Πήρα χθες βράδυ να δω τη Βασίλισσα, την πολυσυζητημένη ταινία του Στήβεν Φρίαρς, για την οποία η Ελεν Μίρεν κέρδισε το Οσκαρ 1ου γυναικείου ρόλου.
Όταν τέλειωσε η ταινία ήμουν τόσο εξοργισμένος που μ’ έπιασε μια ακαταμάχητη μανία να ξεμαλλιάσω τη μανούλα μου, μανία στην οποία κατάφερα να αντισταθώ εξολοθρεύοντας μισό κιλό εργολάβους.
Η ταινία είναι μια ξεδιάντροπη άσκηση ταξικής υποταγής. Υποτίθεται πως στο τέλος πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως η βασίλισσα κι ο Τόνι Μπλερ είναι κι αυτοί … άνθρωποι και να υποκλιθούμε στην ανθρωπιά τους.
Μόνο και μόνο πως γυρίστηκε μια ολόκληρη ταινία για να μας πείσει για κάτι τέτοιο είναι ενδεικτικό του πόσο βαθιά πιστεύει ο κόσμος το αντίθετο : πως αυτοί οι δύο δεν είναι άνθρωποι, αλλά αιμοσταγή τέρατα
Το σενάριο, επικεντρώνεται στην εβδομάδα που ακολούθησε τον θάνατο της πριγκίπισσας Νταϊάνας, αυτής της άσχημης και μπερδεμένης κοπέλας, που ξεκίνησε να γίνει η επόμενη βασίλισσα, αλλά στα μισά του δρόμου τα παράτησε επειδή ο Κάρολος … την απατούσε.
Το αντίθετο θα ήταν ένας σοβαρός λόγος για να χωρίσει κανείς με αυτόν τον αλογομούρη μέλλοντα μονάρχη, και ποτέ δεν κατάλαβα την Νταϊάνα, που αντί να ευχαριστεί τον θεό που ο αλογομούρης τραβιόταν με την επίσης αλογομούρα Καμίλα, εκείνη το έπαιζε απατημένη και βασανισμένη σύζυγος που αναζητούσε παρηγοριά στην αγκαλιά του γιού του μεγαλομπακάλη.
Την εβδομάδα λοιπόν μετά τον θάνατό της, η βασίλισσα [που δεν συμπαθούσε και ιδιαίτερα την Ντ] ήθελε να την αφήσουν στην ησυχία της να τριγυρνάει στα φαράγγια γύρω από το σκωτσέζικο ανάκτορό της, αλλά ο λαός της Αγγλίας [δηλαδή οι διευθυντές πέντε σκουπιδοεφημερίδων] απαιτούσε να έρθει στο Λονδίνο για να αποτίσει φόρο τιμής στην πρώην νύφη της που δεν μπορούσε να κρατήσει τα πόδια της και το στόμα της κλειστά
Το δράμα της ταινίας είναι πως ο Μπλερ, που μόλις έχει ορκιστεί πρωθυπουργός, πείθει τελικά τη βασίλισσα να έρθει στο Λονδίνο και υποτίθεται πως έτσι σώζει τη βασίλισσα, την μοναρχία, το στέμμα, την παράδοση και τον βασιλικό οίκο της Βρετανίας. [Τον εαυτό του βέβαια δεν μπορεί να τον σώσει με τίποτα καθότι είναι παντρεμένος με τη Σερί. ]
Η ερμηνεία της Μίρεν, [καλή ηθοποιός, αλλά την προτιμώ στον Καλιγούλα όπου έδειχνε και λίγο βυζάκι] υπαινίσσεται πως πίσω από το ψυχρόαιμο τέρας που όλοι γνωρίζουν ως Ελισάβετ κρύβεται στην πραγματικότητα ένας … άνθρωπος. [πάλι τα ίδια]
Η εμμονή στην ετικέτα [πως θα μιλήσουμε, πως θα υποκλιθούμε στη βασίλισσα] είναι τόσο καθηλωτική που σε βγάζει από τα ρούχα σου.
Ολη η υπόθεση δεν είναι παρά μια ταξική μπανανόφλουδα και είμαι σίγουρος πως μετά από όλο αυτό το φίλημα του βασιλικού κώλου ο Φρίαρς θα γίνει σύντομα σερ ή κάτι τέλος πάντων από αυτά τα φαντασμένα που κάνουν οι εγγλέζοι
Ακόμα και τον άντρα της βασίλισσας, τον γνωστό αυτό κλόουν με τις φούστες, συμπαθείς στο τέλος.
Ακόμα κι ο Μπλερ φαίνεται συμπαθητικός στο τέλος .
Ο λόγος για τον οποίο ο Μπλερ μπαίνει σε τόσο κόπο να σώσει το στέμμα είναι – σύμφωνα με το σενάριο – κάτι αόριστα οιδιπόδειο που έχει με τη μαμά του που αν ζούσε θα ήταν «ακριβώς στην ίδια ηλικία με τη βασίλισσα». [pop psychology του κώλου]
Οι μόνες πραγματικά αληθινές σκηνές της ταινίας είναι οι σκηνές που η βασίλισσα εκφράζει - έστω και συγκρατημένα - τον αποτροπιασμό της για το υστερικό πλήθος που κάθεται έξω από κάτι κάγκελα και κλαίει επειδή μια άγνωστη πέθανε σ ένα δυστύχημα
Αν ήμουν στη θέση της δεν υπήρχε περίπτωση ν αφήσω το Μπαλμόραλ για να πάω να δω τις σούπερ κατίνες να κλαίνε για τη Νταϊάνα ακόμα κι αν ο βρετανικός θρόνος γκρεμοτσακίζονταν την επόμενη μέρα
Δεν γνωρίζω τι ταινία θα έφτιαχνε ο Φρίαρς αν επικεντρωνόταν στη σχέση του Μπλερ με τη βασίλισσα όταν η Βρετανία ετοιμαζόταν να στείλει στρατεύματα στο Ιράκ
Αλλά αυτή η απίστευτη προπαγάνδα που παρακολούθησα χθες βράδυ ήταν χωρίς προηγούμενο.
Αν κάποιος αμερικανός σκηνοθέτης γύριζε μια τέτοια χοντροκομμένη
αγιοποίηση του Μπους θα τον είχαν πάρει με τις λεμονόκουπες
Αλλά εδώ είναι βασίλειο δεν είναι παίξε γέλασε
