για να κάνεις πίπα χρειάζεσαι βασικά κάτι μακρύ

Δεν έλαβα το παρακάτω κείμενο από κανέναν πιπολόγο που θεωρούσα ανίκανο να γράψει την αλήθεια. Αν και αυτή η δημοσίευση είναι συμβατή με τις αποφάσεις που πήρα πρόσφατα σχετικά με την εμπλοκή της αφεντομουτσουνάρας μου στις ιστολογικές έριδες, το πνεύμα των αντι Χριστουγέννων με έπεισε ότι θα πρέπει να κάνω αυτήν την τελευταία χάρη στον εν λόγω αξιόλογο τσιμπουκολόγο.

Είσαι εντελώς άρρωστος και δυστυχώς ούτε εγώ, ούτε κανείς άλλος μπορεί να σε βοηθήσει. Εχεις χρόνια να αγαμηθείς. Σέρνεις το γηρασμένο σου κορμί στα καφωδεία, τη λέσχη του Παρνασσού, στα φροντιστήρια και στα πεζοδρόμια – κοιμητήρια όπου συναντάς νεκρά αγόρια, νεκρούς φίλους και νεκρές ποιήτριες. Που και που βρίσκεις λίγη ανθρώπινη επαφή σε αίθουσες φροντιστηρίων όπου συνωστίζονται ωραίοι ανήλικοι (έστω επί χρήμασι), αλλά μόνο στα ακαταμάχητα σημεία. Κανείς δεν σε αγαμάει στο στόμα. Κι εδώ που τα λέμε ούτε και πουθενά αλλού. Χρόνια τώρα. Δεν σε αγαμά. Κανείς.

Βοήθησε, τουλάχιστο τον εαυτό σου εδώ, στον κάλπικο διαδικτυακό κόσμο, να αισθανθείς πως δεν υπάρχεις. Μη σε διαβάζεις. Ας είναι τραγικά όσα γράφεις. Μη μου γράψεις γιατί την έβαψες. Ή γράψε κάτι για σένα, έστω υπαινικτικό. Βρίσε σε, έστω. Αλλά να το νιώθεις. Πάει καιρός που κανείς δεν αισθάνθηκε τίποτε για σένα. Μόνο αηδία, σοκ και δέος. Και είσαι άρρωστος και μόνος.

Στην πραγματικότητα, η αρρώστια σου είναι η μαλακία που σε δέρνει. Η αποτυχία σου να δημοσιεύσεις το μυθιστόρημα που δεν έγραψες ποτέ. Η ασχήμια της ψυχής σου. Και η ηλικία σου που δεν συγχωρεί τα ματαιωμένα όνειρα και δεν επιτρέπει μεγάλες ελπίδες.

Έχεις φτάσει όλη σου η ζωή να είναι αυτό το παλιομηχάνημα. Δεν έχεις πια το κουράγιο για εξωδιαδικτυακές δολοπλοκίες. Απλώς περιφέρεσαιαι όλη μέρα νεκροταφείο σε νεκροταφείο και βγάζεις επικήδειους για αποθανόντες bloggers.

Στην ίδια πάντα ιστοσελίδα που σου έχει γίνει έμμονη ιδέα από την πρώτη στιγμή που έγραψε πως είσαι μια φανφαρονική ρόμπα.

Στο χώρο εργασίας σου σε λυπούνται όταν σε βλέπουν να ξερογλείφεσαι με ανήλικους νεαρούς και νεκρούς ποιητές. Αλλά όχι αρκετά για να σου δώσουν μια μπάτσα μπας και συνέλθεις γέρος άνθρωπος.

Και από όλους όσους βρίζεις μόνο δυό τρεις έχουν απαντήσει. Οι άλλοι ίσως να μη με διαβάζουν καν πια. Και βρίζεις, και ξαναβρίζεις, και ελπίζεις ότι κάποια αντίδραση θα προκληθεί, ότι κάποιος θα γράψει για σένα, ότι κάποιος κάτι θα αισθανθεί, αφού πρώτα αναστηθεί γιατί ως γνωστόν για να σε διαβάζει πρέπει να είναι νεκρός.

Εσύ κάποτε μου μιλούσες κι έκανες πολύ λάθος.Το ξέρω πως δεν ένοιωθες τίποτα. Αν σε σιχάθηκα είναι επειδή κατάλαβα πολύ νωρίς τι κουμάσι είσαι και δυστυχώς για σένα οι δολοπλοκίες σου δεν είναι καθόλου ελκυστικές.

Ελπίζω να σε έκανα να με αγαπήσεις.