από το smoking gun

DECEMBER 4--This series of video images shows a typical prison cell extraction of Jose Padilla, an alleged al-Qaeda operative who faces federal terrorism charges after being declared an "enemy combatant" by President George W. Bush. The photos, taken from an unclassified Department of Defense video shot at the Navy brig in Charleston, S.C., show some of the precautions taken by officers (who are dressed in camouflage and riot gear) when transporting the 36-year-old Padilla. After cuffing Padilla's feet and hands--which the detainee had to stick through openings in his cell door--officers removed him from the cell and placed blackout goggles and headphones on Padilla.

more

εσείς μπορεί να μισείτε τους δημοσιογράφους

αλλά εγώ απεχθάνομαι βαθιά τον Γρηγόρη Αρναούτογλου

επειδή είναι η επιτομή του φελλού που επιπλέει στα μολυσμένα ύδατα αυτής της μπανανίας που λέγεται Ελλάδα

επειδή είναι ένας φρικτός σαλτιμπάγκος ολκής που δεν έχω ιδέα από ποια αυλή των τραυμάτων ξεπήδησε

επειδή παθαίνω βαριά κατατονία κάθε φορά που τυχαία πέφτω πάνω του σε απελπισμένα ζάπινγκ

λέγεται πως χτυπήθηκε από "φιλικό" χέρι

πως είδε ποιος τον χτύπησε

και πως τα τελευταία του λόγια ήταν : "αν γίνω καλά θα τον χαλάσω εγώ αυτόν που με βάρεσε, εάν ψοφήσω κλάστε μου τα αρχίδια "

ο λόγος για τον Γεώργιο Καραϊσκάκη


...

i like

.



aitoliko, oct.06



τα ΠΑΡΑΘΥΡΑ είναι ένα από τα ωραιότερα blogs ...


...

όσοι πιστεύουν και γράφουν

διάφορα άστοχα για την δήθεν δολοφονία του Ρώσσου πράκτορα από την KGB και τον πρόεδρο Πούτιν ας ρίξουν μια ματιά :

Alexander Litvinenko: Blackmailer, Smuggler, Gangster Extraordinaire

The Litvinenko Mystery

The Nuking of Alexander Litvinenko

Poisonous Propaganda

........................

τα φύλλα που ήταν

nov. 2006


........................................................................................................

λοιπόν, πάω για ψάρεμα ...

καλό υπόλοιπο Σαββατοκύριακο .....................

terror agency

...


Since 2003, human-rights investigators and news media reports have described a Boeing Business Jet as one of the most-dreaded planes in the Central Intelligence Agency's clandestine air force. The modified 737 -- a model rolled out in Renton in 2001 -- was built for executive fun and comfort. But it is alleged to be the flagship of the CIA's "extreme rendition" squadron, ferrying suspected terrorists to secret agency prisons or countries where the U.S. is said to outsource torture.




more

όταν κοιτάς από ψηλά ...

......................................................................


δεν πάμε καθόλου καλά ...

dear kostas ,

the universe says :

Good news. No, make that great news! You are certain to be energized to the max this month. Something, or someone, is going to light your fire as it hasn’t been lit in a long time. Whatever or whoever is the source of it, it will get you moving, shaking, rocking and rolling as you haven’t been in months. No, make that years. It’s a tickle in your most ticklish place. In fact, it’s a reason to roar with laughter, raise your glass and toast your own ability to return under your own steam to the land of the living ...

do you get my drift?

(money? i think so too ...)

εκ των υστέρων ...

...

θα ήθελα κι εγώ να κάνω ένα παράπονο Γιάννα μου

αλλά δε βαριέσαι ...

περασμένα , ξεχασμένα ...

οοοps

....................................................................................



...................................................................................

τι ωραία που περνάνε στη Βραζιλία

...

διαβάζω :

.


Αλμα κερδοφορίας: Αύξηση 51,4% στα κέρδη εννεαμήνου των εισηγμένων επιχειρήσεων


προσοχή μόνο μη δώσουμε καμιά αυξησούλα στους συνταξιούχους και πάει στραβά η οικονομία της χώρας, έτσι?

ας ξεκινήσουμε με κάτι όμορφο

birds, oct. 2006


.....................................................................

αν αγαπάς την Τέχνη

the lost masterpiece ....

η Τέχνη θα βρει έναν τρόπο να σου το ανταποδώσει ...

ακούστε μια περίεργη και όμως αληθινή ιστορία

ο πεθερός της αδελφής μου ήταν συλλέκτης έργων Τέχνης, κυρίως ζωγραφικής

αγόρασε τον πρώτο του πίνακα το 1932 και συνέχισε μέχρι τη δεκαετία του 70 να αγοράζει πίνακες στο μέτρο πάντα που του επέτρεπαν οι περιορισμένες οικονομικές του δυνατότητες

όταν πέθανε η συλλογή του ήταν αρκετά μεγάλη με αποτέλεσμα κάποιους από τους πίνακές του να τους έχει τοποθετήσει στο μικρό δυάρι που νοίκιαζε η γυναίκα του σε μια ανηψιά της

εκείνη, επειδή δεν της άρεσε η Τέχνη, είχε τυλίξει τους πίνακές του σε χαρτιά και τους είχε κρύψει κάτω από το κρεβάτι της

λίγο πριν φύγει από το σπίτι αυτό για να μετακομίσει σε ένα άλλο με τον άντρα της πήρε την αδελφή μου τηλέφωνο και της είπε να πάει να μαζέψει τους πίνακες αλλιώς θα τους πέταγε

η αδελφή μου, που ούτε εκείνης της αρέσει η Τέχνη, μου έκανε δώρο στη γιορτή μου έναν από τους πίνακες αυτούς επειδή η κορνίζα δεν ταίριαζε με τα έπιπλά της (!!!)

πριν λίγες ημέρες είχε έρθει στο σπίτι μου ο φίλος μου ο Σωκράτης, γνώστης της ελληνικής ζωγραφικής και όταν τον αντίκρυσε άρχισε να σταυροκοπιέται με δέος

- μα που τον βρήκες τον πίνακα αυτόν; με ρώτησε
- μου τον έκανε δώρο η αδελφή μου, του απάντησα
- και που τον βρήκε η αδελφή σου; ρώτησε εκείνος ακόμα πιο σοκαρισμένος
- από τον πεθερό της που ήταν συλλέκτης
- μα γνωρίζεις πως αυτός είναι Τριανταφυλλίδης ;
- έτσι λέει, απάντησα
- γνωρίζεις τον Τριανταφυλλίδη;
- όχι, είπα
- μα είναι ένας από τους σημαντικότερους Ελληνες εξπρεσιονιστές, μου είπε εκείνος

σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του ο πίνακας αυτός εκτιμάται ανάμεσα στα 30.000 - 50.000 ευρώ

έψαξα στο google

και βρήκα πως ο Θεόφραστος Τριανταφυλλίδης ήταν ένας "ένας ιδιόρρυθμος και σεμνός καλλιτέχνης, το έργο του οποίου, αν και αναγνωρίστηκε και εκτιμήθηκε από τους ομοτέχνους του, παρέμεινε άγνωστο στο ευρύ κοινό και παραγνωρισμένο από την κριτική της εποχής του.

