Κι επειδή σήμερα, λόγω ιδιαιτέρων καιρικών συνθηκών - και όχι μόνο - είμαι σε ρομαντική διάθεση, θα εκμεταλλευτώ το ποστ σου για να την εκφράσω και διαδικτυακώς μέσω του blog σου. Παίρνω την άδεια, το επιτρέπεις δεν το επιτρέπεις.
Στην ποίηση το φεγγάρι έχει καταγραφεί με πολλούς χαρακτηρισμούς: παράξενο, ανάποδο, αναιμικό... Ο Παπαδίτσας το έχει τεμαχίσει κιόλας:
Kόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο μας λέει.
Ο Σεφέρης, ο Ελύτης και ο Ασλάνογλου το έχουν δει ...ανατομικώς. Koιλιά ο πρώτος, κόρφο ο δεύτερος, πρόσωπο ο τρίτος:
Tώρα η κοιλιά της έλαμπε σαν το φεγγάρι
Στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη που ήταν το ίδιο το φεγγάρι
και
Το αληθινό σου πρόσωπο, φεγγάρι που επιστρέφει
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος βάζει την μάνα του κάτω από ένα φεγγάρι να έχει την έγνοια του γιου της:
Κάθονταν κάτω απ' το φεγγάρι και με νοιάζονταν, κάθονταν κάτω απ' το φεγγάρι και με μάλωνε: Χτες σ' έλουσα, χτες σ' άλλαξα, που γύριζες - ποιος γιόμισε τα ρούχα σοu δάκρυα και νεραντζάνθια;
...για να δούν οι άνδρες ότι η γυναίκα (γυναίκα μαινάδα ονείρων φεγγάρι, κατά τον Τάσο Κάρτα) μπορεί να συνδυάζει, χωρίς κόμπλεξ, ρομαντισμό και ρεαλισμό ταυτοχρόνως, θα αντιγράψω δυο γυναικεία ποιήματα.
Tης Λείας Χατζοπούλου-Καραβία το πρώτο:
Η αιτία που σωπαίνω είναι πως μιλάτε τόσο όμορφα Πάμπλο Νερούντα Γιάννη Ρίτσο Λάγκστον Χιουζ. Ωστόσο απόψε κάνω εξαίρεση γιατί εσείς δεν είδατε τον καλό μου γυμνόστηθο στο φεγγάρι με ώμους από μάρμαρο μπράτσα από σκληρό φως αυχένα κύκνου εσείς δεν ακούσατε τον τρυφερό στεναγμό του να πλαταίνει θώρακα μυθικό ετοιμοπόλεμο κι είναι μα την αλήθεια κρίμα να μείνει ανύμνητη τόση λεβεντιά.
και της Μαρίας Κέντρου Αγαθοπούλου, το δεύτερο:
Προχτές το μεσονύχτι που κοίταζα απ’το παράθυρό μου το νέο φεγγάρι άκουσα θόρυβο παράξενο να 'ρχεται από ψηλά και μου φάνηκε πως τον είδα Ένας άγγελος πάνω σε μοτοσυκλέτα να διασχίζει τους δρόμους τ' ουρανού κι απ' το σπασμένο καθρεφτάκι του να με κοιτάζει περίλυπος
Αυτά τα ολίγα και σόρρυ για την εκμετάλλευση του χώρου. Σκέψου όμως πόσοι θα σε ευγνωμονούν που ο αρτουά προτίμησε να εκφραστεί εδώ και όχι στον Ομπζέρβερ, όπως συνήθως. ;-)
5 σχόλια:
Ένα είναι το φεγγάρι, γιατί όπως το είπε ο Καρούζος
...το φεγγάρι ταξιδεύει πάντα ίδιο
Το ζήτημα όμως είναι αυτό που έβαλε ο Τσαβαλάς:
Την ανηφόρα που πάει στο φεγγάρι
ποιος την αντέχει;
Μέγα ερώτημα, ειδικά αν πρόκειται αυτό που θα βρείς στο τέλος της ανηφόρας να κρατήσει όσο ένα ...φεγγάρι:
ένα φεγγάρι μ'ερωτεύτηκε
και πάει πια
με ξέχασε.
