Δευτέρα, Οκτωβρίου 17, 2005
business class
από τη Μ. Ζουμπουλάκη
Πήγα στο Λονδίνο με μπίζνες γιατί δεν είχε θέση στην οικονομική και κάπου έπρεπε να με βάλουνε – με άλλα λόγια πλήρωσα οικονομική και με ταξιδέψαν με μπίζνες, μάλλον από μαλακία τους, αλλά δεν παραπονιέμαι.
Ως τώρα ταξίδευα πάντα με διάφορα σελέμπριτις που πήγαιναν μπίζνες κι εγώ στην οικονομική, εκτός από κάποια στιγμή το καλοκαίρι που πέτυχα την Νόνικα Γαληνέα στη θέση 295 ας πούμε, που δεν υπάρχει οικονομικότερη. (Oι μπίζνες είναι στις μπροστινές θέσεις κι όσο πιο πίσω, τόσο πιο πλέμπα. Εξω από τους καμπινέδες, στο τέρμα του αεροπλάνου, κάθονται οι οικονομικοί μετανάστες και πάντα περιμένεις κότες, γιαγιάδες με ταπεράκια και τα σχετικά. Αλλά δεν έχει. Μόνο Φιλιππινέζες.) Η Νόνικα ανέβηκε στην εκτίμησή μου που δεν πληρώνει τα διπλά για να ταξιδέψει «με άνεση». Αλλά δεν της το είπα γιατί ίσως να μην βρήκε θέση στις μπίζνες και να το φυσούσε και να μην κρύωνε, οπότε καλύτερα που δεν το έθιξα.
Στην μπίζνες της ΒΑ (British Airways) σου φέρνουν φαγητό με δόσεις και όχι σύσσωμο όπως συνήθως, πράγμα που αγνοούσα. Μου έφεραν λοιπόν ένα δισκάκι με ένα τόσο δα σολωμούδι πάνω σε κάτι χορτάρια συν ένα προφιτερόλ. Κόντευα να μασήσω τα καθίσματα από την πείνα, οπότε έφαγα τον σολωμό, τα χορτάρια, τα φακελάκια με το αλατοπίπερο, τις ζαχαρίνες, το πετσετάκι και το προφιτερόλ. Σε δέκα λεπτά ήρθε αεροσυνοδός και με ρώτησε αν είμαι έτοιμη για το κυρίως πιάτο – που σημαίνει ότι είχα τσακίσει πρώτο πιάτο, συνοδευτικά και γλυκό ταυτόχρονα, δεν υπήρχε χώρος για κυρίως πιάτο, και…ένοιωσα πολύ μαλάκας, ειδικά που δεν μπορούσα να κρύψω κάπου το πιατάκι του γλυκού και να προσποιηθώ ότι μου έπεσε σε ένα χαντάκι.
Αμέσως μετά σηκώθηκε ο μπροστινός μου και άρχισε να μιλάει με τον πισινό μου για (α) την Τζιά και πόσο υπέροχο μέρος είναι και (β) πως η ΝΔ δεν έκανε τελικά καμιά απόλυση και γι αυτό αποδεικνύονται καλοί άνθρωποι οι Νουδούδες. Χέστηκα και για τα δύο, αλλά το ταξίδι είναι 3μισυ ώρες, και ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΘΕΜΑ ούτε μετά την ταινία, που ήτανε πίπα και δεν βλεπότανε έτσι κι αλλοιώς.
Το (α) είναι ό,τι πιο βαρετό γιατί το συζητάει μια συγκεκριμένη κλίκα Aθηναίων (όσοι έχουνε κότερα / φίλους με κότερα) και πάντα λένε για τις παραλίες στις οποίες δεν συχνάζουν πολλά κότερα, για το φαγητό που έχουν οι ταβέρνες σ΄αυτές τις παραλίες και για το αν υπάρχουν χωριά ανέγγιχτα από το χρόνο/τον τουρισμό/το σεξ στο νησί. Το νησί είναι το χειρότερό μου, επίσης: όπου και να πάς βρίσκεις κότερα, ιστιοπλοικά, σκάφη, βάρκες, ακόμα και στα βουνά συναντάς καπετάνιους με τα χαρακτηριστικά καπελάκια με την άγκυρα και τις μαρινιέρες, και γκόμενες μαυρισμένες σαν τον Ρόμπερτ Εβανς με μεταξωτά παρεό που φαίνεται ο κώλος τους από κάτω σα το χάρτη της Αστραλίας. Είναι φρίκη, και αν το νησί ενδεχομένως βλέπεται, αυτό που εκπροσωπεί ταξικά είναι «φέρτε μου ένα κουβά ξεράσω αυτή τη στιγμή».
Επίσης στο (β), μόνο εγώ ξέρω «φαγωμένους» από την ΝΔ; Για την ακρίβεια συμπαθούσα και τον Ρουσσόπουλο, κάποτε του έκανα συνέντευξη κι έβγαλα κατά λάθος από την τσάντα μου ένα ταμπόν όταν μου ζήτησε μολύβι κι ούτε που κόλωσε. Μάλιστα μου έλεγαν διάφοροι «έχεις σαλτάρει» κι εγώ απαντούσα «μα όχι, είναι καλό παιδί». Τώρα τον έχω τοποθετήσει πλάι στη Τζιά και ίσως ακόμα παρακάτω. Δηλαδή να πούμε κάτι καλό για την ΝΔ, οκέυ, δε με χαλάει – αλλά όχι ότι δεν έχει φάει κόσμο. Δεν μιλάω καν για Πασόκους, που πάει στο διάολο, μιλάω για αριστεριστές, αναρχο-αυτόνομους, νούμερα, άτομα που έκαναν μία δουλίτσα και τώρα έχουν πάρει δρόμο, αγάλι-αγάλι βέβαια για να μη γίνει σκάνδαλο, αλλά - τον πούλο.
Εκανα ένα ταξίδι όνειρο, μιλάμε. Ηθελα να φωνάξω στον τύπο που δεν έκλεισε μισό λεφτό τον τσενέ του ότι είναι αλλού ξημερωμένος, ότι ο Ρουσσόπουλος μπορεί να μην φρικάρει μ΄ένα ταμπόν στη μούρη, αλλά είναι πληρωμένο όργανο μιάς κυβέρνησης, ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι «καλή για το λαό» γιατί η κυβέρνηση είναι καλή για πάρτη της και ότι η Τζιά σαν νησί είναι απελπισία, αδερφέ μου, ψόφια, με αυτές τις σκατί γκόμενες, με τους γιαλαντζί καπετάνιους, με τους φιλιππινέζους ναύτες των κοτέρων, δηλαδή γάμισέ τα…Ο συνομιλητής του τύπου έκανε σχόλια «μμμ» και «χμ» ίσως επειδή είχε πέσει σε κώμα και ποτέ ένα ταξίδι προς Λονδίνο δεν μου φάνηκε τόσο ατέλειωτο. Περίμενα ότι επειδή ήμουν στην μπίζνες θα υπήρχε μία αποζημίωση, ένα «συγγνώμη», ένα καλό μαχαιροπήρουνο να το πάρω σπίτι, ΚΑΤΙ. Αλλά απλώς στο τέλος ήρθε η αεροσυνοδός και μου έδωσε μία μίνι Κιτ-κατ. Που την έφαγα βέβαια γιατί πόσο μπορείς να αντισταθείς στο Σύστημα τελικά; Ελάχιστα…
Πήγα στο Λονδίνο με μπίζνες γιατί δεν είχε θέση στην οικονομική και κάπου έπρεπε να με βάλουνε – με άλλα λόγια πλήρωσα οικονομική και με ταξιδέψαν με μπίζνες, μάλλον από μαλακία τους, αλλά δεν παραπονιέμαι.
Ως τώρα ταξίδευα πάντα με διάφορα σελέμπριτις που πήγαιναν μπίζνες κι εγώ στην οικονομική, εκτός από κάποια στιγμή το καλοκαίρι που πέτυχα την Νόνικα Γαληνέα στη θέση 295 ας πούμε, που δεν υπάρχει οικονομικότερη. (Oι μπίζνες είναι στις μπροστινές θέσεις κι όσο πιο πίσω, τόσο πιο πλέμπα. Εξω από τους καμπινέδες, στο τέρμα του αεροπλάνου, κάθονται οι οικονομικοί μετανάστες και πάντα περιμένεις κότες, γιαγιάδες με ταπεράκια και τα σχετικά. Αλλά δεν έχει. Μόνο Φιλιππινέζες.) Η Νόνικα ανέβηκε στην εκτίμησή μου που δεν πληρώνει τα διπλά για να ταξιδέψει «με άνεση». Αλλά δεν της το είπα γιατί ίσως να μην βρήκε θέση στις μπίζνες και να το φυσούσε και να μην κρύωνε, οπότε καλύτερα που δεν το έθιξα.
