Το καλοκαίρι έχει τελειώσει, οι μέρες έχουν μικρύνει και ενώ προσεύχομαι για ένα πρωτοβρόχι νοιώθω ταυτόχρονα παγωμένος, σαν ένα κουτό ζώο που έχει ακινητοποιηθεί στη μέση του δρόμου υπνωτισμένο από τα φώτα της επερχόμενης θύελλας.
Ο κόσμος γύρω μου γίνεται κάθε μέρα και πιο σκοτεινός. Την ίδια στιγμή παρακολουθώ με την άκρη του ματιού μου, στην οθόνη του ζοφερού κουτιού, διάφορους οιωνοσκόπους που το παίζουν οικονομολόγοι, νεκρομάντηδες που δηλώνουν πολιτικοί, καφετζούδες που υποκρίνονται τους πνευματικούς ανθρώπους, φακίρηδες, βεζίρηδες και άλλους επισκέπτες από το διάστημα που ανακοινώνουν μέτρα, κάνουν προβλέψεις, εικασίες, διαβάζουν τους δείκτες και τα φύλλα τσαγιού, κάνουν εξαγγελίες, υπογράφουν μνημόνια, προβαίνουν σε δηλώσεις και ανακοινώσεις. Πρόκειται για ανθρώπους για τους οποίους είμαι βέβαιος ότι δεν θα κατάφερναν ποτέ να δέσουν τα κορδόνια των παπουτσιών τους και να μασάνε τσίχλα ταυτόχρονα.
Παρακολουθώ με ειρωνικό χαμόγελο τις ανθρωποθυσίες στις οποίες επιδίδεται αυτός ο υπανθρωποχετός σε ένα τρομερό τοτέμ που το λένε «ανάπτυξη» και το οποίο έχει πεθάνει προ πολλού, γεγονός που όλοι υποκρίνονται ότι αγνοούν.
Οι πάντες κάνουν ότι δεν έχουν καταλάβει πως το πάρτι έχει τελειώσει και ότι δεν μπορείς πια να δανειστείς για να αγοράσεις μαλακίες που δεν χρειάζεσαι. Ότι στα κόμματα έχουν μπει τελείες, ότι το τραίνο της αυτοκαταστροφής πάνω στο οποίο συλλογικά ταξιδεύουμε και μέχρι πρότινος αποκαλούσαμε «πρόοδο» έχει ξεμείνει από κάρβουνο.
Ότι τα συστήματα έχουν χάσει την οποιαδήποτε νομιμότητα και δεν λειτουργούν πλέον παρά μόνο από κεκτημένη ταχύτητα, σαν σκουπίδια που στροβιλίζονται γύρω από τη μαύρη τρύπα στο κέντρο τους.
Ότι οι εξουσίες έχουν χάσει τις μάσκες, αλλά και τους καθρέφτες με αποτέλεσμα να μη το έχουν πάρει ακόμα ακριβώς χαμπάρι. Γι αυτό και δεν διστάζουν να κυκλοφορούν εκεί έξω με τα άσχημα πρόσωπά τους, που σε παλιότερες εποχές θα είχαν την κοινή λογική να αποκρύπτουν.
Ότι το πιο τραγικό δεν είναι που αντικρύσαμε την άβυσσο, αλλά ότι μας άρεσε αυτό που είδαμε εκεί μέσα.
...
12 σχόλια:
Και δεν μας φτάνουν όλα αυτά, έχουμε και τα παπαγαλάκια...
Μιας και ο χορός της βροχής δεν πιάνει πια (ή εγώ ξέχασα πώς χορεύεται), για διάλειμμα από τις μαύρες σκέψεις, το πιο πολύ που μπορώ να κάνω:
Μέχρι να εκπληρωθεί η επιθυμία σου παρηγορήσου έτσι (στο έχω ξαναδώσει).
Παράλληλα όμως άκου κι αυτό οπωσδήποτε.
Κι αφού μοιραία οδηγούμαστε στους δύο ληστές, να δούμε και την σκηνήμ την αξέχαστη.
υ.γ.
στην πρώτη βροχή βάρα το ταμ ταμ για να σου υποδείξω ένα πολύ όμορφο (ντεκαντάνς) μέρος για να την απολαύσεις.
"στην πρώτη βροχή βάρα το ταμ ταμ για να σου υποδείξω ένα πολύ όμορφο (ντεκαντάνς) μέρος για να την απολαύσεις."
οκ ;))
Ωραία περιγραφή, αλλά δεν είναι όλα και τόσο μαύρα τελικά! Θα ανανεωθούμε κάπως, μην μασάς!
Ο κόσμος γύρω μου ἔχει ἤδη γίνει κάθε μέρα και πιο σκοτεινός.
ὡραῖα αὐτὰ τὰ μελαγχολικά. Τί ἄλλο ταιριάζει, θὰ μοῦ πῇς...
"Ότι το πιο τραγικό δεν είναι που αντικρύσαμε την άβυσσο, αλλά ότι μας άρεσε αυτό που είδαμε εκεί μέσα."
Λες τουλάχιστον τώρα ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε;
ιστολόγα έχω την εντύπωση πως είναι πιο μαύρα
εντάξει ταιριάζουν κι άλλα, αλλά ας μείνουμε στα μελαγχολικά ;)
Λέω ότι δεν πρόκειται να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε ακόμα και όταν τα κεφάλια μας θα έχουν πάρει φωτιά ελληνίδα
Καλά σου τα λέει η ελληνίδα, σταμάτα τη μοίρλα λέμε.
:)
ψάχνω κάτι ευοίωνο για να γράψω και δεν βρίσκω ;))
Manifesto,
πάρε ένα ευοίωνο: φέτος η 28η Οκτωβρίου πέφτει Πέμπτη. Μια άδεια από τη σημαία την Παρασκευή, και να ένα ολόκληρο τετραήμερο για φθινοπωρινή εκδρομή.
Iστολόγα,
αν ο Manifesto σταματήσει την γκρίνια, τη μύρλα και την καταστροφολογία, δεν θα είναι πια ο Manifesto.
"αν ο Manifesto σταματήσει την γκρίνια, τη μύρλα και την καταστροφολογία, δεν θα είναι πια ο Manifesto".
σωστό κι αυτό
"...Οι πάντες κάνουν ότι δεν έχουν καταλάβει πως το πάρτι έχει τελειώσει..."
Μα τι λες τώρα, το είπε η Μαριλίζα.
η μαριλίζα μιλούσε για τα πάρτι των άλλων και όχι για το δικό της ;))
Δημοσίευση σχολίου