(Kωστής Γκιμοσούλης)
Κι επειδή σήμερα, λόγω ιδιαιτέρων καιρικών συνθηκών - και όχι μόνο - είμαι σε ρομαντική διάθεση, θα εκμεταλλευτώ το ποστ σου για να την εκφράσω και διαδικτυακώς μέσω του blog σου. Παίρνω την άδεια, το επιτρέπεις δεν το επιτρέπεις.
Στην ποίηση το φεγγάρι έχει καταγραφεί με πολλούς χαρακτηρισμούς: παράξενο, ανάποδο, αναιμικό... Ο Παπαδίτσας το έχει τεμαχίσει κιόλας:
Kόβει κομμάτια το φεγγάρι και το ρίχνει στην ψιλή άμμο μας λέει.
Ο Σεφέρης, ο Ελύτης και ο Ασλάνογλου το έχουν δει ...ανατομικώς. Koιλιά ο πρώτος, κόρφο ο δεύτερος, πρόσωπο ο τρίτος:
Tώρα η κοιλιά της έλαμπε σαν το φεγγάρι
Στους κόρφους σου έκρυβες μια χάρη
που ήταν το ίδιο το φεγγάρι
και
Το αληθινό σου πρόσωπο, φεγγάρι που επιστρέφει
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος βάζει την μάνα του κάτω από ένα φεγγάρι να έχει την έγνοια του γιου της:
Κάθονταν κάτω απ' το φεγγάρι και με νοιάζονταν,
κάθονταν κάτω απ' το φεγγάρι και με μάλωνε:
Χτες σ' έλουσα, χτες σ' άλλαξα, που γύριζες -
ποιος γιόμισε τα ρούχα σοu δάκρυα
και νεραντζάνθια;
(για πολύ δάκρυ αυτή η στροφή)
πολύ ποίηση βλέπω artois και θα αρχίσω να ανησυχώ ...
Έχω κι άλλη.
Nυχτερινή.
...για να δούν οι άνδρες ότι η γυναίκα (γυναίκα μαινάδα ονείρων φεγγάρι, κατά τον Τάσο Κάρτα) μπορεί να συνδυάζει, χωρίς κόμπλεξ, ρομαντισμό και ρεαλισμό ταυτοχρόνως, θα αντιγράψω δυο γυναικεία ποιήματα.
Tης Λείας Χατζοπούλου-Καραβία το πρώτο:
Η αιτία που σωπαίνω
είναι πως μιλάτε τόσο όμορφα
Πάμπλο Νερούντα
Γιάννη Ρίτσο
Λάγκστον Χιουζ.
Ωστόσο απόψε κάνω εξαίρεση
γιατί εσείς δεν είδατε τον καλό μου
γυμνόστηθο στο φεγγάρι
με ώμους από μάρμαρο
μπράτσα από σκληρό φως
αυχένα κύκνου
εσείς δεν ακούσατε
τον τρυφερό στεναγμό του
να πλαταίνει θώρακα μυθικό
ετοιμοπόλεμο
κι είναι μα την αλήθεια κρίμα
να μείνει ανύμνητη
τόση λεβεντιά.
και της Μαρίας Κέντρου Αγαθοπούλου, το δεύτερο:
Προχτές το μεσονύχτι
που κοίταζα απ’το παράθυρό μου
το νέο φεγγάρι
άκουσα θόρυβο παράξενο
να 'ρχεται από ψηλά
και μου φάνηκε πως τον είδα
Ένας άγγελος πάνω σε μοτοσυκλέτα
να διασχίζει τους δρόμους τ' ουρανού
κι απ' το σπασμένο καθρεφτάκι του
να με κοιτάζει περίλυπος
Αυτά τα ολίγα και σόρρυ για την εκμετάλλευση του χώρου. Σκέψου όμως πόσοι θα σε ευγνωμονούν που ο αρτουά προτίμησε να εκφραστεί εδώ και όχι στον Ομπζέρβερ, όπως συνήθως. ;-)
(είναι ανησυχητικό λες; μήπως να πάω να κυτταχτώ όσο είναι νωρίς;)
Δημοσίευση σχολίου