Τα πράγματα έχουν φτάσει πλέον στα άκρα

Ένα πολιτικό σύστημα, αποτελούμενο κυρίως από ανθρώπους που δεν θα μπορούσαν να πουν μια αλήθεια ακόμα κι αν η ζωή τους εξαρτιόταν από αυτό, φαίνεται αποφασισμένο να διαλύσει μια για πάντα όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα και κεκτημένα δικαιώματα.

Με μεγαλόστομες αρλούμπες, πολιτικοί όλων των παρατάξεων, προσπαθούν μάταια να ρίξουν ένα κουρέλι πάνω σε έναν αυτοκράτορα που όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι γυμνός.

Αλύπητοι, ανελέητοι και θρασείς υπουργοί και υφυπουργίσκοι περιφέρονται στα τηλεοπτικά κανάλια και βομβαρδίζουν τους τηλεθεατές με απίστευτες βλακείες περί «εξορθολογισμού» και «νοικοκυρέματος» και «ανάπτυξης» και «ανταγωνιστικότητας» και «διαφάνειας» και «διαύγειας» προκειμένου να αποτραβήξουν την προσοχή τους από το γεγονός ότι τους καταδικάζουν σε έναν εργασιακό και κατ’ επέκταση κοινωνικό μεσαίωνα.

Χωρίς αιδώ αρπάζουν από τους μη έχοντες για να τα δώσουν όλα στους έχοντες και στις τράπεζες που ξαφνικά έγιναν κυβέρνηση και απαιτούν από επιχειρήσεις να κάνουν απολύσεις προκειμένου να τους δώσουν δάνεια με τοκογλυφικούς όρους.

Κλεισμένοι στις δικές τους προσωπικές Βερσαλλίες αναρωτιούνται γιατί ο λαός ψάχνει στα σκουπίδια για ψωμί κι όχι για παντεσπάνι. Την ίδια στιγμή οι επιχειρηματίες, ο ιδιωτικός τομέας που υποτίθεται βρίσκεται στην πρωτοπορία των καινοτόμων επενδύσεων εκμεταλλεύεται τα φονικά όπλα που του παραχωρεί η κυβέρνηση ανικάνων για εργασιακές «σφαγές».

Σχεδόν ένας στους τρεις έλληνες είναι άνεργος ή ημιαπασχολούμενος, ενώ την ίδια στιγμή οι επιχειρηματίες κάνουν τα πάντα για να αυξήσουν τους ανέργους χωρίς να σκέφτονται ούτε μια στιγμή πως αν όλοι φτωχύνουν κανείς δεν θα αγοράζει τα σκουπίδια που πουλάνε.

Κανείς δεν ρίχνει τις τιμές, κανείς δεν λυπάται για τον διπλανό του, κανείς δεν νοιώθει συμπόνια για κανέναν.

Περπατούσα τις προάλλες μέσα από βουνά σκουπιδιών σιχτιρίζοντας τη ζωή, το θεό, τα γένια μου, την κακιά μου τύχη και ό,τι άλλο μου ερχόταν στο μυαλό. Κατάλαβα ότι τα πράγματα έχουν σοβαρέψει όταν συνέλαβα τον εαυτό νου να μουντζώνει τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στους δρόμους.

Εδώ δεν έχουμε να φάμε κι αυτοί μας κερνάνε ραπανάκια για την όρεξη.

Όλα εκεί έξω μοιάζουν με μια χύτρα ταχύτητας που έχει επικίνδυνα πλησιάσει στο σημείο να τινάξει το καπάκι και να μας λούσει όλους με τα κοψίδια αυτού του τέρατος που μαγειρεύεται εκεί μέσα.

Ναι, θέλω κι εγώ κάποιες στιγμές να κλείσω τα μάτια, να ξεχάσω όλα τα φιάσκα του τελευταίου καιρού και να βυθιστώ στη θαλπωρή των ημερών μακριά από δόσεις δανείων και μνημόνια και μνημόσυνα. Ποιος δεν θέλει;

Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν μπορεί.

Όχι όσο αυτός ο αγώνας των ζόμπι στο νεκροταφείο της πολιτικής απειλεί να μας μετατρέψει όλους σε Ροβεσπιέρους.

Όχι όσο τις νύχτες ακούγονται τα σφυριά που στήνουν τις γκιλοτίνες.

Καλά Χριστούγεννα σε όλους