Μετράει, βέβαια, και η πούτσα. Μετράνε κι οι μυρουδιές και το δέρμα και το βλέμμα και το σώμα και η φωνή. Απ’ όλα όσα μετράνε, έχω. Με το παραπάνω. Αλλά, κατά βάθος, πού είναι το γαμήσι; Στις τρύπες; Στη μύτη; Στ’ ακροδάχτυλα, στα μάτια, στ’ αυτιά; Μπα… Το γαμήσι, όπως και όλα τ’ άλλα, είναι στο μυαλό μας. Στο μυαλό σας. Αυτό θέλω να γαμήσω πρώτο. Και τελευταίο. Και σ’ όλη την πορεία απ’ την αρχή ως το τέλος. Να το τρυπήσω με πούτσα, δάχτυλα, λέξεις και υπονοούμενα, να το γεμίσω χύσια και φοβίες, ηδονή και αποστροφή, επιθυμία, προσμονή και απέχθεια για το σώμα σας, που έχει δικό του μυαλό. Το μυαλό -σας… Ολοι έχετε. Λίγο ή πολύ. Κυρίως οι Γυναίκες. Κορίτσια, έφηβες, παντρεμένες τριαντάρες με παιδιά ή χωρίς, παντρεμένες σαραντάρες με παιδιά ή χωρίς, πενηντάρες, εξηντάρες, παντρεμένες, χωρισμένες, χήρες, με παιδιά ή χωρίς. Λεπτές, παχουλές, όμορφες, άσχημες, γλυκιές, στρίγγλες, εξουσιάστριες, "στελέχη επιχειρήσεων" και χλωμές, άσημες νοικοκυρές, όλες... Ολοι... Και οι gay έχετε. Δύο μυαλά: Ένα του άντρα, ατροφικό και θαμμένο κάτω απ’ τ’ άλλο: της γυναίκας μέσα σας... Υπέροχη σύγκρουση, που συνήθως γεννά τα πιο θαυμάσια ανώμαλα σκηνικά... Και τα ζευγάρια, βέβαια. Εσείς, τα ζευγάρια, που έχετε τρία μυαλά: Δύο τα δικά σας κι ένα το δικό ΣΑΣ, το κοινό μυαλό! Το πιο ευάλωτο απ’ όλα, το πιο ευαίσθητο και ευμετάβλητο, το σπουδαιότερο βραβείο μου. Η μεγαλύτερη καύλα του κόσμου, να διαφθείρει κανείς, αν μπορεί για πάντα, το κοινό μυαλό ενός ζευγαριού… Παντρεμένου, κατά προτίμηση. Για μπόλικα χρόνια. Δυό φυλακισμένους στην κοινή τους ζωή, ελεύθερους μόνο στα υγρά όνειρά τους. ‘Η μαζί μου, στο ξύπνιο τους. Σε τουαλέτες, γραφεία, αυτοκίνητα, σκάλες, στοές, σοκάκια. Σε όλα τα ακατάλληλα μέρη, με όλους τους ακατάλληλους τρόπους: Στην κουζίνα-εστία της αγαπημένης οικογένειας, καθώς φωνάζεις, φορώντας πλέον μόνο την ποδιά… ‘Η φορώντας τη στολή του εξουσιαστή, γραβάτα και κοστούμι, κύριος μεγάλος και σοβαρός και επικίνδυνος για τους υφισταμένους του -μα τόσο πουτανάκι και δούλα καθώς πέφτεις στα γόνατα πίσω απ’ το γραφείο σου να τον πάρεις στο στόμα σου… Μεταξύ μίσους και συνήθειας, εγώ. Μεταξύ του (καθώς) πρέπει και του (όπως δεν θα ‘πρεπε να) θέλεις, εγώ. Στα τέσσερα, στα γρήγορα, στο νυφικό κρεβάτι, με το μωρό να κλαίει στην κούνια μπροστά στα μούτρα της… ‘Η στα μούτρα του… Ακούγοντας τις πρόστυχες βλαστήμιες… Είμαι αδίστακτος. Γι’ αυτό (θα) με γουστάρετε. Δεν έχω φραγμό. Δεν έχω ιερό. Ούτε