λόγια δεν υπάρχουν για να περιγράψω τον βαθύ σεβασμό που νοιώθω για τις ενδυματολογικές επιλογές της κυρίας Ερντογάν ...
το ιερό δέος που με πιάνει κάθε φορά που την βλέπω να αψηφά τις ξέκωλες επιταγές της δυτικής γυναικείας μόδας που θέλει τις γυναίκες να περιφέρονται όσο το δυνατόν πιο ημίγυμνες ...
την συναισθηματική ανατριχίλα και πνευματική ανάταση που μου δημιουργούν οι υπέροχες μαντήλες της ...
την απόλυτη εκτίμηση που έχω στο ενδυματολογικό της ένστικτο που της δίνει τη δυνατότητα να ξεχωρίζει με μοναδικό τρόπο από τις υπόλοιπες, βαρετές έως θανάτου, συζύγους αρχηγών κρατών - από την Κάρλα μέχρι τη Μισέλ - ...
τη συγκίνηση που με πιάνει όταν τη βλέπω και αρχίζω να σκέφτομαι ότι δεν έχουν όλα χαθεί, ότι δεν έχουν γίνει όλες οι γυναίκες ξετσίπωτοι γυμνοσάλιαγκες, ότι ακόμα κι αν όλες οι υπόλοιπες ενδώσουν στην ξεκωλίαση θα υπάρχει πάντα η κυρία Ερντογάν ή τουλάχιστον μία μαντήλα της για να μας θυμίζουν τις μέρες που ο κόσμος ήταν πιο αθώος και πιο δροσερός κάτω από τον ίσκιο των ανθισμένων κοριτσιών και όχι καυτός σαν την κόλαση κάτω από τον ίσκιο της φακλάνας που ανέβαινε το πρωί μπροστά μου τις σκάλες του μετρό και εξέθετε στο παιδικό μου βλέμμα την κωλοδιχαλιά της ...
(κάποιος να με σταματήσει)
