Watercolor on paper, Nov. 2010
...
Πέμπτη, Νοεμβρίου 18, 2010
για ένα λεπτό ρε παιδιά ...
... μπορούμε σας παρακαλώ να κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα και να μου εξηγήσει κάποιος κάτι που για μένα είναι σημαντικό :
ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, ΕΝΑΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΜΙΑ ΤΡΟΙΚΑ, ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΠΟΣΟ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΧΡΕΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΗΣ ΧΩΡΑΣ
ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΕΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ???
ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, ΕΝΑΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ, ΕΝΑ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ, ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ, ΜΙΑ ΤΡΟΙΚΑ, ΕΝΑΣ ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΝΑ ΜΟΥ ΠΕΙ ΠΟΣΟ ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΧΡΕΟΣ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΗΣ ΧΩΡΑΣ
ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΠΑΙΡΝΟΝΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΗ ΕΙΚΑΣΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ???
Τρίτη, Νοεμβρίου 16, 2010
κάτι ξέρουν οι Ιρλανδοί
IRELAND ON THE BRINK...
[...]
Confused reports continued to swirl as Irish finance minister Brian Lenihan prepared to meet eurozone colleagues over dinner in Brussels on Tuesday night. Dublin has so far admitted to holding talks over "market conditions" with EU partners but insists that it is fully-funded until June and hopes to calm nerves with €6bn (£5.1bn )of budget cuts in early December.
Simon Derrick from the Bank of New York Mellon said the negotiations over Ireland's bail-out have been astonishing. "The creditors say please take the money, and the debtor says 'we don't want it'. It's very odd."
[...]
από την Ημερησία
Η πτώχευση της Ελλάδας είναι θέμα χρόνου εκτιμά ο Νουριέλ Ρουμπινί. Σε συνέντευξή του στο οικονομικό περιοδικό «Capital» ο διεθνούς φήμης οικονομολόγος-αναλυτής σημειώνει ότι την περίπτωση της Ελλάδας «τα δεδομένα μιλούν μια πολύ καθαρή γλώσσα».
Ακόμη και αν οι Έλληνες υλοποιήσουν το δρακόντειο πρόγραμμα περικοπών, «πράγμα για το οποίο πολύ αμφιβάλλω», λέει, το βάρος του χρέους σύμφωνα με την πρόγνωση του ΔΝΤ θα παραμείνει αισθητά πάνω από 100% του ΑΕΠ. Το παραμικρό εξωτερικό σοκ αρκεί για να καταστεί «ανεξέλεγκτο» το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. «Για αυτό, το ερώτημα που τίθεται για μένα δεν είναι εάν θα πτωχεύσει η Ελλάδα, αλλά μόνο πότε», τονίζει ο κ. Ρουμπινί. Εκτιμά δε ότι ο ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης εκείνο που ενδεχομένως κάνει είναι «να καθυστερεί την κατάρρευση των ελληνικών ομολόγων - στην καλύτερη περίπτωση μέχρι το χρονικό σημείο που οι υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης θα είναι σε καλύτερη κατάσταση», αναφέρει ο ίδιος.
Στη συνέντευξη στο Capital ο Ν. Ρουμπινί προειδοποιεί για τους κινδύνους που συνεχίζουν να υπάρχουν για την παγκόσμια οικονομία. Για τη γερμανική οικονομία παραδέχεται «επέστρεψε στο δρόμο της ανάπτυξης», αλλά σημειώνει ότι «βρίσκεται πολύ μακράν του επιπέδου προ κρίσης» και πρόκειται για «στατιστικό εφέ», καθώς και το 2009 το επίπεδο ανάπτυξης ήταν χαμηλό. Τα προγράμματα περικοπών που εφαρμόζουν η Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες το τρέχον έτος θα είναι «τροχοπέδη» για την ανάκαμψη.
...
Δευτέρα, Νοεμβρίου 15, 2010
Παρασκευή, Νοεμβρίου 12, 2010
σήμερα μου έστειλαν ένα mail
για να με ενημερώσουν για το τελευταίο επεισόδιο στο ξεκατίνισμα ανάμεσα σε δύο μεγάλες μορφές της ανωνυμίας, των φριχτών υπαινιγμών, της δολοπλοκίας, της ασημαντότητας, του ψηφιακού ξερατού, του διαδικτυακού παλιμπαιδισμού, της υπονόμευσης εαυτών και αγνώστων, του ψεύδους, των κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων, της ψυχοπαθολογείας, της ιταμότητας και της μπίχλας ...
guess what
Ι don't give a shit
Τετάρτη, Νοεμβρίου 10, 2010
σκιαχτικό
Christopher Ketcham
TV Toxicosis: What the Stewart / Colbert News Clowns Are Really Up To
[...]
