Χθες βράδυ είδα σε dvd την ταινία Τhe Lives of Others για την οποία είχα ακούσει πολλά θετικά σχόλια και είχα διαβάσει διθυραμβικές κριτικές
Όμως καθώς εξελισσόταν η ταινία ο πύργος με τα τραπουλόχαρτα που είχα χτίσει με όσα είχα ακούσει και διαβάσει άρχισε σιγά – σιγά να καταρρέει κι εγώ άρχισα να συνειδητοποιώ πως για μια ακόμα φορά επρόκειτο να παρακολουθήσω μια πίπα
Το στόρι της ταινίας εκτυλίσσεται στην πρώην ανατολική Γερμανία, εκεί όπου μια πανίσχυρη και πανevil μυστική αστυνομία με την ονομασία Στάζι παρακολουθούσε τους πολίτες για να διακρίνει εκδηλώσεις αντικαθεστωτικού ζήλου
Ενας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ένας υπάλληλος της Στάζι, αρκετά επιτυχημένος ώστε να δίνει μαθήματα για βασανιστήρια σε υποψήφια στελέχη, ο οποίος αρχίζει και παρακολουθεί μια ηθοποιό και τον συγγραφέα εραστή της, ύστερα από διαταγή ενός πανούργου καθεστωτικού στελέχους, που χρησιμοποιεί τη δύναμή του για να παρασύρει στο πίσω κάθισμα της λιμουζίνας του την όχι και τόσο όμορφη ή ταλαντούχα ηθοποιό
Κάποια στιγμή άρχισα να σκέφτομαι ότι η Τζούλι Κρίστι, εκτός από υπέροχη, είναι και μία πολύ έξυπνη γυναίκα. Όταν πρόσφατα ο κινηματογραφικός κριτικός ενός αμερικανικού περιοδικού τη ρώτησε αν είχε δει την ταινία, εκείνη απάντησε :
«Δεν έχω καμία διάθεση να δω μια ταινία για το πόσο κακός ήταν ο κομμουνισμός».
Όπως προσπαθεί να μας κάνει να πιστέψουμε το σενάριο ο ωτακουστής υπάλληλος της Στάζι αποφασίζει να κάνει τη δική του μικρή επανάσταση και δεν αναφέρει στις αρχές πως ο συγγραφέας ήταν αυτός που είχε γράψει ένα επικριτικό για το καθεστώς άρθρο σε ένα δυτικογερμανικό περιοδικό [και χέστηκε η φοράδα στ αλώνι του Χόνεκερ] …
…αλλά η ηθοποιός πιο λογικά σκεπτόμενη και προκειμένου να σώσει την καριέρα της προδίδει τελικά τον αγαπημένο της [εδώ υποτίθεται πως πρέπει εσείς κι εγώ να βάλουμε τα δημοκρατικά μας κλάματα] με αποτέλεσμα να πάθει ένα εγκεφαλικό πατατράκ και να τρέξει στον δρόμο φορώντας ένας μπουρνούζι μπάνιου, όπου την πατάει ένα αυτοκίνητο στο ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ Βερολίνο, όπου στους δρόμους έβλεπες να περνάει ένα αυτοκίνητο κάθε μισή ώρα
θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο σκηνοθέτης της ταινίας δεν βρέθηκε ποτέ στο ανατολικό Βερολίνο εκείνης της εποχής
πάντως κάποια στιγμή πέφτει το Τείχος και ο ωτακουστής έχει πια καθαιρεθεί σε ένα υπόγειο όπου με τη βοήθεια ατμού ανοίγει γράμματα [γεγονός που με κάνει να πιστεύω πως η Στάζι δεν ήταν και τόσο φοβερή όσο λένε … για να χρησιμοποιεί ατμούς κλπ το 89 μάλλον λίγο απαρχαιωμένη τη βρίσκω και ίσως τελικά αυτός να ήταν και ο λόγος κατάρρευσης του καθεστώτος]
μερικά χρόνια αργότερα ο συγγραφέας γράφει ένα βιβλίο για την υπόθεση και του το αφιερώνει [δεν θυμάμαι αν εδώ η μουσική έχει βιολιά]
με λίγα λόγια : αντιδραστική στο μήνυμά της, ερασιτεχνική στην εκτέλεσή της, αν η ταινία δεν είναι ένα ειρωνικό σχόλιο για όσα συμβαίνουν στις «δημοκρατίες» της Δύσης – μυστικές φυλακές, απαγωγές πολιτών, βασανιστήρια, απαξίωση νόμων και διεθνών συμβάσεων, θα μπορούσα να πω πως είναι μια από τις πιο βαρετές ταινίες που είδα ποτέ ...
