Ryan McGinley, “Dakota (Hair)” (2004)/Courtesy Team Gallery
Adam Golfer, “Wild Horse (Salta), Argentina” (2007)
Παρασκευή, Απριλίου 15, 2011
στο δρόμο για τον δρόμο από τον δρόμο
Ryan McGinley, “Dakota (Hair)” (2004)/Courtesy Team Gallery
Adam Golfer, “Wild Horse (Salta), Argentina” (2007)
Τετάρτη, Απριλίου 13, 2011
Τρίτη, Απριλίου 12, 2011
Κι εκεί που πάω να ξεχάσω ...
Βρίσκεσαι μπροστά μου μέσα σε ψηφιακές παγίδες ...
Κάπου βλέπω το όνομά σου ...
Ο φίλος μου ο Κώστας με ρωτάει για σένα ...
Λέω δεν ξέρω τίποτα ...
Κι είναι κι αυτές οι νερατζιές κι αυτό το άρωμα που σε μεταφέρει στην εποχή της αθωότητας, όταν ο κόσμος ήταν δροσερός κι αυτό το πικρό γλυκό που φτιάχνουνε το νεραντζάκι ... στην τούρτα ...
...
Δευτέρα, Απριλίου 11, 2011
Ένα ταξίδι από το πουθενά στο πουθενά ...
.
Φτάσαμε πλέον στο σημείο όπου ο Ιονέσκο ακούγεται σαν παιδική παράσταση. Το θέατρο που παρακολουθούμε σηματοδοτεί το τέλος του παραλόγου. Ο Γκοντό ήρθε και έφυγε έντρομος.
Μια κυβέρνηση ενός σοσιαλιστικού κόμματος που επιβάλλει μια ακροδεξιονεοφιλεύθερη πολιτική με όχημα ένα χρέος που κανείς δεν γνωρίζει πόσο είναι.
Κυβερνήσεις, υποτίθεται σοβαρών κρατών, που ποινικοποιούν δηλώσεις μόδας στο όνομα μιας ελευθεριότητας, ενός μοντερνισμού και μιας ασαφούς προόδου.
Εκεί που ανατέλει ο ήλιος, αντί για κερασιές, ανθίζουν πυρηνικά μανιτάρια
Εκεί που δύει ανθίζει η άγνοια, η υστερία, ο φανατισμός, οι σκοταδιστικές προκαταλήψεις, τα φυλετικά μίση, οι ταξικές άβυσσοι και ένας ασύλληπτος όγκος από αρλούμπες.
Κάπου στη μέση ανθίζουν μπουρλότα που απειλούν να ανατινάξουν την αραβική πυριτιδαποθήκη στον αέρα μαζί με τις πετρελαιοπηγές.
Οι παπαρούνες ανθίζουν τον Ιανουάριο (δεν κάνω πλάκα).
Αυτοκρατορίες καταρρέουν παράγοντας δισεκατομμύρια τόννους από πλαστικό εμετό.
Σ αυτή τη σκοτεινή θάλασσα είναι σαν να κάνουμε το Ταξίδι των Καταραμένων, από το σκοτάδι στον ζόφο, με τη γνώση ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ πουθενά.
Παίξτε κάτι λοιπόν παίξτε μια κόνγκα
Φτάσαμε πλέον στο σημείο όπου ο Ιονέσκο ακούγεται σαν παιδική παράσταση. Το θέατρο που παρακολουθούμε σηματοδοτεί το τέλος του παραλόγου. Ο Γκοντό ήρθε και έφυγε έντρομος.
Μια κυβέρνηση ενός σοσιαλιστικού κόμματος που επιβάλλει μια ακροδεξιονεοφιλεύθερη πολιτική με όχημα ένα χρέος που κανείς δεν γνωρίζει πόσο είναι.
Κυβερνήσεις, υποτίθεται σοβαρών κρατών, που ποινικοποιούν δηλώσεις μόδας στο όνομα μιας ελευθεριότητας, ενός μοντερνισμού και μιας ασαφούς προόδου.
Εκεί που ανατέλει ο ήλιος, αντί για κερασιές, ανθίζουν πυρηνικά μανιτάρια
Εκεί που δύει ανθίζει η άγνοια, η υστερία, ο φανατισμός, οι σκοταδιστικές προκαταλήψεις, τα φυλετικά μίση, οι ταξικές άβυσσοι και ένας ασύλληπτος όγκος από αρλούμπες.
