mamadonna mia

Χθες το απόγευμα συνάντησα έναν καλό μου φίλο που είχα να δω καιρό. Τρόμαξα μόλις τον είδα επειδή ήταν φανερό ότι σε όλο του το πρόσωπο είχε πάθει εγκαύματα τρίτου βαθμού και τώρα είχαν επουλωθεί αφήνοντας όμως ακόμα εμφανή σημάδια.

Τον ρώτησα αν είχε πρόσφατα αυτοπυρποληθεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την ακρίβεια ή τον πόλεμο στο Ιράκ.

Δεν φαντάζομαι, του είπα, να πήγες σε καμιά θάλασσα και να έκατσες στον ήλιο δεδομένου ότι αυτό που ξέραμε ως ήλιο έχει πεθάνει και αντ’ αυτού είναι μια πηγή πολύ βλαβερής ακτινοβολίας που καίει τα τριαντάφυλλα στο μπαλκόνι μου.

«Αν σου πω που το έπαθα θα με βρίζεις μέχρι αύριο», μου απάντησε και μου αποκάλυψε ότι το έπαθε περιμένοντας στην ουρά στο ΟΑΚΑ για να πάρει εισιτήριο για τη Μαντόνα.

Ο,τι έχει απομείνει στο άδειο μου κεφάλι κάηκε εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Η σκέψη ότι ένας άνθρωπος με σώας τας φρένας θα στεκόταν 5 ώρες κάτω από τον δολοφονικό ήλιο για να πάρει εισιτήριο για μια συναυλία μιας πενηντάρας ποπ σταρ με χτύπησε σαν κεραυνός.

Είχα ακούσει βέβαια για τις ουρές αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ σε αυτές θα καθόταν κι ένας φίλος μου. Νόμιζα ότι κατά κάποιο τρόπο οι φίλοι μου είχαν ανοσία σε αυτή την επιδημία τρέλας που έχει χτυπήσει τον κόσμο εκεί έξω, σε αυτή τη σαρωτική λαίλαπα της παράλογης συμπεριφοράς που εξαπλώνεται με τρομακτικές ταχύτητες σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας, σε όλα τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη, σε όλες τις φυλές, τα φύλα και τις εθνικές υποομάδες.

Όμως έκανα λάθος.

Τα πράγματα είναι πιο τρομακτικά απ όσο μπορούσα ποτέ να φανταστώ γιατί το βράδυ πέρασε από το σπίτι μου κι άλλος φίλος που μου είπε ότι είχε στηθεί και στην ουρά στο κέντρο και στην ουρά στο ΟΑΚΑ. Τον παρακάλεσα να μου εξηγήσει τι είδους άνθρωποι ήταν εκεί στην ουρά και μου είπε ότι ήταν άνθρωποι που φαίνονταν κανονικοί, ροκάδες, μαμάδες και θείες πενηντάρες, πιτσιρίκια και πιτσιρίκες, αρκετοί ομοφυλόφιλοι και μερικοί στρέιτ.

«Και γιατί όλοι αυτοί οι άνθρωποι θέλουν να πάνε να στριμωχτούν σε ένα στάδιο για να δουν μια στεγνή γριά να κουνάει τον κώλο της σε γιγαντοοθόνες προσποιούμενη πως είναι κάτι που δεν είναι, δηλαδή νέα;» τον ρώτησα.

Μου είπε ότι η Μαντόνα είναι μεγάλη ποπ σταρ και μπορεί βέβαια να έχει πια χάσει την επαφή της με την πραγματικότητα, αλλά κάνει ακόμα ωραία σώου.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι με 80 ευρώ θα μπορούσα να του κάνω το σώου της ζωής του με αναφορές στο θέατρο Νο και το θέατρο σκιών της Ιάβας.

Προσπάθησα να του εξηγήσω ότι η Μαντόνα είναι μια ατάλαντη καπιταλίστρια που εκμεταλλευόμενη τις γκεμπελικές μεθόδους της διαφήμισης κατάφερε να πουλήσει ένα προϊόν που στην καλύτερη περίπτωση ήταν απλά ανεκτό και στη χειρότερη σκουπίδια.

Του είπα πως είναι ντροπή για έναν νέο άνθρωπο να πηγαίνει σε φασιστικά θεάματα όπως συναυλίες σε στάδια και αρένες και πως μόνο αν ήταν να την δω να την τρώνε ζωντανή τα λιοντάρια από το Μαλαουί θα πήγαινα να στηθώ στη ουρά.

Μου είπε [όπως μου λένε πολλοί] πως είμαι άδικος και υπερβολικός

...