παρακολουθώ αυτούς που με παρακολουθούν

στο twitter, μια θεόκουλη εφαρμογή που σου δίνει τη δυνατότητα να πεις τίποτα με 140 χαρακτήρες

το μόνο που είχα αποπειραθεί να γράψω ήταν "μόλις έφαγα ένα προφιτερόλ", αλλά βλέποντας τι γράφουν αυτοί που με παρακολουθούν ντράπηκα και δεν έγραψα τίποτα

η απελπισία που σε πιάνει παρακολουθώντας το twitter είναι τόσο βαθιά που για να συνέλθεις χρειάζεσαι μεγάλες ποσότητες απαγορευμένων ουσιών και δυστυχώς ούτε η τσέπη μου ούτε ο εγκέφαλός μου μπορούν να αναλάβουν το κόστος μιας τέτοιας θεραπείας

τα μικρά τίποτα των 140 χαρακτήρων που στην αρχή μοιάζουν με ψηφιακές φωνούλες γίνονται ύστερα από λίγο ακατανόητες μικρές κραυγές απελπισίας και τρόμου, τα τελευταία χτυποκάρδια μιας ψυχής που έχει συρρικνωθεί τόσο πολύ που το μόνο που μπορεί πλέον να κάνει είναι να επιδίδεται σε αποσπασματικές περιγραφές του απόλυτου κενού :

έφαγα ένα προφιτερόλ ... η ζωή είναι μια κόλαση ... η ταμίας στο σουπερμάρκετ φορούσε μαύρα ... οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι ... έβαψα τα μαλλιά μου ξανθά και την επόμενη θα τα βάψω κόκκινα ... τι θα γίνει αν χώσω το κεφάλι μου σε έναν φούρνο μικροκυμάτων; ... έβαλα το κεφάλι μου σε έναν φούρνο μικροκυμάτων και δεν έγινε τίποτα ... να δοκιμάσω με γκάζι την άλλη φορά; ... στην πολυκατοικία που μένουμε βάλαμε γκάζι ... τα λουλούδια μου πιάσανε μελίγρα ... αναγκάστηκα να τα ραντίσω με ένα ισχυρό εντομοκτόνο ... οι μέλισσες πεθαίνουν στο μπαλκόνι μου ... μαζί με τις μέλισσσες πέθανε κι ένα παιδάκι της ξαδέλφης μου που έφαγε χώμα από τη γλάστρα ... RIP παιδάκι της ξαδέλφης μου ... κλπ κλπ κλπ

κόλαση



.