you consider your greatest achievement?
Covering six presidential campaigns in heels.
If you could choose what to come back as, what would it be?
Jane Greer in Out of the Past.
If you were to die and come back as a person or thing, what do you think it would be?
A crisp, perfectly salted French fry.
What is your most treasured possession?
My sanity.
What do you regard as the lowest depth of misery?
No mini-bar.
Where would you like to live?
Chateau Marmont, Room 64.
What is your favorite occupation?
Anything but the occupation of Iraq.
What is the quality you most like in a man?
Patience.
What is the quality you most like in a woman?
Impatience.
What do you most value in your friends?
Availability at deadline.
Who are your favorite writers?
Jean Rhys and Preston Sturges.
Who are your heroes in real life?
The personal assistants of famous people.
What are your favorite names?
Rummy, Wolfie, and Brownie.
How would you like to die?
After my enemies.
What is your motto?
"When blue, wear red."
Jeb Bush 2008.
Which historical figure do you most identify with?
Madame X.
What is your greatest extravagance?
Bringing unnecessary presents for unnecessary men.
What is your favorite journey?
Pago Pago (if only Dan Quayle hadn't been along).
What do you consider the most overrated virtue?
Gravitas.
On what occasion do you lie?
On Proust Questionnaires.
What do you dislike most about your appearance?
The upkeep.
Which words or phrases do you most overuse?
"Chuckleheaded presidential cronies."
What is your greatest regret?
Lipstick traces.
What or who is the greatest love of your life?
You'll be the first to know.
If you could change one thing about yourself, what would it be?
My credit report.
What do you consider your greatest achievement?
Covering six presidential campaigns in heels.
If you could choose what to come back as, what would it be?
Jane Greer in Out of the Past.
If you were to die and come back as a person or thing, what do you think it would be?
A crisp, perfectly salted French fry.
What is your most treasured possession?
My sanity.
What do you regard as the lowest depth of misery?
No mini-bar.
Where would you like to live?
Chateau Marmont, Room 64.
What is your favorite occupation?
Anything but the occupation of Iraq.
What is the quality you most like in a man?
Patience.
What is the quality you most like in a woman?
Impatience.
What do you most value in your friends?
Availability at deadline.
Who are your favorite writers?
Jean Rhys and Preston Sturges.
Who are your heroes in real life?
The personal assistants of famous people.
What are your favorite names?
Rummy, Wolfie, and Brownie.
How would you like to die?
After my enemies.
What is your motto?
"When blue, wear red."
Δευτέρα, Νοεμβρίου 14, 2005
Σάββατο, Νοεμβρίου 12, 2005
η Μακεδονία (ναι η Μακεδονία)
παράδεισος του WI FI
εμείς φυσικά συνεχίζουμε να είμαστε η κόλαση του πιο ακριβού Ιντερνετ στον κόσμο ...
εμείς φυσικά συνεχίζουμε να είμαστε η κόλαση του πιο ακριβού Ιντερνετ στον κόσμο ...
λόγια μεγάλων αντρών ...
“The best place for the facts to be done is by somebody who’s spending time investigating it”
George W. Bush
George W. Bush
Παρασκευή, Νοεμβρίου 11, 2005
το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί ...
είναι να φτάσουμε στο σημείο να πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να αλλάξουμε τα πράγματα
ίσως ακόμα χειρότερο είναι να πιστεύουμε πως τίποτα δεν πρέπει ν' αλλάξει
ίσως ακόμα χειρότερο είναι να πιστεύουμε πως τίποτα δεν πρέπει ν' αλλάξει
Πέμπτη, Νοεμβρίου 10, 2005
art ? culture? don't be stupid ...
Αθήνα, Ελλάδα 10/11/2005
17:54 (ΑΠΕ)
Ερευνα για την "πολιτιστική συμπεριφορά των Ελλήνων".
Ζούμε σε μια πολιτεία "ανοργάνωτη" σε θέματα πολιτισμού, που δεν επενδύει σε αυτόν γιατί δεν αποδίδει άμεσα, ενώ τα όποια οράματα που διαμορφώνουν τις σχέσεις Πολιτείας και πολιτισμού, εκφράζονται μόνο στα πολιτικά προγράμματα.
Αυτό προκύπτει από την πανελλαδική έρευνα "Πολιτιστική Συμπεριφορά των Ελλήνων" της Metron Analysis που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του περιοδικού Highlights, από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2005, με τη χορηγία του ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου και παρουσιάστηκε επίσημα σήμερα, στο Βυζαντινό Μουσείο.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, ενώ οι Ελληνες στην πλειοψηφία τους δηλώνουν ότι ο πολιτισμός είναι "τα πάντα" και "οι τέχνες το βασικό όχημα της πολιτιστικής έκφρασης", έχουν ελλιπή γνώση των σύγχρονων Ελλήνων και ξένων δημιουργών, αλλά και και τάσεων, αντιδρούν σε όποιο καλλιτεχνικό έργο θεωρούν ότι προσβάλλει τις παραδοσιακές τους αξίες, δεν συμμετέχουν σε πολιτιστικές δραστηριότητες, δεν επισκέπτονται γκαλερί, χώρους τέχνης, βιβλιοθήκες και προτιμούν το Dvd και το Video στο σπίτι, τις εξόδους σε ταβέρνες και εστιατόρια, ως γνήσιοι γλεντζέδες.
Οπως προκύπτει από την έρευνα, η σχέση των Ελλήνων με τον πολιτισμό, αποτελεί συνάρτηση του μορφωτικού επιπέδου και της κοινωνικής τους τάξης, όμως οι Ελληνες οι οποίοι στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν δαπανούν για την ψυχαγωγία και τον πολιτισμό ανά οικογένεια παραπάνω από το 5% του συνολικού της προϋπολογισμού, δείχνουν σαφή προτίμηση στη μουσική, ανεξαρτήτως κοινωνικής διαστρωμάτωσης, πολύ λιγότερο στη λογοτεχνία και σχεδόν καθόλου στις εικαστικές τέχνες, ενώ πηγή ενημέρωσής τους για θέματα πολιτισμού αποτελεί η τηλεοπτική διαφήμιση και οι σχετικές ενημερωτικές εκπομπές της τηλεόρασης, ένα μέσο το οποίο παρακολουθούν καθημερινά εννιά στους δέκα Ελληνες, ποσοστό από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.
17:54 (ΑΠΕ)
Ερευνα για την "πολιτιστική συμπεριφορά των Ελλήνων".
Ζούμε σε μια πολιτεία "ανοργάνωτη" σε θέματα πολιτισμού, που δεν επενδύει σε αυτόν γιατί δεν αποδίδει άμεσα, ενώ τα όποια οράματα που διαμορφώνουν τις σχέσεις Πολιτείας και πολιτισμού, εκφράζονται μόνο στα πολιτικά προγράμματα.
Αυτό προκύπτει από την πανελλαδική έρευνα "Πολιτιστική Συμπεριφορά των Ελλήνων" της Metron Analysis που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό του περιοδικού Highlights, από τον Ιούνιο έως τον Οκτώβριο του 2005, με τη χορηγία του ιδρύματος Σταύρου Νιάρχου και παρουσιάστηκε επίσημα σήμερα, στο Βυζαντινό Μουσείο.
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, ενώ οι Ελληνες στην πλειοψηφία τους δηλώνουν ότι ο πολιτισμός είναι "τα πάντα" και "οι τέχνες το βασικό όχημα της πολιτιστικής έκφρασης", έχουν ελλιπή γνώση των σύγχρονων Ελλήνων και ξένων δημιουργών, αλλά και και τάσεων, αντιδρούν σε όποιο καλλιτεχνικό έργο θεωρούν ότι προσβάλλει τις παραδοσιακές τους αξίες, δεν συμμετέχουν σε πολιτιστικές δραστηριότητες, δεν επισκέπτονται γκαλερί, χώρους τέχνης, βιβλιοθήκες και προτιμούν το Dvd και το Video στο σπίτι, τις εξόδους σε ταβέρνες και εστιατόρια, ως γνήσιοι γλεντζέδες.
Οπως προκύπτει από την έρευνα, η σχέση των Ελλήνων με τον πολιτισμό, αποτελεί συνάρτηση του μορφωτικού επιπέδου και της κοινωνικής τους τάξης, όμως οι Ελληνες οι οποίοι στη συντριπτική πλειονότητά τους δεν δαπανούν για την ψυχαγωγία και τον πολιτισμό ανά οικογένεια παραπάνω από το 5% του συνολικού της προϋπολογισμού, δείχνουν σαφή προτίμηση στη μουσική, ανεξαρτήτως κοινωνικής διαστρωμάτωσης, πολύ λιγότερο στη λογοτεχνία και σχεδόν καθόλου στις εικαστικές τέχνες, ενώ πηγή ενημέρωσής τους για θέματα πολιτισμού αποτελεί η τηλεοπτική διαφήμιση και οι σχετικές ενημερωτικές εκπομπές της τηλεόρασης, ένα μέσο το οποίο παρακολουθούν καθημερινά εννιά στους δέκα Ελληνες, ποσοστό από τα υψηλότερα στην Ευρώπη.
νέο παγκόσμιο ρεκόρ ...
Mark Rothko, Untitled (Seagram Mural), 1958
Ο πίνακας του Mark Rothko με τίτλο "Τιμή στον Ματίς", πουλήθηκε σε προχθεσινή δημοπρασία του οίκου Christie's στη Νέα Υόρκη, αντί του ποσού των 19,05 εκατ ευρώ.
Πρόκειται για την υψηλότερη τιμή με την οποία έχει πωληθεί έργο μεταπολεμικού καλλιτέχνη στα χρονικά της διεθνούς πλειοδοσίας.
Ο δημόσιος τομέας «παρέλυσε» την Πέμπτη από την 24ωρη απεργία της ΑΔΕΔΥ ...
να υποθέσουμε πως όλο τον υπόλοιπο καιρό είναι απλά ημιπαράλυτος?
δυο ταινίες που θέλω να δω ...
To ημερολόγιο μιας Γκέισας με την Ζαν Ζιγί.
και το Capote με τον Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν.
Tον Νοέμβριο του 1959 ο Τρούμαν Καπότε διάβασε στην εφημερίδα την είδηση της δολοφονίας μιας ολόκληρης οικογένειας αγροτών σε μια μικρή πόλη του Κάνσας, από δυο ληστές. Υστερα από μερικές ημέρες ξεκίνησε να ερευνήσει την υπόθεση για λογαριασμό του περιοδικού The New Yorker. Πέντε χρόνια αργότερα το Εν Ψυχρώ δημοσιεύτηκε σε τέσερις συνέχειες στο περιοδικό και έγινε βιβλίο και μάλιστα κλασσικό στο είδος του. Ο Καπότε είχε κααταφέρει να κάνει το ρεπορτάζ λογοτεχνία.
Η ταινία αφηγείται την ιστορία αυτή ...
τρομοκρατία και φασισμός ...
τα παιδιά της παγκοσμιοποίησης
Τα αποτρόπαια μέτρα του Μπλέρ δεν πέρασαν. Αυτή τη φορά !
Από την άλλη οι Γάλλοι συμφωνούν με τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Το 73% στηρίζει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και το 86% εκφράζει οργή για τη βία.
Τα αποτρόπαια μέτρα του Μπλέρ δεν πέρασαν. Αυτή τη φορά !
Από την άλλη οι Γάλλοι συμφωνούν με τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας. Το 73% στηρίζει την κατάσταση έκτακτης ανάγκης και το 86% εκφράζει οργή για τη βία.
Τετάρτη, Νοεμβρίου 09, 2005
εγώ το τέρας
της απάθειας
της ηθικής ουδετερότητας
του εθισμού στο απόκοσμο και το φρικαλέο
της προκλητικής αδιαφορίας στον πόνο του συνανθρώπου
εγώ, που γυρίζω την πλάτη στη δυστυχία της διπλανής πόρτας
που μισώ τους αδύναμους γιατί δεν μπορώ να βάλω με τους ισχυρούς
που τη βλέπω εξουσία με τον Αλβανό και κότα με την εξουσία
που παρακολουθώ στην TV τις εικόνες της φρίκης και ύστερα μπορώ και κοιμάμαι
που τίποτε δεν με εκπλήσει, τίποτα δεν μ εξοργίζει, τίποτα δεν μ αγγίζει
που πουλάω τα δικαιώματά μου αντί πινακίου "ασφάλειας"
που κάθε μέρα, με κάθε τρόπο κάνω αυτό τον κόσμο λίγο χειρότερο
που ... (συμπληρώστε ό,τι θέλετε)
της ηθικής ουδετερότητας
του εθισμού στο απόκοσμο και το φρικαλέο
της προκλητικής αδιαφορίας στον πόνο του συνανθρώπου
εγώ, που γυρίζω την πλάτη στη δυστυχία της διπλανής πόρτας
που μισώ τους αδύναμους γιατί δεν μπορώ να βάλω με τους ισχυρούς
που τη βλέπω εξουσία με τον Αλβανό και κότα με την εξουσία
που παρακολουθώ στην TV τις εικόνες της φρίκης και ύστερα μπορώ και κοιμάμαι
που τίποτε δεν με εκπλήσει, τίποτα δεν μ εξοργίζει, τίποτα δεν μ αγγίζει
που πουλάω τα δικαιώματά μου αντί πινακίου "ασφάλειας"
που κάθε μέρα, με κάθε τρόπο κάνω αυτό τον κόσμο λίγο χειρότερο
που ... (συμπληρώστε ό,τι θέλετε)
κάτι τέτοιες μέρες ...
Είναι όμως μερικές μέρες σαν την σημερινή, που σώμα και ψυχή επαναστατούν. Σηκώνουν το ανάστημά τους και αντιδρούν. Θέλουν μερίδιο στην πραγματικότητα, θέλουν άποψη στις πράξεις σου, θέλουν χώρο να ζήσουν. Τους δίνεις μία μεγάλη σφαλιάρα και σκύβουν ξανά. Μέχρι την επόμενη φορά που πρέπει να βρεις περισσότερη δύναμη, περισσότερο κουράγιο να χώσεις πιο βαθιά σώμα, ψυχή και καρδιά.
γράφει σήμερα η Κωνσταντίνα ...
όμως μια μέρα το σώμα, η ψυχή και η καρδιά δεν θα μπορούν πια να χωθούν πουθενά και η όποια σφαλιάρα δεν θα μπορέσει να τα νικήσει
πιθανότατα να είναι μια μέρα σαν τη σημερινή ...
γράφει σήμερα η Κωνσταντίνα ...
όμως μια μέρα το σώμα, η ψυχή και η καρδιά δεν θα μπορούν πια να χωθούν πουθενά και η όποια σφαλιάρα δεν θα μπορέσει να τα νικήσει
πιθανότατα να είναι μια μέρα σαν τη σημερινή ...
βαριέμαι να μεταφράζω ...
Prime Minister Tony Blair has made a final appeal to MPs to back his plan to allow police to hold terror suspects without charge for up to 90 days.
τώρα που το θυμήθηκα δεν είδα κανέναν Βρετανό πολίτη να βγεί στο πεζοδρόμιο για να διαμαρτυρηθεί για την εν ψυχρώ δολοφονία του άτυχου Βραζιλιάνου οπότε υποθέτω καλά τους κάνει ο Τόνυ ...
τώρα που το θυμήθηκα δεν είδα κανέναν Βρετανό πολίτη να βγεί στο πεζοδρόμιο για να διαμαρτυρηθεί για την εν ψυχρώ δολοφονία του άτυχου Βραζιλιάνου οπότε υποθέτω καλά τους κάνει ο Τόνυ ...
οι bloggers τους φταίγανε ...
Paris Prosecutors Eye Blogs Urging RiotsNov 08 5:14 PM US/Eastern
By PIERRE-ANTOINE SOUCHARD
Associated Press Writer
PARIS
Paris prosecutors opened an inquiry Tuesday into two young bloggers who urged French youths to riot and revolt against the police, a judicial official said.
The youths, a 16-year-old French teen and an 18-year-old with Ghanian nationality, were detained Monday in the Paris region, said the official.
They were to be placed under investigation, a step short of formal charges, for inciting harm to people and property over the Internet, said the official, who spoke on condition of anonymity because French law bars the disclosure of information from ongoing inquiries. Conviction on the charge could carry a sentence of up to five years in prison and a $52,800 fine.
more
By PIERRE-ANTOINE SOUCHARD
Associated Press Writer
PARIS
Paris prosecutors opened an inquiry Tuesday into two young bloggers who urged French youths to riot and revolt against the police, a judicial official said.
The youths, a 16-year-old French teen and an 18-year-old with Ghanian nationality, were detained Monday in the Paris region, said the official.
They were to be placed under investigation, a step short of formal charges, for inciting harm to people and property over the Internet, said the official, who spoke on condition of anonymity because French law bars the disclosure of information from ongoing inquiries. Conviction on the charge could carry a sentence of up to five years in prison and a $52,800 fine.
more
Τρίτη, Νοεμβρίου 08, 2005
state of emergency
Κατάσταση εκτάκτου ανάγκης κήρυξε σήμερα ο Ζακ Σιράκ.
Η κατάσταση, τουλλάχιστον για τις γαλλικές αρχές, έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
Η κατάσταση, τουλλάχιστον για τις γαλλικές αρχές, έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.
απαγόρευση κυκλοφορίας ...
«Τώρα θα έχουμε τη δυνατότητα να δράσουμε προληπτικά, για να αποτρέψουμε αυτά τα επεισόδια. Θα παρακολοθούμε, λίγο λίγο, την εξέλιξη των γεγονότων» δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί λίγο μετά την ανακοίνωση για την επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας στα προάστια του Παρισιού που καίγονται εδώ και λίγες ημέρες.
Η Ενωμένη Ευρώπη και ο παγκοσμιοποιημένος νεοσυντηριτισμός σημειώνουν ήδη μια μεγάλη ήττα στα πεζοδρόμια των γαλλικών γκέτο.
Η Ενωμένη Ευρώπη και ο παγκοσμιοποιημένος νεοσυντηριτισμός σημειώνουν ήδη μια μεγάλη ήττα στα πεζοδρόμια των γαλλικών γκέτο.
από τον Independent ...
Οι αμερικανοί χρησιμοποίησαν "χημικά όπλα" κατά τη διάρκεια της επίθεσής τους στην πόλη Φαλούτζα τον Νοέμβρη του 2004.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησαν λευκό φώσφορο, μια χημική ουσία η οποία σκοτώνει προκαλώντας φριχτά εγκαύματα.
"Powerful new evidence emerged yesterday that the United States dropped massive quantities of white phosphorus on the Iraqi city of Fallujah during the attack on the city in November 2004, killing insurgents and civilians with the appalling burns that are the signature of this weapon.
But now new information has surfaced, including hideous photographs and videos and interviews with American soldiers who took part in the Fallujah attack, which provides graphic proof that phosphorus shells were widely deployed in the city as a weapon.
Photographs on the website of RaiTG24, the broadcaster's 24-hours news channel, www.rainews24.it, show exactly what the former soldier means. Provided by the Studies Centre of Human Rights in Fallujah, dozens of high-quality, colour close-ups show bodies of Fallujah residents, some still in their beds, whose clothes remain largely intact but whose skin has been dissolved or caramelised or turned the consistency of leather by the shells."
Πηγαίνετε εδώ και δείτε το video
Στη συγκεκριμένη περίπτωση χρησιμοποίησαν λευκό φώσφορο, μια χημική ουσία η οποία σκοτώνει προκαλώντας φριχτά εγκαύματα.
"Powerful new evidence emerged yesterday that the United States dropped massive quantities of white phosphorus on the Iraqi city of Fallujah during the attack on the city in November 2004, killing insurgents and civilians with the appalling burns that are the signature of this weapon.
But now new information has surfaced, including hideous photographs and videos and interviews with American soldiers who took part in the Fallujah attack, which provides graphic proof that phosphorus shells were widely deployed in the city as a weapon.
Photographs on the website of RaiTG24, the broadcaster's 24-hours news channel, www.rainews24.it, show exactly what the former soldier means. Provided by the Studies Centre of Human Rights in Fallujah, dozens of high-quality, colour close-ups show bodies of Fallujah residents, some still in their beds, whose clothes remain largely intact but whose skin has been dissolved or caramelised or turned the consistency of leather by the shells."
Πηγαίνετε εδώ και δείτε το video
Δευτέρα, Νοεμβρίου 07, 2005
και για να μην ξεχνιόμαστε ...
καθώς το Παρίσι φλέγεται ετοιμάζονται να το ακολουθήσουν τα μπατζάκια μας
Έναρξη του διαλόγου για το ασφαλιστικό κήρυξαν Γ.Αλογοσκούφης και Π.Παναγιωτόπουλος.
Έναρξη του διαλόγου για το ασφαλιστικό κήρυξαν Γ.Αλογοσκούφης και Π.Παναγιωτόπουλος.
το τρίτο θύμα
ένας άντρας
τα πρώτα δύο ήταν οι δυο πιτσιρικάδες που έπαθαν ηλεκτροπληξία
update : με αφορμή ένα ποστ του no heart, no glory, no nothing
αχ αυτά τα μαλακιστήρια ... αντί να πάνε να αγοράσουν τίποτα από τις πανάκριβες μπουτίκ της γαλλικής πρωτεύουσας, αυτά προτιμάνε να καίνε αυτοκίνητα και να παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια κοντά σε ηλεκτρικούς σταθμούς
update : Three youths arrested in France for inciting riots on their websites Mon Nov 07 2005
Three teenage boys have been arrested in France for inciting violence by using their websites to urge others to join the rioting that is raging in the country, Justice Minister Pascal Clement told a media conference Monday.
The three, all aged 16 and living in the southern city of Aix-en-Provence, "called for riots and an attack on police stations," Clement said.
Their websites were hosted by a site owned by a youth radio station, Skyrock.
Police have said that those responsible for the unrest that has rocked France since October 27 have become increasingly organised, using mobile telephones to monitor police movements and text messaging and the Internet to communicate their plans.
τα πρώτα δύο ήταν οι δυο πιτσιρικάδες που έπαθαν ηλεκτροπληξία
update : με αφορμή ένα ποστ του no heart, no glory, no nothing
αχ αυτά τα μαλακιστήρια ... αντί να πάνε να αγοράσουν τίποτα από τις πανάκριβες μπουτίκ της γαλλικής πρωτεύουσας, αυτά προτιμάνε να καίνε αυτοκίνητα και να παίζουν επικίνδυνα παιχνίδια κοντά σε ηλεκτρικούς σταθμούς
update : Three youths arrested in France for inciting riots on their websites Mon Nov 07 2005
Three teenage boys have been arrested in France for inciting violence by using their websites to urge others to join the rioting that is raging in the country, Justice Minister Pascal Clement told a media conference Monday.
The three, all aged 16 and living in the southern city of Aix-en-Provence, "called for riots and an attack on police stations," Clement said.
Their websites were hosted by a site owned by a youth radio station, Skyrock.
Police have said that those responsible for the unrest that has rocked France since October 27 have become increasingly organised, using mobile telephones to monitor police movements and text messaging and the Internet to communicate their plans.
To όμορφο Παρίσι, όμορφα καίγεται ...
κι ή όμορφη Αθήνα, όμορφα κοιμάται
έγώ πάντα το έλεγα πως η επανάσταση μας περιμένει στη γωνία Σταδίου και Βουκουρεστίου έξω από το νέο κατάστημα Hermes
όλα αυτά την ώρα που ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ δηλώνει πως "η δημοκρατία είναι αποφασισμένη να φανεί πιο δυνατή απ' αυτούς που θέλουν να σπείρουν τη βία και τον φόβο".
δεν είναι τρομακτικό όταν αυτοί που σπέρνουν τη βία και τον φόβο δηλώνουν αποφασισμένοι να φανούν πιο ισχυροί από αυτούς "που θέλουν να σπείρουν τη βία και τον φόβο"?
εν τω μεταξύ δεν πρέπει να ξεχνάμε ...
If the damage escalates and sympathy for the rioters begins to fray, Mr. Sarkozy could well emerge the politically stronger of the two.>
έγώ πάντα το έλεγα πως η επανάσταση μας περιμένει στη γωνία Σταδίου και Βουκουρεστίου έξω από το νέο κατάστημα Hermes
όλα αυτά την ώρα που ο Γάλλος πρόεδρος Ζακ Σιράκ δηλώνει πως "η δημοκρατία είναι αποφασισμένη να φανεί πιο δυνατή απ' αυτούς που θέλουν να σπείρουν τη βία και τον φόβο".
