ασυναρτησίες

Να ξεκινήσουμε μια καμπάνια για να ψηφίσει ο κόσμος ένα εξωκοινοβουλευτικό κόμμα, μου έγραψε πρόσφατα η Κατερίνα.

Θεωρώ ότι η ψευδαίσθηση των ψηφοφόρων ότι μπορούν να επηρεάσουν τα πράγματα με την ψήφο τους είναι ακριβώς αυτό : μια ψευδαίσθηση, ένα τελευταίο ψέμα που λες στον εαυτό σου πριν ρίξεις τον ψήφο σου και επιστρέψεις στη μικρή προσωπική σου κόλαση, όπου θα μπορείς μακαρίως να λιγουρεύεσαι ένα πόρσε καγέν που δεν θα αποκτήσεις ποτέ και την οργή σου γι αυτό θα την βγάζεις στη γυναίκα σου ή στα παιδιά σου ή στους φτωχομετανάστες ή στους αλβανούς ή τους πακιστανούς ή τη μοίρα και το πεπρωμένο ή τον θεό που σε μισεί, σε όλους εκτός από τον μοναδικό υπαίτιο της αθλιότητας που ζεις, δηλαδή εσένα, τον κρετίνο, τον δειλό, τον αδιάφορο, τον άπληστο, τον άτιμο, τον ξεφτίλα που κουβαλάς κάθε μέρα εδώ κι εκεί χωρίς σκοπό, χωρίς χαρά, μόνο γεμάτο φθόνο και ζήλια, ένα σαρκίο που μετά βίας περικλείει ένα βουνό από σκατά, που ξεκινάνε από το κεφάλι σου και πλημμυρίζουν την καρδιά σου, αφήνοντάς σε ένα ανθρώπινο ράκος που δεν έχει ούτε αξίες, ούτε τσίπα, ούτε αγάπη, ούτε μέλλον, ούτε παρόν, ούτε οράματα, ούτε ελπίδες, ούτε ψυχή, που νομίζει ότι κάτι θα γίνει επειδή ψήφισε τον τάδε και όχι τον δείνα πολιτικό