Κάπου στη μέση ανθίζουν μπουρλότα που απειλούν να ανατινάξουν την αραβική πυριτιδαποθήκη στον αέρα μαζί με τις πετρελαιοπηγές.
Οι παπαρούνες ανθίζουν τον Ιανουάριο (δεν κάνω πλάκα).
Αυτοκρατορίες καταρρέουν παράγοντας δισεκατομμύρια τόννους από πλαστικό εμετό.
Σ αυτή τη σκοτεινή θάλασσα είναι σαν να κάνουμε το Ταξίδι των Καταραμένων, από το σκοτάδι στον ζόφο, με τη γνώση ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ πουθενά.
Παίξτε κάτι λοιπόν παίξτε μια κόνγκα
Κυριακή, Απριλίου 10, 2011
από τη χώρα των χρυσανθέμων
Manabu Ikeda (b.1973)
"Foretoken"
detail
detail
detail
"As yet untitled" (detail) 2008
"History of rise and fall" 2006
"Regeneration" 2001
"Existence" 2004
"Ark" 2005
"The galactic train" 2004
Σάββατο, Απριλίου 09, 2011
ιστορίες οικονομικής τρέλας ...
Will Iceland Vote No or Commit Financial Suicide
Showdown in Iceland
By MICHAEL HUDSON
A landmark fight is occurring this Saturday, April 9. Icelanders will vote on whether to subject their economy to decades of poverty, bankruptcy and emigration of their work force. At least, that is the program supported by the existing Social Democratic-Green coalition government in urging a “Yes” vote on the Icesave bailout. Their financial surrender policy endorses the European Central Bank’s lobbying for the neoliberal deregulation that led to the real estate bubble and debt leveraging, as if it were a success story rather than the road to national debt peonage. The reality was an enormous banking fraud, an orgy of insider dealing as bank managers lent the money to themselves, leaving an empty shell – and then saying that this was all how “free markets” operate. Running into debt was commended as the way to get rich. But the price to Iceland was for housing prices to plunge 70 per cent (in a country where mortgage debtors are personally liable for their negative equity), a falling GDP, rising unemployment, defaults and foreclosures.
Παρασκευή, Απριλίου 08, 2011
Makoto Aida - Κάτω από τον ατομικό εφιάλτη
Μαθήτριες που τις βιάζουν θαλάσσια τέρατα τα οποία μοιάζουν λες και βγήκαν από τα βάθη του ωκεανού μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα. Νεαρά κορίτσια που κάνουν χαρακίρι με σπαθιά σαμουράι, γιαπωνέζικα βομβαρδιστικά που εφορμούν για να τυλίξουν το Μανχάταν στις φλόγες, σαρδώνια κοινωνικά σχόλια, μηδενιστικά μηνύματα και ένας υφέρπων θυμός που είναι έτοιμος να χτυπήσει σαν τσουνάμι τις αισθήσεις του θεατή είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που κυριαρχούν στον εφιαλτικό κόσμο του Μακότο Αίντα (Makoto Aida).
Πρόκειται για έναν μεγάλο καλλιτέχνη που προκαλεί τον θεατή να τον μισήσει, ενώ ταυτόχρονα μαγνητίζει το βλέμμα και το υποσυνείδητό του. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ιάπωνες βλέποντας με τρόμο την ταπεινωτική ήττα του στρατού τους να οδηγεί στην τραγωδία της Χιροσίμα, αποφάσισαν να κάνουν μια σημαντική στροφή και από μια μιλιταριστική κοινωνία να στραφούν προς μια κοινωνία καταναλωτική, όπου οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν το νέο εθνικό σύμβολο.
Το μοντέλο αυτό όχι μόνο απέτυχε να κάνει τους ιάπωνες ευτυχισμένους - γεγονός που αποδεικνύεται από την κατάρρευση των γάμων και της γονιμότητας και τα συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά αυτοκτονιών-, αλλά κατέληξε και σε έναν εφιάλτη σκεπασμένο από ραδιενεργό νέφος, σχεδόν πανομοιότυπο με εκείνο του Ναγκασάκι.