δεν είναι τρομακτικό όταν αυτοί που σπέρνουν τη βία και τον φόβο δηλώνουν αποφασισμένοι να φανούν πιο ισχυροί από αυτούς "που θέλουν να σπείρουν τη βία και τον φόβο"?
εν τω μεταξύ δεν πρέπει να ξεχνάμε ...
If the damage escalates and sympathy for the rioters begins to fray, Mr. Sarkozy could well emerge the politically stronger of the two.>
Δευτέρα, Οκτωβρίου 24, 2005
Don’t get me started…(από Μανίνα Ζoυμπουλάκη)
Ηθελα να απαντήσω γενικά, αλλά έχω (α) κουλό μόντεμ που όλο χαλάει και (β) αρχαίο υπολογιστή που επίσης όλο χαλάει, κι ακόμα και τώρα που τα σενιάρισε προσωρινά ο άνθρωπός μου, ο χρόνος τους είναι περιορισμένος.
Περιμένω κάτι λεφτά (τα τελευταία τριάντα χρόνια) και θα τα αλλάξω όλα, απλώς…προς το παρόν γράφω όσο δουλεύουν τα μαραφέτια.
Δεν σας καταλαβαίνω ώρες ώρες – μα γιατί γράφετε; Δεν γράφετε επειδή σας αρέσει, επειδή κάτι σας σκάει κι αν δεν το πείτε με κάποιον τρόπο θα βγάλετε καντήλες; Δεν γράφετε επειδή έτσι γουστάρετε; Ε κι εγώ γι αυτό γράφω, απλώς μερικοί καλοί άνθρωποι με πληρώνουν πότε-πότε για να γράφω περισσότερο. Μέχρι και εγώ εκπλήσσομαι είναι η αλήθεια (που με πληρώνουν) …
Π.χ., ήθελα να πώ στον Mcmanus ότι αν δεν θέλει ένα περιοδικό να γράψω ένα κομμάτι για ένα συγκεκριμένο (ή για οποιοδήποτε) μαγαζί, επειδή κανένα περιοδικό δεν μου ανήκει εμένα προσωπικά, δεν γίνεται να γράψω για το μαγαζί. Αρα και για το δικό σου μαγαζί, που δεν ξέρω ποιο είναι: βλέπεις χριστιανέ μου να έχω στήλη με μαγαζιά σε περιοδικό; Μία είχα στο Down Town αλλά με φάγανε πριν 2 χρόνια περίπου (η διευθύντρια είπε ότι «έγραφα όλο μαλακίες», πράγμα που εξηγεί πολλά, αλλά όχι και όλα).
Ο Γιάννης Νένες, που γράφει καταπληκτικά και θα ήταν υπέροχο να έγραφε εδώ, είπε ότι τον φρικάρει η επιθετικότητα στα blogs και σα να έχει δίκιο (αν έχει άδικο, πείτε το).
Δηλαδή δουλεύουμε στα περιοδικά από την δεκαετία του ’80 όλοι (εννοώ Γαλάνης, Νένες, εγώ και κάτι άτομα ακόμα εκτός ψυχιατρικών κλινικών) ΚΙ ΑΝ έχουμε παραλάβει επιστολές διαμαρτυρίας κατά καιρούς. Εχω μία που μου στέλνει ένα γράμμα το μήνα με βρισιές στο Elle επειδή πριν 5 χρόνια μου ζήτησε να της γνωρίσω τον Πάνο Μιχαλόπουλο και δεν το έκανα. Μα δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, πώς να της τον γνωρίσω; Ποια είμαι, η Κορομηλά; Λυσσίαξε έκτοτε και με βρίζει ασταμάτητα, αφού αναγνωρίζω πλέον τον φάκελό της από τον γραφικό χαρακτήρα λες κι είναι pen pal μου.
Ο καθ΄ένας μας έχει από πέντε έξη έξαλλους αναγνώστες που συνέχεια διαμαρτύρονται – απλώς αναρωτιέσαι γιατί μας διαβάζουν, άμα τόσο πολύ τους τη σπάμε; Κι εμένα μου τη σπάει η Τατιάνα Στεφανίδου, π.χ., και για να μάθει, δεν την βλέπω ποτέ.
Το κείμενο σου αφήνει την ελευθερία να το πετάξεις στα σκουπίδια όποτε γουστάρεις: το΄γραψε κάποιος (α) για λεφτά, (β) επειδή είναι τρελός κι έτσι τη βρίσκει ή (γ) επειδή θέλει να κάνει φιγούρα σε γκόμενο/α που ελπίζει ότι διαβάζει τώρα και καλά με αφοσίωση…Δε σ’ αρέσει; Παράτα το. Τι κάθεσαι και χολοσκάς;
Επίσης η ανωνυμία είναι καλός φερετζές, δεν είναι; Σας βολεύει μια χαρούλα βλέπω. Οντως χρειάζεται αρχίδια για να γράφει κανένας με το όνομά του, ακόμα και μπούρδες. Ενώ μπορεί να γράφει ανώνυμα ό,τι θέλει όποιος θέλει, έχει-δεν έχει αρχίδια.
Το συμπέρασμα είναι: αν είστε καλά παιδιά θα γράψει κι ο Νένες. Αν όχι, θα τρώτε στη μάπα εμένα. ‘Οποτε δουλεύει το καβουρντιστήρι.
Περιμένω κάτι λεφτά (τα τελευταία τριάντα χρόνια) και θα τα αλλάξω όλα, απλώς…προς το παρόν γράφω όσο δουλεύουν τα μαραφέτια.
Δεν σας καταλαβαίνω ώρες ώρες – μα γιατί γράφετε; Δεν γράφετε επειδή σας αρέσει, επειδή κάτι σας σκάει κι αν δεν το πείτε με κάποιον τρόπο θα βγάλετε καντήλες; Δεν γράφετε επειδή έτσι γουστάρετε; Ε κι εγώ γι αυτό γράφω, απλώς μερικοί καλοί άνθρωποι με πληρώνουν πότε-πότε για να γράφω περισσότερο. Μέχρι και εγώ εκπλήσσομαι είναι η αλήθεια (που με πληρώνουν) …
Π.χ., ήθελα να πώ στον Mcmanus ότι αν δεν θέλει ένα περιοδικό να γράψω ένα κομμάτι για ένα συγκεκριμένο (ή για οποιοδήποτε) μαγαζί, επειδή κανένα περιοδικό δεν μου ανήκει εμένα προσωπικά, δεν γίνεται να γράψω για το μαγαζί. Αρα και για το δικό σου μαγαζί, που δεν ξέρω ποιο είναι: βλέπεις χριστιανέ μου να έχω στήλη με μαγαζιά σε περιοδικό; Μία είχα στο Down Town αλλά με φάγανε πριν 2 χρόνια περίπου (η διευθύντρια είπε ότι «έγραφα όλο μαλακίες», πράγμα που εξηγεί πολλά, αλλά όχι και όλα).
Ο Γιάννης Νένες, που γράφει καταπληκτικά και θα ήταν υπέροχο να έγραφε εδώ, είπε ότι τον φρικάρει η επιθετικότητα στα blogs και σα να έχει δίκιο (αν έχει άδικο, πείτε το).
Δηλαδή δουλεύουμε στα περιοδικά από την δεκαετία του ’80 όλοι (εννοώ Γαλάνης, Νένες, εγώ και κάτι άτομα ακόμα εκτός ψυχιατρικών κλινικών) ΚΙ ΑΝ έχουμε παραλάβει επιστολές διαμαρτυρίας κατά καιρούς. Εχω μία που μου στέλνει ένα γράμμα το μήνα με βρισιές στο Elle επειδή πριν 5 χρόνια μου ζήτησε να της γνωρίσω τον Πάνο Μιχαλόπουλο και δεν το έκανα. Μα δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, πώς να της τον γνωρίσω; Ποια είμαι, η Κορομηλά; Λυσσίαξε έκτοτε και με βρίζει ασταμάτητα, αφού αναγνωρίζω πλέον τον φάκελό της από τον γραφικό χαρακτήρα λες κι είναι pen pal μου.
Ο καθ΄ένας μας έχει από πέντε έξη έξαλλους αναγνώστες που συνέχεια διαμαρτύρονται – απλώς αναρωτιέσαι γιατί μας διαβάζουν, άμα τόσο πολύ τους τη σπάμε; Κι εμένα μου τη σπάει η Τατιάνα Στεφανίδου, π.χ., και για να μάθει, δεν την βλέπω ποτέ.
Το κείμενο σου αφήνει την ελευθερία να το πετάξεις στα σκουπίδια όποτε γουστάρεις: το΄γραψε κάποιος (α) για λεφτά, (β) επειδή είναι τρελός κι έτσι τη βρίσκει ή (γ) επειδή θέλει να κάνει φιγούρα σε γκόμενο/α που ελπίζει ότι διαβάζει τώρα και καλά με αφοσίωση…Δε σ’ αρέσει; Παράτα το. Τι κάθεσαι και χολοσκάς;
Επίσης η ανωνυμία είναι καλός φερετζές, δεν είναι; Σας βολεύει μια χαρούλα βλέπω. Οντως χρειάζεται αρχίδια για να γράφει κανένας με το όνομά του, ακόμα και μπούρδες. Ενώ μπορεί να γράφει ανώνυμα ό,τι θέλει όποιος θέλει, έχει-δεν έχει αρχίδια.
Το συμπέρασμα είναι: αν είστε καλά παιδιά θα γράψει κι ο Νένες. Αν όχι, θα τρώτε στη μάπα εμένα. ‘Οποτε δουλεύει το καβουρντιστήρι.
πόσο υπερήφανος αισθάνομαι ...
που είμαι και επίσημα συνάδελφος του Ν. Ευαγγελάτου
άντε και σύντομα και της Τατιάνας Στεφανίδου
άντε και σύντομα και της Τατιάνας Στεφανίδου
εμένα με χαλάει που στο Άμστερνταμ έχουν νομιμοποιηθεί γάμοι πούστηδων ...
γράφει o blogger "απογοητευτής" στο blog της psilikatzous
στο προφίλ του μας αποκαλύπτει πως του αρέσει η Madonna, η Gloria Gaynor, οι Queen και ο Μάριος Φραγκούλης μεταξύ άλλων (όπως η Αντζελα Δημητρίου και η Ειρήνη Μερκούρη)
ίσως αυτό που ήθελε να γράψει είναι :
"εμένα με χαλάει που στο Άμστερνταμ έχουν νομιμοποιηθεί γάμοι πούστηδων ... ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ Μ ΕΧΕΙ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΓΑΜΟ"
μη βαράτε μια υπόθεση έκανα ...
στο προφίλ του μας αποκαλύπτει πως του αρέσει η Madonna, η Gloria Gaynor, οι Queen και ο Μάριος Φραγκούλης μεταξύ άλλων (όπως η Αντζελα Δημητρίου και η Ειρήνη Μερκούρη)
ίσως αυτό που ήθελε να γράψει είναι :
"εμένα με χαλάει που στο Άμστερνταμ έχουν νομιμοποιηθεί γάμοι πούστηδων ... ΚΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ Μ ΕΧΕΙ ΖΗΤΗΣΕΙ ΑΚΟΜΑ ΣΕ ΓΑΜΟ"
μη βαράτε μια υπόθεση έκανα ...
WOMAN OF MASS DESTRUCTION
Σε μια από από τις καλύτερες στήλες της τον τελευταίο καιρό η Maureen Dowd αποκαλεί την Judith Milller Γυναίκα Μαζικής Καταστροφής !
Παρασκευή, Οκτωβρίου 21, 2005
καλό Σαββατοκύριακο παιδιά ...
και μην ανησυχείτε ... όλα θα γίνουν λίγο χειρότερα ...
σχολιάστε ότι θέλετε
σχολιάστε ότι θέλετε
έχει πλάκα να ανακαλύπτεις πως το κατεστημένο ...
εκτός από τις μεγάλες τραγουδίστριες κυνηγάει και τις μεγάλες ψυχολόγους, ψυχιάτρους και καραόκι διατροφολόγους
πόσες καριέρες έχει φάει αυτό το ρημάδι το κατεστημένο
πόσες καριέρες έχει φάει αυτό το ρημάδι το κατεστημένο
παραφράζοντας τον maiandros ...
...αν θες ν' ανθίσεις πρέπει να φυτρώνεις εκεί που δεν σε σπέρνουνε !
Πέμπτη, Οκτωβρίου 20, 2005
Ποιο είναι πιο τρομακτικό ? Η φωτό ή η λεζάντα ?
"Η υπουργός Εξωτερικών διαβεβαίωσε πως έχει γίνει κάποια πρόοδος αλλά αρνήθηκε να επιβεβαιώσει πως ο πόλεμος δεν πρόκειται να επεκταθεί στη Συρία".
από τους σημερινούς NY Times
Judith ... again
WASHINGTON - It was called the White House Iraq Group and its job was to make the case that Saddam Hussein had nuclear and biochemical weapons.
"They were funneling information to [New York Times reporter] Judy Miller. Judy was a charter member," the source said.
"They were funneling information to [New York Times reporter] Judy Miller. Judy was a charter member," the source said.
φίλτατη Lili ...
όπως έγραψα και στο blog σου
θα σε παρακαλούσα την επόμενη φορά που θα αναφερθείς σε μένα να είσαι πιο προσεκτική
(νομίζω πως δεν σε έχω βρίσει ποτέ, ούτε έχω ποτέ σβήσει κάποιο από τα ποστ μου και αν θες να την πεις στον mac ή στον δημήτρη εμένα άσε με απ έξω)
και όχι δεν έχω χιούμορ γιατί κι εμένα με έχει πολεμήσει το κατεστημένο και δεν μ έχει αφήσει να κάνω καριέρα μεγάλης τραγουδίστριας
θα σε παρακαλούσα την επόμενη φορά που θα αναφερθείς σε μένα να είσαι πιο προσεκτική
(νομίζω πως δεν σε έχω βρίσει ποτέ, ούτε έχω ποτέ σβήσει κάποιο από τα ποστ μου και αν θες να την πεις στον mac ή στον δημήτρη εμένα άσε με απ έξω)
και όχι δεν έχω χιούμορ γιατί κι εμένα με έχει πολεμήσει το κατεστημένο και δεν μ έχει αφήσει να κάνω καριέρα μεγάλης τραγουδίστριας
ρατσισμός ? ποιος μίλησε για ρατσισμό?
ο Οζυμάνδιας ένας blogger από την ωραία Κύπρο έγραψε σήμερα ένα ποστ στο οποίο καταφέρεται εναντίον της πολιτικής ορθότητας επειδή κάποιοι πολιτικά ορθοί γνωστοί του τον αποκάλεσαν ρατσιστή όταν τους αποκάλυψε πως "δεν βρίσκει τις μαύρες γυναίκες ελκυστικές".
Επειδή δεν επιτρέπει σχόλια στο δικό του blog αισθάνομαι υποχρεωμένος να κάνω ένα σχόλιο εδώ.
Αγαπητέ Οζυμάνδια
κανείς δεν είπε πως είσαι υποχρεωμένος να βρίσκεις τις μαύρες γυναίκες ελκυστικές ... περί ορέξεως, όπως λένε, κολοκυθόπιτα
όμως ο ρατσισμός σου δεν έγκειται στις ορέξεις σου αλλά στην απόφασή σου να μοιραστείς με τον υπόλοιπο κόσμο αυτή την τόσο άχρηστη πληροφορία
ποιός σε ρώτησε αγαπητέ αν σου αρέσουν οι μαύρες γυναίκες?
σου την έπεσε κάποια μαύρη καλλονή και την αρνήθηκες επειδή ήταν μαύρη και τώρα θέλεις να εξηγήσεις την στάση σου?
ποιός ενδιαφέρεται αν κάτω από τα παραθύρια σου κλαίνε από έρωτα η Ιμάν, η Ναόμι Κάμπελ και Τάιρα Μπανκς και συ τις απορρίπτεις?
ποια απύθμενη έλλειψη καλού γούστου σε οδηγεί στο να ποστάρεις στο Ιντερνετ τέτοιες απίστευτα βλακώδεις γενικότητες?
(α και που'σαι όλα αυτά στα λέω όχι γιατί είμαι πολιτικά ορθός, αλλά γιατί είμαι ψυχικά ευαίσθητος ... και μη φοβάσαι δεν είσαι ρατσιστής ... είσαι απλά κάφρος)
φιλικά
Επειδή δεν επιτρέπει σχόλια στο δικό του blog αισθάνομαι υποχρεωμένος να κάνω ένα σχόλιο εδώ.
Αγαπητέ Οζυμάνδια
κανείς δεν είπε πως είσαι υποχρεωμένος να βρίσκεις τις μαύρες γυναίκες ελκυστικές ... περί ορέξεως, όπως λένε, κολοκυθόπιτα
όμως ο ρατσισμός σου δεν έγκειται στις ορέξεις σου αλλά στην απόφασή σου να μοιραστείς με τον υπόλοιπο κόσμο αυτή την τόσο άχρηστη πληροφορία
ποιός σε ρώτησε αγαπητέ αν σου αρέσουν οι μαύρες γυναίκες?
σου την έπεσε κάποια μαύρη καλλονή και την αρνήθηκες επειδή ήταν μαύρη και τώρα θέλεις να εξηγήσεις την στάση σου?
ποιός ενδιαφέρεται αν κάτω από τα παραθύρια σου κλαίνε από έρωτα η Ιμάν, η Ναόμι Κάμπελ και Τάιρα Μπανκς και συ τις απορρίπτεις?
ποια απύθμενη έλλειψη καλού γούστου σε οδηγεί στο να ποστάρεις στο Ιντερνετ τέτοιες απίστευτα βλακώδεις γενικότητες?
(α και που'σαι όλα αυτά στα λέω όχι γιατί είμαι πολιτικά ορθός, αλλά γιατί είμαι ψυχικά ευαίσθητος ... και μη φοβάσαι δεν είσαι ρατσιστής ... είσαι απλά κάφρος)
φιλικά
Τετάρτη, Οκτωβρίου 19, 2005
το ανέκδοτο της χθεσινής ημέρας ...
η Ιουδήθ Μίλερ, η γυναίκα που παρέσυρε την εφημερίδα NY Times για δεύτερη φορά σε έναν χωρίς πάτο λάκκο με φίδια ( η πρώτη ήταν όταν έγραφε τα πρωτοδέλιδα για τα Οπλα Μαζικής Καταστροφής του Ιράκ) βραβεύθηκε χθες από την Ενωση Επαγγελματιών Δημοσιογράφων των ΗΠΑ με το First Amendment Award!
η φίλη Μανίνα Ζουμπουλάκη ...
μέχρι να κάνει δικό της blog θα δημοσιεύει στο δικό μου
ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΣΤΑΡ
Η Σμαράγδα Καρύδη διαφημίζει κάτι ρούχα τελευταία, έχει φωτογραφηθεί μπροστά σ΄ένα τρόλλευ και είναι πολύ όμορφη αν και – δεν είναι κάπως υπερσιβηρική η Σμαράγδα;
Δηλαδή η Δήμητρα Ματσούκα έχει αυτό το βλέμμα στις φωτογραφίες που λέει «έλα, χαλάρωσε, θα περάσουμε υπέροχα…» Ενώ η Σμαράγδα έχει το βλέμμα που λέει «Shcnell. Das ist un mastigien. Ich bin ein Berliner. Ludwic Von Beethoven. Ein, tswai, trai. Das boot» ή και καμιά φορά που είναι στις καλές της, «slaffen zi gut», αλλά μέχρι εκεί.
Είναι κολλητή με την Βίκυ Βολιώτη που φέρνει πιο Σταχάνωβιτς, είναι σα να λέει – ρώσικα, που δεν ξέρω ούτε μία λέξη, αλλά όχι επιπέδου «νοστρόβια» και «Ρασπούτιν» ή έστω «Ντα», επιπέδου «σύντροφε ήπιες όλη τη ουότκα και καταδικάζεσαι στο γκούλαγκ». Μετά φωνάζει την Σμαράγδα να πεί «Shcnell!» και αυτό ήτανε.
Μπορεί να πέφτω έξω γιατί ένας φίλος παραγωγός μου είπε ότι η Σμαράγδα είναι πολύ καταδεχτικός άνθρωπος, και, οκέυ, εννοείται ότι θα είναι καλό παιδί. Απλώς φανταστείτε ότι τις έχουν πιάσει αιχμάλωτες οι Ινδιάνοι, π.χ., την Ματσούκα, την Καρύδη και την Βολιώτη. Και πάνε με τα άλογά τους οι Απόστολος Γκλέτσος, Κώστας Σόμμερ και Αλέξης Γεωργούλης να τις σώσουνε. Διστάζουν για ένα λεπτό κι έπειτα, ποιάν θα σώσουνε; Μα τη Δήμητρα βέβαια.
Γιατί η Σμαράγδα κατ΄αρχήν έχει ένα θέμα (την φοβούνται τα άλογα), και η Βίκυ έχει άλλο θέμα (τα σιχαίνεται, και χτυπάει ένα γάλα μισό λεφτό να γίνει ξινόγαλο), άρα μένει η Δήμητρα που ούτως ή άλλως τα πήγαινε μια χαρά με τους Ινδιάνους («αυτό είναι το μανιτάρι που καπνίζετε; αχ, δείχτε μου πώς!») Οπότε, τα παλικάρια παίρνουν την Δήμητρα και φεύγουν με καλπασμό στο ηλιοβασίλεμα.
Ναι ρε μαλάκα, και μετά λέω γιατί δεν με πληρώνουνε να γράφω σήριαλ για την ελληνική τηλεόραση…Φταίει που είναι κλειστό το κύκλωμα, κατάλαβες; Είμαι σίγουρη. Δηλαδή, ηλίου φαεινότερον.
Μανίνα Ζουμπουλάκη
*Οποιος κάνει σχόλιο να μη με λέει «κυρία» γιατί ξιπάζομαι. Κι αν διαβάζει η Σμαράγδα ή η Βολιώτη, σόρρυ κορίτσια. Είστε καταπληκτικές, μην ακούτε, ο καθ΄ένας λέει κι από μια μαλακία για να περνάει η ώρα. Μπράβο. Σας.
ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΣΤΑΡ
Η Σμαράγδα Καρύδη διαφημίζει κάτι ρούχα τελευταία, έχει φωτογραφηθεί μπροστά σ΄ένα τρόλλευ και είναι πολύ όμορφη αν και – δεν είναι κάπως υπερσιβηρική η Σμαράγδα;
Δηλαδή η Δήμητρα Ματσούκα έχει αυτό το βλέμμα στις φωτογραφίες που λέει «έλα, χαλάρωσε, θα περάσουμε υπέροχα…» Ενώ η Σμαράγδα έχει το βλέμμα που λέει «Shcnell. Das ist un mastigien. Ich bin ein Berliner. Ludwic Von Beethoven. Ein, tswai, trai. Das boot» ή και καμιά φορά που είναι στις καλές της, «slaffen zi gut», αλλά μέχρι εκεί.
Είναι κολλητή με την Βίκυ Βολιώτη που φέρνει πιο Σταχάνωβιτς, είναι σα να λέει – ρώσικα, που δεν ξέρω ούτε μία λέξη, αλλά όχι επιπέδου «νοστρόβια» και «Ρασπούτιν» ή έστω «Ντα», επιπέδου «σύντροφε ήπιες όλη τη ουότκα και καταδικάζεσαι στο γκούλαγκ». Μετά φωνάζει την Σμαράγδα να πεί «Shcnell!» και αυτό ήτανε.
Μπορεί να πέφτω έξω γιατί ένας φίλος παραγωγός μου είπε ότι η Σμαράγδα είναι πολύ καταδεχτικός άνθρωπος, και, οκέυ, εννοείται ότι θα είναι καλό παιδί. Απλώς φανταστείτε ότι τις έχουν πιάσει αιχμάλωτες οι Ινδιάνοι, π.χ., την Ματσούκα, την Καρύδη και την Βολιώτη. Και πάνε με τα άλογά τους οι Απόστολος Γκλέτσος, Κώστας Σόμμερ και Αλέξης Γεωργούλης να τις σώσουνε. Διστάζουν για ένα λεπτό κι έπειτα, ποιάν θα σώσουνε; Μα τη Δήμητρα βέβαια.
