η φίλη μου η Μάρσια είναι στις φυλακές Κορυδαλλού και μου έστειλε ένα γράμμα και με παρακάλεσε να το δημοσιεύσω
της υποσχέσθηκα επίσης πως θα δημοσιεύω όλα τα γράμματα που θα μου στέλνει χωρίς επεμβάσεις
so here it is ...
Από το ημερολόγιο της Μάρσιας
Αγαπημένε μου αδελφέ, σε φιλώ
Πήρα το γράμμα σου και το περιοδικό και σ’ ευχαριστώ πολύ. Είμαι όσο καλύτερα μπορώ μετά απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν και έξω και μέσα στο κατάστημα. Περιμένω εισαγγελέα, μήπως μου δώσουν δουλειά και τελειώσω μια ώρα νωρίτερα. Nightmare! Πραγματικός εφιάλτης. Υπομονή, υπομονή! Ακούω τραγούδια, γράφω, διαβάζω και κάνω γυμναστική. Δεν έχω που αλλού να διαθέσω τον χρόνο μου και αυτό είναι το καλύτερο. Ακούω ένα τραγούδι που λέει «lonely, lonely, lonely, moving on…» στον Kiss Fm και κλαίω βουβά (εσύ το λες ντουβρουτζά).
«Καμιά ευχή μην κάνεις και δεν είναι στο χέρι των ανθρώπων ν’ αποφύγουν την συμφορά που η μοίρα τους τους γράφει…»
Σοφοκλής (Αντιγόνη)
Εκεί που οι άλλες με την ελάχιστη δύναμή τους και το περιορισμένο ταλέντο τους περιφέρονται επιδεικτικά μέσα στον εφησυχασμό της αυταρέσκειάς τους, εγώ νιώθω ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ εξ αιτίας της δύναμής μου και των χαρισμάτων μου και σκέπτομαι «ο Θεός που μου χάρισε όλα αυτά τα δώρα, γιατί δεν κρατούσε τα μισά και να μου έδινε μαζί αυτοπεποίθηση και μετριοπάθεια;». Όμως, πάντα υπάρχει κάτι καλό μέσα απ’ το κακό. Η φυλακή είναι ένα κτίριο που έχω μπει μέσα για τρίτη φορά. Εκτίω την ποινή μου και θα βγω, έχοντας ξεπληρώσει το χρέος στην κοινωνία για τα λάθη μου. Απ’ την φυλακή που έχω βάλει εγώ την ψυχή μου δεν υπάρχει περίπτωση να βγω. Κλείδωσα και πέταξα τα κλειδιά. Μεγαλύτερη ποινή απ’ αυτή που υφίσταμαι κάθε βράδυ απ’ τις Ερινύες μου δεν υπάρχει…
Σκέψεις
Το σύστημα σου δίνει τη νόμιμη ηδονή υπό όρους, αρκεί να παίξεις το παιχνίδι του. Νομοθετεί και την παράνομη ηδονή και την χορηγεί με άλλους όρους. Απαγορεύει ό,τι δεν ελέγχει. Και βέβαια, οι απαγορεύσεις δεν περιορίζονται σε εξωτερικούς κανονισμούς. Από νωρίς εισάγονται στην ψυχή των ανθρώπων, την ευνουχίζουν, την καθηλώνουν, την δηλητηριάζουν. Ό,τι ισχύει για την σεξουαλική απόλαυση, ισχύει και για όλες τις απολαύσεις. Όλες είναι ύποπτες, αμαρτωλές, και κάπου βλαβερές. Η ευτυχία είναι θεμιτή μόνο στην άλλη ζωή, υπό όρους που θα εκπληρωθούν σ’ αυτήν εδώ… Άλλο καρότο για τον χειρισμό του λαού. Αλλά και την «θεμιτή» νόμιμη σεξουαλική σχέση, το σύστημα τη βαραίνει με τόσα ταμπού, τόσες απαγορεύσεις και αναστολές που να είναι αδύνατο πια να αισθανθεί κανείς απόλαυση χωρίς τύψεις.
