Το metablogging ως κακούργημα : ένα ακόμα καθαρά ελληνικό φαινόμενο
στον ασφυκτικά μικρόμυαλο χώρο του ελληνικού Μπλογκιστάν παρατηρείται το εξής μυστήριο και ανεξήγητο φαινόμενο :
Οσα γράφονται στη μπλογκόσφαιρα αντιμετωπίζονται από τη συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων μλπογκερ σαν "ιερές αγελάδες", που απολαμβάνουν ένα ιδιόμορφο καθεστώς ασυλίας.
Με λίγα λόγια είναι οκ να γράφεις για τα όνειρά σου, τις αποτυχημένες σου σχέσεις, τις πολιτικές τοποθετήσεις σου (που όπως όλες οι τοποθετήσεις σου δεν ενδιαφέρουν κανέναν), τις μπύρες που δεν ήπιες με gay νταλικέρηδες, τους φαλλούς που έχουν κολήσει στο λάθος μέρος του σώματός σου (στο μυαλό σου δηλαδή), να αυνανίζεσαι λεκτικά, να σχολιάζεις, να σατιρίζεις και να εκφράζεις τις απόψεις σου επί παντός επιστητού (οι οποίες επίσης δεν ενδιαφέρουν κανέναν), να σεντονίζεις (νεολογισμός!) κατατονικά για την Πανσέληνο ή να λακωνίζεις επαναληπτικά και εξ ίσου κατατονικά με ύφος 13 Πυθιών, να γράφεις σοβαρά ή φαιδρά πολιτικά άρθρα, να αναφέρεσαι στο διαστημικό τηλεσκόπιο Hublle ή τα τακούνια της Ιμα Σουμάκ ...
όμως ...
αν τολμήσεις να αναφερθείς σε κάτι που έχει γραφτεί στην ελληνική μπλογκόσφαιρα τότε δεν είναι καθόλου οκ ...
(αξίζει να σημειώσουμε πως οι περιορισμοί αυτοί αφορούν αποκλειστικά και μόνο την ελληνική μπλογκόσφαιρα και παρατηρούνται αποκλειστικά και μόνο σε αυτή, πρόκειται δηλαδή για ένα καθαρά ελληνικό φαινόμενο . διεθνώς πχ είναι ιδιαίτερα σύνηθες να αναφέρονται οι μπλόγκερς σε πράγματα που έχουν γράψει άλλοι μπλόγκερες (θετικά ή αρνητικά) και ουδείς συζητάει για metablogging)
όμως εδώ ...
όποιος τολμήσει να σχολιάσει τα "όσια και ιερά κείμενα" που εμφανίζονται στο monitor γίνεται αυτόματα ένοχος του τρομερού εγκλήματος του metagblogging και καταδικάζεται στην κόλαση του να διαβάζει κάθε τόσο σχόλια του τύπου : ωραία τα λες όταν δεν κάνεις metablogging (μια βαθιά υποκριτική τοποθέτηση με την οποία θα ασχοληθώ εκτενέστερα παρακάτω)
αν θέλουμε να εντοπίσουμε το φαινόμενο με ακόμα μεγαλύτερη ακρίβεια θα έλεγα πως περιορίζεται μόνο στα σατρικιά ή αρνητικά σχόλια περί άλλων "ιστολογημάτων" ...
δηλαδή μπορεί κανείς να γράψει "ωραία τα λέει ο τάδε" ...
τότε δεν είναι metablogger, είναι απλά ένα καλό, μελετηρό παιδί που μοιράζεται τα φώτα του με τα υπόλοιπα καλά, μελετηρά παιδάκια
όμως ...
αν τολμήσει να γράψει "μωρέ τι παπαριές είναι αυτές που γράφει ο δείνα" τότε γίνεται αυτόματα METABLOGGER ...