Την αποτυχία αυτή εκφράζει ο Αίντα μέσα από τις ζοφερές εικόνες τους που θυμίζουν Ιερώνυμο Μπος με σχιστά μάτια. Την ίδια στιγμή, όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες κάνει αναφορές στους μαέστρους του παρελθόντος. Το έργο του «No More War. Save Water. Don’t Pollute The Sea», όπου ένα θαλάσσιο τέρας συνουσιάζεται με μια νεαρή μαθήτρια, είναι σαφής αναφορά στο διάσημο έργο του Hokusai «Το όνειρο της γυναίκας του ψαρά» όπου μια γυναίκα φαίνεται να βρίσκει την ηδονή με δύο χταπόδια.
...
Πέμπτη, Απριλίου 07, 2011
Ιωάννης Αλταμούρας - Το ιερό φως
Ο Ιωάννης Αλταμούρας μπορεί να γεννήθηκε στη Φλωρεντία ή τη Νάπολη της Ιταλίας το 1852 και πέθανε στις Σπέτσες τον Μάιο του 1878. Ήταν γιος του ιταλού ζωγράφου και επαναστάστη Φραντσέσκο Σαβέριο Αλταμούρα (Francesco Saverio Altamura) και της Ελένης Μπούκουρα – Αλταμούρα, που καταγόταν από αρχοντική οικογένεια των Σπετσών. Η μητέρα του ήταν η πρώτη ελληνίδα ζωγράφος και δίδαξε την τέχνη του σχεδίου στον Ιωάννη, που από μικρός έδειξε την έμφυτη κλίση του προς την ζωγραφική. Έγινε δεκτός στην Σχολή των Τεχνών (την μετέπειτα «Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών» της Αθήνας), όπου μελέτησε ζωγραφική κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα κατά την διετία 1871 - 1872. Με υποτροφία του Βασιλιά Γεωργίου Α΄, συνέχισε τις σπουδές του στην Κοπεγχάγη κατά την περίοδο 1873 -1876 κοντά στον Καρλ Φρέντερικ Σόρενσεν (Carl Frederik Sørensen). Το 1875, και ενώ βρίσκονταν ακόμα στην Κοπεγχάγη, έστειλε στην έκθεση των Ολυμπίων στην Αθήνα το έργο του «Το λιμάνι της Κοπεγχάγης», για το οποίο τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο Β΄ τάξεως. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, άνοιξε εργαστήριο ζωγραφικής στην Αθήνα, ενώ η φήμη του άρχισε να αυξάνεται. Δυστυχώς, προσβλήθηκε από φυματίωση και πέθανε το 1878, σε ηλικία μόνον 26 ετών. Ο θάνατός του και ο θάνατος της αδελφής του, που είχε συμβεί λίγα χρόνια πριν — επίσης από φυματίωση — οδήγησε την μητέρα του στον νευρικό κλονισμό και την τρέλα. 
Το έργο του Ο πρόωρος θάνατός του είχε σαν αποτέλεσμα να αφήσει πίσω του λίγα έργα. Μόνα να φανταστεί μπορεί κανείς το τι θα μπορούσε να δημιουργήσει πάνω στον κομβά ο Αλταμούρας, αν είχε τη δυνατότητα να μεγαλώσει και να ωριμάσει η τεχνική του και το ταλέντο του. Όμως οι λίγοι πίνακες που άφησε μαρτυρούν ένα με γάλο ταλέντο, τουλάχιστον ισάξιο του άλλου μεγάλου έλληνα θαλασσογράφου του 19ου αι., του Κωνσταντίνου Βολανάκη. Το 1878, χρονιά του θανάτου του, δύο πολεμικές θαλασσογραφίες του - η «Πυρπόληση της πρώτης οθωμανικής φρεγάτας στην Ερεσό από τον Παπανικολή» και η «Ναυμαχία του ναυάρχου Μιαούλη εναντίον δύο οθωμανικών φρεγατών στην είσοδο της Πάτρας» - παρουσιάστηκαν στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού. Ο δεύτερος πίνακας παρουσιάστηκε και στην Έκθεση Μνημείων του Ιερού Αγώνα στο Πολυτεχνείο της Αθήνας το 1884. Τέλος, μία θαλασσογραφία του παρουσιάστηκε στην Διεθνή Έκθεση της Ρώμης το 1911. Αν και οι ιστορικοί τέχνης τον κατατάσσουν στην ακαδημαϊκή «Σχολή του Μονάχου», εντούτοις η φωτεινότητα των έργων του και η κίνηση του πινέλου δείχνουν ότι ο Αλταμούρας είχε αρχίσει να ξεπερνάει την αυστηρή τελειότητα του ακαδημαϊσμού και να στρέφεται προς τον ιμπρεσιονισμό.
