Έχεις ερωτευτεί ποτέ; Φρικτό δεν είναι; Σε κάνει τόσο ευάλωτο. Ανοίγει το στήθος σου και ανοίγει την καρδιά σου και αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να μπει μέσα σου και να σε κάνει άνω κάτω.
Χτίζεις όλες αυτές τις άμυνες. Φτιάχνεις μια πανοπλία για χρόνια ώστε τίποτα να μη μπορεί να σε βλάψει και τότε ένας ανόητος άνθρωπος, που δεν διαφέρει σε τίποτα απ’ οποιονδήποτε άλλον ανόητο άνθρωπο μπαίνει στην ανόητη ζωή σου …Του δίνεις ένας κομμάτι από σένα. Δεν το ζήτησε. Προφανώς έκανε κάτι ανόητο μια μέρα, σε φίλησε ή σου χαμογέλασε και από τότε η ζωή σου δεν σου ανήκει πλέον.
Η αγάπη παίρνει ομήρους.
Μπαίνει μέσα σου.
Σε καταβροχθίζει και σε αφήνει να κλαις στο σκοτάδι.
Kάτι τόσο απλό όπως η φράση «ίσως θα πρέπει να είμαστε απλά φίλοι» γίνεται ένα κομμάτι γυαλί που μπαίνει στην καρδιά σου. Πονάει. Όχι μόνο στη φαντασία σου. Όχι μόνο στο μυαλό σου. Είναι ένας πόνος της ψυχής, ένας πόνος σωματικός, ένας πόνος που πραγματικά σου ξεσκίζει τα σωθικά.
Τίποτα δεν θα έπρεπε να είχε τη δύναμη να στο κάνει αυτό.
Ειδικά όχι η αγάπη.
Μισώ την αγάπη.
Neil Gaiman, The Sandman
8 σχόλια:
Προς τι το μίσος για το συναίσθημα; ο έρωτας δεν είναι διά βίου συμβόλαιο. Τον χαίρεσαι όσο διαρκεί αμοιβαία, και όταν τελειώνει μονομερώς κλείνεις τη σελίδα και περιμένεις 18 μήνες. Τόσο κάνει να σου περάσει ο "πόνος ψυχής". Αγάντα!
Βιβλίο του Νηλ Γκάιμαν δεν έχω κρατήσει στα χέρια μου, αλλά έχω δει το Stardust. Παραμυθάκι ευχάριστο.
(αχ, δεν άρχισε καλά η βδομάδα μας... από χθες το βράδυ έδειξε...)
άστα ... μη τα συζητάς ;))
τον ήπιατε κι εσείς monsieur.
Καὶ ὄχι μόνο· ὅταν τελειώνῃ ὁ ἔρωτας, κάποια τεύχη δικά σου παραμένουν στὸν ἄλλον/η καὶ ξέρεις ὅτι ἀκόμα καὶ στὰ χώρια σὲ ἅγει καὶ σὲ φέρει καὶ σὲ κάνει ὅ,τι θέλει, τὰ κομμάτια σου δηλαδή, αὐτὰ ποὺ τῆς ἄφησες (ἐκούσια κι ἀκούσια) κι ὅλα τοῦτα μπορεῖ καὶ τὰ πραγματοποιεῖ τόσο εὔκολα πιὰ ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ἡ φυσικὴ ἐπαφὴ γιὰ νὰ (τῆς) ζητήσῃς νά πάψῃ ὅλα αὐτά. Κι εἶσαι ἔκθετος κάθε μέρα καί κάθε στιγμή, νοιώθεις τό εἶναι σου νά ἠλεκτρίζεται, νά μήν γίνεται νὰ ἠρεμήσῃ ἐπειδὴ προφανῶς ἡ ἄλλη πλευρὰ ἐκεῖνες τὶς στιγμὲς τοῦ σπαράγματος, κακομεταχειρίζεται τὰ δικά σου ποὺ φυσικὰ δὲν εἶναι πλέον δικά σου.
αρχηγέ έγραψες
μαλ ποιος δεν τον έχει?
vangel,
άλλη φορά να μην γράφεις συνδρομητές στον εαυτό σου να σου μένουν όλα τα τεύχη.
Και πλζ, πες μου πώς το κάνεις αυτό με τα τετραγωνάκια... το δικό μου πληκτρολόγιο δεν τα έχει.
Κατερίνα μήπως – λέω μήπως, χρησιμοποιεῖς explorer;
Κάνε κόπυ τὸ περὶ οὗ σχολιάκι, paste σὲ ἕνα word καὶ θὰ καταλάβῃς πουρκουὰ τὰ τετραγωνάκια!
Ὅσο γιὰ τὸ ἄλλο σου, πολὺ τὰ ἁπλοποιεῖς, μακάρι νὰ γινόταν ἔτσι. Ἐσὺ τὸ ἔχεις καταφέρει;
Σιγά μην κάνω τόσες μετεγγραφές για να διαβάσω Βανζέλ! (αστειεύομαι). Θα κάνω κάτι απλούστερο, θα κατεβάσω την έκδοση 7. Για τα υπόλοιπα, τα τεύχη μου είναι πλέον συλλεκτικά, λόγω παλαιότητας.
:-)
Και τα καλύτερα τελευταία, εξαντλήθηκαν σε δυνατότερα συναισθήματα.
(ρώτησε τη μαμά σου και θα σου πει)
Δημοσίευση σχολίου