O καπιταλισμός είναι ακόμα ένα σύστημα το οποίο βασίζεται στην αναγνώριση ότι το κάθε άτομο δεν ορίζει την ζωή του, αντίθετα τη ζωή αυτή την ορίζουν οι πιστωτικές του υποχρεώσεις που είναι αποτέλεσμα φευδών καταναλωτικών αναγκών, τις οποίες δημιουργεί το ίδιο το σύστημα.

Ο καπιταλισμός είναι ένα ακόμα κοινωνικό σύστημα στο οποίο τα άτομα είναι ελεύθερα να επιδιώξουν το ατομικό τους συμφέρον, χωρίς να δίνουν δεκάρα για το συμφέρον του άλλου, τον οποίο δεν διστάζουν να εξοντώσουν σε περίπτωση που σταθεί εμπόδιο στο δικό τους συμφέρον, να έχουν αμύθητες ιδιωτικές υπηρεσίες και να κερδίζουν από τις ενέργειές τους, όπως εμπόριο όπλων, διαφθορά, εγκλημα, κήρυξη πολέμων, καταπίεση άλλων, καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ κλπ

Περιχαρακώνει τα καταναλωτικά δικαιώματα και δεν δίνει δεκάρα για τα ατομικά, ενώ ταυτόχρονα ευθύνεται για την πολιτιστική απίσχναση και την πνευματική ανελευθερία.

Οσο περισότερο ο πολιτισμός επικρατεί σαν κουλτούρα (τι ακριβώς έννοεί εδώ ο καλλιτέχνης δεν έχω καταλάβει) τόσο μεγαλύτερη είναι η ανελευθερία που υπομένουν και η ψυχωτική κατανάλωση στην οποία επιδίδονται οι μάζες.

Αυτή είναι η ετυμηγορία της ιστορίας. Μέσα σε δύο μόνο αιώνες ο καπιταλισμός κατέστρεψε το περιβάλλον, και δεν άφησε τίποτα όρθιο τόσο στις ανθρώπινες αξίες όσο και στη ζωή των υπνωτισμένων ζόμπι καταναλωτών - τηλεθεατών στα οποία έχουν μεταμορφωθεί οι σύγχρονες κοινωνικές μάζες.

Συχνά ξεχνάμε ότι η δυτική Ευρώπη στα τέλη του 18ου αιώνα μπορεί να μην ήταν ο παράδεισος, αλλά ήταν σίγουρα ένας πολύ πιο ανθρώπινος τόπος από αυτόν που άφησε πίσω της η βιομηχανική επανάσταση.

Θα παρακάμψω τα περί λιμών θυμίζοντας τις φωτογραφίες από την εποχή της οικονομικής εξαθλίωσης που ακολούθησε το κραχ στα τέλη της δεκαετίας του 20 στις ΗΠΑ.

Ο καπιταλισμός δημιούργησε αφθονία χωρίς προηγούμενο χωρίς προηγούμενο άχρηστων αγαθών, δίνοντας τη δυνατότητα σε μια πλουτοκρατική ελίτ να ζει όπως δεν ζούσαν κάποτε οι βασιλιάδες και φεουδάρχες.

Λιγότερος κααπιταλισμός σημαίνει λιγότερη ανθρώπινη εξαθλίωση.

Μη καπιταλιστικά κράτη κράτη όπως τα σκανδιναυικά έχουν μερικά από τα καλύτερα και πιο επιτυχημένα κοινωνικά συστήματα, τα οποία τα καπιταλιστικά κράτη ούτε να διανοηθούν μπορούν. Εκατομμύρια καταπιεσμένοι από καπιταλιστικά καθεστώτα άνθρωποι σ όλον τον κόσμο μεταναστεύουν σε άλλες χώρες για να γλυτώσουν τον λιμό στον οποίο τους έχουν καταδικάσει καπιταλιστικά εμπάργκο όπως αυτό εναντίον της Κούβας.

Οι μεγάλες εφευρέσεις και τα έργα τέχνης έγιναν από εφευρέτες και καλλιτέχνες και ουχί από κοινωνικά συστήματα. Εξ ου και η μεγάλη ανάπτυξη της επιστήμης και των τεχνών σε καθεστώτα όπως αυτά των πρώην ανατολικών χωρών.

Πως γίνεται οι άνθρωποι να πρέπει να δουλεύουν σαν σκλάβοι για μεροκάματα πείνας και αυτό να αποκαλείται επιδίωξη του ορθολογικού ατομικού συμφέροντος ....

Ο καπιταλισμός είναι το σύστημα της παράνοιας, και της ψυχωσικής αφασίας. Η αφασία είναι στοιχείο του αμυντικού ανθρώπινου συστήματος προκειμένου να αντέξει το πολιτιστικό και συναισθηματικό κενό στο οποίο τον καταδικάζει το σκληρά ολοκληρωτικό καπιταλιστικό σύστημα που απαιτεί όχι μόνο ο άνθρωπος να καταναλώνει αλλά να μην έχει κανέναν άλλο λόγο ύπαρξης από την κατανάλωση.

Θα μπορούσα να συνεχίσω στο ίδιο μοτίβο ...

βαριέμαι ...

και θυμάμαι τον Νόρμαν Μέιλερ που έλεγε πως "οι κομμουνιστές μετά από 80 χρόνια είχαν τουλάχιστον την εξυπνάδα να παραδεχτούν πως δεν δούλευε το μαγαζί και να το κλείσουν. οι καπιταλιστές θα κάνουν 800 χρόνια για να το παραδεχτούν αυτό και όταν τελικά το παραδεχτούν δεν θα έχει μείνει τίποτα όρθιο".