Γιατί η Σμαράγδα κατ΄αρχήν έχει ένα θέμα (την φοβούνται τα άλογα), και η Βίκυ έχει άλλο θέμα (τα σιχαίνεται, και χτυπάει ένα γάλα μισό λεφτό να γίνει ξινόγαλο), άρα μένει η Δήμητρα που ούτως ή άλλως τα πήγαινε μια χαρά με τους Ινδιάνους («αυτό είναι το μανιτάρι που καπνίζετε; αχ, δείχτε μου πώς!») Οπότε, τα παλικάρια παίρνουν την Δήμητρα και φεύγουν με καλπασμό στο ηλιοβασίλεμα.
Ναι ρε μαλάκα, και μετά λέω γιατί δεν με πληρώνουνε να γράφω σήριαλ για την ελληνική τηλεόραση…Φταίει που είναι κλειστό το κύκλωμα, κατάλαβες; Είμαι σίγουρη. Δηλαδή, ηλίου φαεινότερον.
Μανίνα Ζουμπουλάκη
*Οποιος κάνει σχόλιο να μη με λέει «κυρία» γιατί ξιπάζομαι. Κι αν διαβάζει η Σμαράγδα ή η Βολιώτη, σόρρυ κορίτσια. Είστε καταπληκτικές, μην ακούτε, ο καθ΄ένας λέει κι από μια μαλακία για να περνάει η ώρα. Μπράβο. Σας.
Τρίτη, Οκτωβρίου 18, 2005
Εγώ, ο νεόπτωχος !!!
Μέχρι πριν λίγο καιρό θεωρούσα τον εαυτό μου έναν επαρκώς αμοιβόμενο εργαζόμενο. Τα εισοδήματά μου, δεδομένου ότι είμαι άγαμος και χωρίς υποχρεώσεις, μου αρκούσαν για να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου και να αποταμιεύω, έστω και ελάχιστα, για μια δύσκολη στιγμή. Ολα αυτά έχουν αλλάξει τον τελευταίο καιρό και μάλιστα δραματικά.
Τα πάντα έχουν πάρει φωτιά και ανάμεσα σε αυτά και τα μπατζάκια μου όπως λέει και η λαική ρήση. Εχω σταματήσει εδώ και καιρό να βγαίνω έξω από το σπίτι για ο,τιδήποτε άλλο εκτός για να πάω στη δουλειά μου η να επισκεφθώ τους δικούς μου. Εχω κόψει τη διασκέδαση, δεν πηγαίνω πια σε εστιατόρια, κλαμπ η μπαρ.
Εχω σταματήσει να πηγαίνω ακόμα και στον κινηματογράφο. Κι όμως παρ όλες αυτές τις περικοπές δεν τα βγάζω πλέον πέρα. Πριν λίγο καιρό έβγαινα από το σπίτι μου με επτά χιλιάδες στην τσέπη και ένοιωθα πως μου έφταναν για να κυκλοφορήσω και να διασκεδάσω. Σήμερα με 20 ευρώ ούτε που τολμώ να βγώ από το σπίτι.
Οταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ κινδυνεύω να πάθω εγκεφαλικό κάθε φορά που φτάνω στο ταμείο αφού αναγκάζομαι να πληρώσω όλο και περισότερα χρήματα, για όλο και λιγότερα προιόντα. Οι πρόσφατες ανατιμήσεις του πετρελαίου απλά κάνουν πιο δεινή την δυσχερέστατη θέση στην οποία ήδη βρίσκομαι.
Το μεγάλο μυστήριο που με βασάνιζε για αρκετό καιρό ήταν πως τα βγάζουν πέρα οικογενειάρχες με παιδιά και με υποχρεώσεις πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μου.
Δυστυχώς η λύση του μυστηρίου μου αποκαλύφθηκε όταν την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στο τμήμα δανείων μιας μεγάλης τράπεζας να κάνω και εγώ - που μέχρι τότε υπερηφανευόμουν πως μπορεί να τα έβγαζα πέρα με δυσκολία, αλλά τουλάχιστον δεν χρωστούσα σε κανέναν - αίτηση για χορήγηση δανείου !!!
Τα πάντα έχουν πάρει φωτιά και ανάμεσα σε αυτά και τα μπατζάκια μου όπως λέει και η λαική ρήση. Εχω σταματήσει εδώ και καιρό να βγαίνω έξω από το σπίτι για ο,τιδήποτε άλλο εκτός για να πάω στη δουλειά μου η να επισκεφθώ τους δικούς μου. Εχω κόψει τη διασκέδαση, δεν πηγαίνω πια σε εστιατόρια, κλαμπ η μπαρ.
Εχω σταματήσει να πηγαίνω ακόμα και στον κινηματογράφο. Κι όμως παρ όλες αυτές τις περικοπές δεν τα βγάζω πλέον πέρα. Πριν λίγο καιρό έβγαινα από το σπίτι μου με επτά χιλιάδες στην τσέπη και ένοιωθα πως μου έφταναν για να κυκλοφορήσω και να διασκεδάσω. Σήμερα με 20 ευρώ ούτε που τολμώ να βγώ από το σπίτι.
Οταν πηγαίνω στο σούπερ μάρκετ κινδυνεύω να πάθω εγκεφαλικό κάθε φορά που φτάνω στο ταμείο αφού αναγκάζομαι να πληρώσω όλο και περισότερα χρήματα, για όλο και λιγότερα προιόντα. Οι πρόσφατες ανατιμήσεις του πετρελαίου απλά κάνουν πιο δεινή την δυσχερέστατη θέση στην οποία ήδη βρίσκομαι.
Το μεγάλο μυστήριο που με βασάνιζε για αρκετό καιρό ήταν πως τα βγάζουν πέρα οικογενειάρχες με παιδιά και με υποχρεώσεις πολύ μεγαλύτερες από τις δικές μου.
Δυστυχώς η λύση του μυστηρίου μου αποκαλύφθηκε όταν την προηγούμενη εβδομάδα βρέθηκα στο τμήμα δανείων μιας μεγάλης τράπεζας να κάνω και εγώ - που μέχρι τότε υπερηφανευόμουν πως μπορεί να τα έβγαζα πέρα με δυσκολία, αλλά τουλάχιστον δεν χρωστούσα σε κανέναν - αίτηση για χορήγηση δανείου !!!
όπως διάβασα στην aspripetra
η American Society of Magazine Editors ψήφισε τα 40 καλύτερα εξώφυλλα αμερικανικών περιοδικών τα τελευταία 40 χρόνια.
Προσωπική μου άπoψη είναι πως το καλύτερο είναι το εξώφυλλο του New Yorker αμέσως μετά το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους.
Είναι black on black και αν προσέξετε καλά θα διακρίνετε το 'φάντασμα' των Πύργων τυπωμένο με 5ο χρώμα πάνω σε μαύρο φόντο.
Συγκλονιστικό!!!
απόσπασμα ...
"Μες στην άμετρη θλίψη που καταλαμβάνει κάθε άνθρωπο, όταν απομακρύνεται από την παιδική ηλικία κι αρχίζει να διαισθάνεται ότι πρέπει να πορευτεί και να συναντήσει το θάνατο μόνος κι αποκομμένος, σ' αυτή την άμετρη θλίψη που μπορεί ήδη να ονομαστεί θεικό δέος, ο άνθρωπος αναζητά ένα σύντροοφο ώστε να βαδίσει μαζί του, πιασμένος χέρι - χέρι, προς τη σκοτεινή Πύλη : κι όταν δοκιμάσει πόσο ηδονικό είναι να πλαγιάζει μ' ένα άλλο πλάσμα στο κρεβάτι, καταλήγει να πιστεύει ότι αυτός ο τόσο στενός συγχρωτισμός των σωμάτων μπορεί να διαρκέσει ως τον θάνατο ... γιατί κάθε πλάσμα, έστω κι αν είναι ωχρό και κοκαλιάρικο και μικροκαμωμένο λαχταρά την αγάπη που θα το προστατεύσει ως την αιωνιότητα από τον θάνατο, από τον φόβο του θανάτου που ανανεώνεται κάθε βράδυ καθώς πέφτει το σκοτάδι κι εκείνο πρέπει να κοιμηθεί μόνο του, από τον φόβο που το κυκλώνει και το γλείφει σαν φλόγα ..."
Χέρμαν Μπροχ, Οι Υπνοβάτες,
βιβλίο δεύτερο : Ες ή η Αναρχία.
(μετάφραση Κ. Κουντούρης)
Χέρμαν Μπροχ, Οι Υπνοβάτες,
βιβλίο δεύτερο : Ες ή η Αναρχία.
(μετάφραση Κ. Κουντούρης)
Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2005
ΠΑΙΔΙΑ Η DIS ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ?
τι κάνει εκεί που βρίσκεται? πως είναι δυνατόν να μένει μακρυά από την ελλληνική blogόσφαιρα ? ποια νυχτωδία το νου της έχει πάρει?
αποκλειστικό ...
μετά τη γρίππη των πουλερικών μια νέα πανδημία απειλεί την Ευρώπη: η ανεμοβλογιά των πρασίνων αλόγων
ήδη εντοπίστηκε ένα πράσινο άλογο με ανεμοβλογιά στους Αντίπαξους
developing
business class
από τη Μ. Ζουμπουλάκη
Πήγα στο Λονδίνο με μπίζνες γιατί δεν είχε θέση στην οικονομική και κάπου έπρεπε να με βάλουνε – με άλλα λόγια πλήρωσα οικονομική και με ταξιδέψαν με μπίζνες, μάλλον από μαλακία τους, αλλά δεν παραπονιέμαι.
Ως τώρα ταξίδευα πάντα με διάφορα σελέμπριτις που πήγαιναν μπίζνες κι εγώ στην οικονομική, εκτός από κάποια στιγμή το καλοκαίρι που πέτυχα την Νόνικα Γαληνέα στη θέση 295 ας πούμε, που δεν υπάρχει οικονομικότερη. (Oι μπίζνες είναι στις μπροστινές θέσεις κι όσο πιο πίσω, τόσο πιο πλέμπα. Εξω από τους καμπινέδες, στο τέρμα του αεροπλάνου, κάθονται οι οικονομικοί μετανάστες και πάντα περιμένεις κότες, γιαγιάδες με ταπεράκια και τα σχετικά. Αλλά δεν έχει. Μόνο Φιλιππινέζες.) Η Νόνικα ανέβηκε στην εκτίμησή μου που δεν πληρώνει τα διπλά για να ταξιδέψει «με άνεση». Αλλά δεν της το είπα γιατί ίσως να μην βρήκε θέση στις μπίζνες και να το φυσούσε και να μην κρύωνε, οπότε καλύτερα που δεν το έθιξα.
Στην μπίζνες της ΒΑ (British Airways) σου φέρνουν φαγητό με δόσεις και όχι σύσσωμο όπως συνήθως, πράγμα που αγνοούσα. Μου έφεραν λοιπόν ένα δισκάκι με ένα τόσο δα σολωμούδι πάνω σε κάτι χορτάρια συν ένα προφιτερόλ. Κόντευα να μασήσω τα καθίσματα από την πείνα, οπότε έφαγα τον σολωμό, τα χορτάρια, τα φακελάκια με το αλατοπίπερο, τις ζαχαρίνες, το πετσετάκι και το προφιτερόλ. Σε δέκα λεπτά ήρθε αεροσυνοδός και με ρώτησε αν είμαι έτοιμη για το κυρίως πιάτο – που σημαίνει ότι είχα τσακίσει πρώτο πιάτο, συνοδευτικά και γλυκό ταυτόχρονα, δεν υπήρχε χώρος για κυρίως πιάτο, και…ένοιωσα πολύ μαλάκας, ειδικά που δεν μπορούσα να κρύψω κάπου το πιατάκι του γλυκού και να προσποιηθώ ότι μου έπεσε σε ένα χαντάκι.
Αμέσως μετά σηκώθηκε ο μπροστινός μου και άρχισε να μιλάει με τον πισινό μου για (α) την Τζιά και πόσο υπέροχο μέρος είναι και (β) πως η ΝΔ δεν έκανε τελικά καμιά απόλυση και γι αυτό αποδεικνύονται καλοί άνθρωποι οι Νουδούδες. Χέστηκα και για τα δύο, αλλά το ταξίδι είναι 3μισυ ώρες, και ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΘΕΜΑ ούτε μετά την ταινία, που ήτανε πίπα και δεν βλεπότανε έτσι κι αλλοιώς.