όσιο. Φαντάζομαι και κάνω. Ο,τι φαντάζομαι. Με πάθος. Μόνο με πάθος. Χωρίς φόβο. Κανέναν. Δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Ότι γίνει εδώ, έγινε. Μετά γινόμαστε περιττώματα σκουλικιών. Δεν υπάρχει παιχνίδι καυλωτικό σαν τη διαφθορά… Ο διεφθαρμένος ζει μια (άλλη) ζωή μέσα στη ζωή του. Κι ο διαφθορέας του γίνεται, έτσι, θεός. Ο θεός του διεφθαρμένου! Εγώ!!! Ωραία ζωή να ζει κανείς, πριν γίνει σκατό σκουλικιού, δεν νομίζετε κι εσείς;
Πριν από χρόνια, φαντάρος στα Δωδεκάνησα, πήρα πρώτα τη σαραντα-φεύγα κυρία. Μετά, τον ευηπόληπτο «κύριο τάδε» άντρα της. Μετά –από κόπους, πολλούς, αλλά άξιζαν!- και τους δύο μαζί. Πέρασα ζάχαρη πέντ’ έξι μήνες: με τάϊζαν, με πότιζαν, μου ‘καναν δώρα, μου άδειαζαν τ’ αρχίδια όποτε ήθελα, όπως ήθελα. Συναγωνίζονταν ο ένας την άλλη και η μια τον άλλο για να μου κάνουν τις καλύτερες πίπες, για να χύνουν πιο πολύ στο καυλί μου, για να εξευτελίζονται μπροστά μου και, έτσι, να γίνονται το αντικείμενο της πιο καυλωτικής αποστροφής του άλλου. Και αντίστροφα. Πίστευαν ότι, μέσα σ’ αυτή τη λάγνα κόλαση, βρήκαν τον παράδεισο, μετά από χρόνια ανίας και αυτό-καταπίεσης. Και ότι μου χάριζαν τον παράδεισο, επίσης. Αλλά είπαμε: Δεν υπάρχει παιχνίδι σαν τη διαφθορά. Όταν έμαθε τι σκλάβα του πούτσου μου είχα κάνει και το 16χρονο τότε γιό του (και τι λύσσα απέκτησε γενικά ο μικρός για τα φαντάρια), ο τύπος τρελλάθηκε και εξαφανίστηκε, τους παράτησε. Λένε ότι πήγε σε μοναστήρι. Καλά θα περνάει κι εκεί, βέβαια, μ’ όλους τους άλλους καυλωμένους μοναχούς, αλλά αυτό δεν αλλάζει τη γνώμη μου ότι μάλλον ήταν λίγο υπερβολικός. Όπως και να ‘χει εγώ περνάω ακόμη μια χαρά με ό,τι άφησε πίσω ο καυλοκαλόγερος, όποτε με φέρνει ο δρόμος μου από το νησί… Μία τη μάνα, πενηντάρα και βάλε πια, σιτεμένη, καυλωμένη, μόνιμα θλιμμένη και εντελώς υπάκουη, μία το γιό: ένα ωραίο μικροκαμωμένο, τρυφερό και άτριχο αγόρι 26 χρονών πλέον, με ωραίο στόμα, λίγο μεγάλο αλλά υπέροχα ασπριδερό και λείο κώλο, αρραβωνιασμένο, με καταπιεσμένη κρυφή ζωή στο μυαλό του κι έξω από τα στρατόπεδα, καμιά φορά, αργά τη νύχτα, στο γερμανικό... Ωραία φάση. Αλλά ακόμη καλύτερη θα είναι όταν θα καταφέρω (θα το καταφέρω!) να τους πάρω και μαζί. Τρέμω από καύλα για τη μέρα που θα πω στον μικρό ότι έτσι, στα τέσσερα, είχα κάποτε και τον μπαμπά του και τον γέμιζα για τα καλά από πίσω ως το νεφρό, την ώρα που, δίπλα, μάζευα με τη χούφτα κι έγλυφα με καύλα τα ζουμιά που τρέχανε σα βρύση από το μουνί που τον γέννησε… Θα τον έχω δεμένο, βέβαια, όταν θα του το πώ. Και τη μάνα του κρυμμένη στη ντουλάπα… ‘Η θα τρελλαθούν ή θα καυλώσουν. ‘Η και τα δύο. Προτιμώ και τα δύο. Αλλιώς, ας τρελλαθούν κι αυτοί… Λίγα μοναστήρια έχουμε;…