Υπήρξε φίλος του Περικλή Βυζάντιου, με τον οποίο είχε συνδεθεί από τα χρόνια του Παρισιού, μοιραζόταν ένα εργαστήριο με τον Μαλέα, τον οποίο συνόδευε συχνά σε πολύ πρωινές εξορμήσεις για ζωγραφική στο ύπαιθρο, είχε συνδεθεί με τους ζωγράφους της Ομάδας Τέχνη, και μάλιστα είχε συμμετάσχει στην ιστορική πια συγκέντρωση στο σπίτι του Νίκου Λύτρα κατά την οποία ιδρύθηκε η Ομάδα.

Ο Τριανταφυλλίδης πήρε μέρος στην πρώτη έκθεση της Ομάδας Τέχνη το 1917, ενώ έργα του είχαν παρουσιαστεί για πρώτη φορά το 1916 στην έκθεση του Συνδέσμου Ελλήνων Καλλιτεχνών, στην οποία έκτοτε συμμετείχε τακτικά.

φυσικά δεν είπα τίποτα στην αδελφή μου

ο φίλος μου ο Σωκράτης προσπαθεί να με πείσει να τον πουλήσω για να πάρω κι εγώ ένα αυτοκίνητο

δεν θα του κάνω την χάρη

θα τον κρατήσω να τον βλέπω να χαίρομαι και όταν πεθάνω θα τον κληροδοτήσω στην ανηψιά μου

την οποία από τώρα εκπαιδεύω να αγαπάει την Τέχνη ...

χωρίς λόγια

.
.
.


χειμωνιάτικο τοπίο 2, 11/06
.
.
.

παράκληση

γνωρίζω πως δεν μπορείς να απαγορεύσεις σε κάποιον να σου βάζει linkblog σε κάποιο ποστ που έχεις ανεβάσει και έχει βγεί στο monitor

αλλά αν τον παρακαλέσεις ευγενικά ;

αν του πεις δηλαδή "return δεν θέλω να μου βάζεις linkblog, δεν μ αρέσει να βλέπω το ψευδώνυμό σου κάτω από ποστ μου"

υπάρχει περίπτωση να σου κάνει τη χάρη;

pls ...

έχω την υποψία

πως ο μοναδικός λόγος της επίσκεψης του Πάπα στην Κωσταντινούπολη

ήταν να καλωσορίσει την Τουρκία στην Ευρωπαϊκή Ενωση

(wich is fine with me ... η Τουρκία πρέπει να μπει στην Ενωση)

αλλά δεν μπορώ παρά να χαμογελώ ειρωνικά όταν βλέπω τον Μπαρτόλιομιου να κορδώνεται με υπερηφάνια επειδή ο Ποντίφικας τον αποκάλεσε Οικουμενικό

και επειδή τον αποκάλεσε ο Πάπας "Οικουμενικό" νομίζει τώρα πως κάτι έγινε

όταν αυτό που έγινε ήταν το υπέροχο διπλωματικό παιχνίδι που έπαιξαν εμπρός στα μάτια του ο Πάπας και οι Τούρκοι διπλωμάτες

που χρησιμοποίησαν τους Γκάου Λύκους για να δείξουν και καλά πως δεν ήθελαν την επίσκεψη του Πάπα

και ο Μπαρτόλομιου άνοιξε ένα στόμα να και άρχισε να χαύει μύγες και να οικουμενικορδώνεται

sad sad sad ....

κάτι μου λέει πως αυτός ο χειμώνας θα είναι καυτός

>
>
>


χειμωνιάτικο τοπίο, 11/06


>
>
>

ΠΡΟΣΟΧΗ

.........................................




ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΧΕΤΕ ΓΕΡΑ ΝΕΥΡΑ ΚΑΙ ΓΕΡΟ ΣΤΟΜΑΧΙ

οι επιζήσαντες

Το Factory ήταν ένα παλιό εργοστάσιο κατασκευής καπέλλων στον πέμπτο όροφο ενός κτιρίου στον αριθμό 231 της Ανατολικής 47ης οδού στη Νέα Υόρκη. Για να φτάσεις ως εκεί έπρεπε να πάρεις ένα βιομηχανικό ασανσέρ που αγκομαχούσε σαν φέρυ μποτ. Ηταν ένας μεγάλος ενναίος χώρος με παράθυρα στο πάνω μέρος της πλευράς που έβλεπε στον δρόμο και ήταν σε μια γειτονιά όπου δεν υπήρχαν πολλοί ουρανοξύστες γύρω με αποτέλεσμα να έχει άπλετο φως κατά τη διάρκεια της ημέρας. Το ενοίκιο ήτα μόνο εκατό δολλάρια τον μήνα. Ηταν ακριβώς ο χώρος που έψαχνε ο Αντι Γουόρχολ για να εγκαταστήσει το νέο του στούντιο...

Οταν ο Γουόρχολ εγκατέστησε το εργαστήριό του σε αυτό το εργοστάσιο, ο χώρος αυτός έμεινε στην ιστορία ως Silver Factory, επειδή οι εσωτερικοί του χώροι ήσαν καλυμμένοι με αλουμινόχαρτο και βαμμένοι σε ασημί χρώμα. Το είχε διακοσμήσει ο φίλος του Γουόρχολ Billy Name ο οποίος εκτελούσε και χρέη επίσημου φωτογράφου του Factory.

Από την πρώτη στιγμή στον χώρο αυτό εκτός από τον Γουόρχολ και τους βοηθούς του άρχιζαν να μαζεύονται, τα πιο ταλαντούχα, κακομαθημένα, κατεστραμένα, ευφυή, άγρια παιδιά της Νέας Υόρκης και να γίνονται τα πιο προχωρημένα πάρτι όπου καλλιτέχνες, διασημότητες, αστέρια της underground σκηνής, ομοφυλόφιλοι που έκαναν χρήση αμφεταμίνης, όμορφα αγόρια και κορίτσια, μοντέλα και γκαλερίστες, τραβεστί και έμποροι ναρκωτικών, φιλότεχνοι και μαικήνες, χρηματιστές και συλλέκτες επιδίδονταν σε συζητήσεις, περιπτύξεις και κατανάλωση ουσιών υπό τους ήχους εκκωφαντικής μουσικής.

"Δεν είναι τυχαίο που το έλεγαν Factory" έλεγε αργότερα ο Μπίλι Νέιμ. "Κάθε μέρα άλλοι δούλευαν στις μεταξωτυπίες, άλλοι φωτογράφιζαν, άλλοι γύριαζν ταινίες και άλλοι έκαναν ναρκωτικά. Κάθε μέρα γινόταν και κάτι υπέροχο εκεί μέσα".

Oμφαλός του Factory ήταν ένας κόκκινος παλιός καναπές που ο Μπίλι είχε βρει παρατημένο στην 49η οδό. Πάνω σε αυτόν τον καναπέ είχαν γυριστεί αρκετές από τις σκηνές σε ταινίες του Γουόρχολ και είχαν φωτογραφηθεί μερικοί από τους διασημότερους ανθρώπους της εποχής. Πάνω σε αυτόν τον καναπέ είχαν γίνει επίσης μερικά από τα πιο ανεπανάληπτα σεξουαλικά όργια, αφού οι θαμώνες του Factory δεν το είχαν σε τίποτα να πετάξουν τα ρούχα τους και να αρχίσουν να επιδίδονται σε σεξουαλικές περιπέτειες. Πάνω σε αυτόν τον καναπέ ο Λου Ρηντ έκανε έρωτα με τον Μπίλι, ενώ η Μπρίτζιντ Μπερλίν τους φωτογράφιζε...