Το (α) είναι ό,τι πιο βαρετό γιατί το συζητάει μια συγκεκριμένη κλίκα Aθηναίων (όσοι έχουνε κότερα / φίλους με κότερα) και πάντα λένε για τις παραλίες στις οποίες δεν συχνάζουν πολλά κότερα, για το φαγητό που έχουν οι ταβέρνες σ΄αυτές τις παραλίες και για το αν υπάρχουν χωριά ανέγγιχτα από το χρόνο/τον τουρισμό/το σεξ στο νησί. Το νησί είναι το χειρότερό μου, επίσης: όπου και να πάς βρίσκεις κότερα, ιστιοπλοικά, σκάφη, βάρκες, ακόμα και στα βουνά συναντάς καπετάνιους με τα χαρακτηριστικά καπελάκια με την άγκυρα και τις μαρινιέρες, και γκόμενες μαυρισμένες σαν τον Ρόμπερτ Εβανς με μεταξωτά παρεό που φαίνεται ο κώλος τους από κάτω σα το χάρτη της Αστραλίας. Είναι φρίκη, και αν το νησί ενδεχομένως βλέπεται, αυτό που εκπροσωπεί ταξικά είναι «φέρτε μου ένα κουβά ξεράσω αυτή τη στιγμή».
Επίσης στο (β), μόνο εγώ ξέρω «φαγωμένους» από την ΝΔ; Για την ακρίβεια συμπαθούσα και τον Ρουσσόπουλο, κάποτε του έκανα συνέντευξη κι έβγαλα κατά λάθος από την τσάντα μου ένα ταμπόν όταν μου ζήτησε μολύβι κι ούτε που κόλωσε. Μάλιστα μου έλεγαν διάφοροι «έχεις σαλτάρει» κι εγώ απαντούσα «μα όχι, είναι καλό παιδί». Τώρα τον έχω τοποθετήσει πλάι στη Τζιά και ίσως ακόμα παρακάτω. Δηλαδή να πούμε κάτι καλό για την ΝΔ, οκέυ, δε με χαλάει – αλλά όχι ότι δεν έχει φάει κόσμο. Δεν μιλάω καν για Πασόκους, που πάει στο διάολο, μιλάω για αριστεριστές, αναρχο-αυτόνομους, νούμερα, άτομα που έκαναν μία δουλίτσα και τώρα έχουν πάρει δρόμο, αγάλι-αγάλι βέβαια για να μη γίνει σκάνδαλο, αλλά - τον πούλο.
Εκανα ένα ταξίδι όνειρο, μιλάμε. Ηθελα να φωνάξω στον τύπο που δεν έκλεισε μισό λεφτό τον τσενέ του ότι είναι αλλού ξημερωμένος, ότι ο Ρουσσόπουλος μπορεί να μην φρικάρει μ΄ένα ταμπόν στη μούρη, αλλά είναι πληρωμένο όργανο μιάς κυβέρνησης, ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι «καλή για το λαό» γιατί η κυβέρνηση είναι καλή για πάρτη της και ότι η Τζιά σαν νησί είναι απελπισία, αδερφέ μου, ψόφια, με αυτές τις σκατί γκόμενες, με τους γιαλαντζί καπετάνιους, με τους φιλιππινέζους ναύτες των κοτέρων, δηλαδή γάμισέ τα…Ο συνομιλητής του τύπου έκανε σχόλια «μμμ» και «χμ» ίσως επειδή είχε πέσει σε κώμα και ποτέ ένα ταξίδι προς Λονδίνο δεν μου φάνηκε τόσο ατέλειωτο. Περίμενα ότι επειδή ήμουν στην μπίζνες θα υπήρχε μία αποζημίωση, ένα «συγγνώμη», ένα καλό μαχαιροπήρουνο να το πάρω σπίτι, ΚΑΤΙ. Αλλά απλώς στο τέλος ήρθε η αεροσυνοδός και μου έδωσε μία μίνι Κιτ-κατ. Που την έφαγα βέβαια γιατί πόσο μπορείς να αντισταθείς στο Σύστημα τελικά; Ελάχιστα…
Πήγα στο Λονδίνο με μπίζνες γιατί δεν είχε θέση στην οικονομική και κάπου έπρεπε να με βάλουνε – με άλλα λόγια πλήρωσα οικονομική και με ταξιδέψαν με μπίζνες, μάλλον από μαλακία τους, αλλά δεν παραπονιέμαι.
Ως τώρα ταξίδευα πάντα με διάφορα σελέμπριτις που πήγαιναν μπίζνες κι εγώ στην οικονομική, εκτός από κάποια στιγμή το καλοκαίρι που πέτυχα την Νόνικα Γαληνέα στη θέση 295 ας πούμε, που δεν υπάρχει οικονομικότερη. (Oι μπίζνες είναι στις μπροστινές θέσεις κι όσο πιο πίσω, τόσο πιο πλέμπα. Εξω από τους καμπινέδες, στο τέρμα του αεροπλάνου, κάθονται οι οικονομικοί μετανάστες και πάντα περιμένεις κότες, γιαγιάδες με ταπεράκια και τα σχετικά. Αλλά δεν έχει. Μόνο Φιλιππινέζες.) Η Νόνικα ανέβηκε στην εκτίμησή μου που δεν πληρώνει τα διπλά για να ταξιδέψει «με άνεση». Αλλά δεν της το είπα γιατί ίσως να μην βρήκε θέση στις μπίζνες και να το φυσούσε και να μην κρύωνε, οπότε καλύτερα που δεν το έθιξα.
Στην μπίζνες της ΒΑ (British Airways) σου φέρνουν φαγητό με δόσεις και όχι σύσσωμο όπως συνήθως, πράγμα που αγνοούσα. Μου έφεραν λοιπόν ένα δισκάκι με ένα τόσο δα σολωμούδι πάνω σε κάτι χορτάρια συν ένα προφιτερόλ. Κόντευα να μασήσω τα καθίσματα από την πείνα, οπότε έφαγα τον σολωμό, τα χορτάρια, τα φακελάκια με το αλατοπίπερο, τις ζαχαρίνες, το πετσετάκι και το προφιτερόλ. Σε δέκα λεπτά ήρθε αεροσυνοδός και με ρώτησε αν είμαι έτοιμη για το κυρίως πιάτο – που σημαίνει ότι είχα τσακίσει πρώτο πιάτο, συνοδευτικά και γλυκό ταυτόχρονα, δεν υπήρχε χώρος για κυρίως πιάτο, και…ένοιωσα πολύ μαλάκας, ειδικά που δεν μπορούσα να κρύψω κάπου το πιατάκι του γλυκού και να προσποιηθώ ότι μου έπεσε σε ένα χαντάκι.
Αμέσως μετά σηκώθηκε ο μπροστινός μου και άρχισε να μιλάει με τον πισινό μου για (α) την Τζιά και πόσο υπέροχο μέρος είναι και (β) πως η ΝΔ δεν έκανε τελικά καμιά απόλυση και γι αυτό αποδεικνύονται καλοί άνθρωποι οι Νουδούδες. Χέστηκα και για τα δύο, αλλά το ταξίδι είναι 3μισυ ώρες, και ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΘΕΜΑ ούτε μετά την ταινία, που ήτανε πίπα και δεν βλεπότανε έτσι κι αλλοιώς.
Το (α) είναι ό,τι πιο βαρετό γιατί το συζητάει μια συγκεκριμένη κλίκα Aθηναίων (όσοι έχουνε κότερα / φίλους με κότερα) και πάντα λένε για τις παραλίες στις οποίες δεν συχνάζουν πολλά κότερα, για το φαγητό που έχουν οι ταβέρνες σ΄αυτές τις παραλίες και για το αν υπάρχουν χωριά ανέγγιχτα από το χρόνο/τον τουρισμό/το σεξ στο νησί. Το νησί είναι το χειρότερό μου, επίσης: όπου και να πάς βρίσκεις κότερα, ιστιοπλοικά, σκάφη, βάρκες, ακόμα και στα βουνά συναντάς καπετάνιους με τα χαρακτηριστικά καπελάκια με την άγκυρα και τις μαρινιέρες, και γκόμενες μαυρισμένες σαν τον Ρόμπερτ Εβανς με μεταξωτά παρεό που φαίνεται ο κώλος τους από κάτω σα το χάρτη της Αστραλίας. Είναι φρίκη, και αν το νησί ενδεχομένως βλέπεται, αυτό που εκπροσωπεί ταξικά είναι «φέρτε μου ένα κουβά ξεράσω αυτή τη στιγμή».
Επίσης στο (β), μόνο εγώ ξέρω «φαγωμένους» από την ΝΔ; Για την ακρίβεια συμπαθούσα και τον Ρουσσόπουλο, κάποτε του έκανα συνέντευξη κι έβγαλα κατά λάθος από την τσάντα μου ένα ταμπόν όταν μου ζήτησε μολύβι κι ούτε που κόλωσε. Μάλιστα μου έλεγαν διάφοροι «έχεις σαλτάρει» κι εγώ απαντούσα «μα όχι, είναι καλό παιδί». Τώρα τον έχω τοποθετήσει πλάι στη Τζιά και ίσως ακόμα παρακάτω. Δηλαδή να πούμε κάτι καλό για την ΝΔ, οκέυ, δε με χαλάει – αλλά όχι ότι δεν έχει φάει κόσμο. Δεν μιλάω καν για Πασόκους, που πάει στο διάολο, μιλάω για αριστεριστές, αναρχο-αυτόνομους, νούμερα, άτομα που έκαναν μία δουλίτσα και τώρα έχουν πάρει δρόμο, αγάλι-αγάλι βέβαια για να μη γίνει σκάνδαλο, αλλά - τον πούλο.
Εκανα ένα ταξίδι όνειρο, μιλάμε. Ηθελα να φωνάξω στον τύπο που δεν έκλεισε μισό λεφτό τον τσενέ του ότι είναι αλλού ξημερωμένος, ότι ο Ρουσσόπουλος μπορεί να μην φρικάρει μ΄ένα ταμπόν στη μούρη, αλλά είναι πληρωμένο όργανο μιάς κυβέρνησης, ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι «καλή για το λαό» γιατί η κυβέρνηση είναι καλή για πάρτη της και ότι η Τζιά σαν νησί είναι απελπισία, αδερφέ μου, ψόφια, με αυτές τις σκατί γκόμενες, με τους γιαλαντζί καπετάνιους, με τους φιλιππινέζους ναύτες των κοτέρων, δηλαδή γάμισέ τα…Ο συνομιλητής του τύπου έκανε σχόλια «μμμ» και «χμ» ίσως επειδή είχε πέσει σε κώμα και ποτέ ένα ταξίδι προς Λονδίνο δεν μου φάνηκε τόσο ατέλειωτο. Περίμενα ότι επειδή ήμουν στην μπίζνες θα υπήρχε μία αποζημίωση, ένα «συγγνώμη», ένα καλό μαχαιροπήρουνο να το πάρω σπίτι, ΚΑΤΙ. Αλλά απλώς στο τέλος ήρθε η αεροσυνοδός και μου έδωσε μία μίνι Κιτ-κατ. Που την έφαγα βέβαια γιατί πόσο μπορείς να αντισταθείς στο Σύστημα τελικά; Ελάχιστα…
Παρασκευή, Οκτωβρίου 14, 2005
α σήμερα έχω όρεξη ...
κάποιος έγραφε πριν όχι πολύ καιρό ...
"Δε πα να πας στην άκρη του κόσμου, να βγεις απο το monitor, να αλλάξεις διαβατήριο, να ζήσεις για πάντα στην Αλμπουκέρκη, να βυθιστείς στον Ατλαντικό; Το μάτι του ΜΑΛΑΚΑ θα σε βλέπει παντού!"
(τώρα αποχαιρέτα τη την άκρη του κόσμου και την Αλμπουκέρκη που χάνεις ... τώρα ξαναβγές στο μπαλκόνι του monitor ... η μοναξιά στα βάθη του Ατλαντικού μπορεί να είναι τρομακτική)
"Δε πα να πας στην άκρη του κόσμου, να βγεις απο το monitor, να αλλάξεις διαβατήριο, να ζήσεις για πάντα στην Αλμπουκέρκη, να βυθιστείς στον Ατλαντικό; Το μάτι του ΜΑΛΑΚΑ θα σε βλέπει παντού!"
