Πέμπτη, Μαρτίου 31, 2005
patent this ...
Μια εκδοτική απόπειρα online θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες των freeblogs προκειμένου να δημιουργήσει ένα "πιλότο". Μια σκέψη που μου πέρασε στο μυαλό αυτές τις ημέρες που σκέφτομαι ένα freepaper είναι η εξής.
Ας φανταστούμε ένα βασικό blog το οποίο θα φέρει και την ονομασία του εντύπου. Μέσα σε αυτό το blog μπορεί να δημοσιεύεται ένα κεντρικό (ή και περισότερα) θέματα την εβδομάδα και ένα ή περισότερα σχόλια καθημερινά εκ περιτροπής.
Δίπλα, εκεί που υπάρχουν συνήθως τα links θα μπορούσαμε να είχαμε link για blog - στήλες, πχ Σινεμά, Τέχνες, Σπορ, ο,τιδήποτε άλλο συμφωνήσει η συντακτική ομάδα. Το καθένα από αυτά τα blogs θα μπορούσε να ανατεθεί σε κάποιον από τους συντάκτες ή και σε περισότερους. Αυτά ίσως να ανανεώνονται once a week.
Μιλάω δηλαδή για έναν μικρό "γαλαξία" από blogs.
Is that an idiotic idea?
Ας φανταστούμε ένα βασικό blog το οποίο θα φέρει και την ονομασία του εντύπου. Μέσα σε αυτό το blog μπορεί να δημοσιεύεται ένα κεντρικό (ή και περισότερα) θέματα την εβδομάδα και ένα ή περισότερα σχόλια καθημερινά εκ περιτροπής.
Δίπλα, εκεί που υπάρχουν συνήθως τα links θα μπορούσαμε να είχαμε link για blog - στήλες, πχ Σινεμά, Τέχνες, Σπορ, ο,τιδήποτε άλλο συμφωνήσει η συντακτική ομάδα. Το καθένα από αυτά τα blogs θα μπορούσε να ανατεθεί σε κάποιον από τους συντάκτες ή και σε περισότερους. Αυτά ίσως να ανανεώνονται once a week.
Μιλάω δηλαδή για έναν μικρό "γαλαξία" από blogs.
Is that an idiotic idea?
τι θα μπορούσε να είναι ένα περιοδικό free or otherwise ...
1. Ενα περιοδικό ΔΕΝ πρέπει να είναι ένα προϊόν. Ενα περιοδικό πρέπει να είναι μία ανάγκη. Με λίγα λόγια αν δεν νοιώθεις επιτακτική την ανάγκη να δημιουργήσεις ή να συμμετέχεις σ' ένα περιοδικό, γιατί όλα όσα κυκλοφορούν σε καταθλίβουν ή/και σε εξοργίζουν, είναι καλύτερα να μη το κάνεις.
2. Ενα περιοδικό πρέπει να πληροφορεί αλλά και να διασκεδάζει.
3. Πρέπει να έχει άποψη και να τη λέει χωρίς να φοβάται ότι πάει κόντρα με την άποψη των αναγνωστών.
4. Πρέπει να είναι καλογραμμένο από το editorial μέχρι τις λεζάντες των φωτογραφιών.
5. Πρέπει να βρίσκεις σε αυτό κείμενα, ρεπορτάζ και στήλες που δεν βρίσκεις πουθενά αλλού ή μια φρέσκια άποψη για θέματα που πιθανόν να διαβάσεις και αλλού.
6. Πρέπει να έχει αρχίδια και γλώσσα και να την βγάζει.
8. Πρέπει ο σχεδιασμός του να είναι πρωτότυπος.
9. Πρέπει να είναι ανατρεπτικό.
10. Πρέπει να μπορείς να ταυτίζεσαι με αυτό.
11. Να είναι on the edge. Να γράφεται από ανθρώπους που γνωρίζουν τι γίνεται εκεί έξω ή και από ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.
12. Να έχει κείμενα με απροσδόκητο θέμα από απροσδόκητες υπογραφές (πχ θα μου άρεσε να διαβάσω ένα κείμενο του Ναυτίλου για την Madonna) ή να αναλύονται με πολύ σοβαρό τρόπο πολύ ελαφρά θέματα και το αντίστροφο.
13. Να ερεθίζει εκτός από το πνεύμα και τις αισθήσεις.
