now i c

οκ τώρα κατάλαβα ... κάτι δεν πάει καθόλου καλά με μένα ... ούτε στην Eurovision πανηγύρισα, ούτε στη νίκη του Ολυμπιακού, ούτε μεγάλο σεβασμό αισθάνομαι για τον Ρόναλντ Ρέιγκαν (για να είμαι ειλικρινής κανείς στην οικογένειά μου δεν αισθάνεται μεγάλο σεβασμό για τον εκλιπόντα αμερικανό πρόεδρο)...

έχω φτάσει στο σημείο που πραγματικά πιστεύω πως έτσι κι αλλοιώς η Γη θα γίνει μπλαβιά, ή μπλαβιά από αποπληξία ή μπλαβιά από κατατονικό σοκ ...

ο κόσμος γύρω μου πανηγυρίζει, καλαμπουρίζει, αποτείνει ύστατους, αν και ετεροχρονισμένους, χαιρετισμούς, κάνει πλάκα, περνάει καλά, σηκώνει ψηλά ...το κεφάλι ...και προχωράει ...

κι εγώ κάθομαι εδώ στην άκρη της ζωής και ενώ χύνω δάκρυα πικρά (ούτε οι οδηγίες πως να κάνω τα δάκρυά μου εύγευστα του FHM έπιασαν) σιγοψυθιρίζω ένα τραγούδι της Αποστολίας Ζώη ...

πάμε όλοι μαζί ...

μη μου μιλάς
μη μ ακουμπάς
μη μου λες πως θες
μη το λες