Τετάρτη, Μαΐου 10, 2006

χθες έπεσα τυχαία πάνω στην Τεχνητή Νοημοσύνη

και σκεφτόμουν ...

ας υποθέσουμε πως ζούμε σε αυτή την εποχή

ας υποθέσουμε πως μπορώ να αγοράσω ένα ρομπότ το οποίο θα είναι προγραμματισμένο να με αγαπήσει

ας υποθέσουμε πως, αντίθετα με όλες τις ενδείξεις, δεν είμαι εντελώς ανίκανος να νοιώσω αγάπη και το αγαπήσω κι εγώ

εκείνο θα με αφήσει και θα πάει με κάποιον άλλον;

άνθρωπο ή ρομπότ;

θα είναι το πρώτο ρομπότ στην ιστορία που θα αφήσει έναν άνθρωπο για ένα άλλο ρομπότ;

....

άλλαξα γρήγορα κανάλι γιατί είχα αρχίσει και αγχωνόμουν

7 σχόλια:

dgalanis είπε...

όταν γίνεσαι πολύ αυτοσαρκαστικός δεν σε καταλαβαίνει κανείς

ούτε καν ο mac

dgalanis είπε...

με τρομάζεις

κι εγώ που νόμιζα πως μόνο στο μέλλον θα συμβούν όλα αυτά

Jamella είπε...

εγω σ αγαπαω και ημουνα για λιγες μερες [ro]bot.

dgalanis είπε...

ναι αλλά σε βλέπω κι εσένα να μ αφήνεις για άλλο robot

Jamella είπε...

οχι, εγω ποτε..
ειμαι συναισθηματικος τυπος και κλαις κι ασχημα τρομαρα σου [πως λεγανε σε μια ελληνικη ταινια]

dgalanis είπε...

οι άντρες δεν κλαίνε jamella

dgalanis είπε...

μην ανοίξουμε ΚΑΙ εδώ το θέμα άντρες