Eνα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει,
το πρόσχημα του βίου σου, και θ' απογυμνωθείς.
Με δέντρο δίχως φύλλωμα θα παρομοιωθείς,
που τον χειμώνα απάντησε στο δρόμου εκεί τη μέση.
Κι αφού πια τότε θα 'ναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις
ή ακόμα μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά,
θ' ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά,
κι' όλη τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.
Κ. Γ. Καρυωτάκης
1 σχόλιο:
more poetry??
Δημοσίευση σχολίου