Tις τελευταίες ημέρες γίνεται μια συζήτηση στο freepaper με τις λεπτομέρειες της οποίας δεν θα σας κουράσω εδώ. Ομως με ευκαιρία τη συζήτηση αυτή θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου.
Οταν συμμετείχα στη δημιουργία του περιοδικού ΚΛΙΚ - ναι ξέρω, πριν πολλά πολλά χρόνια - ούτε για μια στιγμή δεν είχαμε κουβεντιάσει για business plan, για target group ή για market research. Είμασταν όλοι κάτι χαμένα κορμιά, κάτι ημίτρελλα τυπάκια που το μόνο που ζητάγαμε ήταν να περάσουμε καλά και να πούμε και κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό απ όσα γράφονταν εκείνη την εποχή στα περιοδικά.
Στη συνέχεια βέβαια ήρθαν οι διαφημιστές και οι γκουρού του marketin και έκαναν το ΚΛΙΚ ίδιο με όλα τα άλλα περιοδικά, ίσως χειρότερο ... όμως εκείνα τα πρώτα τεύχη του πρώτου χρόνου ήταν πραγματικά, φρέσκα και αναιδή και πρωτότυπα κλπ κλπ και υπήρξαν βέβαια και η βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε κατόπιν η μηντιακή αυτοκρατορία του Π. Κωστόπουλου.
Με αυτό θέλω να πω το εξής : θεωρώ προσωπικό μου εχθρό οποιονδήποτε έστω και ψελίζει την αποτρόπαια έκφραση business plan. (just kiddin).
Anyway ... αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι επιτυχημένες προσπάθειες δεν στηρίζονται σε έρευνες για το τι θέλει το κοινό, γιατί το κοινό δεν ξέρει τι θέλει μέχρι τη στιγμή που θα του το δώσεις και τότε ίσως του αρέσει ίσως όχι ... αλλά το να κυνηγάς το τι θέλει το κοινό είναι σαν να τρέχεις σε κυνοδρομίες πίσω από ένα κόκκαλο που δεν πρόκειται να φτάσεις ποτέ.
Με λίγα λόγια μια ιδέα μπορεί να συζητηθεί και να γίνει καλύτερη και ίσως να περατωθεί. Αλλά το να ψάχνεις αν θα αρέσει και σε ποιούς είναι σαν να τη σκοτώνεις από την αρχή.
Θυμάμαι επίσης ότι όταν η Vivienne Westwood και ο Malcolm Mc Laren άνοιξαν την πρώτη τους μπουτίκ στο Λονδίνο το business plan τους ήταν να ΜΗ πουλήσουν τίποτα. Εφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν το πάτωμα επικλινές, ώστε αν κάποιος προχωρούσε προς το εσωτερικό, το ίδιο το πάτωμα τον έσπρωχνε προς την έξοδο. Αυτοί οι δύο άνθρωποι δημιούργησαν το punk και άλλαξαν για πάντα τη σύγχρονη αισθητική.
Και μπορεί μερικοί από τους φίλους μου bloggers να είναι παιδιά των '80ς, αλλά θέλω να ελπίζω ότι μέσα μου ζει ακόμα ένα μικρό κομάτι από το παιδί της Westwood που υπήρξα κάποτε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου