Όπως έχετε ήδη καταλάβει ο Αλέξης είναι το νέο μου pet hate. Ειλικρινά κάτι παθαίνω κάθε φορά που τον βλέπω και τον ακούω να μιλάει. Είναι τέτοιο το χάσμα ανάμεσα στην εικόνα και στο περιεχόμενο, όπως αυτό εκφράζεται από τον λόγο του Αλέξη, που μπροστά του το Χάσμα της Μαριάννας μοιάζει με σκέτο αυλάκι.

Για παράδειγμα η εικόνα του δείχνει έναν απόλυτα ενσωματωμένο στο σύστημα μικροαστό, με τη μηχανούλα του και τα τζινάκια του και τα loafers και τα πουκαμισάκια του. Θα μου πείτε ότι τα ρούχα δεν κάνουν τον παπά. Αλλά δεν είναι μόνο τα ρούχα του.

Είναι το γενικότερο στυλάκι ενός νέου ανθρώπου που είναι κάτι ανάμεσα σε ζόμπι και φραπεδάκιας, με μια άνεση φτιαχτή, με ένα μισογελάκι που τίποτα στην γύρω πραγματικότητα δεν δικαιολογεί, με μια συμπεριφορά ανάμεσα στον Μπραντ Πιτ και τον Τσε Γκεβάρα και γενικά με ένα look γεννημένου καλοπερασάκια.

Κι ύστερα ανοίγει το στόμα του κι έχεις την εντύπωση πως κατάπιε μυθιστόρημα του Οστρόβσκι. Κάτι σαν το «Πως δενότανε τα ατσάλι [για την BMW]».

Τον ακούς και σε χτυπάνε αλύπητα αναμνήσεις του περασμένου αιώνα όταν η Μαρία Δημητριάδη τραγούδαγε Ναζίμ Χικμέτ σε μπουάτ στην Πλάκα και το παρακράτος δολοφονούσε με τρίκυκλα.

Η πρώτη του ενστικτώδης αντίδραση όταν τον ρωτάνε κάτι είναι να χαμογελάσει μισοχαριτωμένα - μισουπεροπτικά.

Αμέσως μετά αρχίζει την απαγγελία αρχαίων τσιτάτων που σίγουρα έχει απομνημονεύσει με τη μέθοδο της υπνοθεραπείας. Παθαίνεις κάτι σαν αυτό που πάθαινες βλέποντας το μικρό σπίτι στο λιβάδι και άκουγες «Λώρα, πέρασε το βούτυρο στον αιδεσιμότατο Τζόουνς».

Εχω καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Αλέξης είναι η Καλομοίρα της πολιτικής, αλλά νομίζω πως γίνομαι πολύ άδικος με την Καλομοίρα.