Πήγα πριν λίγες ημέρες στην έκθεση που γίνεται στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς και σας συμβουλεύω να την επισκεφτείτε, όσοι τουλάχιστον από εσάς ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική.
Πήγα πριν λίγες ημέρες στην έκθεση που γίνεται στο Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς και σας συμβουλεύω να την επισκεφτείτε, όσοι τουλάχιστον από εσάς ενδιαφέρονται για τη ζωγραφική.
Τετάρτη, Απριλίου 06, 2011
Τρίτη, Απριλίου 05, 2011
Tina Fay : Το ερωτηματολόγιο του Προυστ
What is your current state of mind?
On the verge of nervous exhaustion, but only for the last seven years.
What is your idea of perfect happiness?
A glass of wine at sunset on Fire Island. / No homework.
What is your greatest fear?
Child, loss or damage thereof.
Which historical figure do you most identify with?
Catherine the Great’s horse.
Which living person do you most admire?
Cathy Rigby. She was really good in that stage version of Peter Pan. No joke.
What is the trait you most deplore in yourself?
Procrastination.
What is the trait you most deplore in others?
People who are proud of their ignorance.
What is it that you most dislike?
People who mock education as elitist.
What is your greatest extravagance?
Living in New York City.
What do you most value in your friends?
A willingness to come uptown.
What is your favorite journey?
Pulling up to my parents’ house for Christmas. Just pulling up, though—not the whole drive.
What is your most treasured possession?
A photo of my parents walking around the Acropolis circa 1965. They look like a poster for Two for the Road.
What do you consider the most overrated virtue?
Natural childbirth.
On what occasion do you lie?
During press junkets for movies.
Which living person do you most despise?
Osama bin Laden. Unless we think he’s dead by now, in which case that guy who holds up the GOD HATES FAGS sign.
What or who is the greatest love of your life?
Jeff and Alice Richmond equally, but only because they look exactly alike.
When and where were you happiest?
Anywhere, during the 2 to 24 hours after a successful joke.
If you could change one thing about yourself, what would it be?
I would get 30 hours a day when everyone else gets 24.
What do you consider your greatest achievement?
Providing 200 people with a nice place to work.
If you could change one thing about your family, what would it be?
My husband and I would work less and my daughter would sleep more.
What do you regard as the lowest depth of misery?
September 12, 2001.
What is your favorite occupation?
Being between jobs but having a good one lined up in about a month or so.
What is your most marked characteristic?
Obedience and a long nose. (I might be a collie.)
Who is your favorite hero of fiction?
Veruca Salt, Francie Nolan, Miss Havisham. That’s me in a nutshell, actually.
How would you like to die?
I would like to drop dead while introducing the “In Memoriam” clip package at the Emmys … on my 10,000th birthday.
What is your motto?
“Stop reaching for the stars!”
Σάββατο, Απριλίου 02, 2011
Παρασκευή, Απριλίου 01, 2011
Θαυμάζοντας τα κύματα 3
Τα ρεύματα είναι τα πιο μεγαλειώδη φαινόμενα των ωκεανών. Η περιστροφή της Γης γύρω από τον άξονά της, οι άνεμοι που ανταριάζουν τις θάλασσες και η επίδραση της Σελήνης και του Ήλιου είναι δυνάμεις αλληλένδετες με τα μεγάλα ρεύματα των ωκεανών που γι αυτό τον λόγο αποκαλούνται «πλανητικά ρεύματα».
Από την αρχή του κόσμου τα ωκεάνεια ρεύματα έχουν αλλάξει πολλές φορές την πορεία τους. Γνωρίζουμε για παράδειγμα ότι το Ρεύμα του Κόλπου έχει ηλικία περίπου 60 εκατ. χρόνια. Είναι αδύνατο να φανταστούμε την πορεία τους στην Κάμβρια περίοδο ή στην Ιουράσια. Παρ όλα αυτά στη σύντομη περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας είναι απίθανο να έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές στην πορεία των ρευμάτων. Αυτό δεν πρέπει να μας προκαλεί εντύπωση δεδομένου ότι τα ρεύματα δεν έχουν παρουσιάσει σημαντικές αλλαγές μέσα στους αιώνες της ιστορίας των ανθρώπων. Η βασική κινητήρια δύναμη είναι οι άνεμοι και οι δυνάμεις που επιδρούν στη διαμόρφωση της πορεία τους είναι ο Ήλιος, η περιστροφή της Γης προς τα ανατολικά και οι μάζες των ηπείρων.
