Πέμπτη, Φεβρουαρίου 22, 2007

κρίμα ...

"Ο Στέλιος έπεσε θύμα της λεγόμενης «αποασυλοποίησης», αφού εδώ και 10 χρόνια που έγινε γνωστός ο αυτισμός στη χώρα μας, ποτέ δεν οργανώθηκαν δομές κατάλληλες για αυτιστικούς νέους (παρά το γεγονός ότι η Ε. Ε. διέθεσε τεράστια ποσά γι’ αυτήν την προσπάθεια) και ποτέ δεν επετεύχθη αναβάθμιση της καθημερινότητας των ασθενών παιδιών.

Ο Στέλιος τον Ιούνιο του 2006, χωρίς την έγκριση των γονιών του και χωρίς το απαραίτητο προσαρμοστικό στάδιο, μεταφέρθηκε από το Παιδοψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής (ΠΝΑ) στο οικοτροφείο «Αθηνά» στην Κηφισιά. Ουσιαστικά «επιβλήθηκε» από την οικονομολόγο διοικήτρια του ΠΝΑ Χ. Οικονομοπούλου, στη δικηγόρο διευθύντρια του οικοτροφείου Α. Πάσσιου. Και οι δύο ήθελαν να απαλλαγούν από τον Στέλιο, καθώς και τα δύο περιβάλλοντα ήταν εντελώς ακατάλληλα για την ιδιαιτερότητά του.


...

Και τώρα καταθέτω καυτά ερωτήματα, που βασανίζουν νυχθημερόν την ψυχή μου: τι έγινε εκείνη τη μοιραία Δευτέρα 12/2/2007 που εξαιτίας τους δεν είχαμε επισκεπτήριο; Γιατί δεν μας έφεραν το παιδί στο τηλέφωνο τις τέσσερις φορές που καλέσαμε προφασιζόμενοι τις μεν τρεις ότι κοιμάται, τη δε τέταρτη ότι είναι στην τουαλέτα; Ποιος σκότωσε τόσο άδικα το παιδί μου; "

more


Πρέπει αλήθεια να αισθανόμαστε πολύ υπερήφανοι σαν κοινωνία ...

6 σχόλια:

angeliki marinou είπε...

Ευθυμήσαμε και σήμερα, ήμασταν που ήμασταν...

Καλημέρες.

dgalanis είπε...

συγγνώμη renton αλλά η "ευθυμία" δεν είναι το φόρτε μου ;(

angeliki marinou είπε...

Το ξέρω, απλά σήμερα την είχα ανάγκη (smile)

Εντάξει, τί να πεις τώρα γι αυτό το χάλι και πού να ζητήσεις ευθύνες; Ο άνθρωπος πρέπει πάνω απ΄όλα να γουστάρει τη δουλειά που κάνει, ιδιαίτερα όταν ασχολείται με τα κοινωφελή. Οταν δε συντρέχει αγάπη για τη δουλειά, αγάπη για τον άνθρωπο, τί να λέμε τώρα.

Σαν annihilation στα στρατόπεδα των ναζί. Το ίδιο και για τους γιατρούς.

Τα χω φάει στη μάπα ρε Θεέ.

dgalanis είπε...

[Ο άνθρωπος πρέπει πάνω απ΄όλα να γουστάρει τη δουλειά που κάνει, ιδιαίτερα όταν ασχολείται με τα κοινωφελή]

ρεντον εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους που δεν αγαπάνε τη δουλειά τους, αλλά με μια κοινωνία ανελέητη απέναντι σε όσους έχουν ανάγκη

angeliki marinou είπε...

Χωρίς να υποτιμώ τη σημασία του σωστού κρατικού μηχανισμού, την κοινωνία την φτιάχνουν οι άνθρωποι, ένας ένας ξεχωριστά, νομίζω.

dgalanis είπε...

σίγουρα

ήθελα μόνο να πω πως εδώ η ευθύνη δεν είναι μόνο ατομική, αλλά και συλλογική