Ε, λοιπόν, αυτές οι τύψεις είναι το μεγαλύτερο όπλο στα χέρια του συστήματος. Δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε μόνο για τη δική μας απελευθέρωση αλλά πρώτα για την απελευθέρωση αυτών που μας διώκουν. Είναι αλλοτριωμένοι από εμάς και γι αυτό και μας καταπιέζουν.
Στην ιδανική μελλοντική δημοκρατία, ο κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα να εκφράζεται και να ζει όπως θέλει, φτάνει να μην βλάπτει τον άλλον. και όταν λέμε βλάπτει, εννοούμε αντικειμενική ζημιά και όχι υποκειμενική ενόχληση… Ας αφήσουμε που δεν υπάρχει ενόχληση όταν ο ενοχλούμενος είναι εξ ίσου ελεύθερος με αυτόν που ενοχλεί…
Αδελφέ μου, η ποιότητα των ανθρώπων στο κατάστημα είναι σκέτη παράνοια. Δεν έχω γνωρίσει χειρότερο απ’ αυτό. Κακία, μίσος, εκδίκηση. Negativity με μία λέξη. Είναι κατάντια να είσαι άνθρωπος. Άστα να πάνε… «Γηράσκω αεί διδασκόμενος». 1/13 ελληνίδες και οι άλλες αλλοδαπές. Καταλαβαίνεις να είσαι κρατούμενη σε ελληνικό έδαφος και ελληνίδα και να είσαι μειονότητα στην ίδια σου τη χώρα. Γαμώ την Αλβανία, τη Βουλγαρία, την Τουρκία, κλπ. Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται. Τιμώ τα ελληνικά χρώματα, ορκίστηκα στην πατρίδα μου μέχρι θανάτου «πεθαμένη ποτέ νικημένη». Ευτυχώς είμαι καλά, και ένα γερό σκαρί επισκευάζεται και ρίχνεται πάλι στο πέλαγο.
Μόνο με σένα επικοινωνώ. Οι άλλοι νάκα.
Σας αγαπώ όλους και προπάντων εσένα.
Φιλιά
Μάρσια
...
της υποσχέσθηκα επίσης πως θα δημοσιεύω όλα τα γράμματα που θα μου στέλνει χωρίς επεμβάσεις
so here it is ...
Από το ημερολόγιο της Μάρσιας
Αγαπημένε μου αδελφέ, σε φιλώ
Πήρα το γράμμα σου και το περιοδικό και σ’ ευχαριστώ πολύ. Είμαι όσο καλύτερα μπορώ μετά απ’ όλα αυτά που συμβαίνουν και έξω και μέσα στο κατάστημα. Περιμένω εισαγγελέα, μήπως μου δώσουν δουλειά και τελειώσω μια ώρα νωρίτερα. Nightmare! Πραγματικός εφιάλτης. Υπομονή, υπομονή! Ακούω τραγούδια, γράφω, διαβάζω και κάνω γυμναστική. Δεν έχω που αλλού να διαθέσω τον χρόνο μου και αυτό είναι το καλύτερο. Ακούω ένα τραγούδι που λέει «lonely, lonely, lonely, moving on…» στον Kiss Fm και κλαίω βουβά (εσύ το λες ντουβρουτζά).