....
Oσοι από τους τακτικούς θαμώνες του Factory ζουν ακόμα φωτογραφήθηκαν για το τεύχος Δεκεμβρίου του Vanity Fair που είναι το πρώτο τεύχος του περιοδικού αφιερωμένο εξ ολοκλήρου στην τέχνη

καβάλα στο καλάμι τον κόσμο γύρισα

αιτωλικό, οκτ.2006

......................................................................

ει ψιτ γερασμένε μελαγχολικέ ...

.
.
.
.
.

αντιλαμβάνεσαι την λεπτή ειρωνεία του να πληρώνεις έναν άνθρωπο για να γράφει (σχεδόν) αποκλειστικά για μένα?

καταλαβαίνεις πόσο υπερήφανο με κάνει αυτό?

αντιλαμβάνεσαι την τραγική ειρωνία του να πληρώνεις έναν άνθρωπο για να καταστρέφει καθημερινά και τα τελευταία απομεινάρια αξιοπρέπειας και αξιοπιστίας που σου έχουν απομείνει και σε κάνει κάθε μέρα όλο και πιο ρόμπα, όλο και πιο ξεκούμπωτη ?

συναισθάνεσαι πόσο χαρούμενο με κάνει αυτό?


τέτοια ζοφερή εκδίκηση ούτε το δικό μου σατανικό μυαλό δεν θα μπορούσε να την σκεφτεί

εύγε

καταφέρνεις μόνος σου όσα εγώ δεν θα μπορούσα ίσως ποτέ

ούτε που φαντάζεσαι πόσο γλυκιά είναι αυτή η απόλαυση για μένα ...

ούτε που φαντάζεσαι πόσο χαίρομα που καθημερινά όλο και πιο πολλοί άνθρωποι ανακαλύπτουν πως πίσω από τη μελαγχολική γραφή της αντίπερα όχθης κρυβόταν ανέκαθεν ένας λιμοκοντόρος, βαρυστομαχιασμένος από τις αχινόσουπες του Δουράμπεη, με ηθική μαλάκιου, αισθητική Τσάκωνα και πρακτικές Ατζολίνας ...




(πάντως αυξησούλα δεν είδα να του κάνεις του καϋμένου ... συνεχίζει να γράφει οριακά καλύτερα από σένα)

PS : αλήθεια στην Ε διαβάζουν αυτά που γράφετε για "μύτες" και "βιάγκρα" ???

(ούτε τους απελθόντες δεν σέβεστε ρε σεις ?)

....

crossing the bridge

ρίο - αντίριο, οκτ. 2006


..............................................................................................................

ντροπή ... ντροπή ... ντροπή

...................................................

μα δεν έχουν παιδιά οι άνθρωποι αυτοί?

δεν έχουν αδέλφια, ανήψια, παιδιά φίλων ?

πως είναι δυνατόν να είναι τόσο απάνθρωποι ?

τι τέρατα είναι οι "άνθρωποι" αυτοί τέλος πάντων ?

από ποια κόλαση έρχονται ?

για ποια δημοκρατία μιλάνε ?

σας αρέσει η μυθολογία ?

Οι πρώτοι Αχαϊκοί μύθοι, περιστρέφονται γύρω από την εκμάθηση της γεωργικής τέχνης και τα πρώτα οργώματα της γης, χωρίς όμως να ξεχνούν και την παρουσία του θεϊκού παράγοντα.

Σύμφωνα με ένα μύθο, ο Τριπτόλεμος, γιος του Κολεού, βασιλιά της Ελευσίνας, αναθρεμμένος από τη θεά Δήμητρα και διδαγμένος από αυτήν την τεχνική της γεωργίας, γυρίζοντας τη γη πάνω σε άρμα, που το έσερναν φτερωτοί δράκοντες, έφτασε κάποτε στην Αχαΐα, όπου συνάντησε τον Εύμηλο, στον οποίο δίδαξε τον τρόπο της σποράς του σιταριού με άροτρο. Στη συνέχεια, ο Εύμηλος έχτισε έναν οικισμό, τον οποίο ονόμασε Αρόη (= άροση).

Ο γιος του Εύμηλου όμως, ονόματι Ανθείας ή Ανθέας, ως ανήσυχος νέος που ήταν, έζεψε τους δράκοντες στο άρμα για να σπείρει, χωρίς την άδεια του Τριπτόλεμου κι ενώ αυτός κοιμόταν, με αποτέλεσμα οι δράκοι ν΄ αγριέψουν και να σκοτώσουν το νεαρό επίδοξο γεωργό. Τότε, ο λυπημένος πατέρας του, έχτισε ένα νέο οικισμό, στη μνήμη του, με την ονομασία Άνθεια.

Αργότερα, ανάμεσα στα δύο αυτά πολίσματα, ιδρύθηκε η Μεσσάτη («στη μέση»), στην οποία ανατράφηκε ο θεός της αμπέλου Διόνυσος, κατά μία εκδοχή του μύθου, ενώ κατά μία άλλη, εκεί βρήκε ο Διόνυσος κρησφύγετο από τις επιβουλές των Τιτάνων. Για κάποιον από τους δύο παραπάνω λόγους ονομαζόταν και Διόνυσος Μεσατέας.

Πάντως, η άμπελος του Διόνυσου ευδοκίμησε στην Αχαϊκή γη, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να δημιουργηθεί ο μύθος της «Εφημέρου Αμπέλου», η οποία φύτρωνε κατά την εορτή του θεού, στην αρχαία Αιγείρα. Μάλιστα, μέσα σ΄ ένα εικοσιτετράωρο, όπως λέει ο μύθος, το αμπέλι, όχι μόνο καρποφορούσε αλλά, ήταν έτοιμο για τρύγημα! Το κρασί, που κατανάλωναν οι εορτάζοντες, προερχόταν από τους καρπούς της «Εφημέρου Αμπέλου».

Με τους θεούς επίσης, συνδέονταν και τα αναβλύζοντα από βράχους ή από τη γη νερά, τα οποία είχαν ιαματικές και μαντικές ιδιότητες. Αναφέρονται, ως τέτοιες, η «Πηγή της Δήμητρας» στην Πάτρα, το «Λυσσόνερο» των Λουσών, η «Μισάμπελος Πηγή» στην Κλειτορία και άλλες.

Όσοι έπιναν νερό από τη «Μισάμπελο Πηγή», λέει ο μύθος, ξεχνούσαν και μισούσαν το κρασί και δεν ήθελαν πια ούτε να το μυρίσουν, ενώ το «Λυσσόνερο» γιάτρευε, όσους το έπιναν, από τη «μανία καταδίωξης», που είχαν προσβληθεί.

(πάντως αν παλιοί συμμαθητές σας στέλνουν mail στη δουλειά σας και σας κατηγορούν για φρικτά εγκλήματα και φτιάχνουν blogs για να σας βρίζουν καθημερινά τότε :

α) θα πρέπει να ήσασταν καλό κουμάσι στο σχολείο
β) το Λυσσόνερο δεν προβλέπεται να σας βοηθήσει και πάρα πολύ)

...

ουρανοί και θάλασσες

παραλία λούρου, οκτ. 2006


.................................................................................

από το αρχείο

]
]
]

κρύβω μέσα μου ...

another autumn bites the dust

aitoliko, 11/06

.............................................................................................................

have a look

The new Lewis B. and Dorothy Cullman education building,
completing the museum’s expansion, opened Tuesday.
Shown is the staircase at the end of the lobby.

at the new MoMA

όταν οι μέρες μικραίνουν

.
.
.