...
14 σχόλια:
Δεν είδα την ταινία, αλλά βλέπω είναι γερμανική παραγωγή και οι Γερμανοί έχουν έναν πολύ ωραίο τρόπο να αυτοσαρκάζονται (να ευλογούν ενίοτε τα γένια τους χωρίς να γίνονται αντιληπτοί) αποφεύγοντας την πολίτικαλ κορέκτ μελούρα, οπότε μήπως είσαι λίιιιιγο υπερβολικός;
Εκτός κι αν ήταν κανένας ατζαμής γαμώτι. Μπα, θα τη δω.
οκ ρέντον ... δες την και μου λες αν συμφωνείς
Α, μαζί το είδαμε χτες;
Θα συμφωνήσω κατά μεγάλο μέρος, παραήταν πιασάρικη ταινία με πολλά κλισέ. Ειδικά το τελευταίο 20λεπτο ήταν μια σαχλοαμερικανιά, που αν έλειπε θα γινόταν καλύτερη η ταινία.
πολλά κλισέ? μα όλη η ταινία ήηταν ένα κλισέ
βαρέθηκα αφόρητα και εξοργίστηκα γιατί για μια ακόμα φορά πιάστηκα κορόϊδο
[το γεγονός πως είχε πάρει όσκαρ έπρεπε να με είχε ψιλιάσει ... αλλά τέλος πάντων]
Επειδή ακριβώς έτυχε να κάνω περισσότερα από 10 ταξίδια στην DDR εκείνης της εποχής, μπρορώ να πω οτι η ταινία αποδίδει περίπου πιστα το ολο κλίμα οπως το έζησα τότε εκεί.
Μέ όλο τό θάρρος, σόρρυ κιόλας, νομίζω ότι είστε λίγο υπερβολικός. Βεβαίως, όταν αργή κάποιος νά δή μιάν ταινία γιά τήν οποίαν έχουν ακουσθή πολλά λίτρα εγκωμίων, όταν αράξης νά τήν δής, περιμένεις κάτι από Φασμπίντερ σέ φόρμες Κόπολα μέ σημειολογία Τζάρμους.
Όμως τό φιλμάκι ήτο καλόν. Απορεύομαι (όχι τά τότενες πόπ κόρνια) πώς καί δέν αντέδρασε η εδώ ιντελλιγκέντσια... Η ταινία ήταν αντικομμουνιστική, παρουσίασε πώς περνούσαν κάποιοι τούς οποίους ζήλευαν κάποιοι άλλοι μή μετέχοντες σοσιαλισμού. Ο παγκόσμιος κινηματογράφος βρίθει ταινιών γιά τόν μαύρο φασισμό, έ! Άς γίνει μιά αρχή καί γιά τόν κόκκινο τέτοιο!
Συμφωνώ πάντως ότι τό τέλος , όχι απλώς μελό , αλλά καραμελό. Επίσης, δέν θυμάμαι λεπτομέρειες, κάποιος γερμανός σκηνοθέτης (;) είχε αναφέρει σέ συνέντευξη σέ ελληνικό έντυπο, ότι η εικόνα διωχθέντος τινός από Στάζι νά αφιερώνη βιβλίον σέ πράκτορα της, ήτο λίαν σουρρεαλιστικός.
Είδα τήν ταινία στό ΑΣΤΥ, στήν Κοραή, έν μέσω ισχυροτάτων εντερικών προβλημάτων (σόρρυ γιά τίς λεπτομέρειες). Είχα γράψει κι ένα ποστάκι τότε.
