get out of here ...

.

Διαβάζω ότι αποστολή της υπερκατασκόπου Valerie Plame στην Αθήνα ήταν :

«να βρίσκει πληροφοριοδότες και να στρατολογεί πράκτορες που θα βοηθούσαν την κυβέρνηση των ΗΠΑ να κατανοήσει, να προβλέψει και να επηρεάσει καλύτερα της εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα»

δηλαδή αν κατάλαβα καλά το να είσαι πράκτορας της CIA είναι πιο ασφαλές και πιο εύκολο από το να δουλεύεις πωλήτρια στον hondo

όταν η ιστορία ξαναγράφεται εμπρός στα μάτια μας

3 μέρες manifestogr

πριν λίγες ημέρες ξεκίνησα το blogging ... στην αρχή το χειρίστηκα για να επενδύσω με έναν μανδύα υπόστασης κάτι κείμενα σε μια κυριακάτικη εφημερίδα με πολύ αμφιλεγόμενα αποτελέσματα και προθέσεις ... στη συνέχεια και για πολλές ώρες ανέβαζα φωτογραφίες γυμνών αγοριών που έβρισκα στο ιντερνετ το οποίο αντιμετώπιζα σαν αποστασιοποιημένη φιλοσοφική θεώρηση [είσαι ακόμα μαζί μου;] ενώ αργότερα ανακάλυψα την κατερίνα γώγου και κατάλαβα πως είναι καλύτερη από τα ορθωμένα πέη ... στη συνέχεια έγινα ο μετρ του "να μη λέει κανείς τίποτα" και αυτό το στυλ βρήκε μεγάλη ανταπόκριση όχι μόνο στους λοβοτομημένους της μπλογκόσφαιρας αλλά και στις μαντόνες του δωρεάν Τύπου με αποτέλεσμα να θεωρούμαι πλέον ο Προυστ της ψυχοκαταναγκαστικής επανάλειψης ...

[i think i should stop here ... i think i should stop here ... i think i should stop here]


...

we are cooked ...

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθώ με τρόμο και αποστροφή τη μαζικοποίηση της υποκουλτούρας της ρόκας και του ξυδιού μπαλσάμικο, της τρούφας και του δενδρολίβανου, της επίγευσης και του μπουκέτου αρωμάτων

Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω ούτε γιατί η μαγειρική έχει τόσο πέραση στις μέρες μας, ούτε γιατί τόσοι άνθρωποι ασχολούνται με συνταγές και φύλλα κρούστας και τι γεύση σου αφήνει το τάδε κρασί

Διαβάζω για τις περιουσίες που έχουν φτιάξει οι εθνικοί τηλεοπτικοί μάγειροι τύπου Βέφα και Μαμαλάκης και μου έρχεται να αυτοσωταριστώ στην πλατεία Συντάγματος σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την δικτατορία της σελινόριζας και του σαφράν

Οι πιο βαρετές σελίδες στα περιοδικά και τις εφημερίδες είναι για μένα όσες είναι αφιερωμένες σε συνταγές και κριτικές εστιατορίων

Ιδιαίτερα τις κριτικές τις διαβάζω κάθε φορά που θέλω να ακονίσω την οργή που νοιώθω για την αναλγησία ενός κόσμου που καταδικάζει τους πεινασμένους να διαβάζουν κριτικές για εστιατόρια στα οποία τρώνε οι χορτασμένοι

Εντάξει, θα αντιπαρέλθω το γεγονός ότι στη χώρα μας – μια χώρα με πολύ φτωχή παράδοση στη μαγειρική, την οινοποιία, την οινοποσία και σε όλες αυτές τις μπούρδες με τις οποίες η αστική τάξη διασκεδάζει την πλήξη της, αφού είναι μια χώρα που δεν διέθετε ποτέ αστική τάξη – όλες αυτές οι ενασχολήσεις φαντάζουν τόσο εκτός τόπου και χρόνου που καταντάει αστείο

Αλλά πρόκειται για ένα αστείο κακό, που αντί να σε κάνει να γελάς, σου αφήνει μόνο ένα παγωμένο χαμόγελο και μια ακόμα πιο παγωμένη καρδιά

Παραφράζοντας ένα παλιότερο τσιτάτο θα έλεγα πως η επανάσταση θα επιτύχει όταν μαγειρέψουμε και τον τελευταίο μάγειρο με τα εντόσθια του τελευταίου κριτικού εστιατορίων [τα οποία θα έχουμε πριν μαρινάρει με κρασί και μυρωδικά]

[Θα σας συμβούλευα να συνοδεύσετε το ανωτέρω πιάτο με ένα νεωτεριστικό ρυζόγαλο με αέρινα rice crispies που συνδυάζονται με χιώτικο πνεύμα μέσω σαμπαγιόν μαστίχας και σορμπέ υπερμυρωδάτου χιώτικου μανταρινιού ή με ένα «αλλιώτικο» κανταΐφι με ποσαρισμένο αχλάδι και παγωτό σαφράν.]