δεν χρειάζεται να είσαι και μεγάλος παιδοψυχολόγος για να αντιληφθείς πως πρόκειται για ένα φαινόμενο - απόδειξη της ασύλληπτης ανωριμότητας που πλήττει την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων
όσον αφορά τους έλληνες μπλόγκερς αποδεικνύονται εγκληματικά επιρρεπείς στην κολακεία και τον έπαινο και επίσης εγκληματικά ανέτοιμοι να δεχτούν έστω και τον παραμικρό υπαινιγμό αρνητικής κριτικής ή περιπαικτικού σχολίου
πρόκειται για ένα ζοφερό, παλιμπαιδιστικό σύμπτωμα ανθρώπων που αρνούνται πεισματικά να ενηλικιωθούν και να ωριμάσουν
ποθούν διακαώς να παραμείνουν εγκλωβισμένοι στην κολακεία και τον αυτοθαυμασμό και τρέμουν ο,τιδήποτε θα μπορούσε να σκάσει την φούσκα της αυτο και αλληλο - επιβεβαίωσης
θέλουν να μείνουν για πάντα κολλημένα στο φουστάνι της μαμάς, στις κυριακάτικες επισκέψεις στο σπίτι της θείας Λευκής, όταν δεν τολμούσαν να κάνουν βήμα από φόβο μήπως σπάσουν τα τασάκια μουράνο που είχε φέρει ο θείος Γιώργος που ταξίδευε στα καράβια (και τα οποία είχαν με το Μουράνο την ίδια σχέση που έχω εγώ με την Γιάννα Αγγελοπούλου)
θέλουν να μείνουν για πάντα στον νιρβάνα του "τι καλό παιδί ο Στελλάκης" και φρίττουν στη σκέψη πως έξω από αυτόν τον νιρβάνα υπάρχει η κόλαση της πραγματικότητας
παραβλέπουν με αποτροπιασμό το γεγονός πως ένα αρνητικό σχόλιο ή μια σάτιρα αξίζουν περισσότερο από 1000 κολακείες
πως το να διαφωνείς με έναν άνθρωπο σε κάποιο συγκεκριμένο σημείο δεν σημαίνει πως αμφισβητείς την ύπαρξή του και επιβουλεύεσαι τη φυσική και διακικτυακή του υπόσταση ... απλά διαφωνείς και το λές και το σχολιάζεις και ανάλογα με το κέφι σου τα κάνεις όλα αυτά από σοβαρά μέχρι σατιρικά και ανάλαφρα
με λίγα λόγια παίρνουν την άποψη αγνώστων τόσο στα σοβαρά που αισθάνονται ότι απειλείται όλο τα σαθρό οικοδόμημα του είναι τους, όταν η άποψη αυτή δεν συμβαδίζει με όσα φαντάζονται για τον εαυτό τους
είναι πραγματικά λυπηρό όταν σκεφτείς πως όλα αυτά αφορούν ενήλικες
----
τώρα όσον αφορά στα σχόλια του τύπου "τι ωραία που τα λες όταν δεν μεταμπλογκίζεις" είναι υποκριτικά γιατί αποκαλύπτουν κάποιον ανίκανο να πει σε κάποιον άλλον "ωραία τα λες σε αυτό το ποστ", χωρίς να θυμίσει ταυτόχρονα στους υπόλοιπους ότι διαχωρίζει τη θέση του από τις παλιότερες "αταξίες" αυτού του κακού παιδιού
είναι επίσης μια τσιγκουνιά ψυχής : αν είναι να πεις έναν καλό λόγο πέστονα τον ρημάδη χωρίς ναι μεν αλλά ... ειδάλλως μη λες τίποτα
....
update : για το θέμα έχει γράψει πρόσφατα και η φίλη μου η Κωσταντίνα. (αλλά δεν κάνει παραπομπή στο κείμενο που αναφέρεται και θα χρειαστεί να τη ρωτήσω)
20 σχόλια:
Με λόγια, συμφωνούμε απόλυτα.
Καλημέρες. :)
Το γάμησα το λινκ. Εννοούσα με άλλα λόγια συμφωνούμε απόλυτα. ;)
διεθνώς πχ είναι ιδιαίτερα σύνηθες να αναφέρονται οι μπλόγκερς σε πράγματα που έχουν γράψει άλλοι μπλόγκερες (θετικά ή αρνητικά) και ουδείς συζητάει για metablogging)
*************************
διαφωνω( ω τι εκπληξις)
στο εξωτερικο αν αναφερεθει καποιος σε θεμα αλλου μπλογκ, το κανει χωρις εμπαθεια, ειρωνια γιατι του τραβηξε την προσοχη το θεμα.
