"αν αυτό είναι ζωή να πάει να γαμηθεί"

Tυχαία έπεσε ξανά στα χέρια μου ένα βιβλίο με ποιήματα του Philip Larkin (1922 - 1985).

Ο Λάρκιν είναι ένας ποιητής καθόλου ποιητικός, ένας, όπως έλεγε ο ίδιος, "αντιποιητής", το έργο του οποίου είναι στην ουσία "εναντίον της ζωής".

Μαζί με τον Jhon Betzeman υπήρξε ένας από τους πιο δημοφιλείς ποιητές στη Βρετανία και το κοινό στη μεταπολεμική Αγγλία τον αγάπησε πολύ. Αλλά ο Λάρκιν δεν αγάπησε ούτε τη μεταπολεμική Αγγλία, ούτε το κοινό του. Ο Λάρκιν δεν αγάπησε ποτέ τίποτα - τελεία και παύλα κι αυτό επειδή θεωρούσε πως η αγάπη είναι ύβρις απέναντι στον θάνατο.

Οι αξίες του ήταν όλες φανατικά αρνητικές.

"Η ζωή είναι πρώτα ανία και μετά φόβος" έγραφε εμποτίζοντας τις λέξεις με αυτή την πολύ ιδιαίτερη βρετανική ειρωνεία που ισορροπεί ανάμεσα στον μηδενισμό και την αποδοχή.

Ακόμα και στις πιο ποιητικές του στιγμές, όταν για παράδειγμα στέκεται για λίγο να θαυμάσει τον νυχτερινό ουρανό μέσα από μισάνοιχτες κουρτίνες, ο Λάρκιν είναι ανελέητος στην προσπάθειά του να μας θυμίσει την πεζότητα των συνθηκών.

"Groping back to bed after a piss
I part the thick curtains, and am startled by
The rapid clouds, the moon's cleanliness."
(Sad Steps)

Υπήρξε αντι-διανοούμενος και του άρεσε να κάνει πότε - πότε αντιδραστικές δηλώσεις του τύπου : Ω, λατρεύω την κυρία Θάτσερ.

Ποτέ δεν θέλησε και δεν επιχείρησε να πάει κάπου ή να κάνει κάτι. "Δεν θέλησα ποτέ να πάω στην Αμερική ή οπουδήποτε αλλού", έλεγε.

Οταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε αν θα ήθελε να επισκεφθεί την Κίνα εκείνος του απάντησε : "Γιατί όχι; Αρκεί να επιστρέψω την ίδια ημέρα".

Δεν διάβασε ποτέ δημόσια τα ποιήματά του και "ουδέποτε δίδαξα κάποιον να γράψει ποιήματα".

Το μέγεθος της μικροπρέπειάς του μόνο με το μέγεθος της μοναξιάς που έκτισε ο ίδιος γύρω του μπορεί να συγκριθεί. Ποτέ δεν είχε περισσότερες από μία καρέκλες στην κουζίνα του για να είναι σίγουρος πως δεν πρόκειται κανείς να καθήσει να φάει μαζί του.

Τα Χριστουγεννιάτικα ψώνια ήταν γι αυτόν "ένα διάλειμμα κοινωνικότητας μέσα στον ωκεανό της αδιαφορίας και του ενεργητικού μίσους που τρέφουν οι άνθρωποι ο ένας για τον άλλον".

Για τον Λάρκιν η ζωή ήταν μια συνεχής ήττα, ένας αέναος αγώνας στον οποίο οι άνθρωποι είναι καταδικασμένοι να χάνουν συνεχώς.

Στο ποίημά του Continuing to live γράφει :

Continuing to live -- that is, repeat
A habit formed to get necessaries --
Is nearly always losing, or going without.
It varies.

This loss of interest, hair, and enterprise --
Ah, if the game were poker, yes,
You might discard them, draw a full house!
But it's chess.

...

But to confess,
On that green evening when our death begins,
Just what it was, is hardly satisfying,
Since it applied only to one man once,
And that one dying.


Δεν παντρεύτηκε ποτέ και μάλιστα ήταν περήφανος για την αντιπάθειά του στα παιδιά. "Είναι φρικτά, δεν είναι; Εγωιστικά, θορυβώδη, σκληρά, χυδαία και κτηνώδη".

H αντιπάθειά του δεν περιορίζεται βέβαια μόνο στα παιδιά, αλλά και στους γονείς .

They fuck you up, your mum and dad.
They may not mean to, but they do.
They fill you with the faults they had
And add some extra, just for you.

Κι όμως αυτός ο "εναντίον της ζωής" ποιητής όταν ήρθε ο θάνατος ήταν απροετοίμαστος γι αυτό και καθοδηγούσε τους γιατρούς του να του λένε ψέμματα.

Πάντως οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε πως δεν έκανε καμμιά προσπάθεια για να παρατείνει τη ζωή του. Τον τελευταίο χρόνο που ήταν ζωνατνός συνήθιζε να αρχίζει την ημέρα του με τρία ποτήρια δυνατό, κόκκινο κρασί από το σουπερ - μάρκετ.

"Θα μπορούσες τουλάχιστον να αγοράζεις κάποιο ακριβό κρασί", του είπε η μητέρα του πριν πεθάνει.

"Γιατί να αλλάξω το συνήθειές μου τόσο κοντά στο τέλος; Θα ήταν κουτό.", της απάντησε ο Λάρκιν.