Στην μπίζνες της ΒΑ (British Airways) σου φέρνουν φαγητό με δόσεις και όχι σύσσωμο όπως συνήθως, πράγμα που αγνοούσα. Μου έφεραν λοιπόν ένα δισκάκι με ένα τόσο δα σολωμούδι πάνω σε κάτι χορτάρια συν ένα προφιτερόλ. Κόντευα να μασήσω τα καθίσματα από την πείνα, οπότε έφαγα τον σολωμό, τα χορτάρια, τα φακελάκια με το αλατοπίπερο, τις ζαχαρίνες, το πετσετάκι και το προφιτερόλ. Σε δέκα λεπτά ήρθε αεροσυνοδός και με ρώτησε αν είμαι έτοιμη για το κυρίως πιάτο – που σημαίνει ότι είχα τσακίσει πρώτο πιάτο, συνοδευτικά και γλυκό ταυτόχρονα, δεν υπήρχε χώρος για κυρίως πιάτο, και…ένοιωσα πολύ μαλάκας, ειδικά που δεν μπορούσα να κρύψω κάπου το πιατάκι του γλυκού και να προσποιηθώ ότι μου έπεσε σε ένα χαντάκι.
Αμέσως μετά σηκώθηκε ο μπροστινός μου και άρχισε να μιλάει με τον πισινό μου για (α) την Τζιά και πόσο υπέροχο μέρος είναι και (β) πως η ΝΔ δεν έκανε τελικά καμιά απόλυση και γι αυτό αποδεικνύονται καλοί άνθρωποι οι Νουδούδες. Χέστηκα και για τα δύο, αλλά το ταξίδι είναι 3μισυ ώρες, και ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΑΝ ΘΕΜΑ ούτε μετά την ταινία, που ήτανε πίπα και δεν βλεπότανε έτσι κι αλλοιώς.
Το (α) είναι ό,τι πιο βαρετό γιατί το συζητάει μια συγκεκριμένη κλίκα Aθηναίων (όσοι έχουνε κότερα / φίλους με κότερα) και πάντα λένε για τις παραλίες στις οποίες δεν συχνάζουν πολλά κότερα, για το φαγητό που έχουν οι ταβέρνες σ΄αυτές τις παραλίες και για το αν υπάρχουν χωριά ανέγγιχτα από το χρόνο/τον τουρισμό/το σεξ στο νησί. Το νησί είναι το χειρότερό μου, επίσης: όπου και να πάς βρίσκεις κότερα, ιστιοπλοικά, σκάφη, βάρκες, ακόμα και στα βουνά συναντάς καπετάνιους με τα χαρακτηριστικά καπελάκια με την άγκυρα και τις μαρινιέρες, και γκόμενες μαυρισμένες σαν τον Ρόμπερτ Εβανς με μεταξωτά παρεό που φαίνεται ο κώλος τους από κάτω σα το χάρτη της Αστραλίας. Είναι φρίκη, και αν το νησί ενδεχομένως βλέπεται, αυτό που εκπροσωπεί ταξικά είναι «φέρτε μου ένα κουβά ξεράσω αυτή τη στιγμή».
Επίσης στο (β), μόνο εγώ ξέρω «φαγωμένους» από την ΝΔ; Για την ακρίβεια συμπαθούσα και τον Ρουσσόπουλο, κάποτε του έκανα συνέντευξη κι έβγαλα κατά λάθος από την τσάντα μου ένα ταμπόν όταν μου ζήτησε μολύβι κι ούτε που κόλωσε. Μάλιστα μου έλεγαν διάφοροι «έχεις σαλτάρει» κι εγώ απαντούσα «μα όχι, είναι καλό παιδί». Τώρα τον έχω τοποθετήσει πλάι στη Τζιά και ίσως ακόμα παρακάτω. Δηλαδή να πούμε κάτι καλό για την ΝΔ, οκέυ, δε με χαλάει – αλλά όχι ότι δεν έχει φάει κόσμο. Δεν μιλάω καν για Πασόκους, που πάει στο διάολο, μιλάω για αριστεριστές, αναρχο-αυτόνομους, νούμερα, άτομα που έκαναν μία δουλίτσα και τώρα έχουν πάρει δρόμο, αγάλι-αγάλι βέβαια για να μη γίνει σκάνδαλο, αλλά - τον πούλο.
Εκανα ένα ταξίδι όνειρο, μιλάμε. Ηθελα να φωνάξω στον τύπο που δεν έκλεισε μισό λεφτό τον τσενέ του ότι είναι αλλού ξημερωμένος, ότι ο Ρουσσόπουλος μπορεί να μην φρικάρει μ΄ένα ταμπόν στη μούρη, αλλά είναι πληρωμένο όργανο μιάς κυβέρνησης, ότι καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να είναι «καλή για το λαό» γιατί η κυβέρνηση είναι καλή για πάρτη της και ότι η Τζιά σαν νησί είναι απελπισία, αδερφέ μου, ψόφια, με αυτές τις σκατί γκόμενες, με τους γιαλαντζί καπετάνιους, με τους φιλιππινέζους ναύτες των κοτέρων, δηλαδή γάμισέ τα…Ο συνομιλητής του τύπου έκανε σχόλια «μμμ» και «χμ» ίσως επειδή είχε πέσει σε κώμα και ποτέ ένα ταξίδι προς Λονδίνο δεν μου φάνηκε τόσο ατέλειωτο. Περίμενα ότι επειδή ήμουν στην μπίζνες θα υπήρχε μία αποζημίωση, ένα «συγγνώμη», ένα καλό μαχαιροπήρουνο να το πάρω σπίτι, ΚΑΤΙ. Αλλά απλώς στο τέλος ήρθε η αεροσυνοδός και μου έδωσε μία μίνι Κιτ-κατ. Που την έφαγα βέβαια γιατί πόσο μπορείς να αντισταθείς στο Σύστημα τελικά; Ελάχιστα…
Παρασκευή, Οκτωβρίου 14, 2005
α σήμερα έχω όρεξη ...
κάποιος έγραφε πριν όχι πολύ καιρό ...
"Δε πα να πας στην άκρη του κόσμου, να βγεις απο το monitor, να αλλάξεις διαβατήριο, να ζήσεις για πάντα στην Αλμπουκέρκη, να βυθιστείς στον Ατλαντικό; Το μάτι του ΜΑΛΑΚΑ θα σε βλέπει παντού!"
(τώρα αποχαιρέτα τη την άκρη του κόσμου και την Αλμπουκέρκη που χάνεις ... τώρα ξαναβγές στο μπαλκόνι του monitor ... η μοναξιά στα βάθη του Ατλαντικού μπορεί να είναι τρομακτική)
"Δε πα να πας στην άκρη του κόσμου, να βγεις απο το monitor, να αλλάξεις διαβατήριο, να ζήσεις για πάντα στην Αλμπουκέρκη, να βυθιστείς στον Ατλαντικό; Το μάτι του ΜΑΛΑΚΑ θα σε βλέπει παντού!"
(τώρα αποχαιρέτα τη την άκρη του κόσμου και την Αλμπουκέρκη που χάνεις ... τώρα ξαναβγές στο μπαλκόνι του monitor ... η μοναξιά στα βάθη του Ατλαντικού μπορεί να είναι τρομακτική)
As Tears Go By (Jagger/Richards)
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Smiling faces I can see, but not for me
I sit and watch as tears go by
My riches can't buy everything
I want to hear the children sing
All I ever hear is the sound of rain falling on the ground
I sit and watch as tears go by
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Doin' things I used to do, they think they are new
I sit and watch as tears go by
Mm mm mm...
(δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά σήμερα το άκουγα στο ραδιόφωνο το πρωί και μου κόλησε)
I sit and watch the children play
Smiling faces I can see, but not for me
I sit and watch as tears go by
My riches can't buy everything
I want to hear the children sing
All I ever hear is the sound of rain falling on the ground
I sit and watch as tears go by
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Doin' things I used to do, they think they are new
I sit and watch as tears go by
Mm mm mm...
(δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά σήμερα το άκουγα στο ραδιόφωνο το πρωί και μου κόλησε)
........................ επίκαιρο ???
"It seems that although we tell people that the Internet is a public space, people just don't get it," said Susan B. Barnes, associate director of the Lab for Social Computing at the Rochester Institute for Technology, which studies social issues in computing.
A blogger can erase a previous entry, but it's often saved on an Internet server and remains visible for years to come".
and years and years to come ....
A blogger can erase a previous entry, but it's often saved on an Internet server and remains visible for years to come".
and years and years to come ....
και πάνω που ήθελα να πηδήξω από το μπαλκόνι ...
αντελήφθην πως ο πήχυς ήταν τόσο πολύ ανεβασμένος και το ξανασκέφτηκα ...
έτσι πήγα για ψάρεμα (είπα στον εαυτό μου δεν γ....ς που δεν γ....ας δεν πας καλύτερα για ψάρεμα ...)
"O συγγραφέας εκτός απο παπαριές τυχαίνει να είναι και ομοφυλόφιλος...και όταν δεν έχεις αγαπηθεί εσύ είναι πολύ "λογικό" άν και παπαριά να ομιλείς περί φάν με κέντρο το δικό σου φάν (κοινώς της ψωλής σου η μάλλον του κόλου σου τον χαβά)...είναι πολύ πιθανό οτι αυτά που γράφεις εσύ Κώστα με τον λογική της Θυσίας για ένα παιδί ή ένα άλλο άνθρωπο θα του φαίνονται Ιερογλυφικά ή Κινέζικα.
Το μόνο που φαινόμαστε να αντιλαμβανόμαστε είναι η ανάγκη μας να γίνουμε αποδεκτοί έστω και με το ζόρι υιοθετώντας παιδιά για τα οποία δεκάρα δεν δίνουμε".