(τώρα αποχαιρέτα τη την άκρη του κόσμου και την Αλμπουκέρκη που χάνεις ... τώρα ξαναβγές στο μπαλκόνι του monitor ... η μοναξιά στα βάθη του Ατλαντικού μπορεί να είναι τρομακτική)
As Tears Go By (Jagger/Richards)
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Smiling faces I can see, but not for me
I sit and watch as tears go by
My riches can't buy everything
I want to hear the children sing
All I ever hear is the sound of rain falling on the ground
I sit and watch as tears go by
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Doin' things I used to do, they think they are new
I sit and watch as tears go by
Mm mm mm...
(δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά σήμερα το άκουγα στο ραδιόφωνο το πρωί και μου κόλησε)
I sit and watch the children play
Smiling faces I can see, but not for me
I sit and watch as tears go by
My riches can't buy everything
I want to hear the children sing
All I ever hear is the sound of rain falling on the ground
I sit and watch as tears go by
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Doin' things I used to do, they think they are new
I sit and watch as tears go by
Mm mm mm...
(δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά σήμερα το άκουγα στο ραδιόφωνο το πρωί και μου κόλησε)
........................ επίκαιρο ???
"It seems that although we tell people that the Internet is a public space, people just don't get it," said Susan B. Barnes, associate director of the Lab for Social Computing at the Rochester Institute for Technology, which studies social issues in computing.
A blogger can erase a previous entry, but it's often saved on an Internet server and remains visible for years to come".
and years and years to come ....
A blogger can erase a previous entry, but it's often saved on an Internet server and remains visible for years to come".
and years and years to come ....
και πάνω που ήθελα να πηδήξω από το μπαλκόνι ...
αντελήφθην πως ο πήχυς ήταν τόσο πολύ ανεβασμένος και το ξανασκέφτηκα ...
έτσι πήγα για ψάρεμα (είπα στον εαυτό μου δεν γ....ς που δεν γ....ας δεν πας καλύτερα για ψάρεμα ...)
"O συγγραφέας εκτός απο παπαριές τυχαίνει να είναι και ομοφυλόφιλος...και όταν δεν έχεις αγαπηθεί εσύ είναι πολύ "λογικό" άν και παπαριά να ομιλείς περί φάν με κέντρο το δικό σου φάν (κοινώς της ψωλής σου η μάλλον του κόλου σου τον χαβά)...είναι πολύ πιθανό οτι αυτά που γράφεις εσύ Κώστα με τον λογική της Θυσίας για ένα παιδί ή ένα άλλο άνθρωπο θα του φαίνονται Ιερογλυφικά ή Κινέζικα.
Το μόνο που φαινόμαστε να αντιλαμβανόμαστε είναι η ανάγκη μας να γίνουμε αποδεκτοί έστω και με το ζόρι υιοθετώντας παιδιά για τα οποία δεκάρα δεν δίνουμε".
είδα το ψάρι που έπιασα το μύρισα και βρώμαγε χειρότερα κι από τα σκουπίδια
απελπισμένος ξαναπήγα για ψάρεμα (ναι, ναι, ξέρω η αγαμία κλπ κλπ )
"Kώστα όχι απλά συμφωνώ μαζί σου,αλλά θα ζητούσα απο τους προλαλήσαντες να μην διαβάζουν επιλεκτικά...δεν έγραψα ότι αποτάσσομαι τους ομοφυλοφίλους...έγραψα ότι δεν έχει αγαπηθεί και περιορίζει σχεδόν τα πάντα στην ευχαριστησή του...γεγονός που αφορά όλους τους χαρακτήρες, και όχι τις λεγόμενες σεξουαλικές επιλογές τους.
Ετοιμάζω όμως ένα ποστ.
Υ.Γ.Και τον συγκεκριμένο άνθρωπο τυχαίνει να τον γνωρίζω απο σχολικής ηλικίας...η οικογένεια ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για ότι εκφράζει με τις απόψεις..περί τρέλλας διαζυγίου και ελευθέρου χρόνου για πήδημα".
αυτό το πράγμα βρώμαγε χειρότερα κι από το προηγούμενο
κι έτσι σκέφτηκα να πηδήξω, αλλά αντελήφθην πως ο πήχυς είχε τόση ώρα που εγώ ψάρευα ανέβει ακόμα περισότερο (ποιος πούστης ανεβάζει αυτόν τον πήχυ δεν ξέρω)
κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω να σηκώνω τον σταυρό του καλλιτέχνη που είναι το έργο του και καμιά φορά και αυτά που γράφει ....
έτσι πήγα για ψάρεμα (είπα στον εαυτό μου δεν γ....ς που δεν γ....ας δεν πας καλύτερα για ψάρεμα ...)
"O συγγραφέας εκτός απο παπαριές τυχαίνει να είναι και ομοφυλόφιλος...και όταν δεν έχεις αγαπηθεί εσύ είναι πολύ "λογικό" άν και παπαριά να ομιλείς περί φάν με κέντρο το δικό σου φάν (κοινώς της ψωλής σου η μάλλον του κόλου σου τον χαβά)...είναι πολύ πιθανό οτι αυτά που γράφεις εσύ Κώστα με τον λογική της Θυσίας για ένα παιδί ή ένα άλλο άνθρωπο θα του φαίνονται Ιερογλυφικά ή Κινέζικα.
Το μόνο που φαινόμαστε να αντιλαμβανόμαστε είναι η ανάγκη μας να γίνουμε αποδεκτοί έστω και με το ζόρι υιοθετώντας παιδιά για τα οποία δεκάρα δεν δίνουμε".
είδα το ψάρι που έπιασα το μύρισα και βρώμαγε χειρότερα κι από τα σκουπίδια
απελπισμένος ξαναπήγα για ψάρεμα (ναι, ναι, ξέρω η αγαμία κλπ κλπ )
"Kώστα όχι απλά συμφωνώ μαζί σου,αλλά θα ζητούσα απο τους προλαλήσαντες να μην διαβάζουν επιλεκτικά...δεν έγραψα ότι αποτάσσομαι τους ομοφυλοφίλους...έγραψα ότι δεν έχει αγαπηθεί και περιορίζει σχεδόν τα πάντα στην ευχαριστησή του...γεγονός που αφορά όλους τους χαρακτήρες, και όχι τις λεγόμενες σεξουαλικές επιλογές τους.
Ετοιμάζω όμως ένα ποστ.
Υ.Γ.Και τον συγκεκριμένο άνθρωπο τυχαίνει να τον γνωρίζω απο σχολικής ηλικίας...η οικογένεια ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για ότι εκφράζει με τις απόψεις..περί τρέλλας διαζυγίου και ελευθέρου χρόνου για πήδημα".
αυτό το πράγμα βρώμαγε χειρότερα κι από το προηγούμενο
κι έτσι σκέφτηκα να πηδήξω, αλλά αντελήφθην πως ο πήχυς είχε τόση ώρα που εγώ ψάρευα ανέβει ακόμα περισότερο (ποιος πούστης ανεβάζει αυτόν τον πήχυ δεν ξέρω)
κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω να σηκώνω τον σταυρό του καλλιτέχνη που είναι το έργο του και καμιά φορά και αυτά που γράφει ....
Πέμπτη, Οκτωβρίου 13, 2005
λοιπόν τρέξτε για εμβόλιο ...
ο αρμόδιος επίτροπος αναφέρει πως πρέπει να εμβολιαστούμε ΟΛΟΙ οι Ευρωπαίοι λόγω της επρχόμενης γρίπης των πουλερικών
θα σας δω στο φαρμακείο της γειτονιάς
θα σας δω στο φαρμακείο της γειτονιάς
Τετάρτη, Οκτωβρίου 12, 2005
- "Ποιό είναι αυτό το ανθρωπάριο που κουβαλάω μέσα μου" αναρωτιέμαι;
- "Ο εαυτός σου" μου απαντάει εκείνο και χαμογελάει χαιρέκακα.
j p witkin
Queer saint 1999
Η Γοητεία του Ανομολόγητου
" Ανάπηροι παντός τύπου, νάνοι, γίγαντες, καμπούρηδες, τραβεστί, γυναίκες με μούσι, καλλιτέχνες του τσίρκου, γυναίκες με έναν μαστό, άνθρωποι που ζουν σαν ήρωες κόμικ, σάτυροι, σιαμαίοι ενωμένοι στο μέτωπο, άνθρωποι με ουρές, κέρατα, φτερούγες, οποιοσδήποτε έχει γεννηθεί χωρίς χέρια, πόδια, μαστούς ή γεννητικά όργανα, αφέντες και δούλοι στο σεξ, γυναίκες των οποίων το πρόσωπο είναι σκεπασμένο από φλύκταινες και θα δεχόντουσαν να ποζάρουν με βραδυνά φορέματα, ένα ξανθό κορίτσι με δύο πρόσωπα, ερμαφρόδιτοι και τερατογενέσεις, οποιοσδήποτε φέρει τις πληγές του Χριστού".
Αυτή είναι η αγγελία με την οποία ο πιο προκλητικός φωτογράφος της εποχής μας, ο
Τζόελ - Πήτερ Γουίτκιν, αναζητεί τα μοντέλα του. Πολλές φορές τα μοντέλα αυτά είναι πτώματα η κομμάτια από πτώματα που βρίσκει στις αίθουσες των νεκροτομείων και των μαθημάτων ανατομίας. Για τη δημιουργία της πιο διάσημης φωτογραφίας του, με τίτλο "Le baiser (The Kiss)", ζήτησε από έναν παθολόγο να κόψει στα δύο ένα ανθρώπινο κεφάλι και στη συνέχεια τοποθέτησε τα δύο κομάτια χείλη με χείλη, σε ένα μακάβριο φιλί. Οι φωτογραφίες του Γουίτκιν κάνουν τα έργα του Ντάμιεν Χιρστ να μοιάζουν με παιδικές ζωγραφιές.
Οι θαυμαστές του δεν διστάζουν να τον συγκρίνουν με τον Ιερώνυμο Μπος, οι επικριτές του τον κατηγορούν για κιτς απόπειρες εντυπωσιασμού. Οι Ευρωπαίοι τον αναγνωρίζουν σαν σημαντικό καλλιτέχνη, οι Αμερικάνοι τον αντιμετωπίζουν σαν ένοχο μυστικό.
Τρίτη, Οκτωβρίου 11, 2005
απόσπασμα ...
Eίμαι ξαπλωμένος δίπλα στον Μαρκ και βλέπουμε MTV. Μετά το Pull Up To The Bumble της Grace Jones παίζουν το Road to Nowhere των Talking Heads.
“Tι έχουν πάθει;” ρωτάει ο Μαρκ.
“Εχουν πάθει κρίση νοσταλγίας” του λέω και είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα.
“Και μεις τι φταίμε;” λέει ο Μαρκ κι αλλάζει κανάλι.
Παίρνει από το κομοδίνο το κουτί με τη φούντα κι αρχίζει να στρίβει ένα τσιγάρο. Τον παρατηρώ κι ένα κύμα ακαθόριστων συναισθημάτων μου κλείνει τον λαιμό κι αυτή τη φορά τα μάτια μου βουρκώνουν. Για μια στιγμή η εικόνα της γεροδεμένης πλάτης του, χρυσαφένια από το φως της λάμπας, θολώνει. Απλώνω το χέρι, τον χαιδεύω κι αυτός γυρνάει εκνευρισμένος και μου λέει να σταματήσω.
Τα μάτια του είναι γαλάζια, σκοτεινά, με μαύρους κύκλους. Στρίβει το τσιγάρο, τ’ανάβει, τραβάει μια βαθιά ρουφηξιά και στο πρόσωπό του απλώνεται μια έκφραση απόλαυσης που έχω να δω από τις πρώτες φορές που πέσαμε μαζί στο κρεβάτι και η οποία κρατάει μόνο για μια στιγμή για να διαλυθεί αμέσως μαζί με τον καπνό που ξεφυσάει.