14. Να μη διστάζει να επιτεθεί σε άτομα που θεωρούνται "ιερές αγελάδες".
15. Φυσικά το ιδανικό θα ήταν να μπορεί να το διαβάζει κανείς free of charge.
16. Να είναι πολύ θυμωμένο με όσα συμβαίνουν εκεί έξω.
17. Να μπορούν να βρουν σ αυτό κάτι ενδιαφέρον και ένας 18αρης και ένας 50αρης.
19. Να μη γλύφει κανέναν.
20. Να μπορεί να αλλάζει και να πιάνει τα μηνύματα των καιρών.
Κάποιος να με σταματήσει ...
2. Ενα περιοδικό πρέπει να πληροφορεί αλλά και να διασκεδάζει.
3. Πρέπει να έχει άποψη και να τη λέει χωρίς να φοβάται ότι πάει κόντρα με την άποψη των αναγνωστών.
4. Πρέπει να είναι καλογραμμένο από το editorial μέχρι τις λεζάντες των φωτογραφιών.
5. Πρέπει να βρίσκεις σε αυτό κείμενα, ρεπορτάζ και στήλες που δεν βρίσκεις πουθενά αλλού ή μια φρέσκια άποψη για θέματα που πιθανόν να διαβάσεις και αλλού.
6. Πρέπει να έχει αρχίδια και γλώσσα και να την βγάζει.
8. Πρέπει ο σχεδιασμός του να είναι πρωτότυπος.
9. Πρέπει να είναι ανατρεπτικό.
10. Πρέπει να μπορείς να ταυτίζεσαι με αυτό.
11. Να είναι on the edge. Να γράφεται από ανθρώπους που γνωρίζουν τι γίνεται εκεί έξω ή και από ανθρώπους που δεν έχουν την παραμικρή ιδέα.
12. Να έχει κείμενα με απροσδόκητο θέμα από απροσδόκητες υπογραφές (πχ θα μου άρεσε να διαβάσω ένα κείμενο του Ναυτίλου για την Madonna) ή να αναλύονται με πολύ σοβαρό τρόπο πολύ ελαφρά θέματα και το αντίστροφο.
13. Να ερεθίζει εκτός από το πνεύμα και τις αισθήσεις.
14. Να μη διστάζει να επιτεθεί σε άτομα που θεωρούνται "ιερές αγελάδες".
15. Φυσικά το ιδανικό θα ήταν να μπορεί να το διαβάζει κανείς free of charge.
16. Να είναι πολύ θυμωμένο με όσα συμβαίνουν εκεί έξω.
17. Να μπορούν να βρουν σ αυτό κάτι ενδιαφέρον και ένας 18αρης και ένας 50αρης.
19. Να μη γλύφει κανέναν.
20. Να μπορεί να αλλάζει και να πιάνει τα μηνύματα των καιρών.
Κάποιος να με σταματήσει ...
Τετάρτη, Μαρτίου 30, 2005
about freethinking and freepapers
Tις τελευταίες ημέρες γίνεται μια συζήτηση στο freepaper με τις λεπτομέρειες της οποίας δεν θα σας κουράσω εδώ. Ομως με ευκαιρία τη συζήτηση αυτή θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου.
Οταν συμμετείχα στη δημιουργία του περιοδικού ΚΛΙΚ - ναι ξέρω, πριν πολλά πολλά χρόνια - ούτε για μια στιγμή δεν είχαμε κουβεντιάσει για business plan, για target group ή για market research. Είμασταν όλοι κάτι χαμένα κορμιά, κάτι ημίτρελλα τυπάκια που το μόνο που ζητάγαμε ήταν να περάσουμε καλά και να πούμε και κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό απ όσα γράφονταν εκείνη την εποχή στα περιοδικά.
Στη συνέχεια βέβαια ήρθαν οι διαφημιστές και οι γκουρού του marketin και έκαναν το ΚΛΙΚ ίδιο με όλα τα άλλα περιοδικά, ίσως χειρότερο ... όμως εκείνα τα πρώτα τεύχη του πρώτου χρόνου ήταν πραγματικά, φρέσκα και αναιδή και πρωτότυπα κλπ κλπ και υπήρξαν βέβαια και η βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε κατόπιν η μηντιακή αυτοκρατορία του Π. Κωστόπουλου.
Με αυτό θέλω να πω το εξής : θεωρώ προσωπικό μου εχθρό οποιονδήποτε έστω και ψελίζει την αποτρόπαια έκφραση business plan. (just kiddin).
Anyway ... αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι επιτυχημένες προσπάθειες δεν στηρίζονται σε έρευνες για το τι θέλει το κοινό, γιατί το κοινό δεν ξέρει τι θέλει μέχρι τη στιγμή που θα του το δώσεις και τότε ίσως του αρέσει ίσως όχι ... αλλά το να κυνηγάς το τι θέλει το κοινό είναι σαν να τρέχεις σε κυνοδρομίες πίσω από ένα κόκκαλο που δεν πρόκειται να φτάσεις ποτέ.
Με λίγα λόγια μια ιδέα μπορεί να συζητηθεί και να γίνει καλύτερη και ίσως να περατωθεί. Αλλά το να ψάχνεις αν θα αρέσει και σε ποιούς είναι σαν να τη σκοτώνεις από την αρχή.
Θυμάμαι επίσης ότι όταν η Vivienne Westwood και ο Malcolm Mc Laren άνοιξαν την πρώτη τους μπουτίκ στο Λονδίνο το business plan τους ήταν να ΜΗ πουλήσουν τίποτα. Εφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν το πάτωμα επικλινές, ώστε αν κάποιος προχωρούσε προς το εσωτερικό, το ίδιο το πάτωμα τον έσπρωχνε προς την έξοδο. Αυτοί οι δύο άνθρωποι δημιούργησαν το punk και άλλαξαν για πάντα τη σύγχρονη αισθητική.
Και μπορεί μερικοί από τους φίλους μου bloggers να είναι παιδιά των '80ς, αλλά θέλω να ελπίζω ότι μέσα μου ζει ακόμα ένα μικρό κομάτι από το παιδί της Westwood που υπήρξα κάποτε.
Οταν συμμετείχα στη δημιουργία του περιοδικού ΚΛΙΚ - ναι ξέρω, πριν πολλά πολλά χρόνια - ούτε για μια στιγμή δεν είχαμε κουβεντιάσει για business plan, για target group ή για market research. Είμασταν όλοι κάτι χαμένα κορμιά, κάτι ημίτρελλα τυπάκια που το μόνο που ζητάγαμε ήταν να περάσουμε καλά και να πούμε και κάτι φρέσκο, κάτι διαφορετικό απ όσα γράφονταν εκείνη την εποχή στα περιοδικά.
Στη συνέχεια βέβαια ήρθαν οι διαφημιστές και οι γκουρού του marketin και έκαναν το ΚΛΙΚ ίδιο με όλα τα άλλα περιοδικά, ίσως χειρότερο ... όμως εκείνα τα πρώτα τεύχη του πρώτου χρόνου ήταν πραγματικά, φρέσκα και αναιδή και πρωτότυπα κλπ κλπ και υπήρξαν βέβαια και η βάση πάνω στην οποία στηρίχτηκε κατόπιν η μηντιακή αυτοκρατορία του Π. Κωστόπουλου.
Με αυτό θέλω να πω το εξής : θεωρώ προσωπικό μου εχθρό οποιονδήποτε έστω και ψελίζει την αποτρόπαια έκφραση business plan. (just kiddin).
Anyway ... αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι επιτυχημένες προσπάθειες δεν στηρίζονται σε έρευνες για το τι θέλει το κοινό, γιατί το κοινό δεν ξέρει τι θέλει μέχρι τη στιγμή που θα του το δώσεις και τότε ίσως του αρέσει ίσως όχι ... αλλά το να κυνηγάς το τι θέλει το κοινό είναι σαν να τρέχεις σε κυνοδρομίες πίσω από ένα κόκκαλο που δεν πρόκειται να φτάσεις ποτέ.
Με λίγα λόγια μια ιδέα μπορεί να συζητηθεί και να γίνει καλύτερη και ίσως να περατωθεί. Αλλά το να ψάχνεις αν θα αρέσει και σε ποιούς είναι σαν να τη σκοτώνεις από την αρχή.