Χόμπυ: Μουσική, βιβλία, γαμήσι σε ακατάλληλα μέρη... Μιά φαντασίωση?: Να είμαι δάσκαλος στη Γ’ Γυμνασίου επαρχιακού σχολείου σε νησί, με εφτά αγόρια και δώδεκα κορίτσια τάξη και τους περισσότερους πατεράδες στα καράβια… Να με φιλοξενήσει για ένα καλοκαίρι ένας 50χρονος, καλοκάγαθος παπάς, με 45άρα σύζυγο και δυό παιδιά, ένα 8χρονο αγόρι κι ένα 12χρονο κορίτσι… Να ‘μαι ο ειδικός για τη διδασκαλία ασκήσεων ανώδυνου τοκετού στο σπίτι –και η έγγυος στον πέμπτο μήνα, να στάζει ορμόνες κι απ’ τ’ αυτιά, γεμάτη καύλα και περιέργεια… Φετίχ: Γόβες, 50+αρες γυναίκες, άτριχα αντρικά κωλαράκια, καταπιεσμένες διαστροφές, ρώγες, ζαρτιέρες, μεταξωτά μαντήλια... Η θέση μου για τα ναρκωτικά: Είμαι αντίθετος Κάτι που με χαρακτηρίζει: Δεν έχω όριο. Κανένα. Μόνο έναν απαράβατο, ιδιότυπο σεβασμό σε όσους μου υποτάσσονται -άρα, σε όσους βρίσκουν τον πιο σκοτεινό εαυτό τους και τον κάνουν φίλο τους... Οικονομική κατάσταση: Πολύ καλή Ποιός είναι ο ιδανικός άλλος/η?: Οσες και όσοι κρύβουν πρόστυχα, υπέροχα μυστικά από τον καθημερινό εαυτό τους της δουλειάς, της οικογένειας, της συμβατικότητας… Οσοι κρύβουν πράγματα που βγαίνουν πάνω από το βούρκο μόνο όταν χαϊδεύονται... ΟΛΟΙ, δηλαδή: Μοναχικές ώριμες κυρίες, μόνες ή κορδωμένες, αγκαλιά με το σύζυγο στους γάμους που σας καλούν και που είναι η μόνη σας διασκέδαση πια,
καλοστεκούμενοι διευθυντές με κοιλίτσα, αραιό μαλλί, κοκέτα σύζυγο και δυό παιδιά με δικά τους αυτοκίνητα από τα 18,
20χρονοι φοιτητές που κοκκινίζετε από ντροπή για την καύλα σας όταν βλέπετε τσαμπιά από πούτσες στα αποδυτήρια μετά το μπασκετάκι,
16χρονες που βαριέστε τους συμμαθητές σας,
16χρονοι που νιώθετε ένα περίεργο κάψιμο στην κοιλιά για τον 40ρη κύριο καθηγητή σας…
ΟΛΟΙ έχετε μυστικά από τον εαυτό σας… Θέλω να τ’ ακούσω. Μόνο εγώ. Θα ‘ναι σα να μιλάτε στον καθρέφτη. Μόνο που εγώ θα ‘μια από πίσω σας –μια ανατριχίλα στο σβέρκο και κάτι σκληρό, καυτό και επίμονο στη βάση της ραχοκοκαλιάς σας ή και πιο ψηλά, στο σβέρκο, εκεί που ο άνθρωπος αισθάνεται τους αρχέγονους κινδύνους…
Ο μόνος τρόπος να νικήσεις τον πειρασμό είναι να υποκύψεις σ' αυτόν... Θέλω, πέρα απ' όλες σας τις τρύπες, να γαμήσω το μυαλό σας...
6 σχόλια:
Ώστε συμβαίνουν και εις Παρισίους;
Οϊμέ...