Στην τηλεόραση παίζει το Ψυχώ 2. Οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν μόλις τελειώσει. Το απόγευμα μίλησα με τον Νικήτα στο τηλέφωνο και μου είπε πως η Μαίρη ήταν στο rave party που έκανε μπούκα η αστυνομία και το οποίο κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία των ειδήσεων. Μου είπε να πάρω την Μαίρη να μου πει λεπτομέρειες, αλλά έκλεισα το τηλέφωνο κι ένοιωθα τόσο κουρασμένος που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Κάπνισα δυο τσιγάρα απανωτά,πήρα δυο Χanax και ξάπλωσα δίπλα στον Μαρκ που κοιμόταν.
Τώρα ο Μαρκ παρακολουθεί το Ψυχώ 2, μαστουρωμένος και μου λέει πως φοβάται. Φοβάται πως σε λίγο καιρό θα επιστρέψει στο Βερολίνο και με ρωτάει αν έχω ιδεα πόσο δύσκολο είναι να ζεις στο Βερολίνο, ιδίως τον χειμώνα. Του λέω πως όχι, δεν έχω ιδέα και θέλω να συμπληρώσω πως δεν δίνω δεκάρα, αλλά κάτι στον τρόπο που σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι με κάνει να σταματήσω.
“Εχει μείνει καθόλου κόκα;” με ρωτάει.
Θέλω να του φωνάξω πως δεν είμαι το Χημείο του Κράτους, αλλά η ματιά μου πέφτει στα φαγωμένα νύχια του κι έτσι βγάζω από την τσέπη του τζήν μου,που είναι πεταμένο στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, το τελευταίο μου γραμμάριο και του το δίνω. Εντάξει, δεν είναι το τελευταίο μου γραμμάριο, αλλά για τον Μαρκ είναι.
Ο Μαρκ απλώνει πάνω στο κομοδίνο δυο γραμμές, με μια πιστωτική κάρτα που έχει λήξει. Διπλώνει ένα χαρτονόμισμα,το κάνει καλαμάκι, ρουφάει την μια γραμμή και μου το δίνει. Καθαρίζω την μύτη μου μ ένα χαρτομάντηλο και ρουφάω κι εγώ.Η άσπρη σκόνη καίει για λίγο τα ρουθούνια μου, κάνει την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα και παίρνω μια βαθιά ανάσα και κρατάω τον αέρα στα πνευμόνια μου μέχρι που το πρόσωπό μου γίνεται κόκκινο. Ο Μαρκ με κυτάει με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό του.
“ Μοιάζεις με γουρούνι” ψιθυρίζει μέσα απ τα δόντια του.
(Μπορεί και να συνεχίζεται)
(τελικά συνεχίζεται)
“Ευχαριστώ” του λέω καθώς αφήνω σιγά-σιγά τον αέρα να βγεί. Παίζω αμήχανα με το τηλεκοντρόλ. Στην οθόνη μια γυναίκα, κάποια ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της, περπατάει αργά σ ένα ασπρόμαυρο λιμάνι. Ο Μαρκ την παρακολουθεί με γυάλινο βλέμα, ενώ με το χέρι του κρατάει τον ρυθμό σ ένα τραγούδι που παίζει στο μυαλό του.
Παρατηρώ τα όμορφα χείλη του, την λεπτή γραμμή της μύτης, τα βλέφαρά του που δεν ανοιγοκλείνουν αλλά μένουν ανοιχτά, κολημένα, άδεια.
“ Νοιώθω σαν μύγα στο μικροσκόπιο κάθε φορά που με κοιτάς έτσι” λέει ο Μάρκ χωρίς ενώ έχει αρχίσει ήδη να στρίβει άλλο ένα τσιγάρο.
“ Το αποφάσισα” συνεχίζει. “ Θα φύγω. Μάλλον τον επόμενο μήνα. Βαρέθηκα. Και την λιακάδα και την Αθήνα και σένα κι αυτό το κρεβάτι. Θα φύγω στα τέλη του Φλεβάρη. Κι ύστερα βλέπουμε.”
Γέρνει το κεφάλι και με κυτάει σαν να περιμένει να πω κάτι,όμως είμαι τόσο εξουθενωμένος που το μόνο που καταφέρνω να πω είναι:
“Εντάξει. Οπως γουστάρεις.”
Ο Μάρκ ανάβει το τζόιντ. Εξω αρχίζει να βρέχει. Χοντρές σταγόνες χτυπάνε στο τζάμι της μπαλκονόπορτας κι ύστερα λειώνουν και τρέχουν σαν μικρά ποτάμια.
Σηκώνομαι, πηγαίνω στην τουαλέτα και ρουφάω λίγο νερό από τη μύτη γιατί η σκόνη μου έχει στεγνώσει τα ρουθούνια. Μια πικρή γεύση μου γαργαλάει το λαιμό. Κοιτάζω μηχανικά το ρολόι μου. Δώδεκα και δέκα. Η βροχή όσο πάει και δυναμώνει. Κλείνω το φως,κατεβαίνω στην κουζίνα, γεμίζω ένα ποτήρι με παγάκια,ρίχνω από πάνω μπόλικη βότκα και αρχίζω να την πίνω με μικρές μεθοδικές γουλιές. Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και χαζεύω την βροχή που μαστιγώνει τα δέντρα στην πίσω αυλή.
Μοιάζει με σκηνή από βιντεοκλιπ του Μητ Λοφ.
(σίγουρα συνεχίζεται)
“Tι έχουν πάθει;” ρωτάει ο Μαρκ.
“Εχουν πάθει κρίση νοσταλγίας” του λέω και είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα.
“Και μεις τι φταίμε;” λέει ο Μαρκ κι αλλάζει κανάλι.
Παίρνει από το κομοδίνο το κουτί με τη φούντα κι αρχίζει να στρίβει ένα τσιγάρο. Τον παρατηρώ κι ένα κύμα ακαθόριστων συναισθημάτων μου κλείνει τον λαιμό κι αυτή τη φορά τα μάτια μου βουρκώνουν. Για μια στιγμή η εικόνα της γεροδεμένης πλάτης του, χρυσαφένια από το φως της λάμπας, θολώνει. Απλώνω το χέρι, τον χαιδεύω κι αυτός γυρνάει εκνευρισμένος και μου λέει να σταματήσω.
Τα μάτια του είναι γαλάζια, σκοτεινά, με μαύρους κύκλους. Στρίβει το τσιγάρο, τ’ανάβει, τραβάει μια βαθιά ρουφηξιά και στο πρόσωπό του απλώνεται μια έκφραση απόλαυσης που έχω να δω από τις πρώτες φορές που πέσαμε μαζί στο κρεβάτι και η οποία κρατάει μόνο για μια στιγμή για να διαλυθεί αμέσως μαζί με τον καπνό που ξεφυσάει.
Στην τηλεόραση παίζει το Ψυχώ 2. Οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν μόλις τελειώσει. Το απόγευμα μίλησα με τον Νικήτα στο τηλέφωνο και μου είπε πως η Μαίρη ήταν στο rave party που έκανε μπούκα η αστυνομία και το οποίο κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία των ειδήσεων. Μου είπε να πάρω την Μαίρη να μου πει λεπτομέρειες, αλλά έκλεισα το τηλέφωνο κι ένοιωθα τόσο κουρασμένος που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Κάπνισα δυο τσιγάρα απανωτά,πήρα δυο Χanax και ξάπλωσα δίπλα στον Μαρκ που κοιμόταν.
Τώρα ο Μαρκ παρακολουθεί το Ψυχώ 2, μαστουρωμένος και μου λέει πως φοβάται. Φοβάται πως σε λίγο καιρό θα επιστρέψει στο Βερολίνο και με ρωτάει αν έχω ιδεα πόσο δύσκολο είναι να ζεις στο Βερολίνο, ιδίως τον χειμώνα. Του λέω πως όχι, δεν έχω ιδέα και θέλω να συμπληρώσω πως δεν δίνω δεκάρα, αλλά κάτι στον τρόπο που σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι με κάνει να σταματήσω.
“Εχει μείνει καθόλου κόκα;” με ρωτάει.
Θέλω να του φωνάξω πως δεν είμαι το Χημείο του Κράτους, αλλά η ματιά μου πέφτει στα φαγωμένα νύχια του κι έτσι βγάζω από την τσέπη του τζήν μου,που είναι πεταμένο στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, το τελευταίο μου γραμμάριο και του το δίνω. Εντάξει, δεν είναι το τελευταίο μου γραμμάριο, αλλά για τον Μαρκ είναι.
Ο Μαρκ απλώνει πάνω στο κομοδίνο δυο γραμμές, με μια πιστωτική κάρτα που έχει λήξει. Διπλώνει ένα χαρτονόμισμα,το κάνει καλαμάκι, ρουφάει την μια γραμμή και μου το δίνει. Καθαρίζω την μύτη μου μ ένα χαρτομάντηλο και ρουφάω κι εγώ.Η άσπρη σκόνη καίει για λίγο τα ρουθούνια μου, κάνει την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα και παίρνω μια βαθιά ανάσα και κρατάω τον αέρα στα πνευμόνια μου μέχρι που το πρόσωπό μου γίνεται κόκκινο. Ο Μαρκ με κυτάει με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό του.
“ Μοιάζεις με γουρούνι” ψιθυρίζει μέσα απ τα δόντια του.
(Μπορεί και να συνεχίζεται)
(τελικά συνεχίζεται)
“Ευχαριστώ” του λέω καθώς αφήνω σιγά-σιγά τον αέρα να βγεί. Παίζω αμήχανα με το τηλεκοντρόλ. Στην οθόνη μια γυναίκα, κάποια ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της, περπατάει αργά σ ένα ασπρόμαυρο λιμάνι. Ο Μαρκ την παρακολουθεί με γυάλινο βλέμα, ενώ με το χέρι του κρατάει τον ρυθμό σ ένα τραγούδι που παίζει στο μυαλό του.
Παρατηρώ τα όμορφα χείλη του, την λεπτή γραμμή της μύτης, τα βλέφαρά του που δεν ανοιγοκλείνουν αλλά μένουν ανοιχτά, κολημένα, άδεια.
“ Νοιώθω σαν μύγα στο μικροσκόπιο κάθε φορά που με κοιτάς έτσι” λέει ο Μάρκ χωρίς ενώ έχει αρχίσει ήδη να στρίβει άλλο ένα τσιγάρο.
“ Το αποφάσισα” συνεχίζει. “ Θα φύγω. Μάλλον τον επόμενο μήνα. Βαρέθηκα. Και την λιακάδα και την Αθήνα και σένα κι αυτό το κρεβάτι. Θα φύγω στα τέλη του Φλεβάρη. Κι ύστερα βλέπουμε.”
Γέρνει το κεφάλι και με κυτάει σαν να περιμένει να πω κάτι,όμως είμαι τόσο εξουθενωμένος που το μόνο που καταφέρνω να πω είναι:
“Εντάξει. Οπως γουστάρεις.”
Ο Μάρκ ανάβει το τζόιντ. Εξω αρχίζει να βρέχει. Χοντρές σταγόνες χτυπάνε στο τζάμι της μπαλκονόπορτας κι ύστερα λειώνουν και τρέχουν σαν μικρά ποτάμια.
Σηκώνομαι, πηγαίνω στην τουαλέτα και ρουφάω λίγο νερό από τη μύτη γιατί η σκόνη μου έχει στεγνώσει τα ρουθούνια. Μια πικρή γεύση μου γαργαλάει το λαιμό. Κοιτάζω μηχανικά το ρολόι μου. Δώδεκα και δέκα. Η βροχή όσο πάει και δυναμώνει. Κλείνω το φως,κατεβαίνω στην κουζίνα, γεμίζω ένα ποτήρι με παγάκια,ρίχνω από πάνω μπόλικη βότκα και αρχίζω να την πίνω με μικρές μεθοδικές γουλιές. Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και χαζεύω την βροχή που μαστιγώνει τα δέντρα στην πίσω αυλή.
Μοιάζει με σκηνή από βιντεοκλιπ του Μητ Λοφ.
(σίγουρα συνεχίζεται)
Δευτέρα, Οκτωβρίου 10, 2005
πάλι καλά που οι εφημεριδογράφοι ....
ανακαλύπτουν στις 8/10 αυτά που οι bloggers γράφουν στις 26/09!
κι όμως ...
αυτός ο άνθρωπος είναι ο μουσικός που με το συγκρότημα Jesus Loves You, κυκλοφόρησε έναν από τους ωραιότερους δίσκους όλων των εποχών, το Generations of Love, o Boy George!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)