.
Φτάσαμε πλέον στο σημείο όπου ο Ιονέσκο ακούγεται σαν παιδική παράσταση. Το θέατρο που παρακολουθούμε σηματοδοτεί το τέλος του παραλόγου. Ο Γκοντό ήρθε και έφυγε έντρομος.
Μια κυβέρνηση ενός σοσιαλιστικού κόμματος που επιβάλλει μια ακροδεξιονεοφιλεύθερη πολιτική με όχημα ένα χρέος που κανείς δεν γνωρίζει πόσο είναι.
Κυβερνήσεις, υποτίθεται σοβαρών κρατών, που ποινικοποιούν δηλώσεις μόδας στο όνομα μιας ελευθεριότητας, ενός μοντερνισμού και μιας ασαφούς προόδου.
Εκεί που ανατέλει ο ήλιος, αντί για κερασιές, ανθίζουν πυρηνικά μανιτάρια
Εκεί που δύει ανθίζει η άγνοια, η υστερία, ο φανατισμός, οι σκοταδιστικές προκαταλήψεις, τα φυλετικά μίση, οι ταξικές άβυσσοι και ένας ασύλληπτος όγκος από αρλούμπες.
Κάπου στη μέση ανθίζουν μπουρλότα που απειλούν να ανατινάξουν την αραβική πυριτιδαποθήκη στον αέρα μαζί με τις πετρελαιοπηγές.
Οι παπαρούνες ανθίζουν τον Ιανουάριο (δεν κάνω πλάκα).
Αυτοκρατορίες καταρρέουν παράγοντας δισεκατομμύρια τόννους από πλαστικό εμετό.
Σ αυτή τη σκοτεινή θάλασσα είναι σαν να κάνουμε το Ταξίδι των Καταραμένων, από το σκοτάδι στον ζόφο, με τη γνώση ότι δεν θα φτάσουμε ποτέ πουθενά.
Παίξτε κάτι λοιπόν παίξτε μια κόνγκα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου