Να, εμείς είμαστε ...

η καλή γραφή, όπως το καλό κρασί, σε μεθάει ωραία

για παράδειγμα :

"Οποιος έχει τη συνήθεια να χαμογελά στον καθρέφτη στο όμορφό του πρόσωπο και στο πλατύ του στήθος, αν τύχει και του δείξουν μια ακτινογραφία του, θα νιώσει μπροστά σε αυτό το κοκαλιάρικο κομπολόγι που του το παρουσιάζουν ως εικόνα του εαυτού του, την ίδια υποψία λάθους που νιώθει ο επισκέπτης μιας έκθεσης όταν μπροστά στο πορτραίτο μιας νέας γυναίκας διαβάζει στον κατάλογο : «Δρομάς κοιμωμένη». Αργότερα, την απόκλιση αυτή ανάμεσα στην εικόνα μας όπως τη ζωγραφίσαμε οι ίδιοι κι όπως τη ζωγράφισαν οι άλλοι, έμελλε να τη διαπιστώσω σε άλλους, εκτός από τον εαυτό μου, που ζούσαν μακάριοι στη μέση μιας συλλογής από φωτογραφίες που είχαν τραβήξει οι ίδιοι του εαυτού τους, ενώ ολόγυρα μόρφαζαν φρικτές εικόνες, συνήθως αθέατες στους ίδιους, αλλά που θα τους προκαλούσε κατάπληξη αν τους τις έδειχναν τυχαία λέγοντάς τους : «Να, εσείς είσαστε»."