αιτωλικό, οκτ. 2006
.
.
.

Βάσω Κατράκη : η ποιήτρια της πέτρας

Η Βάσω Κατράκη είναι η πιο σημαντική ελληνίδα χαράκτρια. Μαζί με τον Μόραλη και τον Τάσο αποτελούν τη χρυσή τρόϊκα της σύγχρονης ελληνικής χαρακτικής.

Γεννήθηκε στο Αιτωλικό το 1914 και το πατρικό της όνομα ήταν Λεονάρδου.

Σε ένα αυτοβιογραφικό σημείωμα ή ίδια έγραφε :

"Το Αιτωλικό είναι ένα μικρό νησάκι, που το συνδέουνε με τη στεριά δυο μακρυά πέτρινα γεφύρια με πολλές μικρές τοξοτές καμάρες. Το σπίτι μας ήτανε σχεδόν όλο μέσα στη θάλασσα και στη γειτονιά καθότανε όλο ψαράδες. ‘Ενα ξυπόλυτο μελισσολόι τριγύριζε ολοήμερα, με τις γυναίκες τους συνέχεια γκαστρωμένες και τα παιδιά , μπακανιασμένα από την ελονοσία.

Ο πατέρας μου λεγότανε Γιώργης Λεονάρδος κι ήτανε κτηματίας μα περισσότερο τραγουδούσε κι έψελνε στην εκκλησία με μια σπάνια ωραία, ζεστή φωνή. Όταν τραγουδούσε μαζευόντανε κόσμος και κοσμάκης σπίτι μας για να τον ακούσει.

Η μανούλα μου ύφαινε ολοκέντητα λεπτά μεταξωτά και μπαμπακερά και πολύχρωμα μάλλινα κιλίμια. Είχε πάρει κι ένα χρυσό βραβείο σε μια Διεθνή Έκθεση στο Παρίσι."



"Γύρω-γύρω από τη μικρή μας θάλασσα ήτανε η έξοχή, γεμάτη ελιές, χωράφια καρπερά, μποστάνια, καπνοτόπια, σιτηρά. Μια ζωή στη στεργιά και στη θάλασσα, γεμάτη ιδρώτα και μόχθο. Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον μεγάλωσα.

Διάβαζα βιβλία και βιβλία πούχε ο αδερφός μου κι οι φίλοι μας. Μ’ άρεσε πολύ το διάβασμα και πιο πολύ ή ποίηση. Κοντά στ’ αδέρφια μου ζωγράφιζα κι εγώ.

Κρυφά, ονειρευόμουνα να γίνω ζωγράφος, μα μου φαινόντανε τόσο απίστευτα μεγάλο που δεν μπορούσε λογικά να χωρέσει στο μυαλό μου. Ό, τι έβλεπα, έλεγα:— Εγώ αυτό μπορώ να το κάνω.

Και πολλές φορές έβαζα τον εαυτό μου σε δοκιμασία.

Δεν ήξερα ακόμα ότι, άλλο πράμα είναι η Τέχνη.

Και μια μέρα, σφηνώθηκε ξαφνικά στο μυαλό μου ένα ερώτημα. Κι’ αν γίνω ζωγράφος;"



"Πήγα στη Σχολή Καλών Τεχνών, κι έμαθα πώς σε λίγες μέρες θ’ αρχίζανε οι εξετάσεις. Αμέσως έτρεξα και γράφτηκα στη Σχολή. Έδωσα εξετάσεις. Στη Σχολή Καλών Τεχνών είχα Καθηγητές τον Παρθένη στη Ζωγραφική και τον Κεφαλληνό στη Χαρακτική. Πήρα το Δίπλωμα της Σχολής το 1940 με μια τρίμηνη υποτροφία στη Ζωγραφική για τα νησιά και ένα βραβείο και δυό επαίνους στη Χαρακτική. Μετά αμέσως πόλεμος, κατοχή, πείνα, αντίσταση, και μετά πάλι εμφύλιος πόλεμος, πάλι σκοτωμοί άδικοι κι ακατονόμαστοι, εξορίες, φυλακές, όλα τα δεινά της Πατρίδας περάσανε από της δικής μου γενιάς τις πλάτες. "


Η Μαρίνα Λαμπράκη Πλάκα έγραφε γι αυτήν :

"Η Βάσω, γεννημένη και ζυμωμένη ως το κόκκαλο με το λαό, νανουρισμένη από τους μυθικούς και τους ανθρώπινους καημούς της λιμνοθάλασσας του Αιτωλικού, είχε φορτίσει την οπτική και συγκινησιακή της πείρα με μνήμες, όπου ο απλός, ο καθαρός και ευθύγραμμος στην αγωνία του για το “άγιον ήμαρ” λαός κυριαρχούσε. Και τούτος ο λαός του μόχθου, της μικρής μα άγιας θλίψης, της πείνας, της αρρώστιας, της ασφυξίας της χαμοζωής, μα και της ασύνορης λεβεντιάς του την κάλεσε κοντά του να τον τραγουδήσει με επικούς, ελεγειακούς και λυρικούς ρυθμούς."



Στις 25 Ιουνίου 2006, εγκαινιάστηκε στο Αιτωλικό το μουσείο «Βάσω Κατράκη». Η χαράκτρια κληροδότησε στην γενέτειρά της όλα της τα έργα τα οποία φιλοξενούνται μόνιμα στην μια αίθουσα του μουσείου.

Το υπόγειο του μουσείου έχει διαμορφωθεί για να λειτουργήσει αργότερα ως Σχολή Χαρακτικής Τέχνης. Το μουσείο έχει χαρακτηριστεί ως μοναδικό μουσείο αμιγώς Χαρακτικής Τέχνης στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.

είναι απλό :

.



αν δεν είσαι μαζί μου, είσαι εναντίον σου ...

κι όμως, κι όμως

.
.


Δέλτα Αχελώου, Οκτ. 2006
.
.

Καμιά φορά με πιάνει το πολιτικό μου ...

Όπως σήμερα

Που αποφάσισα να φτύσω στους αριστερούς τάφους σας

Αν οι αριστεροί της μπλογκόσφαιρας είναι ένα ενδεικτικό δείγμα της ελληνικής αριστεράς, τότε το μέλλον της αριστεράς στη χώρα μας διαγράφεται ζοφερό

Τι θέλω να πω ...

Υπάρχουν κάτι αριστεροί bloggers που γράφουν καθημερινά δεκάρικους για την ελευθερία του λόγου

Που δελαπατριδίζουν ασύδοτα για τον πόλεμο στο Ιράκ και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την άνοιξη της Πράγας και το φθινόπωρο της Βουδαπέστης και το παρακράτος της Δεξιάς και τον Γρηγόρη Λαμπράκη και τη Ρόζα Λούξενμπουργκ και την Εμμα Γκόλντμαν

Και επαναλαμβάνουν μέχρι σοβαρής ναυτίας το ρητό «διαφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα υπερασπιστώ το δικαίωμά σου να τα λες»

Και αναλύουν με ύφος και τουπέ 1000 καρδιναλίων εξωτερικές και κοινωνικές πολιτικές

Και σχίζουν τα ρούχα τους για την Χεζμπολάχ και τον Τσάβες και τον Τσόμσκι

Και ξαφνικά κάτι γίνεται δίπλα τους

Ενας blogger με τον οποίο έχουν συζητήσει, συμφωνήσει, διαφωνήσει ή και τσακωθεί μαζί του βλέπει να τον κατηγορούν σε μια εφημερίδα για εγκλήματα τα οποία ουδέποτε έχει διαπράξει

Μόνο και μόνο γιατί αυτά που έλεγε δεν άρεσαν στον αποδέκτη τους

Μόνο και μόνο επειδή η κριτική του δεν άρεσε στο αντικείμενό της

Πρόκειται δηλαδή για μια καταφανή και κατάφωρη απόπειρα φίμωσης και λογοκρισίας

Και οι αριστεροί bloggers τι κάνουν ;

Αλλοι κάνουν πως δεν άκουσαν , σφυρίζουν κλέφτικα και κοιτάζουν με αχανές βλέμμα το υπερπέραν ψάχνοντας το θέμα του επόμενου ποστ που θα συγκλονίσει την μπλογκόσφαιρα με τις αριστερές ευαισθησίες του

Αλλοι καταπίνουν τον Πόντιο Πιλάτο και αρχίζουν να το παίζουν Κοντολίζα και αποφασίζουν να κρατήσουν ίσες αποστάσεις και παίρνουν βαθιές αναπνοές για να μη χάσουν την ψυχραιμία τους και για να μη τους ξεφύγει το eyeliner και μουτζουρωθούν

Και άλλοι βρίσκουν ευκαιρία να βγάλουν βόλτα τον δεξιό τραμπούκο που κρύβουν μέσα τους κι αρχίζουν να πυροβολούν τα εγκεφαλικά μας κύταρα με κλισαδούρες του τύπου «άλλο ελευθερία, άλλο ασυδοσία», «δεν μπορείς να γράφεις ατιμώρητα ό,τι θέλεις», «ποιος είναι αυτός που κριτικάρει τους πάντες», «τι δημοκρατία είναι αυτή που μπορεί ο καθένας να λέει ότι θέλει», ενώ άλλοι φροντίζουν να δώσουν άλλοθι στους ψεύτες κατήγορους γράφοντας καραγκιοζιλίκια για «μονομανείς επιθέσεις».

Με λίγα λόγια

Ο λόγος τους είναι αριστερός, αλλά το μήνυμά τους είναι βαθιά δεξιό

Δηλαδή τι δεξιό ... καραχουντιάρικο ...

Και το μήνυμα αυτό είναι :

«Η ελευθερία του λόγου είναι απλά ένα σχήμα λόγου κενό νοήματος. Η λογοκρισία επιβάλλεται. Οι αντιφρονούντες πρέπει να σιωπήσουν. Με κάθε μέσο.»

Πρόκειται για ένα μήνυμα απόλυτα φασιστικό, πασπαλισμένο με σταλινική άχνη, μικροαστικό καθωσπρεπισμό, τριτοκοσμική βλαχιά και απεχθή δουλοπρέπεια

Ενα μήνυμα – αιδώς σε μια χώρα που γέννησε την τραγωδία, την κωμωδία, την σάτιρα, την κριτική, την φιλοσοφία και την δημοκρατία

Τελικά οι έλληνες αριστεροί δεν είναι ούτε αριστεροί, ούτε έλληνες

όλα τάχαμε

....

οι απόψεις της Μαρίνας Φωκίδη περί τέχνης μας έλειπαν

...

παρεμπιπτόντως η Μαρίνα Φωκίδη είναι η πιο άσχετη curator τέχνης που έχει υπάρξει ποτέ

είναι μια από τις βασικές υπευθύνους για την επικράτηση στα ελληνικά καλλιτεχνικά δρώμενα απίστευτων φελλών

όπως του Σωκράτη Σωκράτους για παράδειγμα

αλλά και άλλων αναλόγου βαρύτητας "καλλιτεχνών"

με τέτοιους curators δεν είναι τυχαίο πως δεν υπάρχει τέχνη στην Ελλάδα

μόνο η γκαλερίστρια (sic) Ρεβέκκα Καμχή την ξεπερνάει σε ασχετοσύνη και κακό γούστο

...

χειμώνιασε ...

..................................................................................


αιτωλικο, 11/06

....................................................................................

βρε μαύρε γάτε αγόρι μου γιατί βασανίζεσαι άδικα ;

τα πράγματα είναι απλά

ελευθερία του λόγου είναι

να γράφεις την δευτέρα "τα σχόλια του Χ. είναι χυδαία"

και την πέμπτη να γράφεις "τα ξαναδιάβασα πιο προσεκτικά, δεν ήταν χυδαία, ίσως δύο από αυτά να ήταν εκτός ορίων"

και στο μεταξύ κανείς να μη σε απειλεί ούτε με μηνύσεις, ούτε με εγκλήσεις διώξεων, ούτε με αγωγές και λοιπές μπουρδολογίες

και φυσικά να μην έχει καμιά σχέση αν είσαι στην Αττική, την Αφρική ή την Ασία

see if anyone cares

αυτή είναι η ελευθερία του λόγου

τα υπόλοιπα είναι αερολογίες

τώρα όσον αφορά την ευθύνη αυτών που γράφεις ... με αυτά που γράφεις ποιος λογικός άνθρωπος να ζητήσει ευθύνη?

ευθύνες φέρουν τα υπευθύνως γραφόμενα

τα υπόλοιπα δεν έχουν καμιά ευθύνη αφού αυτοαναιρούνται

καμιά φορά οι τσίχλες εκδικούνται

αν είναι μια δραστηριότητα που ειλικρινά μισώ από τα βάθη της καρδιάς μου είναι το κυνήγι

κι αν υπάρχει ένα είδος ανθρώπου που απεχθάνομαι είναι οι κυνηγοί

τους βλέπω τους χειμώνες που κατεβαίνω στα μέρη μου

ντυμένοι με πράσινες νιτσεράδες να κρύβονται μέσα σε θάμνους προκειμένου να στήσουν καρτέρι στα πτηνά του ουρανού,

που ξεκουράζονται στους βάλτους της περιοχής ή στα σύθαμνα,

που κάνουν μια μικρή στάση στα μακρινά τους ταξίδια προς το Νότο,

που πετάνε μεγαλόπρεπα σε σχηματισμούς γεμάτους χάρη ή σαν σύννεφο όλα μαζί ...



κι εν τω μεταξύ πυροβολούν ο,τιδήποτε πετάει ή περπατάει

γλάρους, πελεκάνους, γεράκια, αλεπούδες, κουνάβια ...

οπλισμένοι με καραμπίνες και σκάγια και αυτή την πρωταρχική βλαχιά του ανθρώπου που νομίζει πως όλα του ανήκουν

πως όλα είναι δικά του για να τα κυνηγήσει και να τα σκοτώσει

που δεν σκέφτονται πως με κάθε τσίχλα που σκοτώνουν μειώνουν τις πιθανότητες των παιδιών τους να δουν μια τσίχλα να πετάει και να κουρνιάζει μέσα στα φυλλώματα, να δουν ένα γεράκι να ανοίγει τα τρομερά φτερά του και να διαγράφει κύκλους στα στρώματα του αέρα, να δει τις αγριόπαπιες να κυματίζουν στο απέραντο γαλάζιο

βούρλα μέσα στα βούρλα σκορπάνε τον θάνατο και την καταστροφή

μερικές φορές ο θάνατος που σκορπάνε πέφτει στα κεφάλια τους

όταν έρχονται αντιμέτωποι με άλλους βλάχους

που δεν διστάζουν να σκοτώσουν 5 ανθρώπους επειδή τους πάτησαν το τριφύλλι

καμιά φορά το κάρμα είναι ακαριαίο

καμιά φορά οι τσίχλες εκδικούνται

eye candy

....................................................................................




aitoliko, oct. 2006

................................................................................................................

