.
δεν είμαι νεο-λουδίτης
αλλά σκέφτομαι τους επιστήμονες που σχεδιάζουν τις βόμβες υδρογόνου και τα μίνι πυρηνικά και τις έξυπνες βόμβες και τα νέα βομβαρδιστικά και τα χημικά όπλα και αναρωτιέμαι πότε επιτέλους θα δημιουργηθεί ένα διεθνές δικαστήριο στο οποίο θα δικάζονται αυτοί οι επιστήμονες για εγκλήματα πολέμου
σκέφτομαι επίσης τις χίμαιρες που κατασκευάζουν σε εργαστήρια και απελευθερώνουν στο περιβάλλον χωρίς κανένα ταμπού κι ενδοιασμό
τα πειράματα που κάνουν σε πραγματικούς πληθυσμούς
τις χημικές ουσίες που προστίθενται σε αναψυκτικά και τρόφιμα
την χρήση καρκινογόνων ουσιών σε είδη πρώτης ανάγκης
...
ο αθήναιος σε σχόλιο στο αποκάτω ποστ αναφέρει πως δεν μπορούμε να κατηγορούμε το μαχαίρι για το έγκλημα
και φυσικά έχει δίκιο
το γεγονός ότι είμαι κατά της ατομικής βόμβας δεν σημαίνει πως είμαι κατά του Αινστάιν ή της θεωρίας της σχετικότητας ή της φυσικής επιστήμης
αλλά δεν πιστεύω πως οι επιστήμονες είναι άμοιροι ευθυνών
εκείνο που μου κάνει εντύπωση είναι η απόλυτη εξαφάνιση της ηθικής από τον χώρο της επιστήμης
ας υποθέσουμε πως είστε ειδικός στη βαλλιστική
σε ποιο σημείο γεννιέται μέσα στο μυαλό σου η ιδέα για μια νέα σφαίρα που θα τρέχει γρηγορότερα, θα βρίσκει ευκολότερα τον στόχο της και θα προκαλεί μεγαλύτερη καταστροφή ?
πότε αρχίζεις και βάζεις τις ιδέες σου στο χαρτί ή τον υπολογιστή σου?
πότε αποφασίζεις να δείξεις τα σχέδιά σου αυτά στους ανωτέρους σου ?
πως νοιώθεις όταν αυτά γίνουν αποδεκτά και οι νέες βελτιωμένες σφαίρες αρχίζουν πλέον να παράγονται και να διοχετεύονται από τη διεφθαρμένη κυβέρνηση που σε χρηματοδοτεί σε όλο τον κόσμο?
πως νοιώθεις όταν λόγω της επιτυχίας σου ανταμοίβεσαι με ένα μπόνους ή μια προαγωγή ή μια υπόσχεση για ένα δικό σου εργαστήριο όπου θα μπορείς να σχεδιάζεις και άλλα τέτοια ωραία πράγματα?
ποια είναι η δική σου συμμετοχή στους φόνους που θα γίνουν με τις σφαίρες αυτές?
οι σύγχρονοι άνθρωποι προσπαθούν να πείσουν εαυτούς και αλλήλους πως η επιστήμη δεν έχει και δεν πρέπει να έχει σχέση με την ηθική
αλλά τα επιστημονικά επιτεύγματα μας φέρνουν συνεχώς αντιμέτωπους με ηθικά διλήματα
όπως
είναι ηθικά αποδεκτό να κλωνοποιήσω έναν άνθρωπο?
είναι ηθικά σωστό να βάλω γονίδια σκίουρου στο γονιδίωμα μιας γουρούνας για να δούμε πως θα μοιάζει ο γουρουνοσκίουρος?
είναι ηθικά οκ να εργάζομαι στον σχεδιασμό της νέας μίνι - υδρογονοβόμβας?
οι επιστήμονες που γνωρίζουν την καταστροφή που προκαλούν στα εγκλεφαλικά κύτταρα τα κινητά τηλέφωνα είναι σωστό να μη μιλάνε και να κρατούν σιγή ιχθύος?
κλπ κλπ
αλλά για να ξεφύγουμε από τις εφαρμογές της ας ρίξουμε μια ματιά τι γίνεται σήμερα γενικότερα στον επιστημονικό κόσμο
με τη μαγική γλώσσα της ποίησης ο Ρόμπερτ Γκρέιβς αναφέρει πως ο Απόλλωνας, ο θεός της επιστήμης, έχει εκθρονίσει τον Πατέρα - Δία και βασιλεύει πλέον στον κόσμο των θεών με αντιβασιλείς τον θείο του τον Πλούτο και τον ετεροθαλή αδελφό του Ερμή
αλλά υπάρχει κάτι σάπιο στο βασίλειο του Απόλλωνα
η επιστημονική έρευνα έχει γίνει τόσο πολύπλοκη και απαιτεί τέτοιο τεράστιο εξοπλισμό ώστε μόνο η Πολιτεία ή κάποιοι εξαιρετικά πλούσιοι χορηγοί μπορούν να αντέξουν το οικονομικό της βάρος
αυτό στην πράξη σημαίνει πως η ανιδιοτελής έρευνα για γνώση συμπιέζεται ασφυκτικά από την απαίτηση για αποτελέσματα που θα δικαιολογήσουν την δαπάνη
τότε είναι που οι επιστήμονες μετετρέπονται σε θεατρίνους και σαλτιμπάγκους
επιπρόσθετα για να εφαρμοστούν οι ιδέες τους χρειάζεται ένα πλήθος από τεχνικούς και
διοικητικούς υπαλλήλους, οι οποίοι θεωρούνται επίσης επιστήμονες, αλλά δεν είναι παρά μόνο συνοδοιπόροι - καριερίστες, οπορτουνιστές και δικτατορίσκοι με νοοτροπία δημόσιου υπαλλήλου
ένα μη κερδοσκοπικό, καλοπροαίρετο ίδρυμα είναι το ίδιο δεσποτικό στη μεταχείριση των επιστημόνων όσο και ένα κυβερνητικό ίδρυμα χρηματοδοτούμενο από το υπουργείο Οικονομικών
ίσως ο μοναδικός ελεύθερος τομέας της επιστήμης που έχει απομείνει είναι τα καθαρά μαθηματικά
επιπλέον το σώμα της επιστημονικής γνώσης έχει γίνει τόσο τεράστιο σε όγκο, ώστε όχι μόνο οι περισσότεροι επιστήμονες αγνοούν ακόμη και τις στοιχειώδεις αρχές περισσότερων από μιας ειδίκευσης, αλλά ούτε καν μπορούν να παρακολουθήσουν τις εξελίξεις στον δικό τους τομέα και αναγκλαζονται να δέχονται με καλή πίστη ευρήματα τα οποία κανονικά θα έπρεπε να επαληθεύουν με δικά τους πειράματα
με λίγα λόγια ο Απόλλωνας έχει αρχίσει να βρίσκει τους υπηρέτες του κωλυσιεργικούς, τους αυλικούς ανιαρούς, τα βασιλικά εμβλήματα κακόγουστα, τις δήθεν βασιλικές υποχρεώσεις ενοχλητικές και το σύστημα διακυβέρνησης υπό κατάρρευση λόγω υπερβολικής οργάνωσης
ίσως να μετανοιώνει που επέκτεινε τό βασίλειό του σε τόσο εξωφρενικές διαστάσεις και που έδωσε τόσο μεγάλο μερίδιο εξουσίας στον Πλούτο και τον Ερμή,
αλλά δεν τολμάει να τσακωθεί μαζί τους
ούτε καν διανοείται να ξαναγράψει το σύνταγμα με τη βοήθειά τους
...