εδω ολο το συστημα-οπως γνωριζεις- βασιζεται κυριως στο ποσους και ποιους εχεις συναντησει, αντιπαθησει, ποιους αντιπαθει ο φιλος σου και λοιπα....
Πολλα θεματα γραφονται με γνομωνα το ποσο αποδεκτα ειναι απο την μαζα και οχι απο προσωπικη αναγκη.
αλλα αν τραβηχτουμε και συ και γω και ολοι πιο ψηλα.
so fucking what?
Γιατι ασχολεισαι?
Χμμ, φαντάζομαι σε κανέναν δεν αρέσει η κριτική.
Από την άλλη, όμως, το να γράφεις δημόσια έχει ως δεδομένο ότι θα υπάρξει και κριτική από την καλύτερη μέχρι την απρεπέστερη. Δεν είναι δύσκολο να το καταλάβουμε
Χμμ δεν ξέρω ποια είναι η αφορμή για αυτό το κείμενο, περιττό όμως να πω ότι συμφωνώ απόλυτα.
Lili εκείνο που μιλάνε μόνο όσοι συμφωνούν μεταξύ τους μόνο για πράγματα για τα οποία συμφωνούν υπάρχει εδώ και 2-3 χρόνια και λέγεται Bluetooth Dating Service νομίζω το πουλάει η Orange στο Λόντον. (K) [="φιλάκια", μη μας πάθεις κ τίποτα :)]
Επί τη ευκαιρία, σας προσκαλώ άπαντες να κάνετε κριτική (και αρνητική) στο μπλογκ μου, όπου είναι ευπρόσδεκτη: είναι ο κύριος λόγος που το «άνοιξα». Και η σάτιρα αποδεκτή, υπό τον όρον να την καταλαβαίνουμε (διότι παρατηρώ συχνά «σάτιρα» που την αντιλαμβάνεται μόνον ο «σατιρικός»...
Χαιρετισμούς στους ναυαγούς της αυγουστιάτικης Αθήνας!
Βρε συ Many, όλα γίνονται επειδή έχουμε δαιμονοποιήσει το ΜΕΤΑ..! Αν ήτανε ΠΡΟ ή ΠΡΙΝ, θα υπήρχε πρόβλημα; Παράδειγμα "ΟΥΔΕΝ ΛΑΘΟΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ΕΚ ΤΟΥ ΤΑΜΕΙΟΥ" λέμε τώρα..
Α! Ξέχασα! ΠΡΟπαντός, φταίει το ΜΟΝΙΤΟΡ!!!!!;-) Με πιάνεις;
:-)
συμφωνώ και επαυξάνω κωσταντίνα μου (είναι ένα από τα κείμενά σου που δεν είχα δει και με συγχωρείς)
αλλά σε ποιο κείμενο αναφέρεσαι?
έλα μη ντρέπεσαι : σε μένα μπορείς να το πεις ... εγώ είμαι δηλωμένος μετά ...
lili να μου επιτρέψεις να διαφωνήσω
έχω διαβάσει ειρωνικά σχόλια για ποστ άλλων στο "εξωτερικό" που κάνουν όσα έχω διαβάσει σε ελληνικά μπλογκς να ωχριούν ... σε ειρωνία και σκωπτική διάθεση εννοώ
όσο για την εμπάθεια είναι μια λέξη που δεν κατανοώ πλήρως
ειλικρινά δεν καταλαβαίνω σε ποιο σύστημα αναφέρεσαι ... εγώ αναφέρομαι πολύ συγκεκριμένα στην αδυναμία των ελλήνων μπλογκερς να γίνουν αντικείμενα αρνητικής κριτικής ... κάτι παθαίνουν ρε παιδάκι μου οι άνθρωποι ...
