Α : Αποροφημένοι στη συζήτησή μας περί αθανασίας, είχαμε αφήσει την νύχτα να πέσει χωρίς να ανάψουμε την λάμπα και δεν μπορούσαμε να δούμε ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Με μια ανεμελιά ή ευγένεια πιο πειστική από το πάθος, η φωνή του Μασεντόνιο Φερνάντεζ είπε για μια ακόμα φορά πως η ψυχή είναι αθάνατη. Με διαβεβαίωσε πως ο θάνατος του σώματος είναι εντελώς ασήμαντος και πως το να πεθάνει κανείς πρέπει να είναι το πιο αδιάφορο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Επαιζα με τον σουγιά του Μασεντόνιο ανοίγοντας και κλείνοντάς τον. Ενα ακορντεόν κάπου κοντά έπαιζε συνέχεια την Κομπαρσίτα, αυτό το εκνευριστικό τραγούδι που αρέσει σε τόσους πολλούς επειδή πιστεύουν λανθασμένα πως είναι παλιό ... Πρότεινα στον Μασεντόνιο να αυτοκτονήσουμε για να μπορέσουμε να συνεχίσουμε την κουβέντα μας χωρίς όλες αυτές τις οχλήσεις.
Ζ : (κοροιδευτικά) Αλλά φαντάζομαι πως τελευταία στιγμή αλλάξατε γνώμη.
Α : (τώρα με βαθύ μυστικιστικό ύφος) Ειλικρινά δεν θυμάμαι αν αυτοκτονήσαμε εκείνη τη νύχτα ή όχι.
Jorge Luis Borges
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου