κριτική του καθαρού παραλόγου

πριν μερικές εβδομάδες βρέθηκα με την οικογένειά μου σε έναν σταθμό του μετρό της Βιένης

είμασταν κουρασμένοι από ένα πολύωρο ταξίδι και μαυρισμένοι από τις λίγες ημέρες που είχαμε περάσει στην ωραιότερη ίσως παραλία της Ελλάδας, στις εκβολές του Αχελώου, κάπου δηλαδή στη μέση του πουθενά

καθώς περιμέναμε το τραίνο είδα έναν εξηντάρη αυστριακό που περνώντας από δίπλα μας σήκωσε επιδεικτικά το χέρι του και έκλεισε τη μύτη του σαν να περνούσε δίπλα από βόθρο ή μια εστία μικροβίων τέλος πάντων

αφού, κάνοντας δήθεν ότι μιλάω στον αδελφό μου, τον έλουσα με ότι ναζιστικοειδούς περιεχομένου βρισιά σε αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά μπορούσα να ανασύρω από το ανύπαρκτο μυαλό μου απέμεινα να κοιτάζω ειρωνικά αυτόν τον φτωχοδιάβολο και να σκέφτομαι ότι σε λίγες ημέρες θα ήμουν στην Αθήνα και θα μπορούσα να κάνω κι εγώ το ίδιο σε κάποιον πιο μαυριδερό από μένα ή πιο μαυρισμένο σε μια πιο ωραία παραλία


btw μπορεί κανείς να μου εξηγήσει πως είναι δυνατόν ένας εσπρέσσο στο πρώην κτίριο της Κομαντατούρ στην Αθήνα να κοστίζει όσο και ένας καπουτσίνο στο Zacher ένα από τα πιο παλιά και πιο ακριβά ξενοδοχεία της Βιένης?

...