όσο για το φίλος του φίλου, των φίλων είναι ακόμα ένα σύμπτωμα της πνευματικής ανωριμότητας, ακόμα μια προσπάθεια να παραμείνουμε παιδάκια που παίζουν πετροπόλεμο με την πάνω γειτονίτσα
προσωπικά δεν διστάζω και πολύ να διαφωνήσω με φίλους
δημήτρη αφορμή γι αυτό το κείμενο ήταν κάποια σχόλια που διάβασα χθες βράδυ στο blog του artois
όμως αυτό ήταν μόνο η αφορμή ... η αιτία ήταν το φαινόμενο που παρατηρώ εδώ και καιρό και στο οποίο έχω κι εγώ τη δικιά μου συμμετοχή :)
μου κάνει τρομακτική εντύπωση ο τρόμος και ο φόβος του 99% των ελλήνων bloggers να αμφισβητήσει κανείς μια άποψή τους
ντροπαλέ δεν είναι ακριβώς έτσι
για ένα μικρό ποσοστό ανθρώπων (που έχουν ενηλικιωθεί και μπορούν να καταλάβουν πως με τις απόψεις τους δεν μπορεί να συμφωνεί το Σύμπαν) η κριτική μπορεί να είναι από καλόδεχτη μέχρι αδιάφορη ... πάντγως και στις δυο περιπτώσεις είναι επικοδομητική μιας και σε βάζει σε σκέψη ...
marios η κριτική δεν γίνεται επί προσκλήσει
όταν θα σου γίνει θα την καταλάβεις (τουλάχιστον από εμένα)
ροδιά μου δεν γνωρίζω ακριβώς τι έχουμε δαιμονοποιήσει. πάντως με το μετά διακρίνω πως πολλοί έχουν πρόβλημα
όμως μιας και είμαστε εδώ και το θέμα μας είναι το μεταμπλόγκιν μπορείς να μου εξηγήσεις πως μερικοί μπλόγκερς ζητάνε από τον ρασούλη να ξεκαβαλίσει το καλάμι του και την άλλη στιγμή τηρούν σιγή ιχθύος για ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΚΑΛΑΜΙΑ? (αν και γι αυτό το τελευταίο είμαι σίγουρος πως φταίει το μόνιτορ αλλά λέω τώρα ... πώς?)
1.Ωραιος, καταπληκτικός (και το εννοω!)
2.Ας διάβαζαμε λίγο και τα μη ελληνικά για να ανοίξει επιτέλους το "χωριάτικο" μυαλο μας
Μέχρι στιγμής, αυτό ήτανε το μεγαλύτερο καλάμι που εντόπισα. Δεν είδα κανέναν άλλο να γραφει π.χ. για το γενεαλογικό του δέντρο!
Θεωρητικά, καθένας μας έχει κι από ένα καλάμι, αλλά αυτό αφορά εμάς, τον καθένα ξεχωριστά και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το περιβάλλον. Γνώμες γράφουμε, παλαβωμάρες γράφουμε, ό,τι θέμε γράφουμε αλλά ούτε η μάνα μας μάς αναγνωρίζει, έτσι; και να μου πεις π.χ. πως έχω καβαλήσει καλάμι, ε, αυτό τι σημασία έχει; Πολλοί άλλοι θα το αρνηθούν -ίσως. Θα μείνει μέσα στην κοινότητα έτσι κι αλλιώς. Οταν ξεφεύγει κάποιος αποκτά σημασία η στάση του, έτσι δεν είναι;
Η υπόθεση όμως ενός επωνύμου (με την έννοια του ευρέως γνωστού) είναι διαφορετική. Μπλογκάρουν και οι Δήμου, Ανδρουλάκης, Κλυνν, αλλά δεν διάβασα κάτι τι πέρα από απλά κείμενα. Δεν έγραψε κανείς περί της σκούφιας του και τι σημαίνει κλπ κλπ ούτε κουνήθηκε για μια δουλειά που κάνει και έρχεται και εναντίον του κοινού αισθήματος -γενικώς.
Αυτά για την ώρα και..
σμουτς!:-)
Y.Γ. Το καλάμι του Ρασούλη εννοώ.
Τα τακούνια της Ιμα Σουμάκ ... είναι manolo?
;)
ροδιά μου για να αναφέρω μια ρήση του ιησού : δεν είναι περίεργο να καταδικάζουμε την καρφίτσα στο μάτι του αδελφού μας και να αγνοούμε το δοκάρι στο μάτι το δικό μας ?
όσο για τον κύριο Δήμου αν τον διάβαζες πιο προσεκτικά θα ανακάλυπτες όχι μόνο καλάμια αλλά καλαμωτές ολόκληρες (ξέρεις τι είναι οι καλαμωτές;)
αλλά γιατί η αυστηρότητά μας ( και η ικανότητά μας να βλέπουμε καλάμια) να εξαντλείται στον κύριο ρασούλη?