Καθώς η επιφάνεια των ωκεανών θερμαίνεται από τον ήλιο το νερό διαστέλεται και γίνεται ελαφρύτερο. Τα θερμά ύδατα των τροπικών στα ανώτερα στρώματα κατευθύνονται προς τους πόλους και τα βαρύτερα ύδατα από τους πόλους βυθίζονται και κατευθύνονται προς τους τροπικούς στα βάθη των θαλασσών. Όμως σε αυτές τις κινήσεις επιδρά η πολύ μεγαλύτερη δύναμη του ανέμου. Οι πιο σταθεροί άνεμοι είναι αυτοί που πνέουν διαγώνια προς τον ισημερινό από τα βορειοανατολικά και τα νοτιοανατολικά. Είναι αυτοί οι άνεμοι που κινούν τα ισημερινά ρεύματα γύρω από τον πλανήτη, με κατεύθυνση πάντα προς τα δυτικά. Αλλά και η περιστροφή της Γης εξασκεί μια επίδραση και όταν τα ισημερινά ρεύματα συναντούν στον δρόμο τους τις ηπείρους στρέφονται στο βόρειο ημισφαίριο προς τα δεξιά και στο νότιο προς τα αριστερά. Εξ αιτίας του συνδυασμού αυτών και άλλων δυνάμεων η πορεία των ρευμάτων θυμίζει στροβίλους με κατεύθυνση προς τα δεξιά ή σύμφωνα με τους δείκτες του ρολογιού στους βόρειους ωκεανούς και αντίθετη στους νότιους.
Είναι φυσικά στον Ατλαντικό και τον Ειρηνικό που μπορεί κανείς να δει τη διαδραστικότητα των δυνάμεων που δημιουργούν τα πλανητικά ρεύματα. Επειδή ίσως για πολλούς αιώνες τα πλοία διασχίζουν τον Ατλαντικό τα ρεύματά του είναι πιο γνωστά στους ναυτικούς και τους ωκεανογράφους. Η πρώτη καταγραφή του ρεύματος του Κόλπου έγινε το 1769 υπό την εποπτεία του Βενιαμίν Φρανκλίνου. Το τελωνειακό γραφείο στη Βοστώνη παραπονέθηκε ότι το ταχυδρομείο από τη Βρετανία έκανε δύο εβδομάδες περισσότερο να φτάσει στις αποικίες, απ όσο χρειάζοταν να πλοία από την Αμερική να φτάσουν στη Βρετανία. Ο Φρανγκλίνος παραξενεύτηκε και συζήτησε το ζήτημα με έναν φαλαινοθήρα από το Ναντάκετ, τον Τίμοθι Φόλγκερ, ο οποίος του είπε ότι οι αμερικανοί καπετάνιοι γνώριζαν καλύτερα το ρεύμα του Κόλπου κι έτσι μπορούσαν να το αποφεύγουν πλέοντας προς τα ανατολικά. Ο Φρανγκλίνος ζήτησε από τον Φόλγκερ να το καταγράψει πάνω σε έναν χάρτη τον οποίο έστειλε στη Βρετανία. Αλλά οι βρετανοί καπετάνιοι απλά τον κορόιδευσαν.
Αυτός ο «ποταμός» μέσα στη θάλασσα έχει πλάτος 95 μίλια, βάθος ένα μίλι και κινείται με ταχύτητα τριών κόμβων.
συνεχίζεται ...
Πέμπτη, Μαρτίου 31, 2011
Τετάρτη, Μαρτίου 30, 2011
ΣΗΜΕΡΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ
...
ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ BLOGGER ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ
...
ΤΕΛΙΚΆ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
...
ΓΙΑΤΙ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑ ΟΤΙ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ BLOGGER ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ
...
ΤΕΛΙΚΆ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΤΡΟΠΗ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
...
Τρίτη, Μαρτίου 29, 2011
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)