Φίλοι συμπολίτες,
Πριν από ένα μήνα δεν γνώριζα, ούτε πίστευα ότι υπήρχε περίπτωση το όνομά μου να αναγραφεί στο ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., στην πρώτη εκλογική περιφέρεια της Θεσσαλονίκης.
Στις 24 του Αυγούστου που μας πέρασε, αναλογιζόμενη την ευθύνη μιας τέτοιας υποψηφιότητας, μέτρησα με προσοχή τις δυνάμεις μου, καθώς και τις δυνάμεις της οικογένειάς μου, που με στηρίζει πάντα, για να δω αν μπορούσα να φανώ αντάξια της τιμής που μου έγινε από το ΠΑΣΟΚ και τον Πρόεδρό του, Γιώργο Α. Παπανδρέου. Οι μέρες που είχα μπροστά μου ήταν λίγες, ελάχιστες για μια αξιοπρεπή προεκλογική εκστρατεία. Επιπροσθέτως, δεν ετίθετο για μένα θέμα να απέχω αυτό το χρονικό διάστημα από τη δουλειά μου, πράγμα που θα ισοδυναμούσε με προσβολή για τους συνεργάτες μου και το κοινό.
Μέσα σ’ αυτόν τον –ούτε καν- μήνα, μέσα στις 8 μετρημένες ολόκληρες μέρες προεκλογικής παρουσίας μου στην πόλη μας, έχω ζήσει στιγμές που άλλαξαν τη ροή της ζωής μου, διαπέρασαν τον τρόπο σκέψης μου και άγγιξαν σε βάθος τα συναισθήματά μου. Στιγμές με ψυχή. [????]
Έχοντας μια σχετική εμπειρία από τα ΜΜΕ, λόγω δουλειάς, αποφάσισα, από τις πρώτες μέρες, να μη χρησιμοποιήσω όσες εμφανίσεις δικαιούμουν στην τηλεόραση ως υποψήφια, προκειμένου να κερδίσω χρόνο σε επαφή πρόσωπο με πρόσωπο με τους συμπολίτες μου. Από την Καλαμαριά ως τον Δενδροπόταμο, από τις συντροφιές στη Μοδιάνο μέχρι το Βελλίδειο και τη Δ.Ε.Θ., θέλω να ευχαριστήσω όλους και όλες που ήρθαν να μιλήσουμε, και όσους αποφάσισαν εθελοντικά να βοηθήσουν στον προεκλογικό αγώνα.
Γιατί από αυτές τις στιγμές μαζί τους κατάλαβα, ότι για μένα δεν έχει τόση σημασία το πόσοι σε ψηφίζουν, αλλά το πόσο σε αγαπούν αυτοί που σε ψηφίζουν. Και στα δύο πήγαμε καλά. Γι’ αυτό σας ευχαριστώ. Για τους 13.255 σταυρούς [!!!!], που δικαίωσαν την πρώτη μου εμφάνιση στην πολιτική ζωή της χώρας μας.
Βλέποντας τον «χάρτη» των εκλογικών τμημάτων, κατάλαβα ότι με τίμησαν με τον ένα σταυρό τους, συμπολίτες από τις περιοχές που επισκέφτηκα μέσα σ’ αυτές τις 8 μέρες. Άνθρωποι που συνομίλησα. Είναι μια προσωπική ικανοποίηση, για μένα που ο «χώρος εργασίας» μου είναι η τηλεόραση, το ότι οι 13.255 [!!!!] αυτοί Θεσσαλονικείς, με ψήφισαν επειδή με γνώρισαν. Όχι επειδή με «αναγνώρισαν». Και γι’ αυτό η ευθύνη μου απέναντί τους για τη συνέχεια, είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Τέλος, ευχαριστώ και τους συνυποψήφιους/συνυποψήφιες στο ψηφοδέλτιο του ΠΑ.ΣΟ.Κ., όπως και τα στελέχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Θεσσαλονίκης, και κυρίως της νεολαίας του, για τη θέρμη με την οποία αγκάλιασαν και την υποψηφιότητά μου.
Δώσαμε μαζί μία μάχη που χάσαμε, αλλά ο αγώνας δεν σταματάει εδώ.
Συνεχίζουμε με πίστη στις αξίες μας.
Το μέλλον είναι δικό μας.
Μαίρη Ακριβοπούλου
