this city is full of jesus freaks

κοντεύει 8 το πρωί και για δεύτερη έχω ξυπνήσει από τα χαράματα καθώς το σώμα μου επιμένει να ζει σε ώρα Ελλάδας

άνοιξα τα μάτια μου και δεν είχα ιδέα που ήμουν και πως βρέθηκα εδώ ... δίπλα στο κρεβάτι μου κοιμόταν ένα σκυλί ... μου πήρε μερικά δευτερόλεπτα να συνειδητοποιήσω που είμαι ... έξω από τα παράθυρα μαίνεται μια καταιγίδα με θυελλώδεις ανέμους, βροντές και αστραπές που κάνουν το shawl high school στην απέναντι πλευρά του δρόμου να μοιάζει με σετ από ταινία του wes craven

έφτασα στην Ουάσινγκτον προχθές το μεσημέρι και το μόνο δυσάρεστο ήταν οι ατέλειωτες ουρές που μας περίμεναν στο αεροδρόμιο προκειμένου να περάσουμε από τον έλεγχο των διαβατηρίων ... η όλη διαδικασία με τα δακτυλικά αποτυπώματα και τις ψηφιακές φωτογραφίες σε κάνει λίγο να νοιώθεις σαν να μπαίνεις στη Σοβιετική Ενωση πριν την κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος

από τότε ζω σε μια κατάσταση που μοιάζει σαν όνειρο μέσα σε όνειρο

χθες το πρωί βγήκαμε μια βόλτα με τον Κώστα κι είχα την αίσθηση πως κάτι δυσοίωνο είχε συμβεί στην πόλη κατά τη διάρκεια της νύχτας και την είχαν εκκενώσει βιαστικά ... για ολόκληρα τετράγωνα δεν υπήρχε ψυχή στους δρόμους εκτός από ελάχιστα αυτοκίνητα ... "παράξενο" σκέφτηκα κι ο Κώστας μου εξήγησε πως αυτή την ώρα ήταν όλοι στις δουλειές

όταν δεν βρέχει καταρρακτωδώς κάνει μια πνιγηρή ζέστη

δεν είχα συνειδητοποιήσει πως η Ουάσινγκτον ανήκει ουσιαστικά στον αμερικάνικο νότο, αλλά αυτή η ζέστη και τα σπίτια και οι άδειοι δρόμοι μου θύμισαν μυθιστόρημα της Κάρσον Μακ Κάλερς

χαίρομαι τόσο πολύ που είδα τον φίλο μου τον Κώστα μετά από δεκατρία χρόνια
τώρα που το σκέφτομαι την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε είμαστε κι οι δυο δυο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι κι έτσι εκτός από το να θυμηθούμε τα παλιά πρέπει να γνωρίσουμε ξανά ο ένας τον άλλον σχεδόν από την αρχή ... ευτυχώς μετά από λίγη ώρα που την περάσαμε ακούγοντας παλιά ελληνικά τραγούδια ήταν σαν να είχαμε συναντηθεί μόλις χθες ...

σκέφτομαι να πάω να τον ξυπνήσω ...