...

εκείνο που μου κάνει πραγματικά εντύπωση

είναι η παντελής έλλειψη ειρωνείας που βασανίζει τα γλαρωμένα παγώνια

γράφει για παράδειγμα ένα από αυτά :

"Τι κοινό έχουν…
Ο Μάκης, ο Νίκος, οι τηλε-εισαγγελείς, οι μπάτσοι με τα πολιτικά που έσπασαν στο ξύλο τον Κύπριο φοιτητή και δύο-τρεις bloggers;
Νομίζουν ότι μπορούν να «γαμάνε και να δέρνουν» ατιμωρητί επικαλούμενοι μάλιστα την «ελευθερία του λόγου» !
Κούνια που τους κούναγε!"

η τραγική ειρωνεία είναι πως το άτομο αυτό είναι το ίδιο άτομο που έτρεξε να επιχαρεί μόλις άκουσε πως ένας άνθρωπος έχασε τη δουλειά του με εκείνο το αξέχαστο "η δεξίωση τέλειωσε καιρός να πληρώσουμε τον λογαριασμό"

την επόμενη ημέρα βγήκε και άρχισε να κρώζει ζητώντας τον νόμο να βάλει τέρμα στην ασυδοσία των blogs και να ρυθμίσει κανόνες

το ίδιο άτομο δεν είχε κανένα ταμπού και κανένα ενδοιασμό και καμία αναστολή να βγαίνει και να γράφει δεξιά κι αριστερά πως πήγε σε πιάτσες (?) και ρώτησε ανθρώπους (?) και του είπανε πράγματα φριχτά (?) για μένα χωρίς να αισθάνεται καμία υποχρέωση να μας πει σε ποια πιάτσα πήγε, ποιους ανθρώπους βρήκε και τι του είπανε

στη συνέχεια έλεγε αλλού πως θα έρθει να μαρτυρήσει σε πιθανές δίκες εναντίον μου

με πιάνουν γέλια και μόνο στη σκέψη του τι θα του έλεγε ο δικαστής αν άρχιζε να καταθέτει αυτά που γράφει για πιάτσες και ανθρώπους και πράγματα που του είπανε

θα του έλεγε :

- άντε παιδάκι μου να βγάλεις την κουκούλα που ήρθες εδώ μέσα να μας πεις αυτά που σου είπανε σε πιάτσες


η αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος αυτός γράφει ότι του κατέβει ατιμωρητί επικαλούμενος την ελευθερία του παραλόγου

του ίδιου παραλόγου που του επιτρέπει να είναι άντρας με δύο επώνυμα και να μην ντρέπεται γι αυτό ...

τελικά ρε άνθρωπε

"πες μου τι σου είπανε για μένα
κι όλο με κοιτάς με μάτια γλαρωμένα "


και σ ανώτερα ...

sad, sad, sad ... just sad

...


- μα από που έρχεται αυτή η μπόχα;

- από τη Μπόχαλη ...

...

πίσω από το βρεγμένο τζάμι ...

oct.2006


...............................................................................................................

ο μεγάλος J.P. Witkin

ρίχνει τη δική του ματιά στη μόδα για το κυριακάτικο ένθετο των New York Times

...

have a look ...

...



http://boywalkinginthewoods.blogspot.com/

φίλτατε Παναγιώτη (Χατζηστεφάνου)

...


διάβασα το χθεσινό σου πόνημα στην εφημερίδα Το Πρώτο Θέμα

στο μέτρο που αφορά γενικά στα blogs έχω κάποιες επισημάνσεις
(τα υπόλοιπα που αναφέρεις δεν με αφορούν καθόλου)

κατ αρχήν μου κάνει εντύπωση που εσύ, ένας άνθρωπος ευφυής, δεν έχεις συλλάβει ακόμα το τι ακριβώς σημαίνουν τα blogs για το μέλλον της δημόσιας γραφής

αλλά δεν πειράζει, θα το καταλάβεις κάποια στιγμή

τώρα επί του θέματος

αναφέρεσαι γενικά στην μπλογκόσφαιρα ώς "αποπληκτικά βαρετό κόσμο των διαδικτυακών μπουρδολογιών"

εντάξει, ως ένα βαθμό έχεις δίκιο

αλλά κάτι μου λέει πως το γεγονός και μόνο ότι ασχολείσαι σημαίνει πως ίσως κάποιες από αυτές τις μπουρδολογίες δεν είναι και τόσο βαρετές

αναφέρεις επίσης πως όσα γράφονται στα blogs αποτελούν "ομφαλοσκοπήσεις του κάθε πικραμένου"

λοιπόν,

χίλες φορές να διαβάζω τις "ομφαλοσκοπήσεις κάθε πικραμένου", παρά τις "ομφαλοσκοπήσεις κάθε γλυκαμένου"

λες ακόμα πως το να γράφει κανείς "με ψευδώνυμο, είτε στο Ιντερνετ, είτε στον Τύπο είναι θρασύδειλο και στερείται κάθε σοβαρότητας"

να σου θυμίσω πως με nom de plume έχουν γράψει μεγάλοι συγγραφείς

να σου θυμίσω επίσης πως οποιασδήποτε σοβαρότητας στερείται και το να γράφεις επώνυμα δίπλα στον Χρήστο Ζαμπούνη

τέλος

αν τα blogs σου θυμίζουν "λεύκωμα γεροντοκόρης με δήθεν trendy συμπεριφορές" να μη σου πω τι μου θυμίζει εμένα η παλαιολιθική πλατφόρμα παραπληροφόρησης που λέγεται Πρώτο Θέμα



...

άντε και καλή εβδομάδα ...

αιτωλικό, oct. 2006


.............................................................................................................

ξεστραβώσου

...






I watched a very short video.

I 'd like you to, too.




Palestinians Don't Do Thanksgiving Day.



it will only take 5 minutes of your "life"


και καλά κρασά ...

WELCOME TO BLOGOLIA ...

where the Blogolians live

where almost everybody overstates the obvious

where thruthiness has replaced truth

where the absolut cliche is considered a revelation

where so many people write so many things in order to say nothing

where the philistines and the fascists play the democrats

where freedom is just another f word

where the deepest stupidity is taken as wit

where the ruffians and the sycophants rule day and night





(σας τα γράφω στα αγγλικά μπας και τα καταλάβετε)

προς τους κουκουλοφόρους της μπλογκόσφαιρας

...



που σήμερα μας ζαλίζουν με δεκάρικους για το παρακράτος της Δεξιάς : πείτε μου τι ΔΕΝ πίνετε, να σας δώσω λίγο

...

via email

από τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο έλαβα σήμερα το κάτωθι mail :


«ΔΕΝ ΠΟΥΛΗΣΑ ΤΟΥΣ ΑΠΑΧΘΕΝΤΕΣ ΠΑΚΙΣΤΑΝΟΥΣ….»Τζαβέντ Ασλάμ

"Συγκέντρωση συμπαράστασης πραγματοποίησαν σήμερα η Πακιστανική Κοινότητα και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο έξω από το Εφετείο.

Την Πέμπτη 23 Νοέμβρη θα βγει η τελική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών για την αίτηση προσωρινής αποφυλάκισης του Τζαβέντ Ασλάμ, η οποία εκδικάστηκε σήμερα.

