Έβλεπα χθες βράδυ αποσπάσματα από τη συνέντευξη του πρωθυπουργού στον Χατζηνικολάου.
Κι όταν λέω αποσπάσματα εννοώ δευτερολέπτων γιατί και μόνο η σκέψη ότι θα μπορούσα να αφιερώσω έστω και ένα ολόκληρο λεπτό από τη ζωή μου στο να βλέπω τον Κωστάκη να χειρονομεί ψυχαναγκαστικά σαν μαριονέτα, υπογραμμίζοντας με σπαστικές κινήσεις των χεριών το απόλυτο τίποτα που προσπαθούσαν να κρύψουν τα λόγια του, με γέμιζε θλίψη κι μ’ έστελνε στα όρια της κρίσης πανικού.
Τα ελάχιστα δευτερόλεπτα που μπόρεσα τελικά να αναγκάσω τον αυτό μου να ανεχτεί μ έπιανε κατά σειρά : μια απίστευτη βαρεμάρα που την ακολουθούσε μια απελπισία κι ύστερα μια βαθιά θλίψη και μια τυφλή οργή κι ένας ενστικτώδης πανικός και μια ταχυκαρδία και μια ναυτία και τάση για εμετό …
Ευτυχώς τα πυροτεχνήματα, οι κροτίδες και οι ζητωκραυγές των φιλάθλων από τη γειτονική πολυκατοικία με επανέφεραν στην τάξη θυμίζοντάς μου πως στην πραγματική ζωή, από την οποία εγώ αισθάνομαι αποκλεισμένος, οι άνθρωποι γιορτάζουν επειδή ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Ολυμπιακό και δεν κάθονται να παθαίνουν ψυχοσωματικό πατατράκ βλέποντας τον Κωστάκη …
Και τότε θόλωσα πραγματικά συνειδητοποιώντας ότι η ζωή εκεί έξω είναι λίγο χειρότερη από τη συνέντευξη του πρωθυπουργού
...
4 σχόλια:
Eίναι επειδή το άκουγες από αλλού, επειδή δεν είσαι Παναθηναϊκός και επειδή είσαι γκρινιάρης, κυνικός, μίζερος, μηδενιστής, μουρτζούφλης, ξινός, μουντρούχος και ανάποδος. Αν ήσουν μέσα στο ΟΑΚΑ θα το γλεντούσες.
Χαμογέλα βρε! τι σου ζητάμε; Eξάλλου, αύριο όλα θα είναι χειρότερα.
μου φτάνει που χαμογελούν οι αναγνώστες με τις μαλακίες που γράφω ;)
χαχαχα! ὡραῖο ῥὲ μάστορα. (ὄχι τὸ ἀπὸ πάνω, τὸ κυρίως θέμα ἀννοῶ.)
Δημοσίευση σχολίου