Some quick lab notes will suffice as a measure of the severity of the problem. Depression, angst, worry and sorrow are ameliorated for the duration of use, but only briefly, as the mild stimulant effect, the lightening of mood, the gentle euphoria, the amnesiac calm coupled with brain analgesis, wears off. Following as short an exposure as two hours – defined here as binge viewing – the subject is reduced to a pile of mental rubble. Mild to moderate depression, along with inability to concentrate or get anything substantive accomplished, follows hard upon the binge, a post-trauma often lasting several days.
Note the pervasive nature of the temptation to use. Upon seeing a television in most any public space, subject’s attention is drawn away from conversation, the drug exerting what can only be characterized as gravitational force. Eyes dart away from human interlocutors. In situations where the drug can be used recreationally in a safe enclosure, however – where the subject can relax in a chair or on a soft couch – the disorder can be documented fully. After multiple (2+) hours of use, subject’s mien and posture are negatively affected. There is a visible sagging of the jaw, the mouth hangs slightly limp. Skin tone and texture take on a sallow, damaged look. Blood drains from the face, and the flesh on the cheeks appears to loosen. Altogether, the face assumes a kind of death mask. Hair takes on a limp appearance, while the nostrils seem to get bigger. Shoulders slump, limbs are static, eyes retreat into the head and grow ringed. Mental acuity and general cognition are almost immediately, and drastically, reduced; brainwaves approach torpid, ie near comatose, activity. Subject sometimes cannot speak in answer to the simplest queries. The subject might be described at this point as approaching paralysis, though it was found on several occasions that the paralytic condition was broken almost immediately by any intimation of the curtailing of use; on at least one occasion, this researcher was attacked in a physical display of remarkable ferocity after he interrupted the experiment for dinner.
[...]
Τρίτη, Νοεμβρίου 09, 2010
απ' τα κόκκαλα βγαλμένοι
Ζούμε σε εποχές όπου τα γεγονότα ξεπερνάνε τους ανθρώπους και τις ικανότητές τους να αντιμετωπίσουν τα γεγονότα.
Ένας άρρωστος αέρας φυσάει στο μυαλό μου και μου φέρνει ρίγος.
Η όλη κατάσταση μου θυμίζει τους δυο φουκαράδες στο Τραίνο της Μεγάλης Φυγής, το οποίο με σπασμένα τα φρένα αναπτύσσει συνεχώς ταχύτητα, με προορισμό ένα τέλος που κανείς δεν γνωρίζει, κανείς δεν μπορεί να φανταστεί. Οι δυο φουκαράδες είμαστε εσείς κι εγώ κι αυτό το κάρο κανείς δεν είναι βέβαιος από πού ξεκίνησε και που πρέπει να πάει.
Πελαγοδρομώντας σε πλαστά διλήμματα υποθηκεύουμε το αύριο με μοναδικό κέρδος την αγωνία του σήμερα.
Τυφλοί, χωρίς μονόφθαλμους να μας οδηγούν, περιπλανιόμαστε στο χείλος της αβύσσου, ανίκανοι να κάνουμε πίσω, σαν αβοήθητο κοπάδι στην άκρη του Καιάδα.
Εν τω μεταξύ οι σαλτιμπάγκοι που μας κυβερνάνε βάζουν τα τελευταία καρφιά στο φέρετρό μας, πριν το πετάξουν στη χωματερή των ονείρων μας.
[btw 1 : δεν υπάρχει έστω και ένας άντρας σε αυτή τη χώρα να πάει να χώσει μια πατσαβούρα στο απύλωτο στόμα του Μπουμπούκου?]
[btw 2 : δεν αισθάνεστε υπερήφανοι ως πολίτες για το γεγονός ότι ο Ψιψινάκης είναι πρώτος δημοτικός σύμβουλος; ]
Δευτέρα, Νοεμβρίου 08, 2010
FUCK LOVE
Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Φρικτό δεν είναι; Σε κάνει τόσο ευάλωτο. Ανοίγει το στήθος σου και ανοίγει την καρδιά σου και αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να μπει μέσα σου και να σε κάνει άνω κάτω.