ΥΓ: Όταν λέτε "αντιδραστική", εννοείτε "δεξιά";
H λέξη-κλειδί στο σχόλιο του Manifesto είναι το "ερασιτεχνικός". Άθλια σκηνοθεσία, χάλια μουσική επένδυση, αστείο μοντάζ. Ακόμη και το σενάριο ήταν προβλεπόμενο. Μια ταινία είναι πολύ περισσότερα από τα μηνύματά της και την "ατμόσφαιρά" της. Άσε που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί οι "Ζωές των Άλλων" είναι "ένα αριστούργημα", επειδή "αναπαράγει πιστά ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ της Ανατολική Γερμανίας του Χόνεκερ". Ε, και; Δηλαδή τι;
ukranian μια ταινία δεν αρκεί να αποδίδει το κλίμα μιας εποχής σωστά το οποίο και αυτό αμφισβητώ : δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν οι μυστικές υπηρεσίες της ddr το 1989 πως αν θέλαμε να ρίξουμε ή απλά να επικρίνουμε το καθεστώς θα το κάναμε δι αλληλογραφίας [θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και σήματα καπνού]
μια ταινία πρέπει να έχει σενάριο, πλοκή πιστευτή, χαρακτήρες με βάση γερή, ανατροπές, σασπένς, γέλιο, κλάμα κλπ κλπ και σε όλα αυτά (αν εξαιρέσεις την ερμηνεία του παρακολουθητή) με απογοήτευσε
φίλτατε βαγκέλακα είμαι ΠΑΝΤΑ λίγο υπερβολικός
αλλά ειλικρινά, σε μια εποχή όπου μπορούν να σε απάγουν , να σε βασανίσουν και αν είσαι τυχερός να σε αφήσουν μετά από μήνες ένα κουρέλι της ζωής λέγοντάς σου πως έκαναν λάθος στο όνομα κλπ κλπ
ποιος ο λόγος ύπαρξης μιας ταινίας για τις μαύρες στιγμές ενός καθεστώτος το οποίο έχει κατερρεύσει τον προηγούμενο αιώνα
άλήθεια , σου έμαθε κάτι η ταινία που δεν γνώριζες ήδη? σου φώτισε κάποιες πτυχές με ένα άλλο διαφορετικό φως? ΄στη δική μου περίπτωση όχι
αυτό έννοώ αντιδραστική (που αναμασάει δηλαδή κλισέ κι επαναλείψεις)... όπως έκανε πάντα η δεξιά γι αυτό και την είπαν μαύρη αντίδραση
homo μαζί γράφαμε ...
Βαγγέλακα
Άλλο αντικομουνισμός, αντιφασισμός και λοιπά αντί-
κι άλλο ταινία (ως έργο τέχνης)
Κι εγώ περίμενα να δω μια ταινία, όχι ένα ακόμη αντι-οτιδήποτε που τα ξέραμε κιόλας εδώ και χρόνια. Καμία πρωτοτυπία εδώ.
Απλά καλοπαιγμένο και τίποτε άλλο.
Μάνι, στήν εποχή πού τό διοξείδιο τού άνθρακα πνίγει τόν πλανήτη καί μπορεί νά σέ απάγουν κι όλα αυτά πού λές, δέν παύει νά υπάρχει μιά αιτία γιά μιά ταινία πού αφορά εποχή τής οποίας η ιστορία ακόμη γράφεται. Γνωρίζουμε όντως τί συνέβαινε; Μιλούσα προσφάτως μέ κάποιον γνωστό, νέο όχι παππού, ορθόδοξος κομμουνιστής, μέ τόν οποίον όταν πήγε μιά τσιγαροσυζήτηση στό βερολίνιο τείχος, μέ είπε: "Ε, καί; Καί η νότιος Κορέα έχει σηκώσει τείχος κατά τής βορείου, γιατί δέν λές τίποτε;" Υφίστανται ακόμα καί σήμερα άτομα πού καθαγιάζουν τό πεπραγμένο τού Ούλμπριχτ.
JustAnotherGoneOff, mά δέν γίνεται νά σέ αγγίζη μιά ταινία καί λόγω τού περιεχομένου της; Δέν είμαι κριτικός, δέν είμαι καλλιεργημένος, δέν γνωρίζω εάν κάποιος σκηνοθέτης "ζωγράφισε", στέκομαι πιότερο στό περιεχόμενο, τό οποίο σημειωτέον δέν έχει παρουσιασθεί διόλου συχνά.
"Γνωρίζουμε όντως τί συνέβαινε;"
πιθανόν όχι,
όμως η ταινία δεν προσθέτει τίποτα καινούριο σε όσα γνωρίζαμε
αυτή ήταν και η βασική μου διαφωνία
* και το Ισραήλ σηκώνει ένα τείχος όπως μιλάμε, αλλά και πάλι δεν λέγονται πολλά
με λίγα λόγια γιατί να κάνουμε ταινίες για τα τείχη που έπεσαν όταν σηκώνονται καινούρια?
με λίγα λόγια γιατί να κάνουμε ταινίες για τα τείχη που έπεσαν όταν σηκώνονται καινούρια?
Διαφωνώ. η ιστορική μνήμη είναι κάτι πολύτιμο.
Εξάλλου μέχρι νά σενιάρης τήν καινούρια ταινία (casting τό'να, τ'άλλο) θά έχει μπαγιατέψει τό τείχος πού μάς ενδιαφέρει καί κάποιο άλλο θά έχει ανεγερθεί!
Τέσπα. Σάς ζάλισα κύριε μάνι.
πάντα καλόδεχτος κύριε βαγκέλακα
Δημοσίευση σχολίου