κάποιοι ιστολόγοι έχουν καβαλήσει ολόκληρο καλαμώνα αλλά εκεί δεν είδα να το κάνουμε θέμα (εκτός ελαχίστων εξεραίσεων)
dr χαίρομαι που συμφωνείς
καλτσόβρακε νομίζω πως ήταν σαλβατόρε ... και μη μου πεις πως δεν ξέρεις ούτε τον σαλβατόρε :)))
εξαιρέσεων ήθελα να πω ...
Πως καλέ! Κάναμε μαζί φαντάροι.
Να θυμηθώ αυτές τις μέρες να σου κάνω metabloggin, με το συμπάθειο, ε
;)
Ρε δε πάμε καλά με το "επάγγελμα blogger" ορισμένοι.
και ο σαλβατόρε στο στρατόπεδο ?
αυτό δεν ήταν στρατόπεδο καλτσόβρακε
να μου κάνεις να μου κάνεις
γενικά δεν πάμε καλά ... :))
Και σιγά που θα εξαντληθώ στον κ. Ρασούλη!
Αμα μου καπνίσει, θα μεταμπλογκέρνω ό,τι βρίσκω μπροστά μου και μου δίνει έμπνευση. Εμ..?
..και.. το Ν.Δ. έπαψα προ πολλού να τον διαβάζω.. Υπάρχουν πολλές και πολύ καλύτερες γραφίδες εδώ μέσα. Σίγουρα. Σιγουρότατα.
Το λάθος είναι ότι περιμένω αρκετά περισσότερα απο ανθρώπους που εκτίθενται στα ΜΜΕ "επωνύμως" ΚΑΙ δηλωνουν "ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟς". Αλλά, δε βαριέσαι, άνθρωποι είναι κι αυτοί... αλλά... (αν δεν υπήρχε το "αλλά" όλα θα πήγαιναν καλά)
:-)
ροδιά μου ή δεν καταλαβαίνεις ή κάνεις πως δεν καταλαβαίνεις ... το πρώτο δεν το περίμενα για σένα γιατί σε είχα για έξυπνη γυναίκα ... ούτε το δεύτερο το περίμενα γιατί σε είχα για τολμηρό άνθρωπο
το ζήτημα δεν είναι πάνω σε τι θα μεταμπλογκάρεις ... είσαι ελεύθερη να κάνεις ότι θες και να αναφέρεσαι οπουδήποτε θέλεις
το ζήτημα είναι πως είναι δυνατόν να ζητάς από την ρασούλη να κατέβει από το καλάμι του και να αγνοείς (για να μη πω να προσκυνάς) τα μεγαλύτερα καλάμια που εμφανίστηκαν ποτέ στην μπλογκόσφαιρα
τώρα η δικαιολογία σου περί επωνύμων και πνευματικών ανθρώπων με μπερδεύει λίγο ... επειδή δηλαδή ο ρασούλης έχει το θάρρος να υπογράφει αυτά που γράφει με το όνομά του τον κάνει θεμιτό στόχο μας , ενώ οι υπόλοιποι που υπογράφουν με ψευδώνυμα μπορούν να γράφουν ότι θέλουν κι εμείς να το παίζουμε τραλαλλά ?
δεν μου τα λες καλά κι αυτό με στεναχωρεί
στο κάτω κάτω ο ρασούλης, από τον οποίο ζητάς να ξεπεζέψει το καλάμι του, ουδέποτε είπε πως είναι ο καλύτερος τραγουδοποιός, ουδέποτε ισχυρίστηκε πως τα τραγούδια του είναι καλογραμμένα, ουδέποτε απαξίωσε τους υπόλοιπους στιχουργούς ...
γι αυτό ροδιά ας είμαστε πιο προσεκτικοί στο τι ζητάμε από τους επώνυμους και στο τι ανεχόμαστε από τους ανώνυμους ή τους ψευδώνυμους γιατί αλλιώς κινδυνεύουμε να δώσουμε την εντύπωση πως αντιμετωπίζουμε τα πράγματα με δύο μέτρα και δύο σταθμά γεγονός που δεν μας τιμάει καθόλου
Δημοσίευση σχολίου