ε ψιτ, το πήρε το μήνυμά σου

δεν είναι περίεργο ?

τα πράγματα που ποθούμε σε αυτή τη ζωή μας έρχονται όταν πάψουμε να τα ποθούμε

ξέρεις πως είναι : όταν θέλεις κάτι πολύ και με μεγάλο πόνο αποφασίζεις πως δεν πρόκειται τελικά να το έχεις και σκύβεις το κεφάλι έχοντας αποδεχτεί πως "έτσι είναι τα πράγματα ... πότε χάνεις, πότε κερδίζεις" κι ύστερα ένα πρωί αυτό το κάτι έρχεται να σε βρει και το κοιτάς απορημένος και σκέφτεσαι "αυτό ήταν τελικά? όλος αυτός ο πόνος γι αυτό?"

λες κι η ζωή έχει βαλθεί να μας αποδείξει πως όλα αυτά που θεωρήσαμε σημαντικά δεν ήταν και τόσο σημαντικά τελικά

το διάβαζε και δεν ήξερε τι να σκεφτεί, δεν ήξερε πως θα έπρεπε να νοιώσει

έπρεπε να χαρεί επειδή η επιθυμία του γινόταν πραγματικότητα ή να λυπηθεί για το γεγονός πως τώρα που η επιθυμία είχε ικανοποιηθεί εκείνος την είχε ξεπεράσει?

σκεφτόταν πως σε μια άλλη στιγμή του χωροχρόνου αν διάβαζε αυτό το μήνυμα θα πέταγε τη σκούφια του από τη χαρά, θα άνοιγε τα παράθυρα της ψυχής του για να μπει μέσα το φως του ήλιου να φωτίσει τις σκοτεινές γωνιές, να κλείσει τις ανοιχτές πληγές ...

όμως όλον αυτόν τον καιρό, μέσα στο σκοτάδι αυτό, μια αλλαγή, ανεπαίσθητη και ταυτόχρονα κοσμογονική είχε συντελεστεί, χωρίς εκείνος να το πάρει χαμπάρι

κι έτσι απέμεινε να διαβάζει το μήνυμα και το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν : too little, too late, too little, too late, too little, too late, too little, too late ...



...