είδα το ψάρι που έπιασα το μύρισα και βρώμαγε χειρότερα κι από τα σκουπίδια
απελπισμένος ξαναπήγα για ψάρεμα (ναι, ναι, ξέρω η αγαμία κλπ κλπ )
"Kώστα όχι απλά συμφωνώ μαζί σου,αλλά θα ζητούσα απο τους προλαλήσαντες να μην διαβάζουν επιλεκτικά...δεν έγραψα ότι αποτάσσομαι τους ομοφυλοφίλους...έγραψα ότι δεν έχει αγαπηθεί και περιορίζει σχεδόν τα πάντα στην ευχαριστησή του...γεγονός που αφορά όλους τους χαρακτήρες, και όχι τις λεγόμενες σεξουαλικές επιλογές τους.
Ετοιμάζω όμως ένα ποστ.
Υ.Γ.Και τον συγκεκριμένο άνθρωπο τυχαίνει να τον γνωρίζω απο σχολικής ηλικίας...η οικογένεια ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για ότι εκφράζει με τις απόψεις..περί τρέλλας διαζυγίου και ελευθέρου χρόνου για πήδημα".
αυτό το πράγμα βρώμαγε χειρότερα κι από το προηγούμενο
κι έτσι σκέφτηκα να πηδήξω, αλλά αντελήφθην πως ο πήχυς είχε τόση ώρα που εγώ ψάρευα ανέβει ακόμα περισότερο (ποιος πούστης ανεβάζει αυτόν τον πήχυ δεν ξέρω)
κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω να σηκώνω τον σταυρό του καλλιτέχνη που είναι το έργο του και καμιά φορά και αυτά που γράφει ....
έτσι πήγα για ψάρεμα (είπα στον εαυτό μου δεν γ....ς που δεν γ....ας δεν πας καλύτερα για ψάρεμα ...)
"O συγγραφέας εκτός απο παπαριές τυχαίνει να είναι και ομοφυλόφιλος...και όταν δεν έχεις αγαπηθεί εσύ είναι πολύ "λογικό" άν και παπαριά να ομιλείς περί φάν με κέντρο το δικό σου φάν (κοινώς της ψωλής σου η μάλλον του κόλου σου τον χαβά)...είναι πολύ πιθανό οτι αυτά που γράφεις εσύ Κώστα με τον λογική της Θυσίας για ένα παιδί ή ένα άλλο άνθρωπο θα του φαίνονται Ιερογλυφικά ή Κινέζικα.
Το μόνο που φαινόμαστε να αντιλαμβανόμαστε είναι η ανάγκη μας να γίνουμε αποδεκτοί έστω και με το ζόρι υιοθετώντας παιδιά για τα οποία δεκάρα δεν δίνουμε".
είδα το ψάρι που έπιασα το μύρισα και βρώμαγε χειρότερα κι από τα σκουπίδια
απελπισμένος ξαναπήγα για ψάρεμα (ναι, ναι, ξέρω η αγαμία κλπ κλπ )
"Kώστα όχι απλά συμφωνώ μαζί σου,αλλά θα ζητούσα απο τους προλαλήσαντες να μην διαβάζουν επιλεκτικά...δεν έγραψα ότι αποτάσσομαι τους ομοφυλοφίλους...έγραψα ότι δεν έχει αγαπηθεί και περιορίζει σχεδόν τα πάντα στην ευχαριστησή του...γεγονός που αφορά όλους τους χαρακτήρες, και όχι τις λεγόμενες σεξουαλικές επιλογές τους.
Ετοιμάζω όμως ένα ποστ.
Υ.Γ.Και τον συγκεκριμένο άνθρωπο τυχαίνει να τον γνωρίζω απο σχολικής ηλικίας...η οικογένεια ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για ότι εκφράζει με τις απόψεις..περί τρέλλας διαζυγίου και ελευθέρου χρόνου για πήδημα".
αυτό το πράγμα βρώμαγε χειρότερα κι από το προηγούμενο
κι έτσι σκέφτηκα να πηδήξω, αλλά αντελήφθην πως ο πήχυς είχε τόση ώρα που εγώ ψάρευα ανέβει ακόμα περισότερο (ποιος πούστης ανεβάζει αυτόν τον πήχυ δεν ξέρω)
κι έτσι αποφάσισα να συνεχίσω να σηκώνω τον σταυρό του καλλιτέχνη που είναι το έργο του και καμιά φορά και αυτά που γράφει ....
Πέμπτη, Οκτωβρίου 13, 2005
λοιπόν τρέξτε για εμβόλιο ...
ο αρμόδιος επίτροπος αναφέρει πως πρέπει να εμβολιαστούμε ΟΛΟΙ οι Ευρωπαίοι λόγω της επρχόμενης γρίπης των πουλερικών
θα σας δω στο φαρμακείο της γειτονιάς
θα σας δω στο φαρμακείο της γειτονιάς
Τετάρτη, Οκτωβρίου 12, 2005
- "Ποιό είναι αυτό το ανθρωπάριο που κουβαλάω μέσα μου" αναρωτιέμαι;
- "Ο εαυτός σου" μου απαντάει εκείνο και χαμογελάει χαιρέκακα.
j p witkin
Queer saint 1999
Η Γοητεία του Ανομολόγητου
" Ανάπηροι παντός τύπου, νάνοι, γίγαντες, καμπούρηδες, τραβεστί, γυναίκες με μούσι, καλλιτέχνες του τσίρκου, γυναίκες με έναν μαστό, άνθρωποι που ζουν σαν ήρωες κόμικ, σάτυροι, σιαμαίοι ενωμένοι στο μέτωπο, άνθρωποι με ουρές, κέρατα, φτερούγες, οποιοσδήποτε έχει γεννηθεί χωρίς χέρια, πόδια, μαστούς ή γεννητικά όργανα, αφέντες και δούλοι στο σεξ, γυναίκες των οποίων το πρόσωπο είναι σκεπασμένο από φλύκταινες και θα δεχόντουσαν να ποζάρουν με βραδυνά φορέματα, ένα ξανθό κορίτσι με δύο πρόσωπα, ερμαφρόδιτοι και τερατογενέσεις, οποιοσδήποτε φέρει τις πληγές του Χριστού".
Αυτή είναι η αγγελία με την οποία ο πιο προκλητικός φωτογράφος της εποχής μας, ο
Τζόελ - Πήτερ Γουίτκιν, αναζητεί τα μοντέλα του. Πολλές φορές τα μοντέλα αυτά είναι πτώματα η κομμάτια από πτώματα που βρίσκει στις αίθουσες των νεκροτομείων και των μαθημάτων ανατομίας. Για τη δημιουργία της πιο διάσημης φωτογραφίας του, με τίτλο "Le baiser (The Kiss)", ζήτησε από έναν παθολόγο να κόψει στα δύο ένα ανθρώπινο κεφάλι και στη συνέχεια τοποθέτησε τα δύο κομάτια χείλη με χείλη, σε ένα μακάβριο φιλί. Οι φωτογραφίες του Γουίτκιν κάνουν τα έργα του Ντάμιεν Χιρστ να μοιάζουν με παιδικές ζωγραφιές.
Οι θαυμαστές του δεν διστάζουν να τον συγκρίνουν με τον Ιερώνυμο Μπος, οι επικριτές του τον κατηγορούν για κιτς απόπειρες εντυπωσιασμού. Οι Ευρωπαίοι τον αναγνωρίζουν σαν σημαντικό καλλιτέχνη, οι Αμερικάνοι τον αντιμετωπίζουν σαν ένοχο μυστικό.
Τρίτη, Οκτωβρίου 11, 2005
απόσπασμα ...
Eίμαι ξαπλωμένος δίπλα στον Μαρκ και βλέπουμε MTV. Μετά το Pull Up To The Bumble της Grace Jones παίζουν το Road to Nowhere των Talking Heads.
“Tι έχουν πάθει;” ρωτάει ο Μαρκ.
“Εχουν πάθει κρίση νοσταλγίας” του λέω και είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα.
“Και μεις τι φταίμε;” λέει ο Μαρκ κι αλλάζει κανάλι.
Παίρνει από το κομοδίνο το κουτί με τη φούντα κι αρχίζει να στρίβει ένα τσιγάρο. Τον παρατηρώ κι ένα κύμα ακαθόριστων συναισθημάτων μου κλείνει τον λαιμό κι αυτή τη φορά τα μάτια μου βουρκώνουν. Για μια στιγμή η εικόνα της γεροδεμένης πλάτης του, χρυσαφένια από το φως της λάμπας, θολώνει. Απλώνω το χέρι, τον χαιδεύω κι αυτός γυρνάει εκνευρισμένος και μου λέει να σταματήσω.
Τα μάτια του είναι γαλάζια, σκοτεινά, με μαύρους κύκλους. Στρίβει το τσιγάρο, τ’ανάβει, τραβάει μια βαθιά ρουφηξιά και στο πρόσωπό του απλώνεται μια έκφραση απόλαυσης που έχω να δω από τις πρώτες φορές που πέσαμε μαζί στο κρεβάτι και η οποία κρατάει μόνο για μια στιγμή για να διαλυθεί αμέσως μαζί με τον καπνό που ξεφυσάει.
