why dont you come with me to Beirut, she said

- "Θα πάω να δω τον Αμήν για λίγο", είπε η Ράνα, "γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου;"
- “Γιατί όχι;» της απάντησε με το πολύ μυαλό που διέθετε.

Είχε γνωρίσει την Ράνα μέσω ενός κοινού φίλου. Η μητέρα της ήταν ελληνίδα που είχε γεννηθεί και μεγαλώσει στο Κάιρο, ο πατέρας της Σαουδάραβας. Ηταν παντρεμένη με τον Αμήν, έναν Λιβανέζο που είχε γνωρίσει στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυττού.

Mέχρι το 1975 που ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος στο Λίβανο ( που έμεινε στην ιστορία σαν ο πόλεμος κατά τη διάρκεια του οποίου όλοι οι εμπλεκόμενοι - χριστιανοί, μουσουλμάνοι, λιβανέζοι, ισραηλινοί, παλαιστήνιοι, σύριοι και οι περί αυτών - συμμάχησαν και πρόδωσαν όλους τους άλλους) η Βηρυττός ήταν γνωστή σαν το Παρίσι της Ανατολής.

Μια κοσμοπολίτικη μεγαλούπολη φημισμένη για τα καζίνο της , τα πολυτελή ξενοδοχεία της και τους αμαρτωλούς οίκους ανοχής . Ηταν επίσης το πνευματικό κέντρο του αραβικού κόσμου και στα πανεπιστήμιά της φοιτούσε το άνθος του κόσμου αυτού.

Ομως ο εμφύλιος είχε μεταμορφώσει την Βηρυττό σε μια πόλη – φάντασμα. Ηταν χωρισμένη ανάμεσα στον Δυτικό Τομέα όπου κατοικούσαν κυρίως μουσουλμάνοι και τον Ανατολικό όπου κατοικούσαν χριστιανοί. Ανάμεσά τους υπήρχε η Πράσινη Γραμμή, μια απαγορευμένη ζώνη την οποία μπορούσε κανείς να διασχίσει μόνο σαν έπεφτε το σκοτάδι και αυτό μόνο όταν τα πράγματα ήταν λίγο ήσυχα, όταν ίσχυε μια από τις εύθραυστες εκεχειρίες.

Ο Δυτικός τομέας ήταν αυτός που είχε υποστεί τις μεγαλύτερες ζημιές, που είχε δεχτεί τους περισσότερους βομβαρδισμούς. Παντού έβλεπες γκρεμισμένα κτήρια και χαλάσματα. Τη μια μέρα περνούσες κι έβλεπες μια πενταόροφη πολυκατοικία και την επόμενη έβλεπες στη θέση της έναν κρατήρα στο έδαφος.

Η Ράνα, μετά από πέντε χρόνια ζωής στη φρίκη του πολέμου είχε σπάσει κι είχε έρθει στην Αθήνα, όπου έμενε με τη γιαγιά της. Ο Αμήν είχε παραμείνει στο Λίβανο. Εκεί ήταν η ζωή του, η δουλειά του, η οικογένειά του. Η Ράνα τον επισκεπτόνταν συχνά, προσπαθώντας να κρατήσει ζωντανό έναν γάμο που η απόσταση είχε αρχίσει να διαλύει.

«Γιατί δεν έρχεσαι μαζί μου;», του είχε πει εκείνο το βράδυ και χωρίς καλά – καλά να το σκεφτεί είχε συμφωνήσει. Ετσι βρέθηκε στη Βηρυττό εκείνο τον Φεβρουάριο.

Τι θυμάται;

Θυμάτα που τα πρώτα βράδυα ξυπνούσε φοβισμένος από τις εκρήξεις και τους πυροβολισμούς που ακούγονταν από τον δρόμο κι ένοιωθε θλίψη με τη σκέψη της καταστροφής που σκόρπιζαν. Πολύ σύντομα συνήθισε και όταν ξυπνούσε δεν σκεφτόνταν πια όλα αυτά, αλλά περίμενε υπομονετικά να ξανακοιμηθεί. Ο άνθρωπος συνηθίζει σε όλα λένε και είναι αλήθεια.

Παρ’ όλη τη φρίκη του πολέμου η Βηρυττός ήταν μια ζωντανή πόλη. Εξ αιτίας της φρίκης ήταν μια πόλη γεμάτη τρέλλα. Τα πιτσιρίκια έπαιρναν τα αυτοκίνητα και έκαναν τα βράδυα κόντρες στην παραλιακή λεωφόρο, την περίφημη «Κορνίς», με τις απότομες στροφές πάνω σε γκρεμούς που πέφτουν κατακόρυφα προς τη θάλασσα. Σε πολλά μέρη του κόσμου οι νέοι κάνουν κόντρες με αυτοκίνητα. Η μόνη διαφορά ήταν πως εκεί τις έκαναν έχοντας δεμένα τα μάτια του οδηγού. Δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο ένα αυτοκίνητο να φύγει από τον δρόμο κάνοντας μια θεαματική βουτιά στη θάλασσα. Εβλεπες να τα ψαρεύουν την άλλη μέρα από τα βαθυγάλαζα νερά, θλιβερά απομεινάρια μιας νεανικής τρέλλας.

Τα βράδυα πήγαιναν σε μπαρ και κλαμπ και ρεστωράν στα οποία για να μπεις έπρεπε να περάσεις από χαλάσματα, αλλά στο εσωτερικό ήταν λες και βρισκόσουν σε άλλο κόσμο.

Θυμάται τα μεθύσια που έκαναν πίνοντας καμικάζι στα παραλιακά ξενοδοχεία που έστεκαν ακόμα όρθια. Τα αλεπάλληλα φυλάκια και σκοπιές που έπρεπε να περάσουν κάθε φορά που πήγαιναν στο κτήμα του Αμήν στο νότιο Λίβανο, λίγο έκω από την Τύρο.
Του Αμήν του άρεσε να τον τρομάζει και κάθε φορά που πλησίαζαν σε ένα φυλάκιο του έλεγε : «Αυτό είναι το πιο δύσκολο απ όλα, αν το περάσουμε είμαστε ασφαλείς».
Θυμάται τη μόνιμη ένταση που καθρεφτίζονταν στα μάτια των ανθρώπων, τις φοβισμένες ματιές που έριχναν τριγύρω κάθε φορά που ακουγόταν ένας απροσδόκητος θόρυβος, τα τεντωμένα νεύρα που μάταια προσπαθούσαν να κρύψουν το μεθύσι και τα χοντρά αστεία.

Θυμάται την αδελφή του Αμήν που κάθε τόσο ξεσπούσε σε σιωπηλούς λυγμούς, ανίκανη να ξεχάσει τον επτάχρονο γιό της που είχε χάσει τη ζωή του σε έναν από τους βομβαρδισμούς. Τον φευγάτο εξάδελφο που αρνιόταν να φύγει από το κτήμα του κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ παρ όλο που αυτό σήμαινε πως η γυναίκα του και τα παιδιά του τον είχαν εγκαταλείψει και κάθε βράδυ έπρεπε να κοιμάται αγκαλιά με ένα αυτόματο.

Θυμάται τις σειρήνες που ηχούσαν δραματικά κάθε τόσο γεγονός που σήμαινε πως έπρεπε όλοι να τρέξουν στα σπίτια τους και να κλειστούν εκεί με την ελπίδα πως θα τη γλυτώσουν κι αυτή τη φορά, πως ο θάνατος θα επισκεφτεί ένα άλλο σπίτι, το διπλανό ίσως, αλλά όχι το δικό τους.

Θυμάται τα τηλεφωνήματα του θείου του Αμήν, ενός υψηλόβαθμου στρατιωτικού κάθε φορά που τα πράγματα προμηνύονταν πιο σοβαρά απ ότι συνήθως. Κάθε φορά που έπαιρνε ηλέφωνο έπρεπε να μαζέψουν γρήγορα τα απαραίτητα και να φύγουν βιαστικά προς τα βουνά πάνω από την ανατολική πλευρά, όπου έμεναν σε ξενοδοχεία μέχρι να περάσει η καταιγίδα. Τον Αμήν που με τη βοήθεια ενός χρονόμετρου μετρούσε το διάστημα ανάμεσα στη λάμψη και τον θόρυβο από τις εκρήξεις και μπορούσε να υπολογίσει με σχετική ακρίβεια σε ποια γειτονιά είχε πέσει η ρουκέτα.

Θυμάται πως έφυγε από τη Βηρυττό έχοντας αγαπήσει βαθιά αυτή τη θεότρελλη πόλη και όσους είχε γνωρίσει σ αυτή. Εκτοτε παρακολουθούσε όσα γίνονταν εκεί από μακρυά και δεν έπαυε ποτέ να ελπίζει πως μια μέρα ο εφιάλτης θα τέλειωνε και οι κάτοικοι της Βηρυττού, ανάμεσα σε αυτούς και οι φίλοι του, θα μπορούσαν και πάλι να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους.

Τα τελευταία χρόνια όλα έδειχναν πως αυτό είχε γίνει πραγματικότητα. Από το 2000 που αποχώρησαν οι ισραηλινοί και οι σύριοι από τον Λίβανο η Βηρυττός είχε κάνει το θαύμα της και έμοιαζε να επουλώνει σιγά σιγά τις πληγές της. Η πόλη φαινόταν να έχει ξαναβρεί τους ρυθμούς της και οι άνθρωποι έμοιαζαν έτοιμοι να αφήσουν πίσω τους την φρίκη και το σκοτάδι του πολέμου. Ακόμα και οι τουρίστες είχαν ξαναγυρίσει στη Βηρυττό.

Ομως εδώ και εννέα μέρες η πόλη, η χώρα, οι άνθρωποι έχουν βυθιστεί ξανά στον ίδιο εφιάλτη και όπως όλα δείχνουν δεν πρόκειται να βγουν σύντομα από αυτόν.