Χτίζεις όλες αυτές τις άμυνες. Φτιάχνεις μια πανοπλία για χρόνια ώστε τίποτα να μη μπορεί να σε βλάψει και τότε ένας ανόητος άνθρωπος, που δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ οποιονδήποτε άλλον ανόητο άνθρωπο μπαίνει στην ανόητη ζωή σου …Του δίνεις ένας κομμάτι από σένα. Δεν το ζήτησε. Προφανώς έκανε κάτι ανόητο μια μέρα, σε φίλησε ή σου χαμογέλασε και από τότε η ζωή σου δεν σου ανήκει πλέον.
Η αγάπη παίρνει ομήρους.
Μπαίνει μέσα σου.
Σε καταβροχθίζει και σε αφήνει να κλαις στο σκοτάδι.
Kάτι τόσο απλό όπως η φράση «ίσως θα πρέπει να είμαστε απλά φίλοι» γίνεται ένα κομμάτι γυαλί που μπαίνει στην καρδιά σου. Πονάει. Όχι μόνο στη φαντασία σου. Όχι μόνο στο μυαλό σου. Είναι ένας πόνος της ψυχής, ένας πόνος σωματικός, ένας πόνος που πραγματικά σου ξεσκίζει τα σωθικά.
Τίποτα δεν θα έπρεπε να είχε τη δύναμη να στο κάνει αυτό.
Ειδικά όχι η αγάπη.
Μισώ την αγάπη.
Neil Gaiman, The Sandman
Πέμπτη, Νοεμβρίου 04, 2010
Τετάρτη, Νοεμβρίου 03, 2010
Τρίτη, Νοεμβρίου 02, 2010
σκόρπιες σκέψεις
Το πολιτικό σύστημα, αρνούμενο διαρκώς να ερευνήσει και να τιμωρήσει τα δικά του εγκλήματα έχει χάσει κάθε έννοια νομιμότητας
Έχει δίκιο ο Zizek όταν λέει ότι «εχθρός είναι η «δημοκρατία».
Είναι πλέον εμφανές σε οποιονδήποτε δεν είναι τυφλός ότι τα δύο μεγάλα κόμματα αποτελούνται στην συντριπτική τους πλειοψηφία από αχυράνθρωπους των συμφερόντων που έχουν καταληστέψει ετούτο το ρημαδότοπο ξανά και ξανά και ξανά και ξανά.
Την ίδια στιγμή κανείς δεν διαμαρτύρεται ίσως επειδή έχουμε περάσει πλέον στην εποχή της μετα-διαμαρτυρίας, όπου όχι μόνο δεν διαμαρτύρεται κανείς, αλλά και δεν αναγνωρίζει σε κανέναν άλλον το δικαίωμα αυτό : οι συμβασιούχοι του υπουργείου Πολιτισμού βεβηλώνουν τα όσια και τα ιερά, οι διαδηλωτές στο κέντρο εμποδίζουν το shopping και οι φορτηγατζήδες να πάρουν τα φορτηγά τους και να πάνε κάπου … κάπου αλλού … whatever
Με τον τρόπο σκέψης που επικρατεί έχω την εντύπωση ότι αν αύριο το πρωί η Τρόικα και ο Γιωργάκης αποφασίσουν ότι πρέπει να θυσιαστούν τα πρωτότοκα παιδιά κάτω των επτά ετών το πολύ – πολύ οι γονείς τους να μη δουν το Νησί εκείνο το βράδυ.
[Είπα Νησί και σκέφτηκα ότι οι έλληνες τηλεθεατές πλαντάζουν στο κλάμα για τους λεπρούς της Σπιναλόγκας την ίδια στιγμή που δεν δίνουν δεκάρα για τον διπλανό τους ]
Πρόκειται για μια τραγική μετάλλαξη, ένα ατύχημα της ψυχής, μια συναισθηματική αυτοπαράλυση; Δεν γνωρίζω.
Εκείνο που βλέπω είναι ότι όλοι μισούν όποιον τολμήσει να ψελλίσει το αυτονόητο : ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΡΕΙ ΛΑΘΟΣ ΔΡΟΜΟ
Λες κι οι περισσότεροι άνθρωποι αντί για μυαλό διαθέτουν έναν πουρέ που το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μισεί οτιδήποτε του θυμίζει ότι δεν είναι ΟΚ να τρως πατατάκια και να βλέπεις τούρκικα σήριαλ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)