Στην τηλεόραση παίζει το Ψυχώ 2. Οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν μόλις τελειώσει. Το απόγευμα μίλησα με τον Νικήτα στο τηλέφωνο και μου είπε πως η Μαίρη ήταν στο rave party που έκανε μπούκα η αστυνομία και το οποίο κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία των ειδήσεων. Μου είπε να πάρω την Μαίρη να μου πει λεπτομέρειες, αλλά έκλεισα το τηλέφωνο κι ένοιωθα τόσο κουρασμένος που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Κάπνισα δυο τσιγάρα απανωτά,πήρα δυο Χanax και ξάπλωσα δίπλα στον Μαρκ που κοιμόταν.
Τώρα ο Μαρκ παρακολουθεί το Ψυχώ 2, μαστουρωμένος και μου λέει πως φοβάται. Φοβάται πως σε λίγο καιρό θα επιστρέψει στο Βερολίνο και με ρωτάει αν έχω ιδεα πόσο δύσκολο είναι να ζεις στο Βερολίνο, ιδίως τον χειμώνα. Του λέω πως όχι, δεν έχω ιδέα και θέλω να συμπληρώσω πως δεν δίνω δεκάρα, αλλά κάτι στον τρόπο που σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι με κάνει να σταματήσω.
“Εχει μείνει καθόλου κόκα;” με ρωτάει.
Θέλω να του φωνάξω πως δεν είμαι το Χημείο του Κράτους, αλλά η ματιά μου πέφτει στα φαγωμένα νύχια του κι έτσι βγάζω από την τσέπη του τζήν μου,που είναι πεταμένο στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, το τελευταίο μου γραμμάριο και του το δίνω. Εντάξει, δεν είναι το τελευταίο μου γραμμάριο, αλλά για τον Μαρκ είναι.
Ο Μαρκ απλώνει πάνω στο κομοδίνο δυο γραμμές, με μια πιστωτική κάρτα που έχει λήξει. Διπλώνει ένα χαρτονόμισμα,το κάνει καλαμάκι, ρουφάει την μια γραμμή και μου το δίνει. Καθαρίζω την μύτη μου μ ένα χαρτομάντηλο και ρουφάω κι εγώ.Η άσπρη σκόνη καίει για λίγο τα ρουθούνια μου, κάνει την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα και παίρνω μια βαθιά ανάσα και κρατάω τον αέρα στα πνευμόνια μου μέχρι που το πρόσωπό μου γίνεται κόκκινο. Ο Μαρκ με κυτάει με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό του.
“ Μοιάζεις με γουρούνι” ψιθυρίζει μέσα απ τα δόντια του.
(Μπορεί και να συνεχίζεται)
(τελικά συνεχίζεται)
“Ευχαριστώ” του λέω καθώς αφήνω σιγά-σιγά τον αέρα να βγεί. Παίζω αμήχανα με το τηλεκοντρόλ. Στην οθόνη μια γυναίκα, κάποια ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της, περπατάει αργά σ ένα ασπρόμαυρο λιμάνι. Ο Μαρκ την παρακολουθεί με γυάλινο βλέμα, ενώ με το χέρι του κρατάει τον ρυθμό σ ένα τραγούδι που παίζει στο μυαλό του.
Παρατηρώ τα όμορφα χείλη του, την λεπτή γραμμή της μύτης, τα βλέφαρά του που δεν ανοιγοκλείνουν αλλά μένουν ανοιχτά, κολημένα, άδεια.
“ Νοιώθω σαν μύγα στο μικροσκόπιο κάθε φορά που με κοιτάς έτσι” λέει ο Μάρκ χωρίς ενώ έχει αρχίσει ήδη να στρίβει άλλο ένα τσιγάρο.
“ Το αποφάσισα” συνεχίζει. “ Θα φύγω. Μάλλον τον επόμενο μήνα. Βαρέθηκα. Και την λιακάδα και την Αθήνα και σένα κι αυτό το κρεβάτι. Θα φύγω στα τέλη του Φλεβάρη. Κι ύστερα βλέπουμε.”
Γέρνει το κεφάλι και με κυτάει σαν να περιμένει να πω κάτι,όμως είμαι τόσο εξουθενωμένος που το μόνο που καταφέρνω να πω είναι:
“Εντάξει. Οπως γουστάρεις.”
Ο Μάρκ ανάβει το τζόιντ. Εξω αρχίζει να βρέχει. Χοντρές σταγόνες χτυπάνε στο τζάμι της μπαλκονόπορτας κι ύστερα λειώνουν και τρέχουν σαν μικρά ποτάμια.
Σηκώνομαι, πηγαίνω στην τουαλέτα και ρουφάω λίγο νερό από τη μύτη γιατί η σκόνη μου έχει στεγνώσει τα ρουθούνια. Μια πικρή γεύση μου γαργαλάει το λαιμό. Κοιτάζω μηχανικά το ρολόι μου. Δώδεκα και δέκα. Η βροχή όσο πάει και δυναμώνει. Κλείνω το φως,κατεβαίνω στην κουζίνα, γεμίζω ένα ποτήρι με παγάκια,ρίχνω από πάνω μπόλικη βότκα και αρχίζω να την πίνω με μικρές μεθοδικές γουλιές. Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και χαζεύω την βροχή που μαστιγώνει τα δέντρα στην πίσω αυλή.
Μοιάζει με σκηνή από βιντεοκλιπ του Μητ Λοφ.
(σίγουρα συνεχίζεται)
“Tι έχουν πάθει;” ρωτάει ο Μαρκ.
“Εχουν πάθει κρίση νοσταλγίας” του λέω και είμαι έτοιμος να βάλω τα κλάματα.
“Και μεις τι φταίμε;” λέει ο Μαρκ κι αλλάζει κανάλι.
Παίρνει από το κομοδίνο το κουτί με τη φούντα κι αρχίζει να στρίβει ένα τσιγάρο. Τον παρατηρώ κι ένα κύμα ακαθόριστων συναισθημάτων μου κλείνει τον λαιμό κι αυτή τη φορά τα μάτια μου βουρκώνουν. Για μια στιγμή η εικόνα της γεροδεμένης πλάτης του, χρυσαφένια από το φως της λάμπας, θολώνει. Απλώνω το χέρι, τον χαιδεύω κι αυτός γυρνάει εκνευρισμένος και μου λέει να σταματήσω.
Τα μάτια του είναι γαλάζια, σκοτεινά, με μαύρους κύκλους. Στρίβει το τσιγάρο, τ’ανάβει, τραβάει μια βαθιά ρουφηξιά και στο πρόσωπό του απλώνεται μια έκφραση απόλαυσης που έχω να δω από τις πρώτες φορές που πέσαμε μαζί στο κρεβάτι και η οποία κρατάει μόνο για μια στιγμή για να διαλυθεί αμέσως μαζί με τον καπνό που ξεφυσάει.
Στην τηλεόραση παίζει το Ψυχώ 2. Οι γιορτές των Χριστουγέννων έχουν μόλις τελειώσει. Το απόγευμα μίλησα με τον Νικήτα στο τηλέφωνο και μου είπε πως η Μαίρη ήταν στο rave party που έκανε μπούκα η αστυνομία και το οποίο κυριαρχούσε στα τηλεοπτικά δελτία των ειδήσεων. Μου είπε να πάρω την Μαίρη να μου πει λεπτομέρειες, αλλά έκλεισα το τηλέφωνο κι ένοιωθα τόσο κουρασμένος που δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Κάπνισα δυο τσιγάρα απανωτά,πήρα δυο Χanax και ξάπλωσα δίπλα στον Μαρκ που κοιμόταν.
Τώρα ο Μαρκ παρακολουθεί το Ψυχώ 2, μαστουρωμένος και μου λέει πως φοβάται. Φοβάται πως σε λίγο καιρό θα επιστρέψει στο Βερολίνο και με ρωτάει αν έχω ιδεα πόσο δύσκολο είναι να ζεις στο Βερολίνο, ιδίως τον χειμώνα. Του λέω πως όχι, δεν έχω ιδέα και θέλω να συμπληρώσω πως δεν δίνω δεκάρα, αλλά κάτι στον τρόπο που σβήνει το τσιγάρο στο τασάκι με κάνει να σταματήσω.
“Εχει μείνει καθόλου κόκα;” με ρωτάει.
Θέλω να του φωνάξω πως δεν είμαι το Χημείο του Κράτους, αλλά η ματιά μου πέφτει στα φαγωμένα νύχια του κι έτσι βγάζω από την τσέπη του τζήν μου,που είναι πεταμένο στο πάτωμα, δίπλα στο κρεβάτι, το τελευταίο μου γραμμάριο και του το δίνω. Εντάξει, δεν είναι το τελευταίο μου γραμμάριο, αλλά για τον Μαρκ είναι.
Ο Μαρκ απλώνει πάνω στο κομοδίνο δυο γραμμές, με μια πιστωτική κάρτα που έχει λήξει. Διπλώνει ένα χαρτονόμισμα,το κάνει καλαμάκι, ρουφάει την μια γραμμή και μου το δίνει. Καθαρίζω την μύτη μου μ ένα χαρτομάντηλο και ρουφάω κι εγώ.Η άσπρη σκόνη καίει για λίγο τα ρουθούνια μου, κάνει την καρδιά μου να χτυπάει πιο γρήγορα και παίρνω μια βαθιά ανάσα και κρατάω τον αέρα στα πνευμόνια μου μέχρι που το πρόσωπό μου γίνεται κόκκινο. Ο Μαρκ με κυτάει με μια έκφραση αηδίας στο πρόσωπό του.
“ Μοιάζεις με γουρούνι” ψιθυρίζει μέσα απ τα δόντια του.
(Μπορεί και να συνεχίζεται)
(τελικά συνεχίζεται)
“Ευχαριστώ” του λέω καθώς αφήνω σιγά-σιγά τον αέρα να βγεί. Παίζω αμήχανα με το τηλεκοντρόλ. Στην οθόνη μια γυναίκα, κάποια ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου που δεν μπορώ να θυμηθώ το όνομά της, περπατάει αργά σ ένα ασπρόμαυρο λιμάνι. Ο Μαρκ την παρακολουθεί με γυάλινο βλέμα, ενώ με το χέρι του κρατάει τον ρυθμό σ ένα τραγούδι που παίζει στο μυαλό του.
Παρατηρώ τα όμορφα χείλη του, την λεπτή γραμμή της μύτης, τα βλέφαρά του που δεν ανοιγοκλείνουν αλλά μένουν ανοιχτά, κολημένα, άδεια.
“ Νοιώθω σαν μύγα στο μικροσκόπιο κάθε φορά που με κοιτάς έτσι” λέει ο Μάρκ χωρίς ενώ έχει αρχίσει ήδη να στρίβει άλλο ένα τσιγάρο.
“ Το αποφάσισα” συνεχίζει. “ Θα φύγω. Μάλλον τον επόμενο μήνα. Βαρέθηκα. Και την λιακάδα και την Αθήνα και σένα κι αυτό το κρεβάτι. Θα φύγω στα τέλη του Φλεβάρη. Κι ύστερα βλέπουμε.”
Γέρνει το κεφάλι και με κυτάει σαν να περιμένει να πω κάτι,όμως είμαι τόσο εξουθενωμένος που το μόνο που καταφέρνω να πω είναι:
“Εντάξει. Οπως γουστάρεις.”
Ο Μάρκ ανάβει το τζόιντ. Εξω αρχίζει να βρέχει. Χοντρές σταγόνες χτυπάνε στο τζάμι της μπαλκονόπορτας κι ύστερα λειώνουν και τρέχουν σαν μικρά ποτάμια.
Σηκώνομαι, πηγαίνω στην τουαλέτα και ρουφάω λίγο νερό από τη μύτη γιατί η σκόνη μου έχει στεγνώσει τα ρουθούνια. Μια πικρή γεύση μου γαργαλάει το λαιμό. Κοιτάζω μηχανικά το ρολόι μου. Δώδεκα και δέκα. Η βροχή όσο πάει και δυναμώνει. Κλείνω το φως,κατεβαίνω στην κουζίνα, γεμίζω ένα ποτήρι με παγάκια,ρίχνω από πάνω μπόλικη βότκα και αρχίζω να την πίνω με μικρές μεθοδικές γουλιές. Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και χαζεύω την βροχή που μαστιγώνει τα δέντρα στην πίσω αυλή.
Μοιάζει με σκηνή από βιντεοκλιπ του Μητ Λοφ.
(σίγουρα συνεχίζεται)
Δευτέρα, Οκτωβρίου 10, 2005
πάλι καλά που οι εφημεριδογράφοι ....
ανακαλύπτουν στις 8/10 αυτά που οι bloggers γράφουν στις 26/09!
κι όμως ...
αυτός ο άνθρωπος είναι ο μουσικός που με το συγκρότημα Jesus Loves You, κυκλοφόρησε έναν από τους ωραιότερους δίσκους όλων των εποχών, το Generations of Love, o Boy George!!!
προχθές το βράδυ ...
με μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα πως έχω ακόμα στη ζωή μου χώρο για καινούριους φίλους
εκείνη είναι μια υπέροχη γυναίκα
εκείνος είναι ένας πολύ γοητευτικός άντρας
νοιώθω τυχερός που τους γνώρισα
(Κωστή, σε παίρναμε τηλέφωνο να σου μιλήσουμε, αλλά έλειπες)
εκείνη είναι μια υπέροχη γυναίκα
εκείνος είναι ένας πολύ γοητευτικός άντρας
νοιώθω τυχερός που τους γνώρισα
(Κωστή, σε παίρναμε τηλέφωνο να σου μιλήσουμε, αλλά έλειπες)
Παρασκευή, Οκτωβρίου 07, 2005
όπως μαθαίνω από το reality tape ...
o πρόεδρος Μπους δήλωσε πως αποφάσισε την εισβολή στο Ιράκ ύστερα από παρότρυνση του Κύριου του Δημιουργού του
αρχίζω να υποψιάζομαι πως εκτός από τον Τσένι πρέπει να συμβουλεύουν τον πρόεδρο και ορισμένοι έλληνες bloggers
(όχι δεν θα πω ονόματα)
αρχίζω να υποψιάζομαι πως εκτός από τον Τσένι πρέπει να συμβουλεύουν τον πρόεδρο και ορισμένοι έλληνες bloggers
(όχι δεν θα πω ονόματα)
Τετάρτη, Οκτωβρίου 05, 2005
WATCH JUDITH MILLER
bullshiting the bullshiters
update 1 : αυτή η γυναίκα έχει αρχίσει και με σαγηνεύει...
είπε στο CNN :"That's why I was sitting in jail. For the public's right to know."
ξέχασε να συμπληρώσει "about WMD in Iraq".
update 1 : αυτή η γυναίκα έχει αρχίσει και με σαγηνεύει...
είπε στο CNN :"That's why I was sitting in jail. For the public's right to know."
ξέχασε να συμπληρώσει "about WMD in Iraq".
Τρίτη, Οκτωβρίου 04, 2005
με αφορμή ένα ποστ στο Iστολόγιο
Πιστεύετε πως ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος είναι πραγματικά ο αρχηγός της 17Ν ή είναι ένας κατασκευασμένος ένοχος?
update:O talos από το ιστολόγιο τοποθετεί την ερώτηση σε πιο σωστή βάση
Είναι δύο οι ερωτήσεις:
Ήταν μέλος της 17Ν και αν ναι, ήταν ο αρχηγός της 17Ν;...
update2 : η συνέντευξη του Α. Γιωτόπουλου που έκοψε η EPT
από την Ελευθεροτυπία
update 3 : διαβάζοντας τη συνέντευξη δεν κατάλαβα ποια ήταν τα νομικά προβλήματα που θα είχε η ΕΡΤ αν την μετέδιδε. Εχει κανείς καμιά ιδέα ποια θα μπορούσε να ήταν αυτά?
update 4 : η ανακοίνωση της ΕΡΤ λέει πως η συνέντευξη δεν μεταδόθηκε γιατί "προσέκρουε σε πάγιες αρχές της δημοσιογραφίας καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα των θυμάτων για αντίλογο"
είπε κανείς τίποτα για πράσινα άλογα?
update:O talos από το ιστολόγιο τοποθετεί την ερώτηση σε πιο σωστή βάση
Είναι δύο οι ερωτήσεις:
Ήταν μέλος της 17Ν και αν ναι, ήταν ο αρχηγός της 17Ν;...
update2 : η συνέντευξη του Α. Γιωτόπουλου που έκοψε η EPT
από την Ελευθεροτυπία
update 3 : διαβάζοντας τη συνέντευξη δεν κατάλαβα ποια ήταν τα νομικά προβλήματα που θα είχε η ΕΡΤ αν την μετέδιδε. Εχει κανείς καμιά ιδέα ποια θα μπορούσε να ήταν αυτά?
update 4 : η ανακοίνωση της ΕΡΤ λέει πως η συνέντευξη δεν μεταδόθηκε γιατί "προσέκρουε σε πάγιες αρχές της δημοσιογραφίας καθώς δεν υπήρχε δυνατότητα των θυμάτων για αντίλογο"
είπε κανείς τίποτα για πράσινα άλογα?
Αξίζει να δείτε ...
την έκθεση με τις φωτογραφίες του ελληνοαμερικανού Peter Poulos στην γκαλερί Spilioti Projects, μια από τις πιο avant garde γκαλερί της Αθήνας, που βρίσκεται μέσα στη στοά όπου βρίσκεται και ο πολυχώρος Bacaro (Σοφοκλέους 1 & Αριστείδου).
Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2005
αρχίζω να πιστεύω πως ο old boy ...
κρύβεται πίσω από την απόφαση του Texas Board of Education να διδάσκεται στα σχολεία της πολιτείας η θεωρία του Intelligent Design, αντί αυτή της εξέλιξης :)
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 30, 2005
its good to be free ...
δήλωσε η μαζορέτα του Πολέμου και μάρτυρας της δημοσιογραφίαςJudith Miller καθώς έφευγε από τη φυλακή προκειμένου να καταθέσει τελικά για το σκάνδαλο με την αποκάλυψη της ταυτότητας μιας υπαλλήλου της CIA.
Yes, but its not good to be dead, Judy!!!
ανύπαρκτη ΕΣΗΕΑ
via email
ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ
Δ.Σ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
Κοινοποίηση προς όλα τα μέλη του Μικτού Συμβουλίου και των Πειθαρχικών Οργάνων της ΕΣΗΕΑ
Αθήνα, 29/9/2005
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Γνωρίζετε ότι η κρίση στις επιχειρήσεις ΜΜΕ παίρνει πλέον μεγάλες διαστάσεις με οδυνηρές συνέπειες, όχι μόνο κατά των συμφερόντων των εργαζομένων όλων των κλάδων του ηλεκτρονικού και έντυπου Τύπου, αλλά και για την ίδια την Ενημέρωση των πολιτών.