όπως βλέπεις ιφιμέδεια
έχει πλάκα όμως γιατί αυτά τα δύο κορίτσια έχουν πλάκα
Αυτό το bitch μας το ΄χουνε κλέψει πάντως. ;)
το bichiness όμως παραμένει δικό μας για πάντα ;)
Μετράει, βέβαια, και η πούτσα. Μετράνε κι οι μυρουδιές και το δέρμα και το βλέμμα και το σώμα και η φωνή. Απ’ όλα όσα μετράνε, έχω. Με το παραπάνω. Αλλά, κατά βάθος, πού είναι το γαμήσι; Στις τρύπες; Στη μύτη; Στ’ ακροδάχτυλα, στα μάτια, στ’ αυτιά; Μπα… Το γαμήσι, όπως και όλα τ’ άλλα, είναι στο μυαλό μας. Στο μυαλό σας. Αυτό θέλω να γαμήσω πρώτο. Και τελευταίο. Και σ’ όλη την πορεία απ’ την αρχή ως το τέλος.
Να το τρυπήσω με πούτσα, δάχτυλα, λέξεις και υπονοούμενα, να το γεμίσω χύσια και φοβίες, ηδονή και αποστροφή, επιθυμία, προσμονή και απέχθεια για το σώμα σας, που έχει δικό του μυαλό. Το μυαλό -σας…
Ολοι έχετε. Λίγο ή πολύ.
Κυρίως οι Γυναίκες. Κορίτσια, έφηβες, παντρεμένες τριαντάρες με παιδιά ή χωρίς, παντρεμένες σαραντάρες με παιδιά ή χωρίς, πενηντάρες, εξηντάρες, παντρεμένες, χωρισμένες, χήρες, με παιδιά ή χωρίς. Λεπτές, παχουλές, όμορφες, άσχημες, γλυκιές, στρίγγλες, εξουσιάστριες, "στελέχη επιχειρήσεων" και χλωμές, άσημες νοικοκυρές, όλες...
Ολοι...
Και οι gay έχετε. Δύο μυαλά: Ένα του άντρα, ατροφικό και θαμμένο κάτω απ’ τ’ άλλο: της γυναίκας μέσα σας... Υπέροχη σύγκρουση, που συνήθως γεννά τα πιο θαυμάσια ανώμαλα σκηνικά...
Και τα ζευγάρια, βέβαια. Εσείς, τα ζευγάρια, που έχετε τρία μυαλά: Δύο τα δικά σας κι ένα το δικό ΣΑΣ, το κοινό μυαλό! Το πιο ευάλωτο απ’ όλα, το πιο ευαίσθητο και ευμετάβλητο, το σπουδαιότερο βραβείο μου.
Η μεγαλύτερη καύλα του κόσμου, να διαφθείρει κανείς, αν μπορεί για πάντα, το κοινό μυαλό ενός ζευγαριού… Παντρεμένου, κατά προτίμηση. Για μπόλικα χρόνια. Δυό φυλακισμένους στην κοινή τους ζωή, ελεύθερους μόνο στα υγρά όνειρά τους. ‘Η μαζί μου, στο ξύπνιο τους.
Σε τουαλέτες, γραφεία, αυτοκίνητα, σκάλες, στοές, σοκάκια. Σε όλα τα ακατάλληλα μέρη, με όλους τους ακατάλληλους τρόπους: Στην κουζίνα-εστία της αγαπημένης οικογένειας, καθώς φωνάζεις, φορώντας πλέον μόνο την ποδιά…
‘Η φορώντας τη στολή του εξουσιαστή, γραβάτα και κοστούμι, κύριος μεγάλος και σοβαρός και επικίνδυνος για τους υφισταμένους του -μα τόσο πουτανάκι και δούλα καθώς πέφτεις στα γόνατα πίσω απ’ το γραφείο σου να τον πάρεις στο στόμα σου…
Μεταξύ μίσους και συνήθειας, εγώ. Μεταξύ του (καθώς) πρέπει και του (όπως δεν θα ‘πρεπε να) θέλεις, εγώ. Στα τέσσερα, στα γρήγορα, στο νυφικό κρεβάτι, με το μωρό να κλαίει στην κούνια μπροστά στα μούτρα της… ‘Η στα μούτρα του… Ακούγοντας τις πρόστυχες βλαστήμιες…
Είμαι αδίστακτος. Γι’ αυτό (θα) με γουστάρετε. Δεν έχω φραγμό. Δεν έχω ιερό. Ούτε όσιο. Φαντάζομαι και κάνω. Ο,τι φαντάζομαι. Με πάθος. Μόνο με πάθος. Χωρίς φόβο. Κανέναν. Δεν υπάρχει ζωή μετά το θάνατο. Ότι γίνει εδώ, έγινε. Μετά γινόμαστε περιττώματα σκουλικιών. Δεν υπάρχει παιχνίδι καυλωτικό σαν τη διαφθορά…
Ο διεφθαρμένος ζει μια (άλλη) ζωή μέσα στη ζωή του.
Κι ο διαφθορέας του γίνεται, έτσι, θεός.
Ο θεός του διεφθαρμένου! Εγώ!!!
Ωραία ζωή να ζει κανείς, πριν γίνει σκατό σκουλικιού, δεν νομίζετε κι εσείς;
Πριν από χρόνια, φαντάρος στα Δωδεκάνησα, πήρα πρώτα τη σαραντα-φεύγα κυρία. Μετά, τον ευηπόληπτο «κύριο τάδε» άντρα της. Μετά –από κόπους, πολλούς, αλλά άξιζαν!- και τους δύο μαζί. Πέρασα ζάχαρη πέντ’ έξι μήνες: με τάϊζαν, με πότιζαν, μου ‘καναν δώρα, μου άδειαζαν τ’ αρχίδια όποτε ήθελα, όπως ήθελα.
Συναγωνίζονταν ο ένας την άλλη και η μια τον άλλο για να μου κάνουν τις καλύτερες πίπες, για να χύνουν πιο πολύ στο καυλί μου, για να εξευτελίζονται μπροστά μου και, έτσι, να γίνονται το αντικείμενο της πιο καυλωτικής αποστροφής του άλλου. Και αντίστροφα.
Πίστευαν ότι, μέσα σ’ αυτή τη λάγνα κόλαση, βρήκαν τον παράδεισο, μετά από χρόνια ανίας και αυτό-καταπίεσης. Και ότι μου χάριζαν τον παράδεισο, επίσης.
Αλλά είπαμε: Δεν υπάρχει παιχνίδι σαν τη διαφθορά. Όταν έμαθε τι σκλάβα του πούτσου μου είχα κάνει και το 16χρονο τότε γιό του (και τι λύσσα απέκτησε γενικά ο μικρός για τα φαντάρια), ο τύπος τρελλάθηκε και εξαφανίστηκε, τους παράτησε.
Λένε ότι πήγε σε μοναστήρι. Καλά θα περνάει κι εκεί, βέβαια, μ’ όλους τους άλλους καυλωμένους μοναχούς, αλλά αυτό δεν αλλάζει τη γνώμη μου ότι μάλλον ήταν λίγο υπερβολικός.
Όπως και να ‘χει εγώ περνάω ακόμη μια χαρά με ό,τι άφησε πίσω ο καυλοκαλόγερος, όποτε με φέρνει ο δρόμος μου από το νησί… Μία τη μάνα, πενηντάρα και βάλε πια, σιτεμένη, καυλωμένη, μόνιμα θλιμμένη και εντελώς υπάκουη, μία το γιό: ένα ωραίο μικροκαμωμένο, τρυφερό και άτριχο αγόρι 26 χρονών πλέον, με ωραίο στόμα, λίγο μεγάλο αλλά υπέροχα ασπριδερό και λείο κώλο, αρραβωνιασμένο, με καταπιεσμένη κρυφή ζωή στο μυαλό του κι έξω από τα στρατόπεδα, καμιά φορά, αργά τη νύχτα, στο γερμανικό...
Ωραία φάση.
Αλλά ακόμη καλύτερη θα είναι όταν θα καταφέρω (θα το καταφέρω!) να τους πάρω και μαζί.
Τρέμω από καύλα για τη μέρα που θα πω στον μικρό ότι έτσι, στα τέσσερα, είχα κάποτε και τον μπαμπά του και τον γέμιζα για τα καλά από πίσω ως το νεφρό, την ώρα που, δίπλα, μάζευα με τη χούφτα κι έγλυφα με καύλα τα ζουμιά που τρέχανε σα βρύση από το μουνί που τον γέννησε…
Θα τον έχω δεμένο, βέβαια, όταν θα του το πώ. Και τη μάνα του κρυμμένη στη ντουλάπα…
‘Η θα τρελλαθούν ή θα καυλώσουν. ‘Η και τα δύο.
