Βρίσκεσαι μπροστά μου μέσα σε ψηφιακές παγίδες ...
Κάπου βλέπω το όνομά σου ...
Ο φίλος μου ο Κώστας με ρωτάει για σένα ...
Λέω δεν ξέρω τίποτα ...
Κι είναι κι αυτές οι νερατζιές κι αυτό το άρωμα που σε μεταφέρει στην εποχή της αθωότητας, όταν ο κόσμος ήταν δροσερός κι αυτό το πικρό γλυκό που φτιάχνουνε το νεραντζάκι ... στην τούρτα ...
...
3 σχόλια:
..αλοίμονο!
( with a double..edge )
Πάει ο καιρός, αλλά ο Μάιος αντέχει. Θα ξανάρθει ;-)
(συντρίμμια η
περηφάνια μας / γεννά για τα κοτσάνια μας / καλό καινούργιο χώμα)
Δημοσίευση σχολίου