απόσπασμα

metalights, athens, may 2006

"... Από τα δώδεκά μου με κατατρέχει κατά καιρούς αυτό το ερώτημα με βασανίζει με μια φριχτή αίσθηση ανημπόριας, με ανυπόφορη ναυτία. Πως τα καταφέρνμουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που περπατούν στους δρόμους ή τρέχουν να προλάβουν το λεωφορείο; Αν άρχιζαν να κάνουν τέτοιες σκέψεις ή να προσπαθούν να φαντααστούν το αφάνταστο, θα σταματούσαν να κινούνται, θα έμεναν ασάλευτοι. Το έχω ξαναπεί στον εαυτό μου : ας μη στοχαζόμαστε, αφού δεν μπορούμε να στοχαζόμαστε. Οι άνθρωποι τείνουν ν' αποφεύγουν ή να ξεχνούν το αδιανόητο. Η σκέψη τους αρχίζει από εκεί που τελειώνει το αδιανόητο, βασίζουν τη σκέψη τους σ' αυτό και για μένα είναι κι αυτό αδιανόητο. Εν τούτοις έχουν ανακαλύψει τα μαθηματικά, τη γεωμετρία, την άλγεβρα .... αλλά και η άλγεβρα οδηγεί στο χείλος της αβύσσου ... Εχουν κατασκευάσει μηχανές, έχουν δημιουργήσει κοινωνίες κι όμως αδιαφορούν για το απόλυτο ερώτημα, το ερώτημα δίχως απάντηση ..."

από το διήγημα του Eugene Ionesco, "Ο Μοναχικός".
(εκδόσεις ΗΛΕΚΤΡΑ)