Καθημερινά καταργούνται θέσεις εργασίας και αμφισβητούνται θεμελιώδη συμβατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα εκατοντάδων συναδέλφων μας. Οι κυβερνητικοί και οι λοιποί αρμόδιοι κάνουν ότι το ζήτημα δεν τους αφορά ενισχύοντας την εργοδοτική ασυδοσία.
Η Ενωσή μας δεν παρεμβαίνει αποτελεσματικά. Απαξιώνεται. Ούτε καν ανακοινώσεις καταγγελίας δεν εκδίδει στην ώρα τους.
Κάνουμε, ακόμα μια φορά, έκκληση για την άμεση σύγκληση και συγκρότηση του Δ.Σ της Ενωσής μας, πριν οδηγηθούμε στην απόλυτη κατάρρευση.
Εκ μέρους της «Συσπείρωσης Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος»
(το "πριν οδηγηθούμε στην απόλυτη κατάρρευση" ακούγεται υπεραισιόδοξο για να μην πω εντελώς εκτός πραγματικότητας)
PS: Στου συνδικαλιστή την πόρτα όσο θέλεις βρόντα
ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ
Δ.Σ ΤΗΣ ΕΣΗΕΑ
Κοινοποίηση προς όλα τα μέλη του Μικτού Συμβουλίου και των Πειθαρχικών Οργάνων της ΕΣΗΕΑ
Αθήνα, 29/9/2005
Αγαπητοί συνάδελφοι,
Γνωρίζετε ότι η κρίση στις επιχειρήσεις ΜΜΕ παίρνει πλέον μεγάλες διαστάσεις με οδυνηρές συνέπειες, όχι μόνο κατά των συμφερόντων των εργαζομένων όλων των κλάδων του ηλεκτρονικού και έντυπου Τύπου, αλλά και για την ίδια την Ενημέρωση των πολιτών.
Καθημερινά καταργούνται θέσεις εργασίας και αμφισβητούνται θεμελιώδη συμβατικά και ασφαλιστικά δικαιώματα εκατοντάδων συναδέλφων μας. Οι κυβερνητικοί και οι λοιποί αρμόδιοι κάνουν ότι το ζήτημα δεν τους αφορά ενισχύοντας την εργοδοτική ασυδοσία.
Η Ενωσή μας δεν παρεμβαίνει αποτελεσματικά. Απαξιώνεται. Ούτε καν ανακοινώσεις καταγγελίας δεν εκδίδει στην ώρα τους.
Κάνουμε, ακόμα μια φορά, έκκληση για την άμεση σύγκληση και συγκρότηση του Δ.Σ της Ενωσής μας, πριν οδηγηθούμε στην απόλυτη κατάρρευση.
Εκ μέρους της «Συσπείρωσης Δημοσιογράφων - Δούρειος Τύπος»
(το "πριν οδηγηθούμε στην απόλυτη κατάρρευση" ακούγεται υπεραισιόδοξο για να μην πω εντελώς εκτός πραγματικότητας)
PS: Στου συνδικαλιστή την πόρτα όσο θέλεις βρόντα
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 29, 2005
I JUST HATE MYSELF
γιατί συνεχίζω να κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει
γιατί δεν έχω τ αρχίδια να παραιτηθώ
γιατί συνεχίζω να είμαι σε μια σχέση που δεν με καλύπτει
γιατί δεν έχω τ αρχίδια να την τελειώσω
γιατί συνεχίζω να μ ενδιαφέρει αυτό που έχεις να πεις
γιατί δεν έχω τ αρχίδια να σε γράψω στ αρχίδια μου
γιατί συνεχίζω
γιατί δεν έχω τ αρχίδια να παραιτηθώ
γιατί συνεχίζω να είμαι σε μια σχέση που δεν με καλύπτει
γιατί δεν έχω τ αρχίδια να την τελειώσω
γιατί συνεχίζω να μ ενδιαφέρει αυτό που έχεις να πεις
γιατί δεν έχω τ αρχίδια να σε γράψω στ αρχίδια μου
γιατί συνεχίζω
η βασίλισσα Σοφία της Ισπανίας ...
αφαίρεσε όλες τις ρυτίδες από το πρόσωπό της και τις εναπέθεσε στο ταγιέρ της !
αυτό πρώτη φορά μου συνέβη ...
αίφνης εξαφανίστηκε ένα ποστ ...
θα μου πείτε σπουδαία τα λάχανα
αλλά σκιάχτηκα έτσι ξαφνικά που έγινε
θα μου πείτε σπουδαία τα λάχανα
αλλά σκιάχτηκα έτσι ξαφνικά που έγινε
Απορία : Το Coco και το Opium δεν διαφημίζει η Kate Moss ?
Γιατί δεν θάπρεπε να καταναλώνει τα προιόντα που διαφημίζει?
Δηλαδή τι περίμεναν να καταναλώνει η Kate Moss? Φακές ?
Ανέκαθεν μάρεσε η Kate γιατί έμοιαζε πάντα ένα βήμα πριν από την αποσύνθεση.
Αλλά τώρα έγινα φανατικός θαυμαστής της !
VIVA KATE
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 28, 2005
θυμάται κανείς τους πανηγυρισμούς ....
τις λαοθάλασσες που είχαν κατακλύσει την Ομόνοια και τις άλλες κεντρικές πλατείες της Αθήνας
τα πλήθη κόσμου σε χωριά και κωμοπόλεις που αλάλαζαν με εθνική υπερηφάνια
τους νέους ανθρώπους που σηκώνανε στους ώμους άλλους νέους ανθρώπους και ζητωκραύγαζαν
όταν απενεμήθη το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Ο. Ελύτη ?
θυμάται κανείς ?
τα πλήθη κόσμου σε χωριά και κωμοπόλεις που αλάλαζαν με εθνική υπερηφάνια
τους νέους ανθρώπους που σηκώνανε στους ώμους άλλους νέους ανθρώπους και ζητωκραύγαζαν
όταν απενεμήθη το Νόμπελ λογοτεχνίας στον Ο. Ελύτη ?
θυμάται κανείς ?
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2005
αν δεν έχεις τίποτα καλό να πεις για κανέναν, έλα και κάτσε δίπλα μου
αυτή τη φράση είχε κεντήσει σ ένα μαξιλαράκι μια γνωστή μου κυρία που κάθε της ατάκα ήταν ποτισμένη μ ένα υπέροχο δηλητήριο και διανθισμένη με λεπτές δόσεις ειρωνείας
οι αγέλες των ανθρώπων ...
(με αφορμή μια συζήτηση)
οι περισότεροι άνθρωποι θέλουν να ανήκουν κάπου
σε μια ομάδα, σε μια παρέα, σ ένα έθνος, σ ένα κοινό, σ ένα κόμα ή σ έναν άλλον άνθρωπο
με λίγα λόγια σε μια αγέλη ακόμα κι αν αυτή αποτελείται από δύο μόνο άτομα
η σκέψη του να μην ανήκουν πουθενά τους φαίνεται σαν το άκρον άωτον της δυστυχίας
κι όμως αυτό που οι αντιλαμβάνονται σαν δυστυχία δεν είναι παρά η ελευθερία να είναι κανείς ο εαυτός του
ακόμα κι αν αυτό κάνει κάποιον δυστυχισμένο δεν έχει άλλη επιλογή
μόνο όταν κάποιος δεν ανήκει πουθενά και σκέφτεται αλλοιώτικα από την αγέλη μπορεί να είναι ο εαυτός του
κι ο εαυτός είναι πάντα ένας μοναχικός λύκος, ποτέ ένα αγελαίο πρόβατο
οι περισότεροι άνθρωποι θέλουν να ανήκουν κάπου
σε μια ομάδα, σε μια παρέα, σ ένα έθνος, σ ένα κοινό, σ ένα κόμα ή σ έναν άλλον άνθρωπο
με λίγα λόγια σε μια αγέλη ακόμα κι αν αυτή αποτελείται από δύο μόνο άτομα
η σκέψη του να μην ανήκουν πουθενά τους φαίνεται σαν το άκρον άωτον της δυστυχίας
κι όμως αυτό που οι αντιλαμβάνονται σαν δυστυχία δεν είναι παρά η ελευθερία να είναι κανείς ο εαυτός του
ακόμα κι αν αυτό κάνει κάποιον δυστυχισμένο δεν έχει άλλη επιλογή
μόνο όταν κάποιος δεν ανήκει πουθενά και σκέφτεται αλλοιώτικα από την αγέλη μπορεί να είναι ο εαυτός του
κι ο εαυτός είναι πάντα ένας μοναχικός λύκος, ποτέ ένα αγελαίο πρόβατο
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2005
τελικά είμαι πολύ μίζερος ...
γιατί δεν ένοιωσα καμμιά διάθεση να πανηγυρίσω με τη νίκη στο μπάσκετ ή την περυσινή στο ποδόσφαιρο
γιατί δεν πανηγύρισα όταν κερδίσαμε στην Eurovision
γιατί δεν καταλαβαίνω το χιούμορ που κάνουν οι διάφοροι θρησκαλαλάζοντες
γιατί δεν θεωρώ την έναρξη των Ολυμπιακών το απαύγασμα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού
γιατί μ ενδιαφέρει η τύχη της Ολυμπιακής, ο συνεχιζόμενος πόλεμος για τα πετρέλαια του Ιράκ, η φτώχεια μου και η φτώχεια σου και πολλά άλλα μίζερα θέματα
γιατί δεν ταυτίζομαι με εθνικές διακρίσεις
γιατί δεν με νοιάζουν οι νίκες, αλλά με κόφτουν οι ήττες
(τώρα που το σκέφτομαι εκτός από μίζερος πρέπει να είμαι και αγάμητος)
γιατί δεν πανηγύρισα όταν κερδίσαμε στην Eurovision
γιατί δεν καταλαβαίνω το χιούμορ που κάνουν οι διάφοροι θρησκαλαλάζοντες
γιατί δεν θεωρώ την έναρξη των Ολυμπιακών το απαύγασμα του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού
γιατί μ ενδιαφέρει η τύχη της Ολυμπιακής, ο συνεχιζόμενος πόλεμος για τα πετρέλαια του Ιράκ, η φτώχεια μου και η φτώχεια σου και πολλά άλλα μίζερα θέματα
γιατί δεν ταυτίζομαι με εθνικές διακρίσεις
γιατί δεν με νοιάζουν οι νίκες, αλλά με κόφτουν οι ήττες
(τώρα που το σκέφτομαι εκτός από μίζερος πρέπει να είμαι και αγάμητος)
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2005
Πάπισσα Ιωάννα? ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ...
The Roman Catholic Church is preparing to bar homosexuals from becoming priests even if they are celibate.
Απορία : αν δεν το "κάνουν" τότε πως είναι ομοφυλόφιλοι ?
Απορία : αν δεν το "κάνουν" τότε πως είναι ομοφυλόφιλοι ?
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 22, 2005
αγαπητοί bloggers φεύγω ...
φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμια, blogαρισμένους και αγρίμια
δεν αντέχω άλλο ... το παραδέχομαι
εγώ πριν γίνω blogger ήμουν μια αθώα ψυχή
το μόνο που ζητούσα ήταν να βγάλω τα σώψυχά μου στο Διαδίκτυο
όμως αλλοιώς το είχα φανταστεί κι αλλοιώς το πράγμα μου προκύπτει
εδώ μέσα δεν είναι χώρος για αθώες ψυχές , εδώ μέσα είναι μια κόλαση για πορωμένους metabloggers, γεμάτη άγρια θηρία και κατατονικούς ανθρώπους
γι αυτό και αποφάσισα να αφήσω την ελληνική blogόσφαιρα και να κάνω καριέρα στο εξωτερικό
από αύριο θα με διαβάζετε μόνο από τα link του James Wolcott
μπορείτε επίσης να με διαβάζετε κάθε εβδομάδα στη Village Voice
άντε γειαααααα ..............................................................................
δεν αντέχω άλλο ... το παραδέχομαι
εγώ πριν γίνω blogger ήμουν μια αθώα ψυχή
το μόνο που ζητούσα ήταν να βγάλω τα σώψυχά μου στο Διαδίκτυο
όμως αλλοιώς το είχα φανταστεί κι αλλοιώς το πράγμα μου προκύπτει
εδώ μέσα δεν είναι χώρος για αθώες ψυχές , εδώ μέσα είναι μια κόλαση για πορωμένους metabloggers, γεμάτη άγρια θηρία και κατατονικούς ανθρώπους
γι αυτό και αποφάσισα να αφήσω την ελληνική blogόσφαιρα και να κάνω καριέρα στο εξωτερικό
από αύριο θα με διαβάζετε μόνο από τα link του James Wolcott
μπορείτε επίσης να με διαβάζετε κάθε εβδομάδα στη Village Voice
άντε γειαααααα ..............................................................................
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 21, 2005
διαβάστε και κλάψτε ...
όσο εμείς σκεφτόμαστε αν θα παραμείνουμε στο monitor
Αριθμός Είδησης: 3386226
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα 21/09/2005 19:24 (ΑΠΕ)
Θεσσαλονίκη - Η διαπαιδαγώγηση, ασπίδα για ασφαλή χρήση του Ιντερνετ από τα παιδιά, επισημαίνουν επιστήμονες, που χαρακτηρίζουν τα blogs στο Διαδίκτυο νέα απειλή για τα παιδιά
Ως μία νέα απειλή για τα παιδιά που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο χαρακτηρίζουν επιστήμονες τα λεγόμενα «μπλογκ» (blogs) μία μορφή ηλεκτρονικού ημερολογίου στο Ιντερνετ, που ωστόσο κρύβει κινδύνους, αφού στους χώρους αυτούς μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας, ενώ τα προσωπικά δεδομένα που καταχωρούνται εκεί δεν είναι ασφαλή.
Πρόκειται για μία νέα μόδα, που ακολουθεί τα βήματα των γνωστών «τσατ ρουμ» (chat rooms), και είναι ευρέως διαδεδομένη στις χώρες της Ευρώπης. Η διαδικασία απόκτησης ενός τέτοιου χώρου στο διαδίκτυο είναι απλή και επιτυγχάνεται μέσα από τις μηχανές αναζήτησης, με τον ίδιο περίπου τρόπο που ακολουθείται για την απόκτηση ενός λογαριασμού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Στην Ελλάδα, έχουν εντοπιστεί περισσότεροι από 600 τέτοιοι χώροι, οι οποίοι χρησιμοποιούνται από Ελληνόπουλα κάτω των 18 ετών. Τα παιδιά εκμυστηρεύονται στο ηλεκτρονικό τους ημερολόγιο τα πάντα για την προσωπική τους ζωή, με τον ίδιο τρόπο που και οι παλιότερες γενιές κρατούσαν το προσωπικό τους ημερολόγιο σε τετράδια.
«Πολλά παιδιά σήμερα σε όλο τον κόσμο, ακόμη και ενήλικες, κρατούν ημερολόγιο στο Ιντερνετ. Πρόκειται για μοναχικούς, κυρίως, ανθρώπους ή παιδιά που έχουν ιδιαίτερους προβληματισμούς και θέλουν να τους γνωστοποιήσουν. Στους χώρους αυτούς μπορεί να γράφουν τα πάντα για την προσωπική τους ζωή, ακόμη και για τις σεξουαλικές πράξεις με τους συντρόφους τους, κρυφά από τους γονείς τους. Η ζωή τους δηλαδή μπορεί να γίνει δημόσια για όλους, εκτός από την οικογένειά τους» δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος της Ελληνικής Καταναλωτικής Οργάνωσης (ΕΚΑΤΟ), Τάνια Κυριακίδη επισημαίνοντας τους κινδύνους πίσω από τη συγκεκριμένη χρήση.
«Τόσο στα τσατ ρουμ όσο και στα μπλογκ δίνονται προσωπικές πληροφορίες. Ετσι, εύκολα κάποιος που επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τα παιδιά, μέσω του διαδικτύου, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους, να τα πλησιάσει, να τα χρησιμοποιήσει για τους σκοπούς του, με κίνδυνο ακόμη και την εξαφάνισή τους, όπως έχει συμβεί σε περιπτώσεις στο εξωτερικό», συμπλήρωσε.
Αριθμός Είδησης: 3386226
Θεσσαλονίκη, Ελλάδα 21/09/2005 19:24 (ΑΠΕ)
Θεσσαλονίκη - Η διαπαιδαγώγηση, ασπίδα για ασφαλή χρήση του Ιντερνετ από τα παιδιά, επισημαίνουν επιστήμονες, που χαρακτηρίζουν τα blogs στο Διαδίκτυο νέα απειλή για τα παιδιά
Ως μία νέα απειλή για τα παιδιά που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο χαρακτηρίζουν επιστήμονες τα λεγόμενα «μπλογκ» (blogs) μία μορφή ηλεκτρονικού ημερολογίου στο Ιντερνετ, που ωστόσο κρύβει κινδύνους, αφού στους χώρους αυτούς μπορεί να έχει πρόσβαση ο καθένας, ενώ τα προσωπικά δεδομένα που καταχωρούνται εκεί δεν είναι ασφαλή.
Πρόκειται για μία νέα μόδα, που ακολουθεί τα βήματα των γνωστών «τσατ ρουμ» (chat rooms), και είναι ευρέως διαδεδομένη στις χώρες της Ευρώπης. Η διαδικασία απόκτησης ενός τέτοιου χώρου στο διαδίκτυο είναι απλή και επιτυγχάνεται μέσα από τις μηχανές αναζήτησης, με τον ίδιο περίπου τρόπο που ακολουθείται για την απόκτηση ενός λογαριασμού ηλεκτρονικού ταχυδρομείου.
Στην Ελλάδα, έχουν εντοπιστεί περισσότεροι από 600 τέτοιοι χώροι, οι οποίοι χρησιμοποιούνται από Ελληνόπουλα κάτω των 18 ετών. Τα παιδιά εκμυστηρεύονται στο ηλεκτρονικό τους ημερολόγιο τα πάντα για την προσωπική τους ζωή, με τον ίδιο τρόπο που και οι παλιότερες γενιές κρατούσαν το προσωπικό τους ημερολόγιο σε τετράδια.