Ενώ η αρχική στάση του εισαγγελέα ήταν να μην γίνει δεκτή, γιατί θεωρείται "ύποπτος φυγής" κατά τη διάρκεια της διαδικασίας αναγκάστηκε να αναθεωρήσει και να ζητήσει να προσκομιστούν συμπληρωματικά έγγραφα της δίκης που έγινε στις 29/9 της ίδιας καταγγελίας περί δουλεμπορίας, στην οποία o Τζαβέντ είχε κριθεί αθώος.

"Δεν πούλησα την Πακιστανική Κοινότητα γι' αυτό βρίσκομαι σήμερα στη φυλακή", είπε ο Τζαβέντ Ασλάμ. "Από εσάς μάθαμε εμείς οι πακιστανοί ότι δημοκρατία είναι να διεκδικείς τα δικαιώματά σου και αυτό κάνω".

Οι δικηγόροι του Τζαβέντ απόδειξαν ότι η κράτησή στη φυλακή είναι αποτέλεσμα μίας κατηγορίας φάντασμα. Ο καταγγέλλων Μοντασέρ Ικμπάλ, είναι το πρόσωπο που έχασε τις εκλογές στην Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδος, κατήγγειλε τον Τζαβέντ για δουλεμπόριο χωρίς κανένα αποδεικτικό στοιχείο και κοινοποίησε την απόφαση στην κυβέρνηση του Πακιστάν που έβγαλε ένταλμά σύλληψής του. "Υπάρχει σκηνοθεσία να οδηγηθεί σ' ένα Γκουαντάναμο του Πακιστάν και να μην τον ξαναδούμε ποτέ, γιατί όρθωσε το ανάστημά του. Η προσωρινή του κράτηση γίνεται για να σταλεί το μήνυμα σε κάθε ελεύθερη φωνή από το Πακιστάν, "προσέξτε να τι έπαθε ο πρόεδρός σας" είπε ο Φραγκίσκος Ραγκούσης στο δικαστήριο.

"50 διεθνείς προσωπικότητες, γνωστοί διανοούμενοι, βουλευτές ζητάνε την άμεση απελευθέρωσή του. Αν παρόλα αυτά είναι "ύποπτος φυγής" τότε ποιος είναι εκείνος ο αλλοδαπός που δεν είναι; " είπε ο Γιώργος Γκουντούνας δικηγόρος του Τζαβέντ.
Μάρτυρες υπεράσπισης του Τζαβέντ ήταν ο Γεώργιος. Α. Μαγκάκης, ο Γρηγόρης, Φελώνης, ο Αλέκος Αλαβάνος και ο Γιάννης Σηφακάκης.

Ο εισαγγελέας δέχτηκε αρχικά να καταθέσει μόνο ένας μάρτυρας και ύστερα από παρέμβαση της προέδρου έγιναν δεκτοί δύο, ο Α. Αλαβάνος και ο Γ.Α.Μαγκάκης, ο οποίος έκανε μία καθοριστική παρέμβαση. "Εχω ζήσει παρόμοια κατάσταση όταν βρισκόμουν στο εξωτερικό στη διάρκεια της δικτατορίας και ζητήθηκε η έκδοσή μου στην Ελλάδα", είπε. "Στάθηκε αδιανόητο για τη διεθνή κοινή γνώμη ότι μία δημοκρατική χώρα του εξωτερικού μπορεί να υποκύψει σε τέτοιες αξιώσεις. Από τις ελληνικές αρχές υπάρχει απαλλακτική απόφαση και τώρα η πακιστανική κυβέρνηση ζητά για τον ίδιο λόγο την έκδοσή του. Ο ελληνικός λαός έχει δείξει ότι είναι αλληλέγγυος με το λαό του Πακιστάν και ζητά να μην παραδώσουμε τον Τζαβέντ στα χέρια ενός τυρανικού καθεστώτος".

Η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο καλεί σε κλιμάκωση της αλληλεγγύης για την άμεση αποφυλάκιση του Τζαβέντ Ασλάμ και την τιμωρία των ενόχων για τις απαγωγές των Πακιστανών.

Είναι φανερό ότι ο Βύρων Πολύδωρας φέρει ακέραια την ευθύνη για την φυλάκιση του Τζαβέντ Ασλάμ στην αγωνιώδη προσπάθεια συγκάλυψης του σκανδάλου των απαγωγών την ώρα που στην Ιταλία για ανάλογο σκάνδαλο η κυβέρνηση Πρόντι ξήλωσε τον επικεφαλής της Στρατιωτικής Αστυνομίας.

Φτάνει πλέον η ώρα του ίδιου του Πολύδωρα που τις τελευταίες μέρες στην Θεσσαλονίκη μας έδειξε πως αντιλαμβάνεται την λειτουργία των μηχανισμών καταστολής. "

οι bloggers που σήμερα κόπτονται

...



για το παρακράτος της αστυνομίας είναι (οι περισότεροι) το παρακράτος της μπλογκόσφαιρας

και ως εκ τούτου οι φανφαρονισμοί τους είναι τόσο γελοίοι όσο και οι ίδιοι ...


τ' ακούς κουκουλοφόρε μου?

xaxaxaxaxaxaxaxaxaaxaxaxaxa

warhol, last supper



"αξιόλογοι" bloggers αναρωτιούνται με αγωνία : "Μήπως εγώ κύριε?"


...

...

...

irony is dead and buried and over
she died a vicious death in the greek blogosphere
...

Το μήνυμα της τηλεόρασης ...

... γράφει ο Νορμαν Μέιλερ στο βιβλίο «Η Μάγισσα Τέχνη»* είναι : "είμαι εδώ για να σε νεκρώσω - το χρειάζεσαι ! »



«Ισως η Αμερική πράγματι το χρειαζόταν.

Σκεπτόμουν την Αμερική του ’60,

αυτή την παρανοϊκή επεκτεινόμενη Αμερική όπου μυστικοί πράκτορες του FBI ενέπνεαν – όταν δεν έπρατταν – τις πιο βίαιες πράξεις της Αριστεράς,

σκεπτόμουν αυτή την πλούσια και ισχυρή χώρα όπου ο πουριτανισμός ήταν εξίσου ζωντανός με τον κάθε βαπτιστή,

αυτή την εταιρική γη δίχως ενστικτώδη αντίδραση στην αισθητική που τώρα διέδιδε σ’ ολόκληρο τον κόσμο,

τη χειρότερη εφαρμοσμένη αισθητική στην ιστορία του κόσμου,

με τις τεράστιες λεωφόρους της που μοιάζουν με ορυχεία,

τα μικρά της γραφειάκια σαν κουτιά παπουτσιών,

τα μεγάλα της κτήρια να αναρριχώνται με την αναλογία στερεοτυπικών χαρτόκουτων το ένα πάνω στο άλλο,

με τον ορίζοντα των ΗΠΑ να εγκαταλείπει τις υψηλές κορυφές του Μανχάταν για τα κουτιά Kleenex του Ντάλας,

αυτή τη λαίμαργη δημμοκρατία που κατέψυξε το φαϊ της πριν το κάψει,

και ευχαριστιόταν να γλείφει το κέτσαπ από τηγανιτές πατάτες τόσο μουσκεμμένες που γλιστρούσαν από τα δάχτυλα σαν σκουλήκια

- το χειρότερο φαγητό στην ιστορία της ανθρωπότητας –

αυτή η σεξουαλικά επαναστατημένη δημοκρατία που της άρεσαν τα πέτσινα, τα σαδομαζοχιστικά, να σκοτώνει κιτρινιάρηδες σε ορυζώνες, να καίει τις ζούγκλες, να θαυμάζει τον βρυχηθμό μιας μεγάλης μοτοσικλέτας ανάμεσα στα πόδια και φλογοβόλα και κόμικ και Χάιτ- Ασμπουρι, να παίζει γκολφ στο φεγγάρι,

ναι,

αυτή η Αμερική, η τρομοκρατημένη, κάλλιστα χρειαζόταν την τηλεόραση

- είμαι εδώ για να σε νεκρώσω, το χρειάζεσαι!»



