Μαθήτριες που τις βιάζουν θαλάσσια τέρατα τα οποία μοιάζουν λες και βγήκαν από τα βάθη του ωκεανού μετά την καταστροφή της Φουκουσίμα. Νεαρά κορίτσια που κάνουν χαρακίρι με σπαθιά σαμουράι, γιαπωνέζικα βομβαρδιστικά που εφορμούν για να τυλίξουν το Μανχάταν στις φλόγες, σαρδώνια κοινωνικά σχόλια, μηδενιστικά μηνύματα και ένας υφέρπων θυμός που είναι έτοιμος να χτυπήσει σαν τσουνάμι τις αισθήσεις του θεατή είναι μερικά μόνο από τα στοιχεία που κυριαρχούν στον εφιαλτικό κόσμο του Μακότο Αίντα (Makoto Aida).
Πρόκειται για έναν μεγάλο καλλιτέχνη που προκαλεί τον θεατή να τον μισήσει, ενώ ταυτόχρονα μαγνητίζει το βλέμμα και το υποσυνείδητό του. Μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι ιάπωνες βλέποντας με τρόμο την ταπεινωτική ήττα του στρατού τους να οδηγεί στην τραγωδία της Χιροσίμα, αποφάσισαν να κάνουν μια σημαντική στροφή και από μια μιλιταριστική κοινωνία να στραφούν προς μια κοινωνία καταναλωτική, όπου οι ρυθμοί ανάπτυξης ήταν το νέο εθνικό σύμβολο.
Το μοντέλο αυτό όχι μόνο απέτυχε να κάνει τους ιάπωνες ευτυχισμένους - γεγονός που αποδεικνύεται από την κατάρρευση των γάμων και της γονιμότητας και τα συνεχώς αυξανόμενα ποσοστά αυτοκτονιών-, αλλά κατέληξε και σε έναν εφιάλτη σκεπασμένο από ραδιενεργό νέφος, σχεδόν πανομοιότυπο με εκείνο του Ναγκασάκι.
Την αποτυχία αυτή εκφράζει ο Αίντα μέσα από τις ζοφερές εικόνες τους που θυμίζουν Ιερώνυμο Μπος με σχιστά μάτια. Την ίδια στιγμή, όπως όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες κάνει αναφορές στους μαέστρους του παρελθόντος. Το έργο του «No More War. Save Water. Don’t Pollute The Sea», όπου ένα θαλάσσιο τέρας συνουσιάζεται με μια νεαρή μαθήτρια, είναι σαφής αναφορά στο διάσημο έργο του Hokusai «Το όνειρο της γυναίκας του ψαρά» όπου μια γυναίκα φαίνεται να βρίσκει την ηδονή με δύο χταπόδια.
...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου