οι μέρες της ανοησίας μας είναι μετρημένες

για να μην πω ότι έχουν τελειώσει

υπάρχει σίγουρα ένα άρωμα "τέλους των ημερών" στην ατμόσφαιρα

κάτι, μια ολόκληρη περίοδος, ο κόσμος όπως τον γνωρίζαμε φτάνει στο τέλος του

και μαζί με αυτά κι όλη η ανοησία με την οποία γεμίσαμε τη ζωή μας όταν αποφασίσαμε ότι θα τη ζήσουμε σαν καταναλωτές

δηλαδή σαν άνθρωποι χωρίς ψυχή που δουλεύουμε καθημερινά για να συντηρήσουμε ένα σύστημα το οποίο για να συντηρηθεί πρέπει να κρατάει τους συντηρητές του σε βαθιά δυστυχία

χωρίς αυτή την δυστυχία είναι αδύνατον να πειστεί κάποιος ότι η σωτηρία του είναι ένα καινούριο αμάξι ...

πρέπει κανείς να έχει φτάσει στις αβύσσους της απελπισίας προκειμένου να ονειρεύεται σπίτια, τηλεοράσεις πλάσματος και αθλητικά παπούτσια

η δυστυχία αυτή θα ήταν οριακά υποφερτή αν δεν απαιτούσε από εμάς όχι μόνο όλη μας την ύπαρξη, αλλά και την ωμή ανάγκη μας να αγαπάμε ... άλλους ανθρώπους και ζωντανά εννοώ ...

πόσο μπορούν οι άνθρωποι να ζουν χωρίς να αγαπάνε?

...