*(εκδόσεις Καστανιώτη)

girl in pink

oil on paper, 10/2006

αφιερωμένο στην γλυκιά Μ13 που της αρέσουν τα πρωτόλεια σχεδιάκια μου

...

και μετά την αποκάλυψη του πιο "διάσημου έλληνα blogger"

...



κάποιοι έλληνες δημοσιογράφοι ετοιμάζονται να καλύψουν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο

(εγώ σας τόλεγα πως τα νέα στις εφημερίδες είναι παλιά αλλά δεν μ ακούγατε ...
μέχρι να πάρει χαμπάρι ο Μίκης Θεοδωράκης την μπλογκόσφαιρα το Μαουτχάουζεν είχε κλείσει)

από το New Yorker

...


Ο Τhomas Pynchon επιστρέφει
...

hey little girl

peggy, november 2006

SHUT A FINAL DOOR ...

του Truman Capote



1.

"Γουόλτερ, άκουσέ με. αν όλοι σε αντιπαθούν, αν όλοι σε πολεμάνε μη νομίζεις πως το κάνουν χωρίς λόγο. Μόνος σου δημιουργείς αυτές τις καταστάσεις".

Ετσι είχε πεί η Αννα και, παρ όλο που η πιο υγιής πλευρά του του έλεγε πως δεν το είπε με κακό σκοπό, (αν δεν ήταν φίλη η Αννα, τότε ποιός ήταν;) τη μίσησε και άρχισε να λέει σε όλους πόσο πολύ αντιπαθούσε την Αννα, τι σκύλα που ήταν. Αυτή τη γυναίκα, έλεγε, μην την εμπιστεύεστε. Αυτά τα δήθεν ντόμπρα λόγια της δεν είναι παρά ένας τρόπος για να καλύψει την καταπιεσμένη εχθρότητα που κρύβει μέσα της. Τρομερή ψεύτρα επίσης, δεν μπορείς να πιστέψεις κουβέντα απ όσα λέει. Επικίνδυνη, Θεέ μου! Φυσικά ό,τι έλεγε έφτανε πίσω στ αυτιά της Αννας, οπότε όταν μια μέρα της τηλεφώνησε για να πάνε μαζί σε μια θεατρική πρεμιέρα, όπως είχαν κανονίσει, εκείνη του είπε: "Συγνώμη Γουόλτερ, αλλά δεν σε αντέχω άλλο. Σε καταλαβαίνω πολύ καλά κι έχω και μια δόση συμπάθειας για σένα. Είναι έμφυτη αυτή η μοχθηρία και δεν μπορεί κανείς να σε κατηγορήσει γι αυτό, αλλά δεν θέλω να σε ξαναδώ γιατί η ίδια δεν είμαι και πολύ καλά ώστε να μπορώ να σε αντέξω". Μα γιατί; Και τι είχε κάνει; Εντάξει σίγουρα την είχε κουτσομπολέψει, αλλά δεν τα ενοούσε όλα όσα έλεγε, και στο κάτω κάτω, όπως είχε πει στον Τζίμι Μπέργκμαν (αυτός κι αν ήταν διπρόσωπος), ποιος ο λόγος να έχεις φίλους αν δεν μπορείς να μιλήσεις γι αυτούς αντικειμενικά;

Είπε, είπες, είπανε, είπαμε, ξανά και ξανά, γυρω γύρω. Γύρω γύρω σαν τον ανεμιστήρα που γύριζε από πάνω. Γύριζε και γύριζε αναμοχλεύοντας χωρίς αποτέλεσμα τον τελματωμένο αέρα. Εκανε έναν θόρυβο σαν ξύλινο ρολόι που μετράει δευτερόλεπτα μέσα στη σιωπή. Ο Γουόλτερ κύλησε σε μια πιο δροσερή γωνιά του κρεβατιού κι έκλεισε τα μάτια για να μη βλέπει το μικρό, σκοτεινό δωμάτιο. Είχε φτάσει στη Νέα Ορλεάνη στις επτά το απόγευμα και στις επτάμιση είχε βρεί δωμάτιο σε αυτό το ξενοδοχείο, ένα ανώνυμο μέρος, σ' έναν απόκεντρο δρόμο. Ηταν Αυγουστος κι ήταν σαν νάκαιγαν φωτιές στον κόκκινο, νυχτερινό ουρανό, και το αφύσικο τοπίο του Νότου, που με τόση προσήλωση παρατηρούσε μέσα από το τραίνο, και το οποίο, προσπαθόντας να σβήσει όλα τ άλλα από το μυαλό του, ξανάφερε στη μνήμη του, έκανε πιο έντονη την αίσθηση πως είχε ταξιδέψει μέχρι το τέλος, μέχρι το χείλος του γκρεμού.

Αλλά πως είχε βρεθεί εδώ σ αυτό το ασφυκτικό ξενοδοχείο, σ αυτή τη μακρινή πόλη, δεν μπορούσε να πεί. Υπήρχε ένα παράθυρο στο δωμάτιο, αλλά δεν είχε καταφέρει να τ' ανοίξει και φοβόταν να φωνάξει την καμαριέρα (τι παράξενα μάτια που είχε) και φοβόταν να βγεί από το ξενοδοχείο γιατί τι θα γινόταν αν χανόταν; κι αν χανόταν, έστω και για λίγο, θα μπορούσε να χαθεί για πάντα. Πεινούσε, δεν είχε φάει από το πρωί, έτσι βρήκε μερικά αλμυρά μπισκότα που είχαν μείνει σ ένα κουτί που είχε αγοράσει στη Σαρατόγκα και τα κατέβασε μ ένα δάχτυλο ουίσκι Four Roses, το τελευταίο. Τον αρώστησε. Εκανε εμετό, ρίχτηκε πάλι στο κρεβάτι κι έκλαψε μέχρι που μούσκεψε το μαξιλάρι. Εμεινε ξαπλωμένος στο ζεστό δωμάτιο, τρέμοντας και παρακολουθούσε τον ανεμιστήρα που γύριζε αργά. δεν υπηρχε αρχή σ αυτή την κίνηση, ούτε τέλος. Ηταν ένας κύκλος.

η συνέχεια εδώ ...

"αξιόλογο" παγώνι της μπλογκόσφαιρας

έχει μόλις φορέσει την καλή του κουκούλα και ετοιμάζεται να καταθέσει σε "δίκες" εναντίον άλλων μπλόγκερ ...

σε απλά ελληνικά : τι είναι αυτά που λες βρε καραμήτρο?

(σιγά τα αίματα και τα ωά)

...

καλτσόβρακε χρόνια πολλά

...


(μόλις είδα πως στις 18 είχες γεννέθλια)

να τα εκατοστήσεις ;))