Θυμάμαι επίσης ότι όταν η Vivienne Westwood και ο Malcolm Mc Laren άνοιξαν την πρώτη τους μπουτίκ στο Λονδίνο το business plan τους ήταν να ΜΗ πουλήσουν τίποτα. Εφτασαν μάλιστα στο σημείο να κάνουν το πάτωμα επικλινές, ώστε αν κάποιος προχωρούσε προς το εσωτερικό, το ίδιο το πάτωμα τον έσπρωχνε προς την έξοδο. Αυτοί οι δύο άνθρωποι δημιούργησαν το punk και άλλαξαν για πάντα τη σύγχρονη αισθητική.
Και μπορεί μερικοί από τους φίλους μου bloggers να είναι παιδιά των '80ς, αλλά θέλω να ελπίζω ότι μέσα μου ζει ακόμα ένα μικρό κομάτι από το παιδί της Westwood που υπήρξα κάποτε.
Ελλάδα - Αλβανία 0 - 2
Ο ρατσισμός είναι η φυσική αντίδραση του βλάκα απέναντι στη μιζέρια του. Αντί να τα βάλει με αυτήν, αντί να τα βάλει με αυτούς οι οποίοι ευθύνονται γι αυτήν, στρέφεται εναντίον του πιο αδύναμου : του μικρού του αδελφού, του Αλβανού, του ξένου, του μετανάστη, του ομοφυλόφιλου, της γυναίκας, του μαύρου, του ναρκωμανή, του άνεργου, του φτωχού ...
Μέχρι στιγμής οι Αλβανοί μας έχουν νικήσει δύο φορές. Μία στο γήπεδο όπου μας πήραν τα σώβρακα και μια στην κοινωνία αφού κατάφεραν να βγάλουν από μέσα μας αυτόν τον συσσωρευμένο βόρβορο, ο οποίος την τελευταία φορά κόστισε μια ανθρώπινη ζωή ... στην ωραία Ζάκυνθο ...
Μέχρι στιγμής οι Αλβανοί μας έχουν νικήσει δύο φορές. Μία στο γήπεδο όπου μας πήραν τα σώβρακα και μια στην κοινωνία αφού κατάφεραν να βγάλουν από μέσα μας αυτόν τον συσσωρευμένο βόρβορο, ο οποίος την τελευταία φορά κόστισε μια ανθρώπινη ζωή ... στην ωραία Ζάκυνθο ...
Τρίτη, Μαρτίου 29, 2005
ποτέ δεν είναι αργά ...
Διαβάζω ότι υπέγράφη τελικά η κοινή υπουργική απόφαση για την κατασκευή του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο πρώην Φιξ.
Οπως λειτουργούν τα πράγματα στη χώρα μας η Αθήνα, μετά από απίστευτα δις που ξόδεψε για την Ολυμπιάδα, θα απολαμβάνει για πολλά ακόμα χρόνια το θλιβερό προνόμιο να είναι η μοναδική πρωτεύουσα, δυτικού, υπό ανάπτυξη κράτους που δεν έχει Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.
Οπως λειτουργούν τα πράγματα στη χώρα μας η Αθήνα, μετά από απίστευτα δις που ξόδεψε για την Ολυμπιάδα, θα απολαμβάνει για πολλά ακόμα χρόνια το θλιβερό προνόμιο να είναι η μοναδική πρωτεύουσα, δυτικού, υπό ανάπτυξη κράτους που δεν έχει Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης.
all about stars ...
Μια απίστευτη επιστολή αναγνώστη στο σημερινό Βήμα με τίτλο
Αναστάτωση στους ουρανούς !
Αναστάτωση στους ουρανούς !
Δευτέρα, Μαρτίου 28, 2005
Resume
Razors pain you
Rivers are damp
Acids stain you
And drugs cause cramp
Guns arent lawful
Nooses give
Gas smells awful
You might as well live.
To παραπάνω ποίημα είναι της Dorothy Parker, η οποία, αντίθετα με όσα γράφει ο Π. Χατζηστεφάνου στο Θέμα, δεν αυτοκτόνησε, αλλά πέθανε από βαθειά γεράματα.
Rivers are damp
Acids stain you
And drugs cause cramp
Guns arent lawful
Nooses give
Gas smells awful
You might as well live.
To παραπάνω ποίημα είναι της Dorothy Parker, η οποία, αντίθετα με όσα γράφει ο Π. Χατζηστεφάνου στο Θέμα, δεν αυτοκτόνησε, αλλά πέθανε από βαθειά γεράματα.
Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2005
... looting...
Λεηλατούν τους θησαυρούς στο Angkor Wat στην Καμπότζη. Με σμίλες και τρυπάνια αφαιρούν αριστουργήματα και τα πωλούν παρανόμως σε συλλέκτες της Δύσης.
...what makes bloggers run ...
H Tina Brown γράφει ότι οι bloggers είναι η Νέα Στάζι. Αλλοι ισχυρίζονται ότι οι bloggers είναι το μέλλον της δημοσιογραφίας. Υπάρχουν πολλοί που λένε ότι το μέλλον της δημοσιογραφίας είναι η Νέα Στάζι. Το θέμα σηκώνει συζήτηση.
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους bloggers. Ποιοί είναι; Τι είναι αυτό που κάνουν; Γιατί το κάνουν; Τι προσδοκούν από αυτό; Τι είναι αυτό που κάνει τους bloggers να τρέχουν;
Προσωπικά πιστεύω ότι οι bloggers είναι ψηφιακά φαντάσματα που ομφαλοσκοπούν σε κοινή θέα. Παιδιά μιας "ελίτ" με πρόσβαση σε νέες τεχνολογίες που πιστεύουν - πολύ συχνά λανθασμένα - ότι αυτά που έχουν να πουν είναι σημαντικά. Ματαιόδοξοι μικροί πληκτρολόγοι αλγοριθμικών ψευδαισθήσεων.
Μπορεί και να κάνω λάθος ...
Ας μιλήσουμε λοιπόν για τους bloggers. Ποιοί είναι; Τι είναι αυτό που κάνουν; Γιατί το κάνουν; Τι προσδοκούν από αυτό; Τι είναι αυτό που κάνει τους bloggers να τρέχουν;
Προσωπικά πιστεύω ότι οι bloggers είναι ψηφιακά φαντάσματα που ομφαλοσκοπούν σε κοινή θέα. Παιδιά μιας "ελίτ" με πρόσβαση σε νέες τεχνολογίες που πιστεύουν - πολύ συχνά λανθασμένα - ότι αυτά που έχουν να πουν είναι σημαντικά. Ματαιόδοξοι μικροί πληκτρολόγοι αλγοριθμικών ψευδαισθήσεων.
Μπορεί και να κάνω λάθος ...
just blog ... dont meet ...
Διαβάζοντας για τη συνάντηση των bloggers στην όμορφη Θεσσαλονίκη αναρωτιόμουν : γιατί γαμώτο στην Ελλάδα όλα πρέπει να καταλήγουν σ' ένα ... ταβερνάκι?
ο Oneiros έγραψε ...
συνεχίζοντας την κουβέντα για τις Θεμα-τικές ανακατατάξεις στα εγχώρια media ...
Press wars.. I luv' it!
Άσχετα με το ποιός θα νικήσει:
α) έχει γέλιο να τους βλέπεις να τρώγονται ("μας κλείσαν όλα τα πιεστήρια κι εμείς πήγαμε στο ΚΚΕ", μου θυμίζει κάτι από κόντρες πυροσβεστών στο Gangs of New York)
β) άντε, μπας και ταρακουνηθούν λίγο οι DVD-οθήκες, και πέσουν τα περιττά λίπη από τον τύπο
γ) όπως λέει και το γελαστό πρόβατο, ίσως απο-ξυλο-θεί κάπως η γλώσσα των έντυπων ΜΜΕ, που επηρεάζει κι εμάς, θέλοντας και μη.
Press wars.. I luv' it!
Άσχετα με το ποιός θα νικήσει:
α) έχει γέλιο να τους βλέπεις να τρώγονται ("μας κλείσαν όλα τα πιεστήρια κι εμείς πήγαμε στο ΚΚΕ", μου θυμίζει κάτι από κόντρες πυροσβεστών στο Gangs of New York)
β) άντε, μπας και ταρακουνηθούν λίγο οι DVD-οθήκες, και πέσουν τα περιττά λίπη από τον τύπο
γ) όπως λέει και το γελαστό πρόβατο, ίσως απο-ξυλο-θεί κάπως η γλώσσα των έντυπων ΜΜΕ, που επηρεάζει κι εμάς, θέλοντας και μη.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)