«Καμιά ευχή μην κάνεις και δεν είναι στο χέρι των ανθρώπων ν’ αποφύγουν την συμφορά που η μοίρα τους τους γράφει…»
Σοφοκλής (Αντιγόνη)
Εκεί που οι άλλες με την ελάχιστη δύναμή τους και το περιορισμένο ταλέντο τους περιφέρονται επιδεικτικά μέσα στον εφησυχασμό της αυταρέσκειάς τους, εγώ νιώθω ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ εξ αιτίας της δύναμής μου και των χαρισμάτων μου και σκέπτομαι «ο Θεός που μου χάρισε όλα αυτά τα δώρα, γιατί δεν κρατούσε τα μισά και να μου έδινε μαζί αυτοπεποίθηση και μετριοπάθεια;». Όμως, πάντα υπάρχει κάτι καλό μέσα απ’ το κακό. Η φυλακή είναι ένα κτίριο που έχω μπει μέσα για τρίτη φορά. Εκτίω την ποινή μου και θα βγω, έχοντας ξεπληρώσει το χρέος στην κοινωνία για τα λάθη μου. Απ’ την φυλακή που έχω βάλει εγώ την ψυχή μου δεν υπάρχει περίπτωση να βγω. Κλείδωσα και πέταξα τα κλειδιά. Μεγαλύτερη ποινή απ’ αυτή που υφίσταμαι κάθε βράδυ απ’ τις Ερινύες μου δεν υπάρχει…
Σκέψεις
Το σύστημα σου δίνει τη νόμιμη ηδονή υπό όρους, αρκεί να παίξεις το παιχνίδι του. Νομοθετεί και την παράνομη ηδονή και την χορηγεί με άλλους όρους. Απαγορεύει ό,τι δεν ελέγχει. Και βέβαια, οι απαγορεύσεις δεν περιορίζονται σε εξωτερικούς κανονισμούς. Από νωρίς εισάγονται στην ψυχή των ανθρώπων, την ευνουχίζουν, την καθηλώνουν, την δηλητηριάζουν. Ό,τι ισχύει για την σεξουαλική απόλαυση, ισχύει και για όλες τις απολαύσεις. Όλες είναι ύποπτες, αμαρτωλές, και κάπου βλαβερές. Η ευτυχία είναι θεμιτή μόνο στην άλλη ζωή, υπό όρους που θα εκπληρωθούν σ’ αυτήν εδώ… Άλλο καρότο για τον χειρισμό του λαού. Αλλά και την «θεμιτή» νόμιμη σεξουαλική σχέση, το σύστημα τη βαραίνει με τόσα ταμπού, τόσες απαγορεύσεις και αναστολές που να είναι αδύνατο πια να αισθανθεί κανείς απόλαυση χωρίς τύψεις.
Ε, λοιπόν, αυτές οι τύψεις είναι το μεγαλύτερο όπλο στα χέρια του συστήματος. Δεν πρέπει να αγωνιζόμαστε μόνο για τη δική μας απελευθέρωση αλλά πρώτα για την απελευθέρωση αυτών που μας διώκουν. Είναι αλλοτριωμένοι από εμάς και γι αυτό και μας καταπιέζουν.
Στην ιδανική μελλοντική δημοκρατία, ο κάθε άνθρωπος θα έχει το δικαίωμα να εκφράζεται και να ζει όπως θέλει, φτάνει να μην βλάπτει τον άλλον. και όταν λέμε βλάπτει, εννοούμε αντικειμενική ζημιά και όχι υποκειμενική ενόχληση… Ας αφήσουμε που δεν υπάρχει ενόχληση όταν ο ενοχλούμενος είναι εξ ίσου ελεύθερος με αυτόν που ενοχλεί…
Αδελφέ μου, η ποιότητα των ανθρώπων στο κατάστημα είναι σκέτη παράνοια. Δεν έχω γνωρίσει χειρότερο απ’ αυτό. Κακία, μίσος, εκδίκηση. Negativity με μία λέξη. Είναι κατάντια να είσαι άνθρωπος. Άστα να πάνε… «Γηράσκω αεί διδασκόμενος». 1/13 ελληνίδες και οι άλλες αλλοδαπές. Καταλαβαίνεις να είσαι κρατούμενη σε ελληνικό έδαφος και ελληνίδα και να είσαι μειονότητα στην ίδια σου τη χώρα. Γαμώ την Αλβανία, τη Βουλγαρία, την Τουρκία, κλπ. Καλύτερα να σε φοβούνται παρά να σε λυπούνται. Τιμώ τα ελληνικά χρώματα, ορκίστηκα στην πατρίδα μου μέχρι θανάτου «πεθαμένη ποτέ νικημένη». Ευτυχώς είμαι καλά, και ένα γερό σκαρί επισκευάζεται και ρίχνεται πάλι στο πέλαγο.
Μόνο με σένα επικοινωνώ. Οι άλλοι νάκα.
Σας αγαπώ όλους και προπάντων εσένα.
Φιλιά
Μάρσια
...
