Παρασκευή, Φεβρουαρίου 27, 2009
παραφράζοντας
.
που λέτε "φίλοι"
εγώ το βρίσκω
νάναι πολύ πολιτικό
νάμαι πουλί, μαύρο σε τείχους
κι όχι μπουρδούμπας σ έρημο blog
...
που λέτε "φίλοι"
εγώ το βρίσκω
νάναι πολύ πολιτικό
νάμαι πουλί, μαύρο σε τείχους
κι όχι μπουρδούμπας σ έρημο blog
...
viva ravachol
When François-Claudius Ravachol went to the guillotine in Paris on July 11, 1892, he gave one of the great performances in the history of "la Veuve" ("the widow"), as that ingenious beheading machine was often called. Ever since the French Revolution more than a century earlier, Dr. Guillotine's invention had provided kings, murderers and revolutionaries with the opportunity to make a dramatic exit, and huge throngs of Parisians turned out to watch them take their last steps and utter their final words.
[...]
Ravachol was all smiles on the morning of his execution. He told the priest who approached him with a crucifix, "I don't give a damn about your Christ. Don't show him to me; I'll spit in his face." On his way to the scaffold, he sang a song, possibly of his own composition: "To be happy, God damn it, you have to kill those who own property! To be happy, God damn it, you must cut the priests in two!" He tried to shout "Vive la révolution!" at the last moment, while his head was in the guillotine's cradle, but got only halfway through the phrase before the blade fell.
[...]
παραφράζοντας δεν θυμάμαι ποιον
.
... θα έλεγα ότι είμαστε οι σκλάβοι κάποιου πεθαμένου οικονομολόγου
.
... θα έλεγα ότι είμαστε οι σκλάβοι κάποιου πεθαμένου οικονομολόγου
.
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 26, 2009
θύμα της κρίσης
Annie Leibovitz, "Susan at the House on Hedges Lane," 1988
Η Annie Leibovitz βάζει υποθήκη τα δικαιώματα των φωτογραφιών της προκειμένου να αντιμετωπίσει τα χρέη της ...
.
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 25, 2009
σε μαύρη τρύπα
Εντάξει το καταλάβαμε
Ζούμε σε μια κοινωνία όπου επιβιώνουν μόνο οι άτιμοι και τα λαμόγια
Επιπλέουν μόνο οι φελλοί και τα σκ…
Προβάλλονται μόνο οι άσχετοι, οι ατάλαντοι και οι μέτριοι
Κερδίζουν μόνο οι απατεώνες
Κυβερνούν μόνο οι ανίκανοι
Και όλοι οι υπόλοιποι θεωρούνται απλά κορόϊδα, αφού δεν κατάφεραν να είναι τίποτα από τα παραπάνω
Στο παρελθόν με παρηγορούσε η σκέψη ότι όλα θα γίνουν λίγο χειρότερα
Τώρα πια έχει πεθάνει κι αυτή η τελευταία ελπίδα
Δηλαδή, πόσο χειρότερα μπορούν να γίνουν?
...
Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2009
μετά λύπης διαπιστώνω
... ότι καταντήσαμε άπλυτα σε πλυντήρια
κι αν μας ζαλίσει πολύ το πρόγραμμα για τα ευαίσθητα περνάνε κατευθείαν στο στύψιμο
.
Σάββατο, Φεβρουαρίου 21, 2009
αν η σέχτα είναι τρομοκράτες
εγώ είμαι η Μόνικα Μπελούτσι και μόλις άρχισα ...
.
btw είναι Versace βούρλα και όχι Versage
.
τι τα θες τα μόρτικα ρε αδερφάκι μου
αφού δεν είσαι μόρτης
άστο
δεν σου βγαίνει
μόνο σε κάτι θεόκουλα που πληκτρολογείς με τα κρινοδαχτυλάκια σου
,,,
άστο
δεν σου βγαίνει
μόνο σε κάτι θεόκουλα που πληκτρολογείς με τα κρινοδαχτυλάκια σου
,,,
Παρασκευή, Φεβρουαρίου 20, 2009
οι σωστές αναλύσεις είναι και προφητικές
...
Αρχίζουμε να παρατηρούμε ότι οι Λονδρέζοι αναγκάστηκαν να θυσιάσουν το καλύτερο κομμάτι της ανθρώπινης ιδιότητάς τους για να πραγματώσουν τα θαύματα του πολιτισμού από τα οποία ξεχειλίζει η πόλη.
[…]
Ο συνωστισμός στους δρόμους έχει κάτι το αποκρουστικό που εξεγείρει την ανθρώπινη φύση. Αυτές οι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι κάθε τάξης που βιάζονται και σπρώχνονται μεταξύ τους δεν είναι άραγε όλοι άνθρωποι που κατέχουν τις ίδιες ικανότητες και το ίδιο δικαίωμα στην αναζήτηση της ευτυχίας με τα ίδια μέσα και τις ίδιες διαδικασίες; Κι όμως οι άνθρωποι αυτοί διασταυρώνονται βιαστικά, σαν να μην έχουν τίποτα κοινό μεταξύ τους, σαν να μην είχαν τίποτα να κάνουν μαζί. Η μόνη σύμβαση μεταξύ τους είναι η σιωπηλή συμφωνία βάσει της οποίας ο καθένας βαδίζει στο πεζοδρόμιο ώστε τα δύο ρεύματα του πλήθους που διασταυρώνονται να μην εμποδίζει το ένα το άλλο. Δεν περνά από το μυαλό κανενός να ρίξει στον άλλο ούτε ένα βλέμμα. Αυτή η βάναυση αδιαφορία, αυτή η απαθής απομόνωση κάθε ατόμου στους κόλπους των ιδιαίτερων συμφερόντων του είναι τόσο πιο αποκρουστικές και τραυματικές, όσο ο αριθμός αυτών των ανθρώπων που στοιβάζονται μέσα στον περιορισμένο χώρο είναι πιο μεγάλος.
[…]
Η αποσύνθεση της ανθρωπότητας σε μονάδες, εκ των οποίων η καθεμία έχει τις δικές της ιδιαίτερες αρχές κι ένα δικό της ιδιαίτερο τέλος, αυτή η ατομοποίηση του ανθρώπου εξωθείται εδώ [στη μεγάλη πόλη] στα άκρα. Από αυτό απορρέει λοτι ο κοινωνικός πόλεμος, ο πόλεμος όλων εναντίον όλων έχει κηρυχθεί ανοιχτά στις μεγαλουπόλεις. Οι άνθρωποι θεωρούν ο ένας τον άλλον αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Ο καθένας χρησιμοποιεί τον άλλο και το αποτέλεσμα είναι ότι ο δυνατός καταπατά τον αδύναμο, και ότι μικρός αριθμός ισχυρών οικειοποιούνται τα πάντα
Friedrich Engels,
Die lage der arbeitenden Klasse in England,
Λειψία 1845
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)