«Πολλά παιδιά σήμερα σε όλο τον κόσμο, ακόμη και ενήλικες, κρατούν ημερολόγιο στο Ιντερνετ. Πρόκειται για μοναχικούς, κυρίως, ανθρώπους ή παιδιά που έχουν ιδιαίτερους προβληματισμούς και θέλουν να τους γνωστοποιήσουν. Στους χώρους αυτούς μπορεί να γράφουν τα πάντα για την προσωπική τους ζωή, ακόμη και για τις σεξουαλικές πράξεις με τους συντρόφους τους, κρυφά από τους γονείς τους. Η ζωή τους δηλαδή μπορεί να γίνει δημόσια για όλους, εκτός από την οικογένειά τους» δήλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η πρόεδρος της Ελληνικής Καταναλωτικής Οργάνωσης (ΕΚΑΤΟ), Τάνια Κυριακίδη επισημαίνοντας τους κινδύνους πίσω από τη συγκεκριμένη χρήση.
«Τόσο στα τσατ ρουμ όσο και στα μπλογκ δίνονται προσωπικές πληροφορίες. Ετσι, εύκολα κάποιος που επιδιώκει να εκμεταλλευτεί τα παιδιά, μέσω του διαδικτύου, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους, να τα πλησιάσει, να τα χρησιμοποιήσει για τους σκοπούς του, με κίνδυνο ακόμη και την εξαφάνισή τους, όπως έχει συμβεί σε περιπτώσεις στο εξωτερικό», συμπλήρωσε.
ρε Μανιφέστο ...
άντε παράτα μας κι εσύ μωρέ αδερφάκι μου
μας έχεις πρήξει πια με τις κοινοτοπίες, τα κλισέ και τις αμπελοφιλοσοφίες σου
όλο πόζα και ιδέα
βαρύγδουπα "κοάν" για bloggers χωρίς satori
εσύ πια δεν είσαι blogger, είσαι πλήξη, θλίψη και ανία
λοιπόν, σε περίπτωση που δεν το έχεις πάρει χαμπάρι χεστήκαμε :
για τα προσωπικά σου
τα μανιφέστα σου
τις έριδές σου
τις ανορθογραφίες σου
τις απόψεις σου
την τέχνη σου
την ατεχνία σου
τη γνώμη σου
τη βλακεία σου
γι αυτά που έχεις να πεις ...
... αν και νομίζω πως μετά από αυτό ακόμα κι εσύ που ξέρεις όσα μια μαρίδα δεν θάχεις κάτι για να μου πεις
μας έχεις πρήξει πια με τις κοινοτοπίες, τα κλισέ και τις αμπελοφιλοσοφίες σου
όλο πόζα και ιδέα
βαρύγδουπα "κοάν" για bloggers χωρίς satori
εσύ πια δεν είσαι blogger, είσαι πλήξη, θλίψη και ανία
λοιπόν, σε περίπτωση που δεν το έχεις πάρει χαμπάρι χεστήκαμε :
για τα προσωπικά σου
τα μανιφέστα σου
τις έριδές σου
τις ανορθογραφίες σου
τις απόψεις σου
την τέχνη σου
την ατεχνία σου
τη γνώμη σου
τη βλακεία σου
γι αυτά που έχεις να πεις ...
... αν και νομίζω πως μετά από αυτό ακόμα κι εσύ που ξέρεις όσα μια μαρίδα δεν θάχεις κάτι για να μου πεις
... δεν καταλαβαίνω ... ειλικρινά ...
τι σημαίνει αποχωρώ από το monitor? γιατί να το κάνει κάποιος? τι θα πάθαινε δηλαδή αν έμενε?
ας με διαφωτίσει όποιος μπορεί
ας με διαφωτίσει όποιος μπορεί
κάποιος γράφει κάπου ...
"έχω την εντύπωση οτι είμαστε οι μόνοι στον κόσμο οπου οι bloggers ασχολούνται τόσο πολύ με τους άλλους bloggers και την blogόσφαιρά τους. (με το δέντρο δηλαδή αντί για το δάσος, με το δάχτυλο αντί για το φεγγάρι κλπ κλπ) "
πριν λίγο καιρό το ίδιο άτομο μου έγραφε
"ξέρω ποιος είσαι, που δουλεύεις, που μένεις και τι εσώρρουχο φοράς"
προφανώς κάποιοι από εμάς ασχολούνται με το δέντρο, κάποιοι με το δάχτυλο και κάποιοι με τα εσώρουχα, αποδεικνύοντας πως όταν εμείς τους δείχναμε το φεγγάρι εκείνοι κοίταζαν το σώβρακο
πριν λίγο καιρό το ίδιο άτομο μου έγραφε
"ξέρω ποιος είσαι, που δουλεύεις, που μένεις και τι εσώρρουχο φοράς"
προφανώς κάποιοι από εμάς ασχολούνται με το δέντρο, κάποιοι με το δάχτυλο και κάποιοι με τα εσώρουχα, αποδεικνύοντας πως όταν εμείς τους δείχναμε το φεγγάρι εκείνοι κοίταζαν το σώβρακο
Σήμερα γιορτάζει ...
Εκείνη μένει στην Παλιά Κοκκινιά
Εγώ μένω στον Κολωνό
Εκείνη είναι γυναίκα
Εγώ άντρας
Εκείνη είναι νέα
Εγώ όχι και τόσο
Εκείνη τη λένε Κωνσταντίνα
Εμένα Δημήτρη
Δεν γνωριζόμαστε
Συναντηθήκαμε στη blogόσφαιρα
Κι' όμως, ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες, νοιώθω πως καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον
Χρόνια της πολλά ...
Εγώ μένω στον Κολωνό
Εκείνη είναι γυναίκα
Εγώ άντρας
Εκείνη είναι νέα
Εγώ όχι και τόσο
Εκείνη τη λένε Κωνσταντίνα
Εμένα Δημήτρη
Δεν γνωριζόμαστε
Συναντηθήκαμε στη blogόσφαιρα
Κι' όμως, ενάντια σε όλες τις αντιξοότητες, νοιώθω πως καταλαβαίνουμε ο ένας τον άλλον
Χρόνια της πολλά ...
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 20, 2005
ποιος ο λόγος να επιμένεις να συμβουλεύεις ...
κάποιον που δεν παίρνεις στα σοβαρά ... επειδή τον γνωρίζεις ?
θερμή παράκληση προς όλους τους bloggers ... που με νοιώθουν ...
καταργήστε ΤΩΡΑ όλα αυτά τα ηλεκτρονικά τερτιπάκια (word verification, μπλοκάρισμα ανώνυμων σχολίων κλπ) που εμποδίζουν τον οποιονδήποτε να σχολιάσει το ο,τιδήποτε, οπουδήποτε ...
κάθε αμυντικός μηχανισμός που υψώνουμε είναι ήδη μια ήττα
κάθε αμυντικός μηχανισμός που υψώνουμε είναι ήδη μια ήττα
ΖΗΤΩ Η ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ !!!
Ενα μεγάλο μπράβο στους επιχειρηματίες που εισέπραξαν κρατικές και κοινοτικές επιδοτήσεις και στη συνέχεια έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους ή τις μετέφεραν σε άλλες χώρες, αφήνοντας χιλιάδες εργαζόμενους άνεργους.
Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει "ο ανταγωνισμός θα μας σώσει".
Τώρα κατάλαβα τι σημαίνει "ο ανταγωνισμός θα μας σώσει".
από τις 10 Σεπτεμβρίου - 28 Οκτωβρίου
η τρίτη κατά σειρά biennale μοντέρνας τέχνης στα Tίρανα!
Ναι της Αλβανίας.
Στην Αθήνα φυσικά ούτε να σκεφτούμε κάτι τέτοιο ακόμα.
Ναι της Αλβανίας.
Στην Αθήνα φυσικά ούτε να σκεφτούμε κάτι τέτοιο ακόμα.
"αυτό το έχω διαπράξει" λέει η μνήμη μου ...
"αυτό δεν είναι δυνατόν να το έχω διαπράξει" λέει η περηφάνεια μου και μένει ανένδοτη.
Τελικά η μνήμη υποχωρεί
Φ. Νίτσε (1844 - 1900)
Τελικά η μνήμη υποχωρεί
Φ. Νίτσε (1844 - 1900)
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 19, 2005
συμβουλή ...
περιορίσου σε ποστ όπου απορρίπτεις τον Σ.Τ. δέκα χρόνια μετά
όσο για τα δικά μου μην "εμπλέκεσαι σε κουλές διαμάχες"
όσο για τα δικά μου μην "εμπλέκεσαι σε κουλές διαμάχες"
you don't know what love is
You don't know how hearts burn
For love that can not live yet never dies
Until you've faced each dawn with sleepless eyes
You don't know what love is
τραγουδισμένο φυσικά από τη μεγάλη Billie Holiday
For love that can not live yet never dies
Until you've faced each dawn with sleepless eyes
You don't know what love is
τραγουδισμένο φυσικά από τη μεγάλη Billie Holiday
τελικά οι περισότεροι άνθρωποι ...
θα λοιδορήσουν τους πάντες και τα πάντα προκειμένου να αποδείξουν πως είναι πιο έξυπνοι κι από τον μεγαλύτερο βλάκα
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)