Προτιμώ και τα δύο.
Αλλιώς, ας τρελλαθούν κι αυτοί…
Λίγα μοναστήρια έχουμε;…
Χόμπυ: Μουσική, βιβλία, γαμήσι σε ακατάλληλα μέρη...
Μιά φαντασίωση?: Να είμαι δάσκαλος στη Γ’ Γυμνασίου επαρχιακού σχολείου σε νησί, με εφτά αγόρια και δώδεκα κορίτσια τάξη και τους περισσότερους πατεράδες στα καράβια…
Να με φιλοξενήσει για ένα καλοκαίρι ένας 50χρονος, καλοκάγαθος παπάς, με 45άρα σύζυγο και δυό παιδιά, ένα 8χρονο αγόρι κι ένα 12χρονο κορίτσι…
Να ‘μαι ο ειδικός για τη διδασκαλία ασκήσεων ανώδυνου τοκετού στο σπίτι –και η έγγυος στον πέμπτο μήνα, να στάζει ορμόνες κι απ’ τ’ αυτιά, γεμάτη καύλα και περιέργεια…
Φετίχ: Γόβες, 50+αρες γυναίκες, άτριχα αντρικά κωλαράκια, καταπιεσμένες διαστροφές, ρώγες, ζαρτιέρες, μεταξωτά μαντήλια...
Η θέση μου για τα ναρκωτικά: Είμαι αντίθετος
Κάτι που με χαρακτηρίζει: Δεν έχω όριο. Κανένα. Μόνο έναν απαράβατο, ιδιότυπο σεβασμό σε όσους μου υποτάσσονται -άρα, σε όσους βρίσκουν τον πιο σκοτεινό εαυτό τους και τον κάνουν φίλο τους...
Οικονομική κατάσταση: Πολύ καλή
Ποιός είναι ο ιδανικός άλλος/η?: Οσες και όσοι κρύβουν πρόστυχα, υπέροχα μυστικά από τον καθημερινό εαυτό τους της δουλειάς, της οικογένειας, της συμβατικότητας…
Οσοι κρύβουν πράγματα που βγαίνουν πάνω από το βούρκο μόνο όταν χαϊδεύονται...
ΟΛΟΙ, δηλαδή:
Μοναχικές ώριμες κυρίες, μόνες ή κορδωμένες, αγκαλιά με το σύζυγο στους γάμους που σας καλούν και που είναι η μόνη σας διασκέδαση πια,
καλοστεκούμενοι διευθυντές με κοιλίτσα, αραιό μαλλί, κοκέτα σύζυγο και δυό παιδιά με δικά τους αυτοκίνητα από τα 18,
20χρονοι φοιτητές που κοκκινίζετε από ντροπή για την καύλα σας όταν βλέπετε τσαμπιά από πούτσες στα αποδυτήρια μετά το μπασκετάκι,
16χρονες που βαριέστε τους συμμαθητές σας,
16χρονοι που νιώθετε ένα περίεργο κάψιμο στην κοιλιά για τον 40ρη κύριο καθηγητή σας…
ΟΛΟΙ έχετε μυστικά από τον εαυτό σας…
Θέλω να τ’ ακούσω.
Μόνο εγώ.
Θα ‘ναι σα να μιλάτε στον καθρέφτη.
Μόνο που εγώ θα ‘μια από πίσω σας –μια ανατριχίλα στο σβέρκο και κάτι σκληρό, καυτό και επίμονο στη βάση της ραχοκοκαλιάς σας ή και πιο ψηλά, στο σβέρκο, εκεί που ο άνθρωπος αισθάνεται τους αρχέγονους κινδύνους…
Ο μόνος τρόπος να νικήσεις τον πειρασμό είναι να υποκύψεις σ' αυτόν...
Θέλω, πέρα απ' όλες σας τις τρύπες, να γαμήσω το μυαλό σας...
Δημοσίευση σχολίου